Πατήστε ESC για κλείσιμο

ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ - Spoiler - Φωτογραφίες, video

H.W.Sinn:Μόνο η νομισματική υποτίμηση θα έλυνε το οικονομικό αδιέξοδο της Ε.Ε

Newsteam 0 Comments
H.W.Sinn: Η στρατηγική της Ε.Ε φίνεται να βασίζεται  στην ελπίδα και την προσευχή

Για την επίλυση απαιτείται πραγματική υποτίμηση, αλλά κανείς δεν θέλει να μιλήσει για αυτό αναφέρει ο πρώην επικεφαλής του ινστιτούτου ifo της Γερμανίας Hans-Werner Sinn

Το νέο Ταμείο Ανάκαμψης 750 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωπαϊκής Ένωσης προορίζεται για την αντιμετώπιση κρίσεων όπως η κατάρρευση της παραγωγής στα νότια κράτη μέλη όπως η Ισπανία και η Ιταλία.

Αλλά τα χρήματα δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα των παραμορφωμένων σχετικών τιμών αγαθών εντός της ευρωζώνης αναφέρει ο διακεκριμένος οικονομολόγος και πρώην επικεφαλής του ινστιτούτου ifo της Γερμανίας Hans-Werner Sinn σε άρθρο του.

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξαν σε συμφωνία για ένα μεγάλο ταμείο ανάκτησης 750 δισεκατομμυρίων ευρώ (870 δισεκατομμύρια δολάρια) με σκοπό να βοηθήσουν τα κράτη μέλη της ΕΕ να μετριάσουν τις οικονομικές επιπτώσεις από το COVID-19.

Όμως, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σχετικά με το πακέτο, έγινε όλο και ξεκάθαρο ότι η οικονομική κρίση που προκλήθηκε από την πανδημία της Ευρώπης είναι μια επέκταση της κρίσης του ευρώ, η οποία έχει τις ρίζες της στην κατάρρευση των Lehman Brothers το 2008.

Στην ουσία, πρόκειται για κρίση ανταγωνιστικότητας που προκαλείται από τη στρέβλωση των σχετικών τιμών εντός της ευρωζώνης, η οποία είναι αποτέλεσμα της πληθωριστικής υπερτίμησης των χωρών της Νότιας Ευρώπης.

Αυτή η υπερτιμολόγηση αξιών, με τη σειρά της, προήλθε από την πλημμύρα των κεφαλαίων που δόθηκαν σε αυτές τις οικονομίες μετά την ένταξή τους στο ευρώ από προγράμματα και αγορές.

Η κατάρρευση της φούσκας του ευρώ μετά την οικονομική κρίση του 2008 ανέστρεψε την κατεύθυνση των ροών ιδιωτικών κεφαλαίων, οδηγώντας πολλά κεφάλαια από την περιοχή της Μεσογείου προς τη Γερμανία.

Αυτό αντικατοπτρίστηκε σε μια αύξηση στα λεγόμενα υπόλοιπα TARGET που μετρούν τις καθαρές εντολές πληρωμής και παρέχουν ένα είδος δημόσιας πίστωσης εντός της ευρωζώνης.

Και τώρα το COVID-19 πυροδότησε μια άλλη φάση πτήσης κεφαλαίου που έκλεισε όλες τις άλλες.

Το TARGET2 είναι ένα σύστημα πληρωμών υπό την ιδιοκτησία και τη διαχείριση του Ευρωσυστήματος.

Είναι η κύρια ευρωπαϊκή πλατφόρμα για την επεξεργασία πληρωμών μεγάλων ποσών και χρησιμοποιείται τόσο από κεντρικές τράπεζες όσο και από εμπορικές τράπεζες για την επεξεργασία πληρωμών σε ευρώ σε συνεχή χρόνο.

