Πατήστε ESC για κλείσιμο

επισιτιστική κρίση - Spoiler - Φωτογραφίες, video

Ανοίγοντας την οικονομία τροφίμων της Ινδίας στις απαιτήσεις του ιμπεριαλισμού

Newsteam 0 Comments

Του Prabhat Patnaik για το People’s Dispatch

Κάθε βήμα προς την κατεύθυνση του ανοίγματος της γεωργίας στο παγκόσμιο εμπόριο, όπως αυτά που ανακοινώθηκαν στις τρεις διατάξεις της κυβέρνησης Modi, είναι ένα βήμα προς τη μείωση της εγχώριας διαθεσιμότητας τροφίμων.

Η τροπική περιοχή μπορεί να έχει μια ποικιλία καλλιεργειών, οι οποίες είτε δεν μπορούν να καλλιεργηθούν καθόλου είτε για μεγάλο μέρος του χρόνου, στις ψυχρές εύκρατες περιοχές του κόσμου όπου βρίσκεται ο μητροπολιτικός καπιταλισμός. Σε αυτές περιλαμβάνονται ποτά, ίνες, λαχανικά και φρούτα, και ποικιλία δημητριακών και ελαιούχων καλλιεργειών.

Η μάζα τροπικής γης, ωστόσο, έχει υγκεκριμένο σε μέγεθος και χρησιμοποιείται ήδη. Η αυξήση της παραγωγικότητας της γης που θα μπορούσε να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα απαιτεί κρατικές επενδύσεις (όπως παρατήρησε ο Marx με μεγάλη οξύτητα), τις οποίες δεν επιτρέπει η δημοσιονομική ορθότητα που απαιτεί ο μητροπολιτικός καπιταλισμός, βάσει των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και του νεοφιλελευθερισμού, όπου τα δημοσιονομικά ελλείμματα πρέπει να παραμείνουν κάτω από ένα ορισμένο ποσοστό του ΑΕΠ.

Το πρόβλημα του μητροπολιτικού καπιταλισμού, επομένως, είναι πώς θα αποκτήσει τον έλεγχο της χρήσης αυτής της τροπικής γης προκειμένου να αποκτήσει τα προϊόντα που χρειάζεται; Δεδομένου ότι ένας τέτοιος έλεγχος θα υπονόμευε αναγκαστικά την εγχώρια παραγωγή τροφίμων, το ζήτημα είναι να πειστούν οι κυβερνήσεις του Τρίτου Κόσμου να επιτρέψουν την εκτροπή της χρήσης γης σε καλλιέργειες τροφίμων που απαιτεί η μητρόπολη. Δηλαδή να τους πείσουν να ρίξουν την τροπική γεωργία στο παγκόσμιο εμπόριο, όπου η μεγαλύτερη ισχύς της μητροπολιτικής αγοραστικής δύναμης θα έκανε τα απαραίτητα.

Τα πράγματα ήταν εύκολα υπό την αποικιοκρατία, όταν το φορολογικό σύστημα χρησιμοποιούνταν για να περιοριστεί η εγχώρια ζήτηση τροφίμων, επιτρέποντας τη χρήση γης για προϊόντα που ζητούσε η μητρόπολη, αλλά και για να πάρει αυτά τα αγαθά για τη μητρόπολη χρησιμοποιώντας αυτά τα φορολογικά έσοδα για να πληρώσει για τα αγαθά που ζητούσε.

Μετά την Ανεξαρτησία, η αύξηση της παραγωγής τροφίμων απέκτησε προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις του Τρίτου Κόσμου. Ωστόσο, με τον νεοφιλελευθερισμό, επεβλήθη εκ νέου συμπίεση της ζήτησης με διάφορους τρόπους, ώστε να απελευθερωθεί τροπική γη προς χρήση των μητροπολιτικών κέντρων.

Ωστόσο, ακόμη και έτσι, η έμφαση στην παραγωγή τροφίμων δεν μπορούσε να αντιστραφεί στην Ινδία. Οι ιμπεριαλιστικές χώρες άσκησαν μεγάλη πίεση στην Ινδία μέσω του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για να εμποδίσουν το σύστημα προμηθειών στη ελάχιστη τιμή εγγύησης για τα αγροτικά προϊόντα , το οποίο ήταν ένα κρίσιμο μέσο στήριξης της παραγωγής τροφίμων. Αλλά καμία κυβέρνηση της Ινδίας δεν υπέκυψε στις πιέσεις αυτές μέχρι τώρα.

Έτσι, ενώ η παραγωγή τροφίμων δεν μπορούσε να αποθαρρυνθεί (αν και η κατά κεφαλήν παραγωγή μειώθηκε μεταξύ 1991 και 2015-16), η ζήτηση των εργαζομένων μειώθηκε με διάφορους τρόπους, όπως μέσω της ιδιωτικοποίησης βασικών υπηρεσιών, μέσω περικοπών στις αγροτικές δαπάνες από την κυβέρνηση και μέσω της διάκρισης πάνω/κάτω από το όριο φτώχειας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση μεγάλων αποθεμάτων τροφίμων και σημαντικές εξαγωγές σιτηρών. Τα αποθέματα αυτά έχουν πράγματι διασώσει τη χώρα εν μέσω της τρέχουσας κρίσης του κορονοϊού, όταν 77 εκατομμύρια τόνοι έχουν διατεθεί στην κυβέρνηση σε ελεύθερη διανομή μέσω του δημόσιου συστήματος διανομής.

Φυσικά, η χώρα δεν απαιτεί συνήθως τόσο μεγάλα αποθέματα τροφίμων, αλλά η λύση στο πρόβλημα των μεγάλων αποθεμάτων έγκειται στο αυξηθεί η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, οι οποίοι συνεχίζουν να βιώνουν οξεία πείνα (η Ινδία βρίσκεται κοντά στην 100η θέση στο δείκτη πείνας μεταξύ ενός συνόλου 112 πιο φτωχών χωρών). Δεν έγκειται ούτε στην μείωση της παραγωγής τροφίμων που μπορεί εύκολα να ωθήσει τη χώρα σε κατάσταση λιμού σε περίπτωση αποτυχίας των καλλιεργειών.

Το ιμπεριαλιστικό επιχείρημα ήταν ότι η Ινδία θα έπρεπε να αφιερώσει τη γη της στις καλλιέργειες που ζητούνται στη μητρόπολη, και θα έπρεπε αντί αυτής να εισάγει σπόρους τροφίμων, ώστε να μην αντιμετωπίσει ποτέ έλλειψη τροφίμων. Ωστόσο, το επιχείρημα αυτό είναι εσφαλμένο για τρεις τουλάχιστον λόγους: πρώτον, όταν μια χώρα του μεγέθους της Ινδίας πηγαίνει στην παγκόσμια αγορά για να εισάγει σπόρους τροφίμων, οι τιμές των σιτηρών αυξάνονται αμέσως, έτσι ώστε αυτό που μπορεί να φαίνεται επιφανειακά συνετό από οικονομική άποψη, η παραγωγή δηλαδή καλλιεργειών εξαγωγών και εισαγωγή σπόρων τροφίμων, μπορεί να αποδειχθεί εμφανώς ασύνετο.

Δεύτερον, η παραγωγή τέτοιων εξαγωγικών καλλιεργειών απαιτεί συνήθως λιγότερη εργασία ανά έκταση, οπότε η στροφή προς αυτές τις καλλιέργειες θα μειώσει την απασχόληση και την αγοραστική δύναμη των αγροτών και των εργατών· Δεν θα μπορούν, επομένως, να έχουν τόσα σιτηρά όσα πριν, ακόμη και αν πολλοί σπόροι τροφίμων διατεθούν μέσω του εμπορίου.

Τρίτον, οι ιμπεριαλιστικές χώρες, αφού έπεισαν τις χώρες του Τρίτου Κόσμου να εγκαταλείψουν την παραγωγή τροφίμων προς όφελος των καλλιεργειών που χρειάζονται, ώστε στη συνέχεια να παίξουν πολιτικό ρόλο στην προμήθεια τροφίμων. Η άρνηση του φαγητού είναι ένα πολύ ισχυρό όπλο στο ιμπεριαλιστικό οπλοστάσιο, και το χρησιμοποιούν αδίστακτα. Δεν πρόκειται πλέον για κανονικό διεθνές εμπόριο.

Όλα αυτά έχουν φανεί ευρέως στην περίπτωση της Αφρικής, της οποίας η στροφή στην καλλιέργεια μη εδώδιμων καλλιεργειών αντί για διατροφικούς σπόρους αποτελεί κύριο λόγο για τους λιμούς που πλήττουν περιοδικά την υποσαχάρια Αφρική.

Οι ΗΠΑ είχαν τόσο δεμένη χειροπόδαρα την Ινδία στα μέσα της δεκαετίας του 1960 σε ότι αφορά την διάθεση τροφίμων, που η Ινδία πρακτικά αναγκάστηκε να αυξήσει την εγχώρια παραγωγή τροφίμων μέσω της Πράσινης Επανάστασης. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι καμία ινδική κυβέρνηση από τότε δεν σκέφτηκε ποτέ να εξαρτηθεί σημαντικά από τις εισαγωγές σπόρων τροφίμων ακόμη και εν μέσω μιας κακής περιόδου καλλιέργειας.

Ωστόσο, η κυβέρνηση του Κόμματος Bharatiya Janata αποτελεί εξαίρεση, όπως αναμένεται όταν άνθρωποι που έχουν επιδείξει μια μεσαιωνική νοοτροπία, ελάχιστη κατανόηση και καθόλου σεβασμό για την ειλικρινή άποψη των ανθρώπων του πνεύματος, τίθενται επικεφαλής μιας σύγχρονης οικονομίας. Η άγνοιά τους τους καθιστά παρασιτικούς στις ιμπεριαλιστικές ιδέες, και πολύ προβλέψιμα αρχίζουν να γίνονται πιόνια του ιμπεριαλισμού. Οι πρόσφατες αλλαγές που ανακοίνωσε η κυβέρνηση στη γεωργική πολιτική της, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την πλήρη αντίθεση σε σύγκριση με την παραδοσιακή πολιτική της Ινδίας, αποτελούν απόδειξη αυτού.

Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει τρεις διατάξεις. Η πρώτη είναι η κατάργηση των ορίων αποθέματος για τους εμπόρους γεωργικών προϊόντων, η δεύτερη είναι η κατάργηση του όρου ότι η εμπορία γεωργικών προϊόντων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο σε συγκεκριμένες τοποθεσίες (Επιτροπή Αγοράς Γεωργικών Προϊόντων), και η τρίτη η οποία επιτρέπει τη γεωργία βάση συμβάσεων.*

Όλες αυτές οι διατάξεις δεν σημαίνουν τίποτα λιγότερο από το πλήρες άνοιγμα της γεωργίας στο παγκόσμιο εμπόριο. Διευκολύνουν δηλαδή την απεριόριστη είσοδο ιδιωτών εμπόρων, συμπεριλαμβανομένων των ξένων εμπόρων στις αγορές γεωργικών προϊόντων, που είναι ένας τρόπος ανοίγματος της γεωργίας στο παγκόσμιο εμπόριο. Αυτό ακριβώς που απαιτούσε ο ιμπεριαλισμός εδώ και πολύ καιρό, μα μέχρι τώρα είχε απέναντί του αντίσταση. Η αντίσταση αυτή και το συμπληρωματικό στάδιο της στήριξης της εγχώριας παραγωγής τροφίμων, πραγματοποιήθηκαν μέσω ενός ορισμένου θεσμικού μηχανισμού. Οι κανονισμοί επιδιώκουν την απομάκρυνση σημαντικών τμημάτων αυτού του μηχανισμού.

Για παράδειγμα, η στήριξη για την παραγωγή τροφίμων παρασχέθηκε με την ανακοίνωση μιας σειράς ελάχιστων τιμών προμήθειας στις οποίες η κυβερνητική Εταιρεία Τροφίμων της Ινδίας θα μπορούσε να αγοράσει σπόρους από παραγωγούς σε συγκεκριμένες αγορές. Όταν αυτές οι αγορές μειωθούν σε σημασία, η παροχή στήριξης μέσω των τιμών των προμηθειών γίνεται δύσκολη. Παρομοίως, εάν προσφέρονται στους παραγωγούς συμβάσεις για εξαγωγικές καλλιέργειες, όπως στην εποχή της αποικιοκρατίας, τότε αυτές οι καλλιέργειες θα υποκαταστήσουν την παραγωγή τροφίμων με την πάροδο του χρόνου.

Αλλά μπορεί να τεθεί το ερώτημα: δεν είναι αυτό προς το συμφέρον των γεωργών;

Η απάντηση είναι ότι, πρώτον το σύστημα όπως είχε αναπτυχθεί παλαιότερα, ανταποκρινόταν στα συμφέροντα τόσο των γεωργών όσο και των καταναλωτών· Αυτός ο συγχρονισμός, ο οποίος έχει μεγάλη σημασία, καταστρέφεται.

Δεύτερον, ενώ σε ένα συγκεκριμένο έτος μπορεί να φαίνεται ότι οι αγρότες επωφελούνται από αυτά τα μέτρα, το να τίθενται για πάντα στην κυριαρχία των πολυεθνικών εμπόρων, όπως κάνουν αυτές οι διατάξεις, είναι επιζήμιο για τα συμφέροντά τους.

Το χαρακτηριστικό αυτών των τριών κανονισμών είναι ότι εκδόθηκαν χωρίς διαβούλευση με τις κυβερνήσεις των πολιτειών από την κεντρική κυβέρνηση, η οποία δεν έχει καμία δουλειά να το κάνει. Η γεωργία στην Ινδία είναι θέμα του κράτους· η κεντρική κυβέρνηση δεν μπαίνει στο κάδρο.

Η κεντρική κυβέρνηση υποστήριξε ότι το εμπόριο γεωργικών προϊόντων εμπίπτει στη δικαιοδοσία της, ως εκ τούτου δεν έχει παραβιάσει το Σύνταγμα. Αλλά εάν οι ριζικές αλλαγές πραγματοποιούνται έμμεσα σε ένα θέμα που ανήκει στην αρμοδιότητα των κυβερνήσεων των πολιτειών, αυτό ισοδυναμεί με καταπάτηση της κυριαρχίας των πολιτειών και παραβίαση των συνταγματικών ορίων της κεντρικής κυβέρνησης. Αλλά αυτό έχει γίνει πλέον συνήθης πρακτική υπό την κυβέρνηση του BJP, η οποία μετατρέπει την Ινδία σε ενιαίο κράτος.

Κάθε βήμα προς την κατεύθυνση του ανοίγματος της γεωργίας στο παγκόσμιο εμπόριο αποτελεί εκ των πραγμάτων ένα βήμα προς τη μείωση της εγχώριας διαθεσιμότητας τροφίμων. Η κυβέρνηση του BJP διαβεβαίωσε ότι σε χρόνια κατά τα οποία θα υπάρξει μείωση της παραγωγής των τροφίμων ή συνθήκες σοβαρής έλλειψης τροφίμων, θα επαναφέρει το όριο αποθέματος για το ιδιωτικό εμπόριο που μόλις έχει αρθεί, προκειμένου να αποτραπεί η συσσώρευση και η κερδοσκοπία.

Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η πείνα μπορεί να εκφραστεί χωρίς αξιοσημείωτη αύξηση των τιμών των τροφίμων. Μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της συμπίεσης της ζήτησης από τους εργαζόμενους, όπως συνέβη συχνά στην εποχή της αποικιοκρατίας. Μεταξύ 1897-2002 και 1933-38, σημειώθηκε απότομη πτώση της κατά κεφαλήν διαθεσιμότητας τροφίμων κατά 20% περίπου. Ωστόσο, κατά την ίδια αυτή περίοδο των 36 ετών, ο δείκτης κόστους διαβίωσης των εργαζομένων (όπου κυριαρχούν οι τιμές των τροφίμων) αυξήθηκε μόνο κατά 23%.

Αυτές οι διαβεβαιώσεις, επομένως, είναι εντελώς ανούσιες. Η κυβέρνηση του BJP, με την επίμονη προσκόλληση της στον ιμπεριαλισμό, έχει στρώσει στον ινδικό λαό το δρόμο για αύξηση της πείνας και πιθανούς λιμούς.

*Σημείωμα μετάφρασης: Η γεωργία βάσει συμβάσεων είναι ένα σύστημα παραγωγής και εμπορίας/προμήθειας, στο πλαίσιο του οποίου οι παραγωγοί συμφωνούν να προβούν σε μια καλλιέργεια σε προσυμφωνημένη τιμή αγοράς για την προμήθεια από άλλο μέρος, συνήθως δημόσια ή ιδιωτική εταιρεία.

