Ειδήσεις για ΑΠΟΨΕΙΣ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ - Spoiler και νέα

Όλα τα άρθρα που σχετίζονται με τον όρο ΑΠΟΨΕΙΣ-ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Τα Νέα Σήμερα στην Ελλάδα και τον Κόσμο | Ειδήσεις Online και Έκτακτη Επικαιρότητα τώρα

 

Για την κατάργηση των καλλιτεχνικών στο λύκειο

Newsteam 0 Comments

Ιωσήφ ΒιβιλάκηςΚαθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών Το Υπουργείο Παιδείας με ανακοίνωση επιβεβαίωσε στις 18 Ιουνίου την κατάργηση των καλλιτεχνικών μαθημάτων στο Λύκειο. Αμύνεται δε για την επιλογή του, λέγοντας ότι τα μαθήματα δεν είχαν συμμετοχή. Όμως, είναι δυνατόν ένα μάθημα που υποτίθεται ότι είναι μη δημοφιλές να κόβεται; Aν γινόταν μια έρευνα που έλεγε ότι η φυσική ή τα μαθηματικά δεν είναι αρεστά στους μαθητές θα έπρεπε αυτά τα μαθήματα να καταργηθούν; Αλλά γιατί άραγε δεν παρακολουθούν πολλοί μαθητές τα καλλιτεχνικά μαθήματα; Μήπως γιατί δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι διδάσκοντες, μουσικοί, εικαστικοί, θεατρολόγοι; Αλλά αυτό δεν λέγεται γιατί δεν συμφέρει. Πώς θα παρακολουθήσουν οι μαθητές κάτι που προσφέρεται μόνο στα χαρτιά και οι φιλόλογοι σαν δεύτερη ανάθεση δεν επιλέγουν; Στην ίδια ανακοίνωση το Υπουργείο αναφέρει μόνο τη μουσική και τα εικαστικά, ενώ είναι γνωστό ότι το θέατρο διδασκόταν ως επιλογή στο Λύκειο εδώ και 22 χρόνια (το βιβλίο Στοιχεία θεατρολογίας γράφτηκε τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν είχαν ιδρυθεί τα πανεπιστημιακά Τμήματα Θεατρικών Σπουδών) ως ένα από τα τρία μαθήματα της Αισθητικής αγωγής. Και αυτή τη στιγμή από όσο γνωρίζω υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα μόνο 30 διορισμένοι καθηγητές στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Για μένα είναι προφανές ότι το θέατρο για την ηγεσία του υπουργείου παιδείας περιορίζεται σε διασκέδαση και κοσμικό γεγονός, μια φυγή από την καθημερινή ρουτίνα, παραβλέποντας το πλήθος των διαστάσεων που έχει και τις εφαρμογές του στη διδακτική πράξη, όλα τα οφέλη της θεατρικής παιδείας που είναι γνωστά στους ειδικούς. Αναφέρω ενδεικτικά πώς συνοψίζει ο δάσκαλός μας Βάλτερ Πούχνερ αυτά τα οφέλη: αυτοεκπλήρωση, εμπειρία και σεβασμός του άλλου, κοινωνικότητα, αυτοπεποίθηση, αυτοπαρουσίαση, επικοινωνία, κριτική σκέψη, οργάνωση του προφορικού λόγου, καλλιέργεια του συναισθηματικού κόσμου, φροντίδα για το σύνολο….

Διάβασε το »

Καλώς ήρθατε στην Αυτόνομη Ζώνη του Κάπιτολ Χιλ: εκεί όπου ο κόσμος του Σιάτλ διαδηλώνει χωρίς την αστυνομία

Newsteam 0 Comments

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΚΑΠΙΤΟΛ ΧΙΛ; Μετά από μέρες διαδηλώσεων και συγκρούσεων με την αστυνομία, οι διαδηλωτές κατέλαβαν την περιοχή γύρω από το αστυνομικό τμήμα Ανατολικής Περιφέρειας τους Σιάτλ στη γειτονιά του Κάπιτολ Χιλ, μετατρέποντάς το στη βάση τους. Καλώς ήρθατε στο νεοδιαμορφωμένο CHAZ, την Αυτόνομη Ζώνη του Κάπιτολ Χιλ, όπου σχεδόν τα πάντα ήταν ελεύθερα την Τρίτη. Δωρεάν φαγητό στο No-Cop Co-Op (κοοπερατίβα χωρίς αστυνόμευση). Δωρεάν αντιασφυξιογόνες μάσκες. Ελευθερία του λόγου στον κύκλο των ομιλητών, όπου ο καθένας μπορούσε να μιλήσει. Δωρεάν προβολή ντοκιμαντέρ -το 13η της Άβα ΝτιΒερνέ- μετά τη δύση του ήλιου. Είναι το Ελεύθερο Κάπιτολ Χιλ, όπως γράφει και η πληθώρα των γκραφίτι στις προσόψεις των κτηρίων και, ίσως το πιο σημαντικό για τους διαδηλωτές είναι ότι το κέντρο της γειτονιάς ήταν ελεύθερο από την παρουσία αστυνομικών. Μία καινούρια κοινωνία διαμαρτυρίας –με κέντρο της κάποια οικοδομικά τετράγωνα στο ιδιόρρυθμο, αριστερό Κάπιτολ Χιλ- έχει δημιουργηθεί από τις διαδηλώσεις που έδιωξαν την αστυνομία του Σιάτλ από το κτήριο του Αστυνομικού Τμήματος Ανατολικής Περιφέρειας. Την Τρίτη, οι διαδηλωτές κρέμασαν ένα πανό στο αστυνομικό τμήμα: ΑΥΤΟΣ Ο ΧΩΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ ΣΙΑΤΛ. Έφηβοι μοιράζονταν ένα μπουκάλι στην έξοδο των περιπολικών. Ένας νεαρός άνδρας περπατούσε στο πεζοδρόμιο κρατώντας μία καραμπίνα, παρά την απαγόρευση όπλων στο Κάπιτολ Χιλ από τη δημαρχία, που ξεκάθαρα δεν είχε εφαρμοστεί. Κάποιος μοίραζε φυλλάδια, καλώντας για συγκέντρωση την Πέμπτη για να απαντηθεί το ερώτημα που κρέμεται πάνω από τους διαδηλωτές. Στηρίζω αυτό που γίνεται, αλλά τι θα συμβεί μετά; είπε ο Μαξ Χόντζις. Αυτό είναι το συναίσθημα που συνοψίζει τον καταρράκτη των ερωτημάτων που αντιμετωπίζουν τώρα οι διαδηλωτές. Αυτόνομο∙ αλλά από τι ακριβώς; Ποιος ηγείται; Πόσο μπορεί να κρατήσει; Είναι απλά ένας αντιπερισπασμός από το ευρύτερο…

Διάβασε το »

Πώς καταργούμε την αστυνομία: μαθήματα από τη Ροζάβα

Newsteam 0 Comments

Της Hawzhin Azeez* Καθ’ όλη την προηγούμενη εβδομάδα, είδαμε ακόμα μία απάνθρωπη περίπτωση αστυνομικής βαναυσότητας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με την κτηνώδη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Κύμα δημόσιας οργής ακολούθησε την ανεπαρκή απάντηση της αστυνομίας να απολύσει τους τέσσερις υπεύθυνους αστυνομικούς, χωρίς καμία άλλη συνέπεια. Σε πολλές πόλεις υπήρξαν, και συνεχίζουν να γίνονται, μαζικές ταραχές και διαμαρτυρίες. Η κοινή κραυγή των καταπιεσμένων συγκεντρώνεται γύρω από την ιδέα καμία δικαιοσύνη καμία ειρήνη (no justice no peace). Το φαινόμενο αυτό εγείρει το σημαντικό ερώτημα του πώς ένα σύστημα, διαποτισμένο από μία ματωμένη ιστορία που βασίζεται στην υπεροχή της λευκής φυλής, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία, μπορεί να αποδώσει ποτέ πραγματική και ουσιαστική δικαιοσύνη. Κάποιοι καλούν για μεταρρυθμίσεις στην αστυνομία. Κάποιοι για ανακατανομή των κονδυλίων. Κάποιοι επιχειρηματολογούν ότι η κατάργηση της αστυνομίας είναι η καλύτερη επιλογή. Πολλοί, ακόμα και μέσα στην Αριστερά, δεν μπορούν να φανταστούν ένα τέτοιο σύστημα ως βιώσιμο. Παρ’ όλα αυτά, ένα τέτοιο σύστημα υπάρχει ήδη στη Ροζάβα, την αυτόνομη και αυτοδιοικούμενη επαρχία της Βόρειας Συρίας. Στη Ροζάβα, ο συνδυασμός των Ασάγιζ (Assayish) και των HPC (Αμυντικές Δυνάμεις Πολιτών) δουλεύει δημιουργώντας μία συμβιωτική σχέση που παρέχει ασφάλεια και προστασία στην κοινότητα. Οι Ασάγιζ λειτουργούν ως τροχονόμοι, συλλαμβάνουν εγκληματίες, προστατεύουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, υπηρετούν ως φύλακες για κύρια κυβερνητικά κτήρια, και ελέγχουν την κίνηση ανθρώπων και προϊόντων από το ένα καντόνι στο άλλο. Οι HPC, από την άλλη, είναι πολίτες σε κάθε γειτονιά που έχουν εκπαιδευτεί σε βασικές αρχές αστυνόμευσης. Περιπολούν μόνο τη δική τους γειτονιά, εκτός αν προστατεύουν κόσμο σε φεστιβάλ, μνημονεύσεις μαρτύρων, τοπικές εκδηλώσεις και βραδινές περιπολίες. Ο σκοπός και των δύο δυνάμεων είναι ρητά η προστασία των πολιτών, ειδικά από εξωτερικές απειλές όπως τρομοκρατικές δυνάμεις. Είναι πάντα…