Τι είναι τα συστήματα πληρωμών;

Οι σύγχρονες οικονομίες βασίζονται στην ασφαλή και αποτελεσματική ροή των συναλλαγών.
Τα συστήματα πληρωμών συνιστούν το ολοκληρωμένο κύκλωμα που επιτρέπει τη ροή χρήματος στην οικονομία.

Το TARGET2 είναι ένα σύστημα πληρωμών που επιτρέπει τη μεταφορά χρημάτων μεταξύ των τραπεζών της ΕΕ σε συνεχή χρόνο.

Αυτό είναι γνωστό ως διακανονισμός σε συνεχή χρόνο.

Μετά την εκδήλωση της πανδημίας στις αρχές του 2020, οι διεθνείς δανειστές που είχαν δανείσει τις χώρες της Νότιας Ευρώπης αύξησαν τα επιτόκια των ομολόγων λόγω της αύξησης του κινδύνου και ξεκίνησαν εκ νέου να επενδύουν τα χρήματα τους στα βόρεια μέλη της ευρωζώνης, ιδίως στη Γερμανία.

Οι επενδυτές της Νότιας Ευρώπης μετατόπισαν επίσης τις επενδύσεις τους στη Γερμανία και μετέφεραν αντίστοιχα χρηματικά ποσά.

Αυτές οι δύο ροές εντολών πληρωμών ανάγκασαν την Bundesbank να ανεχθεί ανοικτές πιστωτικές θέσεις μέχρι στιγμής που ανέρχονταν σε 1 τρισεκατομμύριο ευρώ.

Τον Μάρτιο του 2020, οι γερμανικές αξιώσεις στο σύστημα πληρωμών TARGET 2 αυξήθηκαν κατά 114 δισεκατομμύρια ευρώ – μακράν η μεγαλύτερη μηνιαία άνοδος μετά την εισαγωγή του ευρώ το 1999.

Η πτήση κεφαλαίου σε δύο προηγούμενα υψηλά σημεία της κρίσης του ευρώ, τον Σεπτέμβριο του 2011 και τον Μάρτιο του 2012, προκάλεσε επίσης το ισοζύγιο TARGET της Γερμανίας να αυξηθεί, αλλά μόνο 59 δισ. ευρώ και 69 δισ. ευρώ, αντίστοιχα.

Παρόλο που οι κεφαλαιαγορές υποχώρησαν ελαφρώς τον Απρίλιο και το Μάιο του 2020, οι γερμανικές απαιτήσεις TARGET αυξήθηκαν ξανά τον Ιούνιο, αυτή τη φορά κατά 84 δισεκατομμύρια ευρώ.

Μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 2020, αυξήθηκαν συνολικά 174 δισεκατομμύρια ευρώ, φθάνοντας σε ρεκόρ ύψους 995 δισεκατομμυρίων ευρώ δηλαδή 1 τρισεκ. ευρώ.
Αντίθετα, τα χρέη του TARGET 2 της Ιταλίας και της Ισπανίας αυξήθηκαν κατά 152 δισεκατομμύρια ευρώ και 84 δισεκατομμύρια ευρώ, αντίστοιχα, κατά την ίδια περίοδο.
Αυτό συνεπαγόταν χρέη 537 δισεκατομμυρίων ευρώ και 462 δισεκατομμυρίων ευρώ, αντίστοιχα, στο τέλος Ιουνίου – ή 999 δισεκατομμύρια ευρώ συνολικά για Ιταλία και Ισπανία.

Τόσο το TARGET της Ιταλίας και Ισπανίας όσο και της Γερμανίας είναι τόσο κοντά στο όριο του 1 τρισεκατομμυρίου ευρώ και προφανώς γεννώνται πολλά ερωτηματικά.

Οι επενδυτές εγκατέλειψαν την Ισπανία και την Ιταλία επειδή δεν θεωρούσαν πλέον αυτές τις χώρες ως ασφαλή στοιχήματα.

Και οι κεντρικές τράπεζες των δύο χωρών κατέστησαν δυνατή την πτήση τους παρέχοντας επιπλέον ρευστότητα μέσω των εθνικών πιεστηρίων μέσω της εκτύπωσης χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες και την ΕΚΤ συγκεκριμένα.

