Οι ασπρόμαυρες ταινίες μπορεί να μην αποτελούν την πρώτη επιλογή για τους περισσότερους θεατές και να αποτελούν «μήλον της Έριδος» για τους σύγχρονους κριτικούς, ωστόσο υπάρχουν και εκείνες που τα τελευταία χρόνια αναδεικνύονται σε πραγματικά «διαμαντάκια» που πρέπει να δει κανείς 

Τα ασπρόμαυρα φιλμ προσφέρουν στον θεατή μια ιδιαίτερη αισθητική και ένα ταξίδι στο παρελθόν με τα «μπαγκάζια» του παρόντος και του μέλλοντος.

Της Φωτεινής Σταμογιώργου

Η αισθητική των σύγχρονων κινηματογραφικών ταινιών, με τα ειδικά εφέ και την εξελικτική πορεία της εικόνας, μπορεί να εντυπωσιάζει το μάτι, όμως υπάρχουν και ορισμένες ασπρόμαυρες ταινίες που επίσης εντυπωσιάζουν, και με το παραπάνω.

Τα σύγχρονα ασπρόμαυρα φιλμ

Οι black & white ταινίες προσφέρουν μια άλλη οπτική και μια διαφορετική τεχνική από αυτήν των υπόλοιπων ταινιών των τελευταίων ετών.

Δείτε 4+1 σύγχρονες ασπρόμαυρες ταινίες:

 «Cold War» 

O Πάβελ Παβλικόφσκι ξεκινά ένα ιδιαίτερο ταξίδι από την πατρίδα του, την Πολωνία, και μας παρουσιάζει μια κλιμακούμενη ιστορία αδιέξοδης αγάπης την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Εμπνευσμένος από τη σχέση των γονιών του, μας ταξιδεύει σε μια πρωτόγνωρη σχέση, αυτήν των Βίκτορ και Ζούλα, που ερωτεύονται, χωρίζονται και ξανασυναντιούνται σε διάφορες φάσεις της μεταπολεμικής Ευρώπης – από την Πολωνία στη Γερμανία και από τη Γιουγκοσλαβία στη Γαλλία.

Οι ανθρώπινες ερμηνείες, τα παραδοσιακά ακούσματα και η λεπτοδουλεμένη αισθητική είναι δεδομένο πως μπορεί να εντυπωσιάσουν και τον πιο απαιτητικό θεατή. Είναι μια ταινία εποχής, επιτακτικά ασπρόμαυρη, που μας παρασύρει, επιδεικνύοντας την ανάγκη για σιωπή, απόσυρση από τον κόσμο και στοχασμό. Δεν θα σας απογοητεύσει!

 «Song Without A Name» 

Η συγκεκριμένη ταινία της ταλαντούχας Μελίνα Λεόν μάς μεταφέρει στο ταραχώδες (και πολιτικά) Περού στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όπου ένα νεαρό κορίτσι μένει έγκυος και αναζητά τρόπο για να γεννήσει δωρεάν και με ασφάλεια εξαιτίας των οικονομικών δυσκολιών.

Τελικά βρίσκει την κλινική που της υπόσχεται όλα αυτά που αναζητά. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι ρόδινο, καθώς εκεί το νεογέννητο παιδί απομακρύνεται από τη μητέρα του για τους καθιερωμένους ελέγχους ρουτίνας, αλλά δεν επιστρέφεται ποτέ. Και τότε όλα αλλάζουν!

Η ιστορία είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και ακολουθεί τον επίπονο αγώνα της Τζορτζίνα, η οποία έχει μοναδικό της σύμμαχο έναν δημοσιογράφο που αγωνίζεται επίπονα για τη δικαιοσύνη, προσπαθώντας να ρίξει φως σε αυτή τη σκοτεινή υπόθεση.

Αξίζει να σημειωθεί πως στην πραγματικότητα ο δημοσιογράφος που εξέθεσε το δίκτυο εμπορίας βρεφών τη δεκαετία του 1980 στο Περού δεν είναι άλλος από τον πατέρα της ίδια της Λεόν.

Μια θλιβερή ταινία που παρουσιάζεται μέσα από ονειρικούς τόνους και το ασπρόμαυρο εδώ έρχεται και δένει με το βαρύ κλίμα που παρουσιάζεται στην οθόνη. Το σφίξιμο γίνεται ολοένα και πιο έντονο, όσο περνούν τα λεπτά, στη θέα αυτής της βασανισμένης ψυχής.

 «The Lighthouse» 

Ο «Φάρος» είναι μια ταινία εμπνευσμένη από την πραγματική ιστορία δύο Ουαλών ανδρών από το μακρινό 1801 – γνωστή και ως The tragedy of Smalls Lighthouse. Γυρισμένη σε κοκκώδη ασπρόμαυρο και με αναλογία διαστάσεων 1.19: 1, είναι μια ταινία από έναν σκηνοθέτη που ξέρει ακριβώς πού θέλει να πάει το κοινό του αλλά και πώς να το φτάσει εκεί.

Οι δύο πρωταγωνιστές (Ρόμπερτ Πάτινσον και Γουίλεμ Νταφόε) είναι φύλακες ενός φάρου σε ένα απομακρυσμένο και μυστηριώδες νησί της Νέας Αγγλίας τη δεκαετία του 1890 και έκαναν τον δικό τους αγώνα προκειμένου να διατηρήσουν τη λογική και τη διαύγειά τους, παρά τις πρακτικές αντιξοότητες και τη μυρωδιά πετρελαίου.

Τι γίνεται όταν το μυαλό υποκύπτει στην τερατώδη φαντασία που πιθανόν προκαλεί η μοναξιά και μια φετιχιστική φαντασίωση κατακλύζει την ύπαρξη; Ένα καλογυρισμένο ψυχολογικό θρίλερ που ακροβατεί μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης, που θα σε κάνει να προβληματιστείς και που σίγουρα αξίζει μια ευκαιρία.

 «The Artist» 

H γαλλική αυτή αισθηματική ταινία (2011), σε σκηνοθεσία και σενάριο του Μισέλ Χαζαναβίσιους, εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς, αποσπώντας πέντε βραβεία Όσκαρ και διθυραμβικά σχόλια από όλους.

Μια ταινία που έπεισε και τους πιο απαιτητικούς σινεφίλ και μας θύμισε τα χρυσά ταλέντα της πρώιμης εποχής του σινεμά. Λίγο πριν από το κραχ του 1929 ο βωβός κινηματογράφος οδεύει προς το τέλος του, ενώ οι ομιλούσες ταινίες αρχίζουν να θεωρούνται το μέλλον.

Η ταινία ακολουθεί την ακμή και την πτώση ενός αστέρα του βωβού σινεμά και τη γνωριμία του με μια ανερχόμενη και φιλόδοξη ηθοποιό του ομιλούντος κινηματογράφου.

Να σημειωθεί πως, εκτός από ασπρόμαυρη, είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου βωβή. Ο Ζορζ Βαλεντίν μάς παρασύρει στον ασπρόμαυρο κόσμο του και εμείς δεν μπορούμε να πούμε «όχι».

 «Ida» 

Μερικά χρόνια πριν από τον «Ψυχρό Πόλεμο» («Cold War»), ο Πάβελ Παβλικόφσκι «δημιούργησε» την Ida, μια νεαρή δόκιμη καθολική μοναχή, η οποία έχασε τους γονείς της κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η νεαρή κοπέλα, εβραϊκής καταγωγής, μαζί με την πρώην κομμουνίστρια κατήγορο θεία της, Γουάντα, ξεκινούν ένα ταξίδι προκειμένου να ανακαλύψουν τα ίχνη και τα αίτια του θανάτου των γονιών της πρώτης.

Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές και, μεταξύ άλλων, χαρακτηρίστηκε ως ένα «συμπαγές αριστούργημα» που «περιέχει έναν κόσμο ενοχής, πόνου και βίας». Να σημειωθεί πως, αν και η ταινία έχει βασιστεί εν μέρει σε ιστορικά γεγονότα, όπως η γερμανική κατοχή, το Ολοκαύτωμα ή ο σταλινισμός, τίποτα από αυτά δεν αναφέρεται ξεκάθαρα, αλλά «χτίζονται» μέσω της ατμόσφαιρας που δημιουργεί η ταινία.

Μέσα από αυτή την «παράξενα όμορφη ταινία δρόμου», όπως έχει χαρακτηριστεί, η Ida καταφέρνει να ανακτήσει την πνευματικότητά της μέσα από την αμφισβήτηση, επιτρέποντας στην πίστη της να είναι διαισθητική και όχι άκαμπτα δομημένη.

 Εσύ ποια από τις παραπάνω ταινίες θα δεις πρώτη; 
  • Οι 15 πιο γνωστές μάσκες του σινεμά
  • 10 must-see ταινίες Ευρωπαϊκού Σινεμά (vids)
  • 10 κινηματογραφικές παραλίες που άφησαν ιστορία (vids)
  • Ελληνικές παραγωγές που θα μπορούσαν να μπουν στο Netflix

Διαβάστε επίσης »