Από την Guernica
Από την Guernica

Διάβασε το »

Η πείνα στα σύνορα του κόσμου

Newsteam 0 Comments

Στις 21 Απριλίου, ο επικεφαλής του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (WFP) David Beasley, δήλωσε ότι ο κόσμος βιώνει πανδημία πείνας. Εκείνη την ημέρα, το Παγκόσμιο Δίκτυο Ενάντια στις Επισιτιστικές Κρίσεις και το Δίκτυο Πληροφοριών για την Επισιτιστική Ασφάλεια δημοσίευσαν την Παγκόσμια Έκθεση του 2020 για τις Επισιτιστικές Κρίσεις, το οποίο ανέφερε ότι 318 εκατομμύρια άνθρωποι σε 55 χώρες βιώνουν οξεία επισιτιστική ανασφάλεια και βρίσκονται στα πρόθυρα της βαριάς πείνας. Ο αριθμός αυτός είναι πολύ υποτιμημένος: ο πραγματικός αριθμός – πριν την παγκόσμια πανδημία – ήταν πιο κοντά στα 2,5 δισεκατομμύρια, αν προσμετρήσουμε την πείνα με την θερμιδική πρόσληψη για έντονη δραστηριότητα.

Οι λόγοι αυτής της πείνας, λένε, είναι οι ένοπλες συγκρούσεις, οι ακραίες καιρικές συνθήκες και η οικονομική αστάθεια. Περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να ολισθήσουν στην κατάσταση οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας, αναφέρει η έκθεση, ως αποτέλεσμα ενός σοκ ή του στρεσογόνου παράγοντα, όπως η πανδημία Covid-19. Ο μισός πληθυσμός του κόσμου φοβάται ότι θα πεινάσει ως αποτέλεσμα της πανδημίας.

Στην Τριηπειρωτική: Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, έχουμε εξετάσει το κίνδυνο αυτής της πανδημίας πείνας. Στο παρακάτω ενημερωτικό δελτίο, που συντάχθηκε από τον Ανώτερο Σύντροφο P. Sainath (ιδρυτή του Λαϊκού Αρχείου της Αγροτικής Ινδίας), Richard Pifacio (Συντονιστή του γραφείου της Νότιας Αφρικής στην Τριηπειρωτική: Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας), και εμένα, εστιάζουμε στο τεράστιο βάρος αυτής της πανδημίας πείνας. Στο τέλος του ενημερωτικού δελτίου, παραθέτουμε μια ατζέντα δέκα σημείων για αυτή την πτυχή του Μεγάλου Αποκλεισμού. Θα θέλαμε τις σκέψεις σας πάνω σε αυτόν τον κατάλογο.

Salim al-Habschi (Mogli), Naufrages, 1948.

Αυτό που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αποκαλεί το Μεγάλο Κλείδωμα έστειλε 2,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, είτε σε πλήρη ανεργία είτε σε σχεδόν ανεργία, με πολλούς ανθρώπους πολύ κοντά την απόλυτη φτώχεια και την πείνα. Η πείνα είναι ήδη εμφανής σε πολλές περιοχές του κόσμου. Τα κοινωνικά κινήματα κάνουν ό,τι μπορούν για να οργανώσουν οριζόντιες μορφές αλληλεγγύης από κάτω, αλλά οι ταραχές στα τρόφιμα αποτελούν ήδη πραγματικότητα στην Ινδία, τη Νότια Αφρική, την Ονδούρα – παντού, πραγματικά. Σε πολλές χώρες, τα κράτη ανταποκρίνονται με στρατιωτικοποιημένες μορφές βίας, με σφαίρες και όχι ψωμί.

Πριν από την πανδημία, το 2014, ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών έγραψε: Τα σημερινά συστήματα παραγωγής και διανομής τροφίμων αδυνατούν να θρέψουν τον κόσμο. Αυτή είναι μια καταδικαστική δήλωση. Πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Τα μέτρα με μισή καρδιά δεν πρόκειται να λειτουργήσουν. Χρειαζόμαστε μια κοινωνική επανάσταση στον κόσμο των τροφίμων που θα σπάσει τον έλεγχο του κεφαλαίου στην παραγωγή και τη διανομή των τροφίμων.

Η πείνα είναι μια πικρή πραγματικότητα που ο σύγχρονος πολιτισμός θα έπρεπε να είχε απελάσει πριν από έναν αιώνα. Τι σήμαινε για τους ανθρώπους να μάθουν πώς να κατασκευάζουν ένα αυτοκίνητο ή να πετούν ένα αεροπλάνο και να μην καταργούν ταυτόχρονα την προσβολή της πείνας;

Kanat Bukezhanov, Coronavirus, 2020.

Ο παλιός Άγγλος αιδεσιμότατος Thomas Malthus έκανε λάθος όταν έγραψε ότι, για πάντα, η παραγωγή τροφίμων θα αυξανόταν αριθμητικά (1-2-3-4) και ότι οι πληθυσμοί θα μεγάλωναν γεωμετρικά (1-2-4-8), με τις ανάγκες του πληθυσμού να ξεπερνούν εύκολα την ικανότητα των ανθρώπων να παράγουν τρόφιμα. Όταν ο Μάλθους έγραψε την πραματεία του το 1789, υπήρχαν περίπου ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στον πλανήτη. Σήμερα, υπάρχουν σχεδόν οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι, και όμως επιστήμονες μας λένε ότι παράγονται περισσότερα από αρκετά τρόφιμα για να μπορέσουν να θρέψουν τους πάντες. Παρόλα αυτά, υπάρχει πείνα. Γιατί;

Η πείνα καταδιώκει τον πλανήτη, επειδή τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν εκδιωχθεί. Εάν δεν έχετε πρόσβαση στη γη, στην ύπαιθρο ή στην πόλη, δεν μπορείτε να παράγετε τη δική σας τροφή. Εάν διαθέτετε γη αλλά δεν έχετε πρόσβαση σε σπόρους και λιπάσματα, οι ικανότητές σας ως γεωργός περιορίζονται. Αν δεν έχεις γη και δεν έχεις χρήματα για να αγοράσεις φαγητό, πεινάς.

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα. Απλά δεν αντιμετωπίζεται από την αστική τάξη σύμφωνα με την οποία τα χρήματα είναι θεός, η γη -αγροτική και αστική- διατίθεται μέσω της αγοράς, και τα τρόφιμα είναι ένα ακόμη εμπόρευμα από το οποίο το κεφάλαιο επιδιώκει να επωφεληθεί. Όταν εφαρμόζονται περιορισμένα προγράμματα διανομής τροφίμων για την αποτροπή του ευρέως διαδεδομένου λιμού, λειτουργούν συχνά ως κρατικές επιδοτήσεις για ένα σύστημα τροφίμων που έχει παγιδευτεί, από το ιδιωτικό αγρόκτημα έως το σούπερ μάρκετ, από το κεφάλαιο.

Jose Tence Ruiz, The Pro-Rated Wage of the Abang Guard, 2011.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η παραγωγή τροφίμων έχει εγκλωβιστεί σε μια παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού. Οι γεωργοί δεν μπορούν απλώς να μεταφέρουν τα προϊόντα τους στην αγορά. Πρέπει να τα πουλήσουν σε ένα σύστημα που επεξεργάζεται, μεταφέρει και στη συνέχεια συσκευάζει τρόφιμα για πώληση σε διάφορα σημεία λιανικής πώλησης. Ακόμη και αυτό δεν είναι τόσο απλό, καθώς ο χρηματιστικός κόσμος έχει εμπλέξει τους αγρότες στην κερδοσκοπία. Το 2010, ο πρώην ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα στα τρόφιμα, Olivier De Schutter, έγραψε για τον τρόπο με τον οποίο τα αμοιβαία κεφάλαια κινδύνου, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και οι τράπεζες επενδύσεων υπερτροφοδότησαν τη γεωργία κερδοσκοπώντας μέσω παραγώγων επί εμπορευμάτων. Τα εν λόγω χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, έγραψε, γενικά δεν ενδιαφέρονται για τα θεμελιώδη στοιχεία της γεωργικής αγοράς.

Εάν υπάρξει κάποιο σοκ στο σύστημα, ολόκληρη η αλυσίδα καταρρέει και οι αγρότες αναγκάζονται συχνά να κάψουν ή να θάψουν τα τρόφιμά τους αντί να επιτρέψουν να φαγωθούν. Όπως γράφει η Aime Williams στους Financial Times για τη κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτές είναι σκηνές από τη Μεγάλη Ύφεση: οι αγρότες καταστρέφουν τα προϊόντα τους, καθώς οι Αμερικανοί κάνουν ουρές κατά χιλιάδες έξω από τις τράπεζες τροφίμων.

Εάν ακούσετε τους εργαζόμενους στη γεωργία, τους αγρότες και τα κοινωνικά κινήματα σε όλο τον κόσμο, θα διαπιστώσετε ότι έχουν μαθήματα να μας διδάξουν για το πώς πρέπει να αναδιοργανωθεί το σύστημα κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης. Αυτά είναι μερικά από όσα μάθαμε από αυτούς. Πρόκειται για ένα μείγμα μέτρων έκτακτης ανάγκης τα οποία μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα και πιο μακροπρόθεσμα μέτρα τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε βιώσιμη επισιτιστική ασφάλεια, και στη συνέχεια επισιτιστική κυριαρχία – με άλλα λόγια, λαϊκό έλεγχος στο σύστημα τροφίμων.

Τσιταπροσάντ, Πεινασμένη Βεγγάλη, 1943.
  • Ενεργοποιήστε επείγουσα διανομή τροφίμων. Τα πλεονάζοντα αποθέματα τροφίμων που ελέγχονται από τις κυβερνήσεις πρέπει να κινηθούν προς την καταπολέμηση της πείνας. Οι κυβερνήσεις πρέπει να χρησιμοποιήσουν τους σε μεγάλο βαθμό τους πόρους τους για να θρέψουν τους ανθρώπους.
  • Απαλλοτριώστε τα πλεονάσματα τροφίμων που κατέχουν οι γεωργικές επιχειρήσεις, τα σουπερμάρκετ και οι κερδοσκόποι, και παραδώστε τα στο σύστημα διανομής τροφίμων.
  • Τάισε τους ανθρώπους. Δεν αρκεί να διανέμονται τα ψώνια. Οι κυβερνήσεις, παράλληλα με τη δημόσια δράση, πρέπει να χτίσουν αλυσίδες κουζινών της κοινότητας, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε τρόφιμα.
  • Να απαιτηθεί κρατική στήριξη από τους γεωργούς που αντιμετωπίζουν προβλήματα για τη συγκομιδή των καλλιεργειών τους· Οι κυβερνήσεις πρέπει να διασφαλίσουν ότι η συγκομιδή πραγματοποιείται σύμφωνα με τις αρχές ασφαλείας της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας.
  • Ζητήστε βιώσιμους μισθούς για τους εργαζόμενους στη γεωργία, τους αγρότες και άλλους, ανεξάρτητα από το αν είναι σε θέση να εργαστούν ή όχι κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Αποκλεισμού. Αυτό πρέπει να διατηρηθεί μετά την κρίση. Δεν έχει νόημα να θεωρούμε τους εργαζόμενους ως ουσιώδεις κατά τη διάρκεια μιας έκτακτης ανάγκης και στη συνέχεια να περιφρονούμε τους αγώνες τους για δικαιοσύνη σε μια εποχή κανονικότητας.
  • Να ενθαρρυνθεί η οικονομική στήριξη των γεωργών για την καλλιέργεια τροφίμων αντί να στραφεί σε μεγάλης κλίμακας παραγωγή σε εκτός των ειδών διατροφής ταμειακές καλλιέργειες. Εκατομμύρια φτωχοί αγρότες στα φτωχότερα έθνη παράγουν ταμειακές καλλιέργειες που τα πλουσιότερα έθνη δεν μπορούν να καλλιεργήσουν στις κλιματικές τους ζώνες. Είναι δύσκολο να καλλιεργηθεί πιπέρι ή καφές στη Σουηδία. Η Παγκόσμια Τράπεζα συμβούλεψε τα φτωχότερα έθνη να επικεντρωθούν στις ταμειακές καλλιέργειες για να κερδίσουν δολάρια, αλλά αυτό δεν βοήθησε κανέναν από τους μικρούς αγρότες που δεν μεγάλωσαν αρκετά για να στηρίξουν τις οικογένειές τους. Αυτοί οι αγρότες, όπως οι κοινότητές τους και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, χρειάζονται επισιτιστική ασφάλεια.
  • Επανεξετάστε την ανάμειξη της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων, η οποία εγχέει τεράστιες ποσότητες άνθρακα στα τρόφιμά μας. Ανοικοδόμηση αλυσίδων εφοδιασμού τροφίμων που θα βασίζονται σε περιφερειακή και όχι στην παγκόσμια διανομή.
  • Απαγορεύστε την κερδοσκοπία των τροφίμων περιορίζοντας τα παράγωγα και την προθεσμιακή αγορά.
  • Η γη -ύπαιθρος και οι πόλεις- πρέπει να κατανεμηθούν εκτός της λογικής της αγοράς, και πρέπει να δημιουργηθούν αγορές για να διασφαλιστεί ότι τα τρόφιμα θα μπορούν να παράγονται και το πλεόνασμα να διανέμεται εκτός του ελέγχου των ιδιωτικών σουπερμάρκετ. Οι κοινότητες θα πρέπει να έχουν άμεσο έλεγχο στο σύστημα τροφίμων όπου ζουν.
  • Δημιουργία καθολικών συστημάτων υγείας, όπως απαιτεί η Διακήρυξη της Alma-Ata το 1978. Τα ισχυρά συστήματα δημόσιας υγείας είναι καλύτερα εξοπλισμένα για να περιορίζουν τις καταστάσεις έκτακτης ανάγκης στον τομέα της υγείας. Αυτά τα συστήματα πρέπει να έχουν ισχυρό αγροτικό δομικό στοιχείο και πρέπει να είναι ανοικτά σε όλους, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων χωρίς χαρτιά.

Το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων όσων ζουν στις πλουσιότερες χώρες, πεινούσαν πριν από την κρίση αυτή, αποτελεί κατηγορητήριο ουσίας για τις αποτυχίες του καπιταλισμού. Το γεγονός ότι η πείνα εκρήγνυται εκθετικά κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης αποτελεί ένα ακόμη κατηγορητήριο για τον καπιταλισμό. Η πείνα συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο επειγόντων αναγκών του ανθρώπου, και πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για την παροχή τροφίμων στους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτήν την κρίση. Αλλά είναι επίσης ζωτικής σημασίας η κοινωνική αξία της γης, της υπαίθρου και των αστικών περιοχών, τα μέσα παραγωγής τροφίμων, όπως σπόροι και λιπάσματα, και τα ίδια τα τρόφιμα, να κατοχυρώνονται και προστατεύονται από την κοινωνικά καταστροφική λογική της εμπορευματοποίησης και του κέρδους.

Το 1943, οι γραφειοκράτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας πήραν σιτηρά από τη Βεγγάλη και άφησαν τους ανθρώπους υπό την κατοχή ενός τρομερού λιμού που στοίχισε τη ζωή ενός έως τριών εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο Sukanta Bhattharya, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας που ήταν δεκαεννέα ετών εκείνη την εποχή, επεξεργάστηκε μια ανθολογία ποίησης που ονομάζεται Akal (Λιμός) για την Ένωση Αντιφασιστών Συγγραφέων και Καλλιτεχνών. Σε αυτό το βιβλίο, ο Bhattharya δημοσίευσε ένα ποίημα με τίτλο Hey Mahajibon [Ω Τέλεια Ζωή!].

Τέλεια ζωή! Τέρμα η ποίηση.

Τώρα φέρε το σκληρό, τραχύ πεζογράφημα.

Διαλύστε τους τρυφερούς ποιητικούς τόνους.

Χτυπήστε το ισχυρό σφυρί της πρόκας σήμερα.

Δεν χρειαζόμαστε την τρυφερότητα της ποίησης.

Ποίηση, σήμερα μπορείς να ξεκουραστείς.

Ένας κόσμος κατεστραμμένος από την πείνα είναι πεζός.

Η πανσέληνος μοιάζει με καμένο ψωμί.

Από την Guernica
Από την Guernica

Διάβασε το »