Μέρος αυτής της ρευστότητας προήλθε από τα διάφορα προγράμματα αγοράς περιουσιακών στοιχείων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπως το Πρόγραμμα Πανδημίας Έκτακτης Αγοράς (PEPP) και το μακροχρόνιο Πρόγραμμα Αγοράς Περιουσιακών Στοιχείων (APP), το οποίο η ΕΚΤ έχει αυξήσει προσωρινά ως απάντηση στην τρέχουσα κρίση.

Αν και αυτά τα προγράμματα είχαν προβεί σε συμμετρικές αγορές περιουσιακών στοιχείων η ΕΚΤ αγόρασε δυσανάλογα μεγάλο όγκο ιταλικών περιουσιακών στοιχείων.

Η πρόσθετη ρευστότητα προέρχεται επίσης από ένα ειδικό στοχευμένο πρόγραμμα μακροπρόθεσμης αναχρηματοδότησης (TLTROs) αξίας άνω των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ που η ΕΚΤ διέθεσε στις τράπεζες της ευρωζώνης στα μέσα Ιουνίου 2020.

Το επιτόκιο -1% για τα TLTROs ήταν εξαιρετικά ευνοϊκό – τόσο ευνοϊκό, στην πραγματικότητα, που πολλές τράπεζες δανείστηκαν τα χρήματα και τα ξανακατέθεσαν αμέσως με τις δικές τους κεντρικές τράπεζες με επιτόκιο -0,5%.

Αυτό τους παρείχε ένα άμεσο κέρδος arbitrage που ισοδυναμούσε με ανοιχτή επιδότηση από το Ευρωσύστημα.

Αλλά οι ισπανικές και ιταλικές τράπεζες χρειάζονταν τα TLTROs σε μεγάλο βαθμό για να αντισταθμίσουν τις εκροές κεφαλαίων.

Ή ίσως τα χρησιμοποίησαν απλά για να εξοφλήσουν ιδιωτικά δάνεια εξωτερικού που είχαν λιγότερο ευνοϊκούς όρους.

Σε αυτήν την περίπτωση, τα δάνεια που έδωσαν οι κεντρικές τράπεζες της Ισπανίας και της Ιταλίας μέσω των εθνικών τυπογραφικών πιεστηρίων τους χρησίμευαν ως μέσο απομάκρυνσης του ιδιωτικού κεφαλαίου προσφέροντας καλύτερους όρους.

Ωστόσο, η ευρωζώνη συνεχίζει να διατηρεί έντονες ανισορροπίες. Αυτό γίνεται επίσης προφανές εάν κοιτάξει κανείς την παραγωγή στην Νότια Ευρώπη. Οι κατασκευαστές των χωρών της Νότιας Ευρώπης πρέπει να ανταγωνίζονται διεθνώς και, ως εκ τούτου, υπέφεραν περισσότερο από τις υψηλές σχετικές τιμές.

Ακόμη και πριν από την κρίση του κορονοιού, η παραγωγή στην Ιταλία ήταν 19% κάτω από τα επίπεδα του 2007 και στην Ισπανία, ήταν 21% χαμηλότερα.

Η πτωτική τάση συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, διευρύνοντας τα κενά παραγωγής στο 35% για την Ιταλία και 34%, για την Ισπανία.

Το νέο ταμείο ανάκαμψης της ΕΕ προορίζεται να αντιμετωπίσει αυτό το φάσμα, αλλά τα χρήματα δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα των στρεβλωμένων σχετικών τιμών αγαθών εντός της ευρωζώνης.

Για την επίλυση απαιτείται πραγματική υποτίμηση.


Αλλά κανείς δεν θέλει να μιλήσει για αυτό.


Αντ ‘αυτού η στρατηγική της ΕΕ φαίνεται να βασίζεται στην ελπίδα και την προσευχή.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »