Πατήστε ESC για κλείσιμο

ΕΠΙΔΗΜΙΑ - Spoiler - Φωτογραφίες, video

Τέλη Σεπτεμβρίου: Προειδοποίηση για δεύτερο κύμα κορoνοϊού από τους τουρίστες

Newsteam 0 Comments

Αερογέφυρα με χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Γαλλία στήνει η Βρετανία για τις πρώτες εν μέσω κορωνοϊού καλοκαιρινές διακοπές των πολιτών της.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα της Daily Terlegraph και της Mirror ο Μπόρις Τζόνσον αναμένεται να ανακοινώσει μια σειρά συμφωνιών με έναν μικρό αριθμό χωρών για τη δημιουργία αεροπορικών γεφυρών αργότερα αυτό το μήνα, ώστε να επιτρέπονται ταξίδια χωρίς καραντίνα.

Ο πρωθυπουργός θα αποκαλύψει ποιες χώρες – όλες έχουν χαμηλά ποσοστά μόλυνσης από κορωνοϊό – περιλαμβάνονται στη συμφωνία, ώστε οι Βρετανοί να απολαύσουν καλοκαιρινές διακοπές στο εξωτερικό μετά από μήνες καραντίνας.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η βρετανική κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει αεροπορικές γέφυρες με κράτη που θεωρούνται ως πιο συμφέρουσες για την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου – όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία.

Νωρίτερα αυτό τον μήνα οι αεροπορικές εταιρείες έστειλαν μια λίστα 45 χωρών που θα έπρεπε να εξαιρούνται από τον κανόνα της καραντίνας στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με τη Sun, ο Μπόρις Τζόνσον θέλει επίσης να αποκαταστήσει τις πτήσεις μεγάλων αποστάσεων μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των μακρινών χωρών όπως το Ντουμπάι, η Σιγκαπούρη και το Σίδνεϊ.

Προειδοποίηση για δεύτερο κύμα επιδημίας

Κι ενώ βρισκόμαστε μία ανάσα από το πλήρες άνοιγμα του Τουρισμού, οι προειδοποιήσεις των ειδικών για κίνδυνο νέου επιδημιολογικού κύματος όλο και αυξάνονται.

Μία εισροή πέντε ασυμπτωματικών τουριστών την ημέρα με κορωνοϊό για το δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου, θα μπορούσε να φέρει ένα δεύτερο κύμα αναζωπύρωσης από 19-20 έως τέλος Σεπτεμβρίου, δηλαδή ένα μήνα νωρίτερα από τις μέχρι τώρα προβλέψεις, ανέφερε ο καθηγητής Περιβαλλοντικής και Υγειονομικής Μηχανικής στο ΑΠΘ, και στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών της Παβία Δημοσθένης Σαρηγιάννης, μιλώντας στο Πρακτορείο Fm.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 

Κορονοϊός: Εύσημα επιστημόνων στην Περιφέρεια Θεσσαλίας

Επικαλούμενος μοντέλο που έχει αναπτύξει με την ομάδα του, ο κ. Σαρηγιάννης υποστηρίζει ότι το δεύτερο κύμα μπορεί να προκύψει, αν χάσουμε τους ασυμπτωματικούς φορείς που είναι ενεργοί στην κοινότητα και διασπείρουν τον ιό κι επισημαίνει παράλληλα ότι ένας ασυμπτωματικός μπορεί να κολλήσει μέχρι και 20 άτομα.