Διάβασε το »

Αστυνομική βαναυσότητα και η επιβολή του νόμου: προς έναν ριζοσπαστικό κοινωνικό μετασχηματισμό

Newsteam 0 Comments

Του Γιάβορ Ταρίνσκι [Ο] μεγαλύτερος εχθρός της ασφάλειας της κοινωνίας είναι το κράτος και οι ιδιωτικοί οργανισμοί που ανήκουν σε αυτό. Selma Irmak, μέλος του Democratic Society Congress [1] Η αυθαιρεσία της αστυνομίας και η ατιμωρησία αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό σε ολόκληρο τον κόσμο. Στις ΗΠΑ, η συστηματική καταστολή, ειδικά απένατι σε έγχρωμους ανθρώπους, προκάλεσε το ξέσπασμα πολλών κινητοποιήσεων και εξεγέρσεων: η πρόσφατη βάναυση δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μαΐου 2020 από αστυνομικό στο φως της ημέρας πυροδότησε ένα κύμα διαμαρτυριών, διαδηλώσεων και ταραχών σε όλες τις ΗΠΑ, αλλά και στο εξωτερικό, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Στην Ελλάδα, οι δολοφονίες πολιτικοποιημένων νέων έχει οδηγήσει σε ταραχές πολλές φορές, με σημαντικότερη την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησε τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Κορκονέα. Μόλις πριν από δύο χρόνια, στην Αθήνα και πάλι, ο queer ακτιβιστής Ζακ Κωστόπουλος πρώτα λιντσαρίστηκε δημοσίως από έναν συντηρητικό όχλο, και στη συνέχεια χτυπήθηκε βάναυσα από τις αστυνομικές μονάδες που κατέφθασαν, για να πεθάνει από τα τραύματά του εκείνη την ημέρα. Το αίτημα Σταματήστε την αστυνομική βαναυσότητα (Stop police brutality) έχει γίνει σύνθημα σε πόλεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πολλοί απαιτούν περιορισμούς και μεταρρυθμίσεις, αλλά μια βαθύτερη ανάλυση δείχνει ότι αυτή η βία έχει πιο βαθιές ρίζες και απαιτεί μια ουσιαστική συστημική αλλαγή. Με άλλα λόγια, ο αγώνας ενάντια στην αστυνομική ατιμωρησία θέτει το ζήτημα του πώς διανέμεται η εξουσία μέσα στην κοινωνία. Εξωτερική αστυνόμευση VS Αυτοπεριορισμός Κάθε κοινωνία καθορίζει ορισμένους μηχανισμούς μέσω των οποίων διασφαλίζει ότι οι νόμοι και οι κανόνες της θα γίνονται σεβαστοί και θα τηρούνται από όλα τα μεμονωμένα μέλη της. Αυτός ο ισχυρισμός ισχύει και για τα πιο τυραννικά καθεστώτα, καθώς και για τα πιο δημοκρατικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν…

Διάβασε το »

Κάλεσμα από το Μεσοχώρα-Αχελώος SOS για την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος

Newsteam 0 Comments

Κάλεσμα για την Παρασκευή 5 Ιούνη, στις 18:00, στο Σύνταγμα – Παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος. Το φάντασμα της εκτροπής του Αχελώου είναι εδώ Την Παρασκευή 5 Ιούνη, στις 18:00, στο Σύνταγμα, δίνουμε το δικό μας ραντεβού με ένα ποικιλόχρωμο ρεύμα αντιστάσεων και διεκδικήσεων, που αναπτύσσονται στα πεδία της διαχείρισης της ενέργειας, των αποβλήτων και του νερού, των εξορύξεων, της προστασίας του περιβάλλοντος, των οικοσυστημάτων και των ελεύθερων χώρων κ.α.. Η Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος θα μας βρει όλους και όλες μαζί να διαδηλώνουμε ενάντια στους καταστροφικούς σχεδιασμούς κυβέρνησης και οικονομικών λόμπι. Με το πρόσχημα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, ο πρόσφατα ψηφισμένος αντιπεριβαλλοντικός νόμος 4685/2020 ανοίγει, διάπλατα, τις πόρτες στη χωρίς όρους παράδοση του περιβάλλοντος στις παντοειδείς επενδύσεις, προβάλλοντας, από πάνω, το επιχείρημα της -πάση θυσία- εξόδου από την οικονομική ύφεση, που προκάλεσε η πανδημία του κορονοϊού. Οι επιλογές αυτές είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν νέες πληγές στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες και θα βαθύνουν τις υπάρχουσες. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του Αχελώου και της Μεσοχώρας. Η επίμονη προσπάθεια για εκτροπή του ποταμού και για λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας συνεχίζεται και από την κυβέρνηση της ΝΔ. Καταστρέφουν ένα ζωτικής σημασίας για τις τοπικές κοινωνίες οικοσύστημα -από τις πηγές του μεγάλου ποταμού έως τις εκβολές του- και διαλύουν έναν παλαιότατο ορεινό κοινοτικό πολιτισμό. Η Μεσοχώρα εξακολουθεί να είναι σε καθεστώς ομηρίας -για πάνω από 35 χρόνια- και ο κίνδυνος να ξεκινήσουν τα έργα είναι ορατός. Το όνειρο της πράσινης ανάπτυξης έγινε ο εφιάλτης των τοπικών κοινωνιών. Η δική μας συνεισφορά στην αντιμετώπιση της αντιπεριβαλλοντικής επέλασης βρίσκεται στη διεύρυνση και στην ενίσχυση αυτού του αγώνα. Το ίδιο πιστεύουμε ότι ισχύει για όλα τα κινήματα, που αναπτύσσονται σε τοπικό ή θεματικό επίπεδο….

Διάβασε το »

Οικολογική κρίση και μεταδημοκρατία

Newsteam 0 Comments

Χρήστος Μαντούδης Παρότι η πανδημία του COVID-19 έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και του μιντιακού συστήματος στην Ελλάδα, υπερκαλύπτοντας άλλα εξίσου σημαντικά ζητήματα της δημόσιας ζωής, το νομοσχέδιο Χατζηδάκη[1] αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον μιας μεγάλης μερίδας πολιτών, ερευνητών και μέσων ΜΜΕ για το περιβάλλον και την οικολογική κρίση. Αν και οι κινητοποιήσεις κατά του νομοσχεδίου ήταν αποφασιστικές και άμεσες, σύσσωμη η ΝΔ υπεραμύνθηκε των διατάξεων χαρακτηρίζοντάς το ως μοχλό οικονομικής ανάπτυξης. Η αξιωματική αντιπολίτευση αρκέστηκε σε ηρωική έξοδο από το Κοινοβούλιο, αρνούμενη να νομιμοποιήσει δια της παρουσίας της ένα καταστροφικό νομοσχέδιο (για το οποίο η ίδια είχε προετοιμάσει το έδαφος ούσα κυβέρνηση) φέρνοντας στον νου εικόνα της Greta Thunberg στη γαλλική Εθνοσυνέλευση (Assemblée nationale)[2]. Τότε η Greta είχε κατηγορήσει τους Γάλλους βουλευτές ότι ηθελημένα επιτρέπουν στους επιχειρηματίες του ενεργειακού τομέα να διαιωνίζουν την εξάρτηση του παραγωγικού μοντέλου από ρυπογόνους πόρους. Παράλληλα, ενώ τους χαρακτήριζε μεταξύ άλλων υποκριτές και ανώριμους, εκείνοι χειροκροτούσαν και επιδοκίμαζαν τη νεαρή ακτιβίστρια σκηνοθετώντας ένα άβολο θέαμα εφάμιλλο της αποχώρησης ΣΥΡΙΖΑ. Η επιχειρηματολογία για τη σύμπραξη της επιχειρηματικής με την πολιτική ελίτ για την εδραίωση της οικολογικής μη βιωσιμότητας δεν είναι κάτι καινούριο. Για παράδειγμα η Naomi Klein[3] αναφέρεται εκτενέστατα στην άρνηση των μεγαλοεπενδυτών να εκσυγχρονίσουν τον παραγωγικό σχεδιασμό προς μια οικολογική κατεύθυνση για τα επόμενα 20-25 χρόνια, διότι η μετάβαση κρίνεται ιδιαίτερα ακριβή. Θεωρώ πως είναι δόκιμο να ερμηνεύσουμε όλα τα παραπάνω όχι μεμονωμένα αλλά συγκεντρωτικά με όρους μεταδημοκρατικούς. Υπ’ αυτό το θεωρητικό πρίσμα θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε τις εικόνες που εκτυλίχθηκαν στο ελληνικό και γαλλικό κοινοβούλιο ως την επικύρωση της πολιτικής απραξίας των εθνικών δημοκρατικών θεσμών, την αδυναμία τους να επηρεάσουν καίρια ζητήματα της πολιτικής ζωής και την αναγωγή του πολιτικού διαλόγου σε θέαμα….

Διάβασε το »

Παιδί και ενηλικισμός (ή αλλιώς οι μεγάλοι ξέρουν)

Newsteam 0 Comments

Η 1η Ιουνίου γιορτάζεται ως η μέρα του παιδιού. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι παιδί; Ο ενηλικισμός είναι η μόνη μορφή διάκρισης που βιώνουμε όλοι/-ες μας ανεξαιρέτως ως παιδιά, παρότι βαθμός και τρόπος έκφρασης διαφέρουν. Ας δούμε τι γράφει για το ζήτημα το παιδαγωγικό εγχείρημα ντόπιων και προσφύγων Μικρός Ντουνιάς στη Λέσβο: 1. Τι είναι ο ενηλικισμός Υπάρχει μια μορφή διάκρισης, ένας -ισμός [1], που δεν αποτελεί διεκδίκηση κοινωνικών κινημάτων ή πολιτικών προγραμμάτων, δεν θίγεται από το δημόσιο λόγο ή τη βιβλιογραφία, δεν γίνεται αποδεκτή ως κοινωνική πραγματικότητα (Bell, 1995). Ο λόγος για τον ενηλικισμό (adultism), την πανταχού παρούσα διάκριση εις βάρος των ανηλίκων. Ο όρος, ο οποίος εισήχθη το 1978 από το ψυχολόγο Jack Flasher, περιγράφει την άνιση κατανομή εξουσίας ανάμεσα σε ενηλίκους και ανηλίκους (Ritz, 2008: 1). Στην ουσία του ενηλικισμού βρίσκεται η διαφοροποιημένη μεταχείριση των ανηλίκων, όπως αυτή προκύπτει από κρίσεις που βασίζονται στην ηλικία τους και όχι στις πραγματικές τους ικανότητες (Zale, 2011; Liebel, 2013: 4). Επίσης, ενηλικιστική είναι κάθε συμπεριφορά που βασίζεται στην υπόθεση ότι οι ενήλικες είναι ανώτεροι από τα παιδιά και εξ αυτού δικαιούνται να δρουν πάνω τους χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τους (Bell, 1995). Η ενηλικότητα και η ανηλικότητα είναι προϊόντα μιας διχοτόμησης με κοινωνικές και όχι βιολογικές καταβολές, με την ενηλικότητα να αποτελεί το ιδανικό με βάση το οποίο η ανηλικότητα κλήθηκε να δομηθεί (Johansson, 2012: 102). Έτσι, η τελευταία υστερεί εκ κατασκευής: αποτελεί μια έλλειψη, μια απόκλιση, μια ατέλεια. Ναι, αλλά… … υπάρχουν κάποιες εγγενείς διαφορές ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικες. Η θεωρία του ενηλικισμού δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν κάποιες εγγενείς διαφορές ανάμεσα σε παιδιά και ενήλικες – για παράδειγμα, στην ανατομία. Η συμπεριφορά διάκρισης εμφανίζεται όταν αυτές οι διαφορές συνοδεύονται…

Διάβασε το »

Η κοινοτική πολυτέλεια στην Κομμούνα του Παρισιού

Newsteam 0 Comments

Στις 28 Μάη του 1871, η Κομμούνα του Παρισιού πνίγηκε στο αίμα. Η Αμερικανίδα Κριστίν Ρος (Kristin Ross) γράφει και ερευνά εδώ και χρόνια τις συσχετίσεις ανάμεσα στην Κομμούνα, το ’68 και τη σύγχρονη ZAD. Χαρακτηριστικό αυτής της μελέτης αποτελεί το βιβλίο της Η Κοινοτική Πολυτέλεια: Το Πολιτικό Φαντασιακό της Παρισινής Κομμούνας (Communal Luxury: The Political Imaginary of the Paris Commune, Verso Books), όπου η ίδια αναλύει την ανάδυση των λαϊκών επανενώσεων των επαναστατών του 1848 στα χρόνια που προηγήθηκαν της Παρισινής Κομμούνας και την επανεμφάνιση της γλώσσας του πολίτη. Παρακάτω δημοσιεύεται ένα χρήσιμο σημείωμά της για την Παρισινή Κομμούνα. Η χειρονομία της υπεράσπισης αρχίζει συχνά με την απόδοση αξίας, ιδίως ενός είδους υπέρμετρης αξίας, εκεί όπου πριν δεν πίστευε κανείς ότι υπήρχε αξία – με έναν τρόπο που, όπως έχω δείξει αλλού, η Παρισινή Κομμούνα ονόμαζε κοινοτική πολυτέλεια [communal luxury]. Το 1871 ο Eugene Pottier και η Ομοσπονδία Καλλιτεχνών υπό την Κομμούνα ανέτρεψαν την ιεραρχία που βρισκόταν στον πυρήνα του καλλιτεχνικού κόσμου, την ιεραρχία που παρείχε τεράστια προνόμια, κύρος και οικονομικά πλεονεκτήματα σε όσους εξασκούσαν τις καλές τέχνες (ζωγράφους και γλύπτες) – προνόμια, κύρος και οικονομική ασφάλεια που οι διακοσμητικοί καλλιτέχνες, οι ηθοποιοί του θεάτρου και οι εξειδικευμένοι τεχνίτες πολύ απλά δεν μπορούσαν να αποκτήσουν υπό τη Δεύτερη Αυτοκρατορία.[1] Γιατί άραγε η εργασία των τεχνιτών δεν θα πρέπει να έχει την ίδια αξία με το έργο των καλλιτεχνών; Η Ομοσπονδία, η οποία συνένωσε όλες τις καλλιτεχνικές ευφυΐες, σε απόλυτη ανεξαρτησία από το κράτος, εξέδωσε ένα μανιφέστο που τελειώνει με την εξής φράση: Θα δουλέψουμε συνεργατικά για την αναγέννησή μας, τη γέννηση της κοινοτικής πολυτέλειας, τη μελλοντική λαμπρότητα και την παγκόσμια δημοκρατία. Αυτό που ο Pottier και οι άλλοι καλλιτέχνες…

Διάβασε το »

Ένα σημείωμα για τη ρατσιστική δολοφονία του George Floyd

Newsteam 0 Comments

του Αλέξανδρου Σχισμένου Ο θάνατος του George Floyd, στο οδόστρωμα, από ασφυξία υπό την πίεση του γόνατου της αστυνομίας δεν είναι τυχαίος. Είναι μία ακόμη εκδήλωση ενός βαθιά ριζωμένου κοινωνικού φαινομένου στις Η.Π.Α., τον ρατσισμό της κατεστημένης εξουσίας. Οι δολοφονίες των μαύρων Αμερικάνων στα χέρια της λευκής αστυνομίας είναι κάτι που δεν έπαψε ποτέ να συμβαίνει. Στη γενιά μας θυμόμαστε την εξέγερση στο Λος Άντζελες το 1992 μετά τον ξυλοδαρμό του Rodney King, την εξέγερση στο Φέργκιουσον το 2015 μετά τη δολοφονία του Michael Brown και θα θυμόμαστε και την εξέγερση στη Μινεσότα που συμβαίνει τώρα. Υπάρχει μια νοσηρή περιοδικότητα σε αυτές τις δολοφονίες. Το 2015 είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο ‘Το Φεργκιουσον συνέβη και συμβαίνει μέχρι να μην ξανασυμβεί’ (‘Το τέλος της εθνικής πολιτικής’ εκδ. Εξάρχεια 2016) που δυστυχώς, μοιάζει ξανά επίκαιρο. Σημείωνα τότε: America was built on racism, λέει ο στίχος και η Ιστορία παρέχει άπλετες αποδείξεις για να τον στηρίξει. Από τα στίφη των ανθρώπων που επιβίωσαν από το απάνθρωπο ταξίδι από την Αφρική για να πεθάνουν απάνθρωπα στις φυτείες της ανατολικής ακτής, από τα πλήθη των ιθαγενών που υπέστησαν τη γενοκτονία που καλύπτεται από σιωπή, η οικονομική και πολιτική επέκταση των Ηνωμένων Πολιτειών έχει χρησιμοποιήσει τον ρατσισμό ως κατεξοχήν πολιτικό εργαλείο ανερυθρίαστα. Εξαρχής ο ρατσισμός και η ιδεολογία που τον συντροφεύει υπήρξαν πολιτικό εργαλείο και πολιτικός σχεδιασμός της πλουτοκρατικής ευρωπαϊκής ολιγαρχίας που αποικιοκράτησε την Βόρεια Αμερική. Ο Χάουαρντ Ζιν επισημαίνει σαφώς πως οι ρατσιστικές πολιτικές εφαρμόστηκαν άνωθεν και μάλιστα σχεδιάστηκαν προσεκτικά για να ανατρέψουν τον υπαρκτό κίνδυνο μίας συμμαχίας των φτωχών λευκών, των μαύρων σκλάβων και των αυτοχθόνων ενάντια στη μηχανή του φιλελεύθερου (καταρχάς γαιοκτητικού και εμπορικού) καπιταλισμού που είχε αρχίσει να αλέθει την πλούσια…

Διάβασε το »

Ένα καταφύγιο για την ειρήνη: σχεδιασμός πρότυπου οικισμού προσφύγων στην Κω

Newsteam 0 Comments

Πώς θα φάνταζε ένα υπόδειγμα ελεύθερου προσφυγικού οικισμού; Το παρόν κείμενο του Ιορδάνη Στυλίδη αποτελεί μία κριτική αποτίμηση της εργασίας της Σοφίας Χατζηφούντα, που παρουσιάστηκε το 2020 στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Θέμα της είναι η μελέτη, ο σχεδιασμός και η κατασκευαστική πρόταση οικισμού-συγκροτήματος προσφύγων για την ειρηνική και εύφορη συλλογική ζωή. Τόπος σχεδιασμού της μελέτης της είναι η Κως και συγκεκριμένα το Λινοπότι, όπου υπάρχουν τα εγκαταλελειμμένα κτήρια του Ιταλικού στρατοπέδου. Αυτή είναι μια πρόταση που περιέχει μια ριζοσπαστική νέα προσέγγιση της σχέσης μας με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με σκοπό την αυτο-διάθεση, την απο-ανάπτυξη, την ενεργειακή και πολιτική αυτονομία. Η ιδέα της Χατζηφούντα είναι η κατασκευη πρότυπου-προτυποποιημένου οικισμού σε οποιοδήποτε τόπο και τοπίο, άρα και μικρων πόλεων-οικισμών σε κατεστραμμένες, από πόλεμο-φυσικές εκδηλώσεις, περιοχές με τις υψηλότερες παραδοχές κοινής συλλογικής ζωής αλλά και τις ικανότερες τεχνικές ανταποκρίσεις σε ζητήματα ενέργειας και σχέσης με τον καιρό (θέρμανση, σκίαση, δροσισμός). Οι πρόσφυγες -σκέφτηκε, σκεφτήκαμε- θα μπορούν να εισέρχονται σε έναν τόπο συλλογικών διευθετήσεων νοήματος για την κοινή ζωή (κάθετες καλλιέργειες, διατροφική αυτονομία, εργασία, συνελεύσεις, οικονομία της τροφής και των ανταλλαγών, φιλοσοφία της οικονομίας του οικισμού με το περιβάλλον του). Ώστε, όταν επιστρέψουν να εγκαταστήσουν όχι μόνο ένα υλικό υπόδειγμα-παράδειγμα αλλά και ένα φιλοσοφικό-πολιτικό πυρήνα αναμόρφωσης του πολιτισμού (αυτονομία-αυτοδιάθεση, συλλογικότητα, οικολογια). …Επειδή, λοιπόν, χρειάζεται να οδηγήσουμε ώστε να οδηγηθούμε, να ορίσουμε ώστε να οριστούμε, να τακτοποιήσουμε με αυστηρότητα και ακρίβεια τους στόχους και τα μέσα, πρέπει να εφεύρουμε νέα υπόβαθρα σημασίας. Να δημιουργήσουμε, τα απαραίτητα υπόβαθρα που θα ξεσηκώσουν τον ενθουσιασμό, θα προσελκύσουν τους μεγάλους αριθμούς των ανενεργών συμπολιτών/τισσών μας, εδώ και εκεί, παντού, συνέχεια. Να δημιουργήσουμε κείμενα και εικόνες, τα σημαντικά πειστήρια με τα οποία, εξαιτίας τους, θα…

Διάβασε το »

Ο αγώνας για το νερό και την αυτοδιαχείριση στις Σταγιάτες είναι μακροχρόνιος και θα νικήσει

Newsteam 0 Comments

Ένα σχόλιο του Κώστα Γαλανόπουλου για τη χθεσινή λαϊκή σύνελευση κατοίκων στις Σταγιάτες: Συνέλευση πάλι σήμερα, για τρίτη συνεχόμενη Κυριακή, στις Σταγιάτες. Το χωριό δέχεται ολομέτωπη επίθεση από την τοπική εξουσία που επιδιώκει να ξεθεμελιώσει οτιδήποτε συνέχει τους ανθρώπους εκεί. Αυτή η συνοχή είναι, ωστόσο, σοβαρό ανάχωμα και σε ουσιαστικό επίπεδο και σε συμβολικό (καθολική αντίσταση στην εμπορευματοποίηση του νερού και των φυσικών πόρων, αποκρατικοποίηση και οικειοποίηση των δημόσιων χώρων με όρους αυτοδιαχείρισης). Έχουμε, συνήθως, την εντύπωση ότι τέτοιας μορφής συνοχή σε ένα χωριό -και μάλιστα στο συγκεκριμένο μέρος- επιτυγχάνεται με σχετική ευκολία λόγω του εγγενούς κοινοτικού χαρακτήρα και κάποιων, ενδεχόμενα, αντίστοιχων σχετικών παραδόσεων. Όχι βέβαια. Τα χωριά στο Πήλιο έχουν μια παράδοση σοβαρής κτητικής επιθετικότητας στα ζητήματα ιδιοκτησίας και τις περισσότερες φορές αυτή είναι η αιτία για εξαιρετικά ανταγωνιστικές σχέσεις που κακοφορμίζουν με τα χρόνια αφού πρόκειται για μικρές και κλειστές κοινωνίες. Το φαινόμενο των Σταγιατών κουβαλάει μια πολύχρονη προσπάθεια να εξοριστούν όλα τα ανταγωνιστικά στοιχεία και να συγκροτηθεί μια κοινότητα ουσιαστικής αλληλεγγύης. Δεν υπήρχε τέτοια παράδοση που απλά αναπαράχθηκε. Χτίστηκε μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο με πολύ κόπο, πείσμα, αμοιβαίες μετατοπίσεις, διαρκή αυτοκριτική. Και η Εξουσία μισεί ακριβώς αυτή την καινούργια παράδοση. Από την απέναντι όχθη, για τις κοινωνικές αντιστάσεις στην επικράτεια, σημασία δεν έχει μόνο η στήριξη ενός φαινομένου ως ιδιότυπου συμβόλου αλλά η κατανόηση όλων εκείνων των στοιχείων και των δυναμικών που οδήγησαν στην συλλογική του συνοχή. Τι συνέβη στις Σταγιάτες όλα αυτά τα χρόνια και μιλάμε σήμερα για ένα προπύργιο αντίστασης; Ενημερωτικό κείμενο των Κατοίκων των Σταγιατών ενάντια στην επιχειρούμενη υφαρπαγή της πηγής Κρύα Βρύση του χωριού:   Το νερό των Σταγιατών Το χωριό μας είναι ταπεινό και πανέμορφο, φυτεμένο μέσα στη φύση…

Διάβασε το »

Maria Matteo: Δεν θα υπάρξει ένα μετά

Newsteam 0 Comments

Η κοινωνική απoστασιοποίηση αρνείται την αμοιβαία υποστήριξη και προωθεί τη φιλανθρωπία, αρνείται την ελευθερία και μας υποχρεώνει να υπακούμε, αρνείται την αξία της ζωής μας και μας κλείνει στον κύκλο του δούλεψε, κατανάλωσε, ψόφα. Και στη φάση 2… Προσπαθήστε να σκεφτείτε. Έναν Σταθμό Πρώτων Βοηθειών τον Ιανουάριο αυτής της χρονιάς, όταν ο Covid-19 είχε ακόμα ένα άλλο όνομα και ήταν μια κινεζική υπόθεση, μακρινή. Μια συνηθισμένη μέρα, στο Τορίνο, αλλά θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε. Μια φωτεινή οθόνη σας ανακοινώνει ότι υπάρχουν 332 άτομα σε αναμονή, χωρισμένα σε κόκκινους, κίτρινους, πράσινους και λευκούς κωδικούς. Το Πρώτων Βοηθειών μοιάζει με ένα νοσοκομείο πεδίου σε καιρό πολέμου: φορεία παντού, άνθρωποι περιμένουν ώρες, μέρες. Σε έναν χρόνο που αιωρείται ανάμεσα στον πόνο, τον φόβο και τον θυμό. Έτσι ήταν πριν, όταν όλα πήγαιναν καλά. Μια πανδημία δεν είναι προβλέψιμη, αλλά είναι περιοδική και πιθανή. Το ιταλικό σχέδιο για την πανδημία ήταν παλαιό, 14 ετών, τα κονδύλια δαπανήθηκαν για την εφαρμογή προγραμμάτων όπως η προώθηση των πρώτων εκατό ημερών του νεογέννητου μωρού. Πριν, τίποτα δεν πήγαινε καλά. Το να παραμένει υγιής όποιος δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση σε ιδιωτική φροντίδα, ήταν μια ρωσική ρουλέτα. Μείωσαν τις δαπάνες για την υγειονομική περίθαλψη για να αποφύγουν τις σπατάλες: οι σπατάλες ήταν η ζωή μας. Όποιος τραβήξει το σωστό χαρτί τα καταφέρνει, οι άλλοι καταλήγουν στον κατάλογο των νεκρών. Τίποτα δεν ήταν έτοιμο. Όσο γράφω, έχουν περάσει δύο μήνες από τα πρώτα κρούσματα, από τις αρχικές περιορισμένες κόκκινες περιοχές. Υποστήκαμε όλοι την κατ’ οίκον κράτηση, η οποία, χωρίς ένα αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου, χωρίς τεστ, χωρίς προστασία ούτε καν για τους υγειονομικούς, ήταν ουσιαστικά άχρηστη. Στην καλύτερη περίπτωση, επιβράδυναν λίγο την εξάπλωση του ιού. Τα σπίτια δεκάδων χιλιάδων…

Διάβασε το »

Για τον κοινοτισμό – από τις Άνδεις μέχρι μία κοινότητα κοντά σου

Newsteam 0 Comments

Του Γιάννη Οικονόμου. Ο Γιάννης Οικονόμου μιλάει τουλάχιστον 32 γλώσσες και φροντίζει να κάνει μια ζωή γεμάτη ταξίδια, γνωρίζοντας κάθε λογής πολιτισμό. Σπούδασε Γλωσσολογία (παν/μιο Θεσσαλονίκης) και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Μεσανατολικών Γλωσσών και Πολιτισμών (παν/μιο Columbia, ΗΠΑ). Πιστέψαμε πως είναι ο κατάλληλος να γράψει στο Αυτολεξεί δυο λόγια για τις κοινότητες στις Άνδεις και σας παρουσιάζουμε το αποτέλεσμα: Ταξίδεψα πριν από μερικά χρόνια στο Κούσκο και στην Ιερά Κοιλάδα των Ίνκας (Valle Sagrado), καθ’ οδόν προς το Μάτσου Πίτσου, και με μάγεψε η ανθρώπινη και η φυσική γεωγραφία της περιοχής. Πέρα από τη ματιά του τουρίστα που απεχθάνομαι, το μάτι μου στάθηκε με αγάπη και απέραντη περιέργεια στις εκατοντάδες των Indios που συρρέουν στο Κούσκο από τους οικισμούς του γειτονικού Altiplano (τα άγονα απέραντα υψίπεδα των Άνδεων σε ύψος ενάμιση έως δύο Ολύμπων) για να πουλήσουν στην πόλη την πραμάτεια τους, κυρίως τα γεωργικά προϊόντα του Αλτιπλάνο (άπειρα είδη πατατών, κίνοα…) και είδη υφαντικής από μαλλί των ζώων του Αλτιπλάνο: λάμα, βικούνια ή αλπάκα. Προσπάθησα να ανοίξω συζήτηση στα ισπανικά με αρκετές από τις cholitas (Ινδιάνες, Indias) που έβλεπα στους δρόμους του Κούσκο, αλλά με έκπληξη είδα ότι πολλές από αυτές γνώριζαν λίγα ή και καθόλου ισπανικά. Εκείνη η επαφή μου με τους ιθαγενείς πληθυσμούς στο Κούσκο μού έδωσε την ιδέα να μάθω τη γλώσσα τους, τα κέτσουα, για να γνωρίσω καλύτερα τις ζωές τους. Όμως διαρκώς ανέβαλλα το μεγάλο βήμα της εκμάθησης της δύσκολης αυτής γλώσσας. Ώσπου το πραξικόπημα στη Βολιβία στις 10 Νοεμβρίου πέρυσι αποτέλεσε το έναυσμα για να πάρω τη μεγάλη απόφαση: Θα ξεκινούσα την πορεία προς την ιθαγενή αυτή γλώσσα (με κάπου 8 εκατομμύρια ομιλητ(ρι)ες είναι η μεγαλύτερη ιθαγενής γλώσσα της αμερικανικής ηπείρου) και προς τους…

Διάβασε το »

Να είσαι ελεύθερος το 1968 σημαίνει να συμμετέχεις

Newsteam 0 Comments

Στις 16 Μαΐου του 1968, κατά τη διάρκεια της απεργίας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών και ζωγράφων αποφάσισε την κατάληψη των στούντιο της Σχολής. Στην είσοδο των στούντιο έγραψαν: ΛΑΪΚΟ ΑΤΕΛΙΕ ΝΑΙ – ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΔΙΚΟ ΑΤΕΛΙΕ ΟΧΙ. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το Λαϊκό Ατελιέ, όπου σχεδιάστηκαν οι περισσότερες αφίσες για το κίνημα του Γαλλικού Μάη. Οι θέσεις του εκτέθηκαν στο παρακάτω κείμενο που κυκλοφόρησε στις 21 Μαΐου: Οι λέξεις που έχουμε γράψει στην είσοδο των στούντιο δείχνουν ότι για μας δεν τίθεται ζήτημα μεταρρύθμισης, δηλαδή βελτίωσης αυτού που ήδη υπάρχει. Κάθε βελτίωση σημαίνει ότι οι βασικές αρχές δεν αλλάζουν, άρα καθαγιάζονται. Είμαστε ενάντια στην εγκαθιδρυμένη σήμερα τάξη. Τι είναι η καθεστηκυία τάξη; Η αστική τέχνη και η αστική κουλτούρα. Τι είναι η αστική κουλτούρα; Είναι το μέσο με το οποίο οι δυνάμεις καταπίεσης της άρχουσας τάξης απομονώνουν και διαχωρίζουν τους καλλιτέχνες απ’ τους υπόλοιπους εργαζόμενους, τοποθετώντας τους σε μια προνομιούχα κοινωνικά θέση. Τα προνόμια φυλακίζουν τον καλλιτέχνη σε μια αόρατη φυλακή. Δίνοντάς του προνομιούχα θέση, η αστική κουλτούρα τοποθετεί τον καλλιτέχνη σε μια ακίνδυνη θέση και τον καθιστά μια ακόμη ασφαλιστική δικλείδα στο μηχανισμό της αστικής κοινωνίας. Γι’ αυτό λοιπόν όταν γράφουμε Λαϊκό Ατελιέ, δεν θέτουμε ζήτημα βελτίωσης αλλά ριζικής αλλαγής. Οι καλλιτέχνες πρέπει ν’ ανοίξουν τα μάτια τους στα προβλήματα των άλλων εργαζομένων, να αναγνωρίσουν την ιστορική πραγματικότητα που ζουν. Να αποφασίσουν να αλλάξουν το ρόλο τους σ’ αυτή την κοινωνία και να πάρουν μέρος στη διαδικασία αυτοεκπαίδευσης του λαού. Atelier Populaire. The Ecole des Beaux-Arts (Fine Arts School). Εδώ πάνω στη γη είναι που μπορούμε ν’ αλλάξουμε αυτή τη σάπια κοινωνία. Φόρεσε τώρα το σακάκι σου και πήγαινε στο κοντινότερο σινεμά. Κοίταξέ τους καθώς κάνουν έρωτα…

Διάβασε το »

Η Χελίν στη Χώρα της Εμμένειας

Newsteam 0 Comments

Με αφορμή τον θάνατο των 3 μελών του συγκροτήματος Grup Yorum… Της Χελίν, του Μουσταφά, του Ιμπραήμ.  Κείμενο: Ηλίας Πιστικός Εικονογράφηση: AspalaxComix (Instagram/maurogatoni, Fb aspalaxcomix) Η μετενσάρκωση της Χελίν Ενώ ο θάνατος γίνεται ολοένα και περισσότερο ένα στατιστικό ή αριθμητικό μέγεθος, συνέβη τρεις νεκροί να έχουν καταφέρει να αναφερόμαστε σ’ αυτούς με τα ονόματά τους. Μεταξύ χιλιάδων καθημερινών θανάτων, κατάφεραν να καταγραφούν στα νεκροπολιτικά μας κιτάπια όχι ως αριθμοί, αλλά ως ονόματα, ως μοναδικές προσωπικότητες με ιδιαίτερη βιογραφική πορεία. Η Χελίν, ο Μουσταφά και ο Ιμπραήμ δεν μετενσαρκώθηκαν σε αριθμούς. Μπορεί να είναι εμπρόθετη πείνα, μια σκόπιμη τεχνική που πατάει πάνω στον περιορισμό ή τη στέρηση της τροφής, όμως δεν είναι δίαιτα. Ακόμη και αν έχει τελετουργική διάσταση, δεν είναι νηστεία. Προσβλέπει σε κάποιο είδος κάθαρσης, δίχως να συνιστά αποτοξίνωση. Ίσως αυτή που την επιτελεί να αποκτάει προσωρινά τη δύναμη να δικάσει, αλλά δεν είναι δικαστίνα˙ είναι κατήγορος, εκτεθειμένη σε κοινή θέα, εκτός δικαστικής αίθουσας, με μια πολύχρωμη μπαντάνα στο μαλλί, αναπόσπαστο μέρος ενός αγωνιώδους θεάματος. Σαν υπαρξιακός καθρέφτης, η όψη της αντανακλά τη στάση μας μπροστά στην έννοια της ζωής ως αξίας. Πρόκειται κυριολεκτικά για την αποθέωση της βίας -η βία στα καλύτερά της˙ μια από τις ελάχιστες μορφές φυσικής βίας που μπορεί κάποια να ασκήσει δίχως να μπορεί να αμφισβητηθεί το δικαίωμά της να το κάνει. Το ταξίδι της Χελίν προς την Εμμένεια Γενεαλογικά, την εμπρόθετη λιμοκτονία θα τη συναντήσουμε στις αρχαιότητες της νότιας Ασίας και της βόρειας νησιωτικής Ευρώπης ως μια πρακτική απαίτησης της αποκατάστασης της δικαιοσύνης ή της επιστροφής χρεών. Ο αδικημένος ή κατήγορος πήγαινε στην εξώπορτα αυτού που τον αδίκησε, του κατηγορούμενου, και παρέμενε νηστικός, εκθέτοντας μ’ αυτόν τον δραματικό τρόπο στον κόσμο των θεών…

Διάβασε το »

SOLARPUNK – η σύγχρονη οικολογική αισθητική που θέλει να αλλάξει τον κόσμο

Newsteam 0 Comments

Των Ben Valentine και Vincent Callebaut* Στις ειδήσεις τα νέα για την κατάσταση του πλανήτη μας είναι καταστροφή και σκοτάδι: συνεχώς ένα ακόμη είδος τελεί υπό εξαφάνιση, μια εξαιρετικά βίαιη καταιγίδα καταστρέφει άλλη μία απροετοίμαστη πόλη και μερικές από τις πιο περίεργες καιρικές συνθήκες ξεπερνούν άλλο ένα ρεκόρ. Οι επιστήμονες και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πέφτουν σε κατάθλιψη και η συλλογική μας συνείδηση στρέφεται σε σκηνές αποκάλυψης, όχι σε αφηγήσεις ανάκαμψης. Καλώς ήρθατε στην Ανθρωπόκαινο, την περίοδο κατά την οποία η ανθρώπινη δραστηριότητα έχει καταστεί η κυρίαρχη επίδραση πάνω στο περιβάλλον και στο κλίμα της Γης, με τα αποτελέσματα να είναι τρομακτικά. Τι είναι το Solarpunk; Το Solarpunk είναι το πρώτο δημιουργικό κίνημα που απαντά συνειδητά και θετικά στην Ανθρωπόκαινο εποχή. Ενώ κανένα μέρος στη Γη δεν είναι απαλλαγμένο από τον ηδονισμό της ανθρωπότητας, το Solarpunk υποστηρίζει πως οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν να ζουν και πάλι σε αρμονία με τον πλανήτη. Το Solarpunk είναι ένα λογοτεχνικό κίνημα, ένα hashtag, μια σημαία και μια δήλωση προθέσεων για το μέλλον που ελπίζουμε να δημιουργήσουμε. Είναι μία φανταστική αφήγηση μέσα στην οποία όλοι οι άνθρωποι ζουμε σε ισορροπία με το πεπερασμένο περιβάλλον μας, όπου οι τοπικές κοινότητες ευδοκιμούν, η πολυμορφία γίνεται δεκτή ενθουσιωδώς και ο κόσμος είναι μια όμορφη πράσινη ουτοπία. Σε άρθρο της στην Guardian, η συγγραφέας Rebecca Solnit στοχάζεται την άνιση επίπτωση της κλιματικής αλλαγής στις φτωχότερες κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Γράφει: Η κλιματική αλλαγή είναι μία βία παγκόσμιας κλίμακας εις βάρος τόπων, ειδών αλλά και ανθρώπων. Αφού της προσδώσαμε ένα όνομα, μπορούμε να ξεκινήσουμε και μια πραγματική συζήτηση για τις προτεραιότητες και τις αξίες μας. Γιατί η εξέγερση ενάντια στην κτηνωδία αρχίζει με μια εξέγερση ενάντια στη γλώσσα,…

Διάβασε το »

Η σιωπή είναι συνενοχή | #SupportArtWorkers

Newsteam 0 Comments

Χάρης Τζωρτζάκης Το 1990 στη Βόρεια Καρολίνα των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Χάρβεϊ Γκαντ ήταν ο πρώτος αφροαμερικανός υποψήφιος Γερουσιαστής με το κόμμα των Δημοκρατικών. Αντίπαλός του ήταν ο ακροδεξιός Ρεπουμπλικάνος Τζέσε Χελμς γνωστός για τις ακραίες ρατσιστικές του απόψεις. Την περίοδο εκείνη ο Μάικλ Τζόρνταν μεσουρανούσε ήδη στο NBA κατακτώντας τον πολυπόθητο τίτλου του MVP, που τον εξαργύρωσε με ένα γιγαντιαίο για την εποχή συμβόλαιο με την ανερχόμενη τότε εταιρεία αθλητικών ειδών NIKE, της τάξης των 250.000 δολαρίων λανσάροντας τα θρυλικά παπούτσια air Jordan. Σύσσωμη η μαύρη κοινότητα κρεμόταν από τα χείλη του Τζόρνταν για μια δήλωση στήριξης προς τον Χάρβεϊ Γκαντ, που θα του έδινε την απαραίτητη ώθηση για να γίνει ο πρώτος αφροαμερικανός γερουσιαστής στην ιστορία της Βόρειας Καρολίνα. Λέγεται ότι η ίδια του η μητέρα τον παρακάλεσε να στηρίξει δημόσια τον συμπατριώτη τους με τον Τζόρνταν όμως να τηρεί σιγή ιχθύος. Όταν κάποια στιγμή ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε ανοιχτά αν προτιμάει τον Δημοκρατικό Γκαντ ή τον Ρεπουμπικάνο Χελμς, ο Τζόρνταν απέφυγε πάλι να πάρει θέση απαντώντας το περιβόητο Republicans buy sneakers, too που σημαίνει και οι Ρεπουμπλικάνοι αγοράζουν παπούτσια Nike. Για την ιστορία ο Γκαντ έχασε τελικά τις εκλογές με τον ρατσιστή Τζέσε Χελμς να κερδίζει θέση στη Γερουσία. Ο Τζόρνταν ήταν, είναι και θα είναι ο κορυφαίος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών. Στο δωμάτιό μου, πάντως, ήταν μονάχα μία μικρή έγχρωμη αφίσα, δίπλα στην γιγάντια ασπρόμαυρη του Μοχάμεντ Άλι. Και ως γνωστόν το ασπρόμαυρο δεν ξεθωριάζει ποτέ. Νίκη στον αγώνα των καλλιτεχνών#SupportArtWorkers Πηγή: Αυτολεξεί.

Διάβασε το »

Για να μην ξεχάσουμε για ποιο λόγο κλειστήκαμε μέσα και γιατί αξίζει το βγαίνουμε έξω

Newsteam 0 Comments

Της Giovanna Ferrara Η καραντίνα χωρίζεται σε γεωλογικές εποχές. Όταν ξεκίνησε, εκατομμύρια χρόνια πριν, βρήκαμε ανεξερεύνητους θησαυρούς μέσα στα σπίτια μας, μας κατέλαβε ως κι ένα είδος ευφορίας για αυτήν την αυτάρκη ζωή, όπου εξαρτιόμασταν μόνο από τον εαυτό μας. Η γυμνή ζωή, μας άρεσε να λέμε, ανακαλύπτοντας την υπεροψία της άνοιξης. Όμως, η αναστολή, το κενό και η μαγεία δεν κράτησαν πολύ. Και αυτή η εμπειρία δεν ήταν και τόσο ασκητική. Στη δεύτερη περίοδο της καραντίνας βρεθήκαμε να δουλεύουμε τις πιο ακατάστατες ώρες, ενώ τα παιδιά έκαναν τα μαθήματα σε τυχαία ωράρια, και όλα ήταν κλείσε το μικρόφωνο και μετά άνοιξέ το για να μιλήσουμε. Συζητήσεις χωρίς αντίλογο, χωρίς το σχολείο να μπορεί να μαντέψει το ψέμα ή το τρέμουλο από τη στάση του σώματος. Κάναμε μαθήματα γυμναστικής, και ήπιαμε όλοι μαζί, σαν ανόητοι, μέσα από τις οθόνες μας. Στην τρίτη εποχή της καραντίνας, τα πράγματα άρχισαν να εκφυλίζονται. Ένας συλλογικός και ανώνυμος φόβος έχει αρχίσει να εξαπλώνεται και όχι άδικα. Η κοινωνική ανισότητα εκτέθηκε όπως τα γυμνά καλώδια μιας ηλεκτρικής πρίζας. Πού είναι οι πλανόδιοι μικροπωλητές, πού είναι τα παιδιά που ζουν στις τόσες καταλήψεις; Πού βρίσκουν να φάνε, τι θα συμβεί, αν ο ιός εκραγεί στα πολυπληθή κτίρια των προαστίων. Δεν είναι πράγματα που τακτοποιούνται ενεργοποιώντας το zoom. Δεν υπάρχει τρόπος να διορθωθούν αυτά τα πράγματα εκτός από τις συνήθεις μεθόδους, την επανάσταση των καρδιών. Τώρα, που βρισκόμαστε σε μια φάση της καραντίνας που δεν γνωρίζουμε καν πώς να ονομάσουμε (είναι μια πόρτα εξόδου ή μια τυφλή πόρτα;) ανακαλύπτουμε ότι φοβόμαστε να βγούμε έξω. Και είναι ένας φόβος που μας πονάει όταν τον ανακαλύπτουμε, γιατί μας κάνει να πιστεύουμε, ότι είναι πιθανό το εγκλωβισμένο ζώο να ξεχάσει…

Διάβασε το »

Δύο κουβέντες για τα χτεσινά στην Κυψέλη

Newsteam 0 Comments

Κλεονίκη Αλεξοπούλου Κατά τις 9 το βράδυ πήγαμε μια συνηθισμένη βόλτα στην πλατεία Αγ Γεωργίου, όπου ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος. Εικοσιπεντάχρονα παιδιά τα περισσότερα, σε χαλαρό κλίμα. Οι υπόλοιποι κάτοικοι και μαγαζάτορες δεν έδειχναν να ενοχλούνται. Κατά τις δέκα-έντεκα το βράδυ πραγματοποιήθηκε μια σχετικά μεγάλη πορεία, φεμινιστική-queer αντίφα, που ξεκίνησε από την πλατεία (και για την οποία δεν γνωρίζαμε από πριν, αυθόρμητα ακολουθήσαμε). Περάσαμε από διάφορους κεντρικούς δρόμους και στενά, φτάσαμε μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα και γυρίσαμε πάλι από Αχαρνών και 3η Σεπτεμβρίου. Οι γυναίκες στα παράθυρα συνήθως μας χαμογελούσαν. Άλλοι γείτονες εξοικειωμένοι και άλλοι όχι. Δυο μεγάλοι άνθρωποι με ρώτησαν τι είναι όλο αυτό, προσπάθησα να εξηγησω, ο ένας με ευχαριστησε ο άλλος δεν ενθουσιάστηκε. Λογικό, απ’ όλα έχει ο μπαξές της κοινωνίας. Οι μετανάστες συνήθως φιλικοί, τα παιδιά χαρούμενα (φαντάζομαι για το γενικό τζέρτζελο), κάποιοι θέλανε να βιντεοσκοπήσουν την πορεία αλλά τους ζητήθηκε να μην. Στη Δροσοπούλου ένας κάτοικος, μάλλον δυσαρεστημενος, πέταξε νερά από το μπαλκόνι. Οι μπλε αστυνομικοί γενικά κράτησαν μια νορμάλ στάση, ανοίγοντας δρόμο για να περάσει η πορεία και φροντίζοντας την κυκλοφορία. Γύρω στις έντεκα, η πορεία ολοκληρώθηκε στην Φωκίωνος χωρίς προβληματα. Τα προβλήματα και η καταστολή απ’ ό,τι φαίνεται ξεκίνησαν μετά τα μεσάνυχτα, για όσους/ες επέστρεψαν στην πλατεία Αγ. Γεωργίου και για άλλους/ες που δεν είχαν σχέση με την πορεία και απλώς βγήκαν έξω πιο αργά. Φίλοι βγάζανε σκύλους βόλτα, πίνανε καμιά μπύρα, τίποτα το ασυνήθιστο. Μετά ακολουθούν οι μαρτυρίες που έχετε ακούσει, ότι κλείσανε τα φωτα της πλατείας και τα ΜΑΤ άρχισαν να τραμπουκίζουν και να συλλαμβάνουν κόσμο. Αυτό πάντως δεν είναι αυστηρή σύσταση για μη κυκλοφορία, είναι κάτι σαν πρόβα για απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας και έχει συγκεκριμένο πολιτικό πρόσημο. Το μόνο που…

Διάβασε το »

Ο Μάης του ΄68 και οι παρερμηνείες του

Newsteam 0 Comments

Γιώργος Ν. Οικονόμου, δρ Φιλοσοφίας, συγγραφέας Ενότητες της παρούσας ανάλυσης:1. Πριν από τον Μάη 2. Χαρακτήρας της εξέγερσης 3. Ο Μάης ως γιορτή 4. Πρόταγμα ή ουτοπία; 5. Το τέλος της εξέγερσης 6. Συνέπειες  7. Η τρομοκρατία Ένα σημαντικό γεγονός που συνήθως ξεχνιέται και πρέπει να έχει κάποιος υπ’ όψιν του όταν ασχολείται με τον Μάη του ’68 είναι ότι όταν αυτός συνέβη είχε κάποιους αντιπάλους και εχθρούς: το καπιταλιστικό και το αντιπροσωπευτικό σύστημα, την Δεξιά του Ντε Γκωλ, το Κέντρο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας, την ελεγχόμενη από το τελευταίο μεγαλύτερη Εργατική Συνομοσπονδία της Γαλλίας, την CGT, πράγμα που σημαίνει και τους διανοουμένους και τα μέσα προπαγάνδας όλων αυτών των δυνάμεων. Όταν τέλειωσε o Μάης, οι εχθροί του προσπάθησαν να μειώσουν τη σημασία του, να διαστρεβλώσουν το νόημά του, να απαξιώσουν τον χαρακτήρα του με πλήθος δηλώσεων, ομιλιών, βιβλίων, άρθρων σε εφημερίδες, περιοδικά και διαδίκτυο.[1] Ενώ δηλαδή η εξέγερση είχε τελειώσει, και ήταν ανυπεράσπιστη οι επικριτές και οι αντίπαλοί της κυριαρχούσαν, ασκούσαν εξουσία, διαστρέβλωναν και απέρριπταν. Το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα από τις αντίστοιχες δυνάμεις. Έκτοτε ο Μάης πάντοτε δίχαζε, είχε τους αντιπάλους και τους εχθρούς του, οι οποίοι προσπαθούσαν να τον μειώσουν, να τον εξοβελίσουν ως θετικό πολιτικό γεγονός που συντάραξε τη γαλλική κοινωνία και τον υπόλοιπο κόσμο. Ίσως ένας άλλος τρόπος να κατανοηθεί η γαλλική εξέγερση είναι η συζήτηση των κριτικών απόψεων που προσπάθησαν να αναιρέσουν τη ριζοσπαστικότητά της, να εξουδετερώσουν τη σημασία της ή να σχετικοποιήσουν τα νοήματά της. Στο παρόν κείμενο θα ασχοληθώ με κάποια ζητήματα που αφορούν την εξέγερση του ’68, με αφορμή ένα σχετικό άρθρο του Γιώργου Σ. Βλάχου (Γ.Β.), που περιέχει τέτοιες απόψεις, τις οποίες θα επιχειρήσω να συζητήσω.[2] Ήδη από τον ενδεικτικό τίτλο (Για την ακμή και…

Διάβασε το »

Οι δημόσιοι χώροι πρέπει να ανακτηθούν μετά από τους περιορισμούς

Newsteam 0 Comments

Της Ilaria Agostini Η πανδημία μάς στερεί τον δημόσιο χώρο: το κύριο περιβάλλον για την πολιτική, την κοινωνικότητα, την ισότητα. Ζούμε ίσως το τελευταίο κεφάλαιο μιας διαδικασίας που έχει καταστρέψει τα περιβάλλοντα διαβίωσής μας: εάν ο νεοφιλελευθερισμός είχε ξεκινήσει αυτό το έργο ιδιωτικοποιώντας πόλεις και πλατείες, ο ιός το ολοκληρώνει. Είναι, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή να σκεφτούμε για τις ποιότητες των κοινών χώρων και για το αστικό μας μέλλον. Θα ζούμε στο διαδίκτυο, ήταν η επιγραμματική αντανάκλαση που προερχόταν από έναν φίλο, φιλόσοφο, τις στιγμές κατά τις οποίες ο εγχώριος εγκλεισμός επεκτάθηκε σε 60 εκατομμύρια Ιταλούς. Θα μάθουμε, θα δώσουμε μαθήματα, θα δουλέψουμε, θα καταναλώσουμε, θα κοινωνικοποιηθούμε μέσα από τα τείχη των σπιτιών μας (για όσους είναι αρκετά τυχεροί να έχουν ένα). Η ματιά σε ένα επερχόμενο δυστοπικό και τεχνο-φασιστικό μέλλον γίνεται όλο και πιο συγκεκριμένη. Ο παγκόσμιος πληθυσμός, απομονωμένος στο όνομα της δικής του επιβίωσης, στερείται όλων των συλλογικών χώρων: σχολεία και αίθουσες πανεπιστημίων, θέατρα και κινηματογράφους, εκκλησίες και μουσεία. Ακόμα και δρόμοι και πλατείες, δάση, παραλίες και τοπία στην ύπαιθρο έχουν ξαφνικά τεθεί εκτός ορίων για όλους. Με εξαίρεση, φυσικά, όσους είναι υπεύθυνοι να διατηρήσουν ζωντανή την ανθρώπινη φυλή, από τους γιατρούς έως τους αγρότες. Ο καθένας έχει, πλέον, βιώσει τη φτώχεια του νοήματος μιας ζωής που γίνεται κατανοητή (και συρρικνώνεται) στον οικιακό χώρο μόνο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διαδικτυακή εκπαίδευση. Οι καθηγητές βρίσκονται τώρα στο σαλόνι τους και οι μαθητές στα υπνοδωμάτιά τους: τα οικιακά τερματικά σημεία μιας εξαϋλωμένης σχέσης. Η έλλειψη δημόσιων χώρων και περιβαλλόντων, της κοινωνικότητας που ασκείται στον κοινό χώρο, έχει αυξήσει σημαντικά τη σκιερή εργασία που πέφτει στις πλάτες των γυναικών και έχει επιδεινώσει τις κοινωνικές διαφορές. Οι πλούσιοι βρίσκονται στα άνετα σπίτια…

Διάβασε το »

Χιλιάδες διαδήλωσαν σήμερα στο Σύνταγμα κατά του αντιπεριβαλλοντικού νομοσχεδίου (φωτορεπορτάζ)

Newsteam 0 Comments

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στο Σύνταγμα κατά του αντιπεριβαλλοντικού νομοσχεδίου που κατέθεσε για ψήφιση η κυβέρνηση στη Βουλή. Το νομοσχέδιο με τίτλο Εκσυγχρονισμός Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας επιχειρεί σύμφωνα με την αιτιολόγησή του την απλοποίηση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης των κεφαλαιουχικών επενδύσεων σε προστατευόμενες περιοχές αλλά και σε περιοχές όπου οι τοπικές κοινωνίες διατυπώνουν ανησυχίες ως προς περιβαλλοντική τους ασφάλεια. Επίσης, το εν λόγω νομοσχέδιο συρρικνώνει τη δημόσια διαβούλευση και υπό την ανόητη και προσχηματική αιτιολόγηση της κλιματικής αλλαγής και της ανάγκης ελάττωσης των ρύπων επιχειρεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε πάρκο βιομηχανικής κλίμακας ΑΠΕ. Άνθρωποι από δεκάδες περιβαλλοντικές οργανώσεις και κινήσεις -προσπαθώντας να τηρήσουν τις στοιχειώδεις προφυλάξεις τις οποίες η πανδημία επιτάσσει και όσο αυτό ήταν δυνατό με τον μεγάλο πλήθος που συγκεντρώθηκε, σε αντίθεση με όσα τα κυβερνητικά ΜΜΕ υποστηρίζουν- άρχισαν να συγκεντρώνονται από τις 5 το απόγευμα και παρέμειναν στο Σύνταγμα μέχρι τις πρώτες βραδυνές ώρες. Κυριάρχησε το σύνθημα απόσυρε το ενώ η χαρούμενη και αγωνιστική ατμόσφαιρα συνοδεύτηκε από μουσικές με κρουστά και άλλα όργανα αλλά και όμορφες χορευτικές παρουσίες. Προς το τέλος της συγκέντρωσης έγινε συνέλευση-συζήτηση μπροστά στη Βουλή όπου ακούστηκαν προτάσεις για τη συνέχιση του αγώνα κατά του νομοσχεδίου ενώ τονίστηκε η ανάγκη για μια πραγματική δημοκρατία και την δυνατότητα των τοπικών κοινωνιών να αποφασίζουν οι ίδιες για τη ζωή τους και το περιβάλλον τους σε μια συνεργασία και συνεννόηση με το σύνολο της κοινωνίας. Κείμενο: Νίκος Ιωάννου – Φωτογραφίες: Γιάβορ Ταρίνσκι Πηγή: Αυτολεξεί.

Διάβασε το »

Ομότιμη παραγωγή γνωσιακών αγαθών: μια ευκαιρία για τον καιρό της πανδημίας;

Newsteam 0 Comments

Γιώργος Κολέμπας Ένα μικρό, προς το παρόν, κίνημα εργατών της γνώσης έχουν δημιουργήσει ήδη έναν καινούργιο τρόπο παραγωγής της. Ονομάζεται ομότιμη παραγωγή, στα πλαίσια των ψηφιακών κοινοτήτων, και είναι μία βιώσιμη εναλλακτική στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής της γνώσης. Αν και ακόμα βρίσκεται στα πρώτα βήματά της, η ομότιμη παραγωγή έχει σαφή χαρακτηριστικά ισότητας και αυτονομίας. Οι ομάδες ακτιβιστών της ομότιμης παραγωγής και των εργαζομένων στις τεχνολογίες της πληροφορίας και των επικοινωνιών συμμετέχουν, επίσης, ενεργά στα σημερινά κινήματα διαμαρτυρίας, λειτουργώντας καταλυτικά στη σύνδεση της ομότιμης παραγωγής με τα κινήματα αμφισβήτησης του ίδιου του καπιταλισμού. Και στην περίοδο της παρούσας υγειονομικής κρίσης, όπου και οι μισθωτοί εργάτες της γνώσης δεν μπορούν να βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους και πιθανά να έμειναν και αυτοί άνεργοι, είναι ευκαιρία να αυτοοργανώσουν την εργασία και την έρευνά τους στα πλαίσια τέτοιων υπαρχόντων ψηφιακών κοινοτήτων, ομότιμης παραγωγής, είτε να δημιουργήσουν άμεσα νέες τέτοιες. Τι είναι η ομότιμη παραγωγή; Σύμφωνα με τον Jakob Rigi, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης: Στα πλαίσια της ομότιμης παραγωγής, παράγονται αγαθά με συλλογικό τρόπο μέσω της εθελοντικής συμμετοχής σε ένα σύστημα παραγωγής που είναι αποκεντρωμένο και βασισμένο σε δίκτυα. Οι εθελοντές επιλέγουν τις εργασίες που θα εκτελέσουν, το ποσό του χρόνου που ξοδεύουν για τη συλλογική παραγωγή καθώς και τον τόπο και τον χρόνο της παραγωγικής τους δραστηριότητας. Όσον αφορά τη διανομή, οποιοσδήποτε στον κόσμο μπορεί να χρησιμοποιεί τα προϊόντα δωρεάν σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και ανεξάρτητα από τη συνεισφορά του[1]. Δύο καθοριστικά γεγονότα της ομότιμης παραγωγής ήταν: 1) η εφεύρεση της γενικής δημόσιας άδειας και του ελεύθερου λογισμικού από τον Richard Stallman το 1984 και 2) η εφεύρεση του συστήματος της εθελοντικής συλλογικής συνεργασίας online από τον Linus Torvalds το 1991. Από πάντα ο κάθε…

Διάβασε το »

Συνεργατισμός & αυτοδιαχείριση: απλές απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις

Newsteam 0 Comments

Πρωτομαγιά σήμερα, ημέρα μνήμης αλλά και συνεχούς αγώνα στην εργασία. Δίνουμε τον λόγο στην προοπτική της αυτοδιαχείρισης και του συνεργατισμού που κάνουν εδώ και χρόνια τα βήματά τους στην Ελλάδα, προσπαθώντας να δώσουν απλές απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις… ΑΠΛΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ (ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΑΘΗΝΑΣ) Συνεργατισμός; Αυτοδιαχείριση; Άγνωστες λέξεις; Κι όμως, για κάποιες/κάποιους ο συνεργατισμός μέσω της αυτοδιαχείρισης είναι ένας διαφορετικός τρόπος να δουλεύουμε και να οικοδομούμε τις ζωές μας. Όχι ως υπάλληλοι κάποιων εργοδοτών, αλλά ως ισότιμοι συνάδελφοι, που έχουμε λόγο και δικαίωμα στις αποφάσεις που αφορούν την επιχείρηση/εγχείρημα που εργαζόμαστε. Ταυτόχρονα αυτό είναι μια πολιτική πρόταση, είναι επιδίωξη μιας άλλης καθημερινότητας. Δηλαδή, τι, δεν υπάρχει αφεντικό; Γίνεται; Και βέβαια γίνεται! Δεν είναι καθόλου αναγκαίο να υπάρχει ένα ή περισσότερα άτομα που να έχουν προσωπικό κέρδος έναντι όσων εργάζονται. Δεν είναι καθόλου απαραίτητο να υπάρχουν ιεραρχικές δομές για τη λειτουργία μιας επιχείρησης. Μέσα από την εμπειρία μας αποδεικνύεται ότι μπορούμε να λειτουργούμε παίρνοντας αποφάσεις όλοι/ες οι εργαζόμενοι/ες από κοινού και ισότιμα. Γι’ αυτό επιλέγουμε να οργανωθούμε στα εγχειρήματά μας με βάση τις αρχές της οριζοντιότητας, της αυτονομίας, της ισοτιμίας και ισότητας μεταξύ των μελών και με γνώμονα όχι την παραγωγή κέρδους για κάποιον-ους, αλλά την βιωσιμότητα των εγχειρημάτων μας και τον αξιοπρεπή βιοπορισμό μας. Με άλλα λόγια επιλέγουμε να οργανωθούμε στο εργασιακό μας περιβάλλον με τρόπο που δεν θα αναπαράγει τις όποιες κοινωνικές ανισότητες έχουμε μέχρι τώρα βιώσει αλλά να προσπαθεί να τις εκμηδενίσει. Και πώς γίνεται αυτό; Είτε ξεκινώντας εκ του μηδενός ένα νέο εγχείρημα, με βασικές προϋποθέσεις: – την ύπαρξη μελών με κοινούς στόχους, κοινή λογική, όρεξη για δουλειά. Αυτό αποτελεί το πιο βασικό βήμα. – την ύπαρξη (δυστυχώς…

Διάβασε το »

Ο χρόνος εν μέσω COVID-19

Newsteam 0 Comments

Της Jodi Deanκαθηγήτριας Πολιτικών Επιστημών στα κολλέγια Hobart και William Smith Γνωρίζουμε ήδη ότι ο χρόνος του κεφαλαίου, της αυτο-αναγνώρισης της αξίας, είναι μελλοντικός, προγνωστικός, προσανατολισμένος πάντα, όχι στο τώρα, αλλά στο μετά. Αυτό είναι που ωθεί τις εντατικοποιήσεις της παραγωγής -την επιτάχυνση και τον αυτοματισμό, την πίεση στους εργαζομένους για να παράγουν περισσότερο από το οτιδήποτε μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα κέρδη στο μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με τις επενδύσεις: η πρόβλεψη του τι θα συμβεί στο μέλλον, είναι αυτή που δημιουργεί στοιχήματα στο παρόν· είναι πάντα στοιχήματα για το μέλλον. Ο καπιταλιστικός χρόνος είναι ασυνδετος με τον χρόνο του ιού. Πώς; Τα τεστ για τον ιό κοιτάζουν πίσω: συνέβη η μόλυνση; Ποια ήταν η αιτία της ασθένειας που παρουσιάζεται; Γι’ αυτό και στις Η.Π.Α. συγκεκριμένα, παίζουμε κυνηγητό. Οι καπιταλιστές δεν είδαν κέρδος στην πρόβλεψη της επιδημίας -πάρα πολλοί αναπνευστήρες και άδεια κρεβάτια είναι μόνο σωροί νεκρού κεφαλαίου. Μπορούμε να γνωρίζουμε μόνο πού ήταν ο ιός και να κάνουμε υποθέσεις για το πώς ταξίδεψε. Ο χρόνος της ζωής εν μέσω COVID-19 είναι ασύγχρονος, κατακερματισμένος, αποσυνδεδεμένος. Οι ρυθμοί της ζωής μας έχουν διαταραχθεί -σχολείο, τρένο, εργασία, έξοδοι, σπίτι ή οποιοσδήποτε γνωστός συνδυασμός έδινε το δικό του στίγμα στη ζωή μας. Ο ιδιωτικός χρόνος εμφανίζεται στην υπερβολή του: πάρα πολύς ή πολύ λίγος, εντελώς μόνος ή υπερβολικά μαζί. Ταυτόχρονα, απορροφάται πολύς χρόνος στις οθόνες. Κάθε συνάντηση, κάθε επικοινωνία -εργασία, ψυχαγωγία, σύνδεση, βαρεμάρα- έχει το ίδιο (εικονικό) περιβάλλον είτε το θέλουμε είτε όχι. Όπως έλεγαν στο σόου για παιδιά του PBS το ’70, c’mon and zoom-zoom-zooma-zoom. Η εργασία από το σπίτι κάνει τη δουλειά ατελείωτη, μια νέα επιμήκυνση της εργάσιμης ημέρας που διευκολύνθηκε όχι μόνο από την τεχνολογία αλλά και από την…

Διάβασε το »