Όσον αφορά τα μέτρα που ελήφθησαν και λαμβάνονται, ο καθηγητής τονίζει ότι είναι σημαντικός ο συνδυασμός τους, και όχι μόνο το κάθε μέτρο χωριστά. Κάτι που όπως λέει, καταδεικνύει ότι όλοι πρέπει να επιδείξουμε ένα αίσθημα ευθύνης και να εφαρμόσουμε τα μέτρα προστασίας και ως πολίτες και καταναλωτές, αλλά και ως οικονομικοί παράγοντες. Το κλείσιμο των σχολείων και των Πανεπιστημίων τον Μάρτιο έφερε μία μείωση στο βαθμό του επιπολασμού του ιού γύρω στο 18%. Όχι πολύ μεγάλο ποσοστό, με δεδομένο ότι έκλεισαν ξαφνικά όλα τα σχολεία της χώρας. Αυτό όμως συνδυάστηκε με μία πολύ σημαντικότερη μείωση της τάξης του 45% όταν έκλεισαν και οι χώροι αναψυχής. Κι αυτό συνέβη γιατί πολλά παιδιά όταν βρέθηκαν εκτός σχολείου πήγαν στην καφετέρια. Στη συνέχεια το λοκ ντάουν είχε μία πολύ σημαντική απόδοση της τάξης του 85% στη μείωση των επαφών.

5% η πιθανότητα να κολλήσουμε από φορέα όταν κρατάμε απόσταση και φοράμε μάσκα

Ωστόσο το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι τι θα συμβεί τώρα που έχουν ανοίξει τα πάντα και δη οι χώροι αναψυχής που το κλείσιμο τους συνέβαλε στη μη μετάδοση του ιού, η απάντηση ήρθε με παράδειγμα: Αν κρατάμε την απόσταση και φοράμε και οι δύο μάσκα έχουμε πιθανότητα να κολλήσουμε ο ένας από τον άλλο (ένας υγιής από έναν φορέα ) γύρω στο 5%. Αν φοράει ο ένας μόνο μάσκα τότε οι πιθανότητες αυξάνονται στο 50-75%. Ο καθηγητής στα τέλη Μαρτίου είχε κάνει την εκτίμηση ότι στο τέλος της πανδημίας θα έχει μολυνθεί το 50% του ελληνικού πληθυσμού.

Και το επόμενο ερώτημα βέβαια είναι πότε υπολογίζει αυτό το τέλος. Το τέλος αυτό είναι ένας μαθηματικός θεωρητικός υπολογισμός που λέει ότι αν δεν υπάρχει κάποιου είδους φαρμακευτική αγωγή, ή εμβόλιο, ώστε να δημιουργήσουμε ανοσία με φαρμακευτικό τρόπο, τουλάχιστον το 50% θα πρέπει να επιμολυνθεί για να δημιουργηθεί αυτή η ανοσία. Στην πραγματικότητα το ποσοστό είναι μεγαλύτερο του 50% . Οι υπολογισμοί που γίνονται και από άλλους συναδέλφους είναι από 60-70%. Δεν σημαίνει όμως ότι θα φτάσουμε εκεί, ακριβώς γιατί ελπίζουμε όλοι ότι θα υπάρξει φαρμακευτική αγωγή. Το δικό μας μοντέλο λέει ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχουν μολυνθεί 15-20.000. Φυσικά κάτω από 1%.

Πηγή: newpost.gr

Πληροροφρίες από kede

Διάβασε το »

Σημειώσεις για την επιδημία

Newsteam 0 Comments

Απομονωμένος, όπως και χιλιάδες άλλοι στο Παρίσι, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, παρουσιάζει την δική του οπτική στην κατάσταση την οποία έχει προκαλέσει η  πανδημία του Covid-19. Σύμφωνα με τον ίδιο, είναι παράλογο να σκέφτεται κανείς ότι ένας υγειονομικός τρόμος μπορεί από μόνος του να δημιουργήσει οτιδήποτε πολιτικά ριζοσπαστικό. Για να ανατραπεί η κοινωνική τάξη, πρέπει να κινητοποιηθούν και άλλες δυνάμεις εκτός από έναν ιό. 

Πάντα πίστευα ότι η τρέχουσα πραγματικότητα, την οποία καθορίζει μια πανδημία, δεν είναι τίποτα εξαιρετικό. Ξεκινώντας  από την πανδημία του AIDS (που επίσης οφείλεται σε ιό), περνώντας στην γρίπη των πουλερικών, στον ιό του Έμπολα, στον ιό SARS 1, για να μην αναφέρουμε τους περισσότερους κοινούς ιούς της γρίπης, και την επιστροφή της ιλαράς, ή της φυματίωσης, την οποία τα αντιβιοτικά δεν θεραπεύουν πλέον, γνωρίζουμε ότι η παγκόσμια ενιαία αγορά, σε συνδυασμό με την ύπαρξη μεγάλων περιοχών που δεν έχουν επαρκή ιατρική περίθαλψη, και η χαμηλή πειθαρχία ανά τον κόσμο στους απαραίτητους εμβολιασμούς, δημιουργούν αναπόφευκτα σοβαρές και καταστροφικές επιδημίες (στην περίπτωση του  AIDS, έχουμε αρκετά εκατομμύρια θανάτους). Εξαιρώντας το γεγονός ότι η σημερινή πανδημία χτυπάει αυτή την φορά σε μεγάλη κλίμακα τον  σχετικά αναπτυγμένο κόσμο, γνωστό σε όλους ως δυτικό -γεγονός από μόνο του άνευ καινοτόμου νοήματος που όμως προκαλεί αρκετούς ύποπτους θρήνους και επαναστατικές ανοησίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης-  δεν έχω δει κάτι πέρα από τα ήδη προφανή μέτρα προστασίας και τον αναγκαίο χρόνο που χρειάζεται για να εξαφανιστεί ο ιός.

Εξάλλου, το ίδιο το όνομα αυτής της επιδημίας  υποδηλώνει ότι κατά κάποιο τρόπο αυτή δεν είναι τίποτα καινούργιο στον ορίζοντα. Το αληθινό όνομά της είναι  SARS 2, δηλαδή Σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο 2, ονομασία που στην πραγματικότητα της δίνει την ταυτότητα της δεύτερης φοράς, μετά την επιδημία SARS 1, η οποία εξαπλώθηκε παγκοσμίως την άνοιξη του 2003. Αυτή η ασθένεια είχε χαρακτηριστεί ως η πρώτη άγνωστη ασθένεια του 21ου αιώνα. Επομένως, είναι εμφανές ότι η σημερινή επιδημία δεν είναι σε καμία περίπτωση η εμφάνιση κάτι ριζικά νέου ή ανήκουστου. Πρόκειται για την δεύτερη επιδημία του ίδιου είδους μέσα στον αιώνα, η οποία τοποθετείται στο ίδιο γενεαλογικό δέντρο με την προηγούμενη.  Στο σημείο, μάλιστα, που η μόνη σοβαρή κριτική που έχει γίνει σήμερα σχετικά με τα ζητήματα πρόβλεψης προς τις αρχές, είναι ότι δεν υποστηρίχθηκε σοβαρά, μετά τον SARS 1, η έρευνα που θα έδινε στον ιατρικό τομέα τα πραγματικά μέσα δράσης εναντίον του SARS 2. Αποτελεί  μια σοβαρή κριτική, η οποία καταγγέλλει την έλλειψη συνεισφοράς του Κράτους σε σχέση με την επιστήμη, μια σχέση πολύ σημαντική στην παρούσα κατάσταση. Αλλά κι αυτή ανήκει σε αυτά που έπρεπε να γίνουν στο παρελθόν….

Στο μεταξύ, δεν μπορούσα να δω καμμιά εναλλακτική στην πράξη παρά να προσπαθήσω, όπως και όλος ο υπόλοιπος κόσμος, να κλειστώ στο σπίτι. Επίσης δεν υπάρχει καμιά άλλη εναλλακτική, από το να παροτρύνω και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Ο σεβασμός αυτού του αυστηρού κανόνα είναι ακόμα πιο απαραίτητος, εφ’ όσον αποτελεί το θεμελιώδη τρόπος προστασίας των πιο ευάλωτων: σίγουρα όλων όσων παρέχουν ιατρικές υπηρεσίες και φροντίζουν ασθενείς, αυτών που βρίσκονται άμεσα στο μέτωπο και θα πρέπει να μπορούν να βασιστούν σε μια μόνιμη πειθαρχία του πληθυσμού, ειδικά των ήδη νοσούντων στον ιό, αλλά και των πιο ευάλωτων, όπως των ηλικιωμένων και ιδιαίτερα όσων βρίσκονται στα γηροκομεία και σε μονάδες φροντίδας. Επίσης, όλων εκείνων που πηγαίνουν στις δουλειές τους και κινδυνεύουν έτσι να νοσήσουν. Μαζί με την αναγκαία πειθαρχία αυτών που μπορούν να κάνουν πράξη τη συμβουλή μείνετε σπίτι, πρέπει επίσης να βρεθούν και να παρασχεθούν τρόποι προστασίας σε αυτούς που έχουν λίγο ή και καθόλου σπίτι, έτσι ώστε να βρουν ένα καταφύγιο.

Πρέπει επίσης να σκεφτεί κανείς μια γενική επίταξη συγκεκριμένων ξενοδοχείων και την δημιουργία ταξιαρχιών, νέων εθελοντών που θα εξασφαλίσουν να διανέμουν τις προμήθειες, όπως έχει ήδη γίνει για παράδειγμα στη Νίκαια.

Αυτές οι υποχρεώσεις είναι, πράγματι, ολοένα και πιο επιτακτικές, αλλά δεν φαίνεται να εμπεριέχουν, τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, μεγάλες προσπάθειες ανάλυσης ή μια νέα σκέψη. Είναι στα πλαίσια της λεγόμενης λαϊκής βοήθειας.

Μα κοίτα να δεις που, πραγματικά, διάβασα πολλά πράγματα, άκουσα πολλά πράγματα, ακόμα και από το περιβάλλον μου, τα οποία με ενοχλούν. Με ενοχλούν γιατί προκαλούν θόρυβο και γιατί είναι ακατάλληλα, δεδομένης της πραγματικά απλής κατάστασης, στην οποία βρισκόμαστε. Πολλοί άνθρωποι οι οποίοι, όπως μου επισημαίνει η  Elisabeth Roudinesco, δεν σκέφτονται την αποτελεσματική καταπολέμηση αυτής της τραγωδίας, αλλά την απόλαυσή της.

Αυτές οι πομπώδεις ανακοινώσεις, οι θλιβερές εκκλήσεις, οι εμφατικές αναλύσεις, είναι διαφορετικών ειδών, αλλά όλες έχουν ένα κοινό: εκτός από την προαναφερθείσα κρυφή απόλαυση της σημερινής κατάστασης, έχουν και μια παράξενη περιφρόνηση για τη φοβερή απλότητα και για την απουσία κάθε καινούργιου στοιχείου στην επιδημία.

Είτε είναι χωρίς λόγο δουλικές προς τις εξουσίες, οι οποίες στην  πραγματικότητα  δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά μόνο να διαχειρίζονται την ίδια τη φύση του φαινομένου.

Είτε ακόμα, αναδεικνύουν τον πλανήτη και τα μυστήριά του, τα οποία όμως δεν μας οδηγούν πουθενά.

Είτε να φορτώνουν τα πάντα στην πλάτη του καημένου του Μακρόν, ο οποίος κάνει -όχι χειρότερα και όχι καλύτερα από κάποιον άλλον- τη δουλειά του, ως αρχηγός κράτους σε περίοδο πολέμου ή επιδημίας.

Είτε ακόμα καλούν για την ιδρυτική στιγμή μιας ανήκουστης επανάστασης η οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε τι σχέση θα έχει με την εξόντωση του ιού, για την οποία επίσης οι επαναστάτες μας δεν διαθέτουν το παραμικρό καινούργιο μέσο.

Είτε δείχνουν μια απαισιοδοξία για το τέλος του κόσμου.

Είτε εκνευρίζονται για το ότι η γενική αρχή του πρώτα ο εαυτός μου, χρυσός κανόνας  της σύγχρονης ιδεολογίας, δεν εξυπηρετεί αυτή την περίοδο κανένα συμφέρον και δεν προσφέρει καμία βοήθεια, ενώ μπορεί και να φανεί ακόμη ως συνωμοσία του κακού.

Θα έλεγε κανείς ότι η δοκιμασία της επιδημίας διαλύει παντού την εγγενή λειτουργία της Λογικής και καλεί τα άτομα να επιστρέψουν σε θλιβερές συνήθειες -μυστικισμός, φαντασιοπληξίες, προσευχές, προφητείες και κατάρες- πράγματα που στον Μεσαίωνα ήταν συνηθισμένα, την εποχή που η πανούκλα θέριζε τον κόσμο.

Με αυτό τον τρόπο, νιώθω κάπως υποχρεωμένος να εκφράσω κάποιες απλές ιδέες. Με χαρά θα έλεγα ότι αυτές οι ιδέες είναι καρτεσιανές.

Ας συμφωνήσουμε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε με τον ορισμό του προβλήματος, καθώς αν ένα πρόβλημα ορίζεται λάθος, με λάθος τρόπο θα αντιμετωπίζεται.

Μια επιδημία ενέχει την εξής περιπλοκή: αποτελεί πάντα ένα σημείο άρθρωσης φυσικών και κοινωνικών αποφάσεων. Η ολοκληρωμένη ανάλυση της πρέπει να είναι εγκάρσια: να βρούμε δηλαδή τα σημεία στα οποία οι δύο ειδών αποφάσεις, οι φυσικές και οι κοινωνικές, τέμνονται και από εκεί να αντλήσουμε τα συμπεράσματα.

Για παράδειγμα, το αρχικό σημείο της επιδημίας ξεκίνησε πιθανότατα στις αγορές της επαρχίας της Ουχάν. Οι κινέζικες αγορές είναι μέχρι και σήμερα γνωστές για αυτά που εκθέτουν, και συγκεκριμένα για την προτίμησή τους στην υπαίθρια μαζική πώληση διαφόρων ειδών ζώων. Η υπόθεση, η οποία ακόμα και σήμερα θεωρείται η πιο αξιόπιστη, είναι ότι εκεί βρέθηκε ο ιός μια δεδομένη στιγμή, σε ζωική μορφή, η οποία κληρονομήθηκε από τις νυχτερίδες σε ένα πυκνοκατοικημένο μέρος και με μάλλον υποτυπώδεις συνθήκες υγιεινής.

Η φυσική πορεία του ιού τον οδήγησε από το ένα είδος στο άλλο και τελικά στο ανθρώπινο είδος.

Πώς ακριβώς; Δεν ξέρουμε ακόμα, και μόνο η επιστημονική έρευνα θα μας το απαντήσει.

Ας στιγματίσουμε, παράλληλα όμως, όλους εκείνους που εξαπολύουν στο Διαδίκτυο ρατσιστικούς μύθους, συνοδευόμενους από ψεύτικες φωτογραφίες, από τις οποίες προκύπτει ότι οι Κινέζοι τρώνε σχεδόν ζωντανές τις νυχτερίδες.

Αυτή η μεταφορά του ιού μεταξύ ζωικού και ανθρώπινου είδους σε τοπικό επίπεδο, αποτελεί και την προέλευση της όλης υπόθεσης. Μετά από την οποία όμως, λειτουργεί μόνο ένα βασικό σχέδιο του σύγχρονου κόσμου: Η είσοδος του κρατικού καπιταλισμού της Κίνας σε μία αυτοκρατορική  θέση, πιο συγκεκριμένα σε μια ισχυρή και διεθνή παρουσία στην παγκόσμια αγορά. Ως εκ τούτου, υπήρχαν αμέτρητα μέσα μετάδοσης του ιού, προτού η κινεζική κυβέρνηση καταφέρει να περιορίσει το σημείο προέλευσης ολοκληρωτικά- στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια ολόκληρη επαρχία των 40 εκατομμυρίων ανθρώπων- πράγμα που όμως κατάφερε στο τέλος με επιτυχία. Ωστόσο, αυτό συνέβη πολύ αργά και η επιδημία δεν αποτράπηκε ιδιαίτερα από το να ξεφύγει στους δρόμους, στα αεροπλάνα  και στα πλοία, καθώς και σε όλο τον κόσμο.

Μία αποκαλυπτική λεπτομέρεια αυτού που αποκαλώ διπλή έκφραση μιας επιδημίας: Σήμερα, ο SARS 2 έχει περιοριστεί στην Ουχάν, όμως υπάρχουν πολλά νέα κρούσματα στην Σανγκάη, κυρίως λόγω των Κινέζων που επιστρέφουν από το εξωτερικό. Η Κίνα αποτελεί έναν τόπο όπου παρατηρείται ένας δεσμός, στην αρχή λόγω του αρχαϊκού και στη συνέχεια του μοντέρνου της χαρακτήρα ανάμεσα στη φύση και τη κοινωνία. Αυτός ο δεσμός απαντάται στο συνδυασμό από τη μια των κακοδιατηρημένων αγορών σε μια αρχαία μορφή (που είναι και το πλέον κατάλληλο περιβάλλον για την εμφάνιση του ιού), και από την άλλη στη διασπορά του στον πλανήτη, ξεκινώντας από το σημείο προέλευσης του μέχρι την παγκόσμια καπιταλιστική αγορά.

Μετά από αυτό, μπαίνουμε στο στάδιο όπου τα κράτη προσπαθούν, τοπικά, να περιορίσουν αυτή τη διάχυση. Σημειώστε ότι η προσπάθεια αυτή παραμένει βασικά εθνική, παρόλο που η επιδημία είναι παγκόσμια. Παρά την ύπαρξη διακρατικών αρχών, είναι σαφές ότι τα τοπικά αστικά κράτη είναι αυτά που βρίσκονται σε συνεχή πίεση.

Φτάνουμε, εδώ, σε μια σημαντική αντίφαση του σύγχρονου κόσμου: η οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της μαζικής διαδικασίας παραγωγής προϊόντων, είναι μέρος της παγκόσμιας αγοράς. Γνωρίζουμε ότι η απλή κατασκευή ενός κινητού τηλεφώνου κινητοποιεί εργασία και πόρους, συμπεριλαμβάνοντας την εξόρυξη υλικών, σε τουλάχιστον επτά διαφορετικά κράτη.

Από την άλλη όμως, οι πολιτικές εξουσίες παραμένουν ουσιαστικά εθνικές. Και η αντιπαλότητα των ιμπεριαλισμών, των παλαιών (Ευρώπη και ΗΠΑ) και των νέων (Κίνας, Ιαπωνίας), απαγορεύει κάθε διαδικασία συγκρότησης ενός παγκόσμιου καπιταλιστικού κράτους. Η επιδημία είναι επίσης μια εποχή κατά την οποία αυτή η αντίφαση μεταξύ οικονομίας και πολιτικής είναι προφανής. Ακόμα και οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπορούν να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους στον ιό, εγκαίρως και συντονισμένα.

Στο έπακρο αυτής της αντίφασης, τα εθνικά κράτη προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την επιδημία, με το να σέβονται όσο το δυνατόν περισσότερο τους μηχανισμούς του Κεφαλαίου, αν και η φύση του κινδύνου, τα υποχρεώνει να τροποποιήσουν το στυλ και τις αποφάσεις της εξουσίας.

Γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό, ότι σε περίπτωση πολέμου μεταξύ χωρών, το κράτος πρέπει να επιβάλλει όχι μόνο στις λαϊκές μάζες αλλά και στους ίδιους τους αστούς, σημαντικούς περιορισμούς για να σώσει τον εθνικό καπιταλισμό. Οι βιομηχανίες σχεδόν εθνικοποιούνται υπέρ μιας απεριόριστης παραγωγής αναγκαίων εξοπλισμών, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν παράγουν κέρδος. Πολλοί αστοί στρατεύονται ως αξιωματικοί και εκτίθενται στον κίνδυνο του θανάτου. Οι επιστήμονες ψάχνουν νύχτα και μέρα να εφεύρουν νέα όπλα. Πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες υποχρεούνται να τροφοδοτούν την εθνική προπαγάνδα κλπ.

Αντιμέτωποι με μια επιδημία, αυτό το είδος κρατικού αντανακλαστικού είναι αναπόφευκτο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αντίθεση με όσα λέγονταν πριν και γίνονταν πριν, οι δηλώσεις του Μακρόν ή του Φιλίπ, δείχνουν ένα κράτος που έχει ξαφνικά γίνει κράτος πρόνοιας, αυξάνεται η δαπάνη υποστήριξης για τους άνεργους ή για τους αυτοαπασχολούμενους των οποίων οι δραστηριότητες έχουν σταματήσει, δεσμεύονται δισεκατομμύρια χρήματα του δημόσιου ταμείου, ή ακόμα ανακοινώνονται εθνικοποιήσεις.

Όλα αυτά δεν είναι εκπληκτικά ή παράδοξα. Και από αυτό προκύπτει ότι η αναφορά του Μακρόν για το ότι είμαστε σε πόλεμο, είναι σωστή: Πόλεμος ή επιδημία, το κράτος αναγκάζεται, μερικές φορές να υπερβαίνει το κανονικό παιχνίδι της ταξικής του φύσης, να εφαρμόζει πρακτικές πιο αυταρχικές και πιο παγκόσμιες, για να αποφευχθεί μια στρατηγική καταστροφή. Ως εκ τούτου χρησιμοποιεί επίσης το ξεθωριασμένο λεξικό του έθνους, σε ένα είδος γελοιογραφικού Γκωλισμού, το οποίο είναι σήμερα επικίνδυνο, αφού ο εθνικισμός παντού στρώνει το κρεβάτι της ακροδεξιάς.

Όλες αυτές οι ρητορείες είναι μια απόλυτα λογική συνέπεια της κατάστασης, σκοπός της οποίας είναι να περιοριστεί η επιδημία – να κερδηθεί ο πόλεμος, για  να χρησιμοποιήσω τη μεταφορά του Μακρόν – όσο το δυνατόν πιο σίγουρα, διατηρώντας παράλληλα την καθεστηκυία τάξη. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κωμωδία, είναι μια ανάγκη που επιβάλλεται από τη διάδοση μιας θανατηφόρου ασθένειας που όμως διασταυρώνεται με τη φύση (εξ ου και ο εξέχοντας ρόλος των επιστημόνων σε αυτό το θέμα), αλλά και την κοινωνική τάξη (εξ ου και η αυταρχική παρέμβαση, που δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, από το κράτος).

Η εμφάνιση μεγάλων ελλείψεων στην προσπάθεια αυτή, είναι αναπόφευκτη. Έτσι έχουμε και την έλλειψη προστατευτικών μασκών, και  την έλλειψη προετοιμασίας για την επέκταση της νοσοκομειακής χωρητικότητας. Αλλά ποιος μπορεί πραγματικά να καυχηθεί ότι είχε σχεδιάσει τέτοια πράγματα;

Από πολλές απόψεις, το κράτος δεν προέβλεψε την τρέχουσα κατάσταση, είναι αλήθεια. Μπορούμε ακόμη να πούμε ότι με την αποδυνάμωση, εδώ και δεκαετίες, του εθνικού συστήματος υγείας και, πραγματικά, όλων των τομέων του κράτους που εξυπηρετούσαν το κοινωνικό συμφέρον, πράτταμε λες και μια καταστροφική πανδημία ή κάτι αντίστοιχο, δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να επηρεάσει την χώρα μας. Αυτό είναι βέβαια το μεγάλο λάθος, όχι μόνο του Μακρόν υπό τη σημερινή του ιδιότητα, αλλά και όλων εκείνων που έχουν προηγηθεί τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Και είναι πολύ πιθανό το ζήτημα της αποσυγκρότησης και της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών – που αποτελεί επίσης αμφισβήτηση προς την ιδιωτική ιδιοκτησία και επομένως ερώτημα του κομμουνισμού – να επανέρχεται, ως άποψη, λόγω της επιδημικής κρίσης.

Εν τω μεταξύ, είναι παρ’ όλα αυτά δίκαιο να πούμε εδώ ότι κανείς δεν είχε προβλέψει, ούτε φανταστεί, την ανάπτυξη στη Γαλλία μιας πανδημίας αυτού του τύπου. Εκτός ίσως μερικών απομονωμένων μελετητών. Πολλοί πιθανώς πίστευαν ότι αυτή η ιστορία θα μπορούσε να συμβεί στη σκοτεινή Αφρική ή στην ολοκληρωτική Κίνα, αλλά όχι στη δημοκρατική Ευρώπη. Και σίγουρα ούτε οι αριστεροί – ή τα κίτρινα γιλέκα, ή ακόμα και οι συνδικαλιστές – δικαιούνται ιδιαιτέρως να σχολιάζουν αυτό το σημείο και να συνεχίζουν να κάνουν θόρυβο για τον Μακρόν, τον γελοίο τους στόχο. Ούτε αυτοί άλλωστε είχαν προβλέψει κάτι τέτοιο. Το αντίθετο: με την επιδημία να έχει ήδη ξεσπάσει στην Κίνα, και με τα κρούσματα να πολλαπλασιάζονται, μέχρι πολύ πρόσφατα, γίνονταν ανεξέλεγκτες συγκεντρώσεις και χωρίς προστασία διαδηλώσεις. Αυτό θα έπρεπε να τους απαγορεύει σήμερα να διαμαρτύρονται θορυβωδώς για την καθυστέρηση των μέτρων που πάρθηκαν από την εξουσία. Καμία πολιτική δύναμη στην πραγματικότητα στη Γαλλία, δεν υπογράμμισε την ανάγκη των μέτρων, πριν από το κράτος του Μακρόν και τη θέσπιση αυταρχικών περιορισμών.

Από την πλευρά του κράτους, η αστική εξουσία, ρητά και δημόσια, επιβάλλει μέτρα για τα πιο γενικά συμφέροντα από τα στενά συμφέροντα της αστικής τάξης, διατηρώντας μολαταύτα στρατηγικά για το μέλλον την πρωτοκαθεδρία και την κυριαρχία των ταξικών συμφερόντων, τα οποία στη γενική τους μορφή αντιπροσωπεύει αυτό το κράτος.

Με άλλα λόγια, η συγκυρία υποχρεώνει το κράτος να μην μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση παρά μόνο με την ενσωμάτωση των συμφερόντων της τάξης, της οποίας είναι αντιπρόσωπος, στα γενικότερα συμφέροντα και αυτό λόγω της ύπαρξης ενός γενικού εχθρού, ο οποίος μπορεί να είναι, σε καιρό πολέμου, ο ξένος εισβολέας, και στην παρούσα κατάσταση είναι ο ιός Sars 2.

Αυτού του είδους η κατάσταση (πόλεμος ή επιδημία) είναι ιδιαίτερα ουδέτερη πολιτικά. Οι πόλεμοι του παρελθόντος προκάλεσαν επανάσταση μόνο σε δύο περιπτώσεις, εκκεντρικές θα μπορούσαμε να πούμε, δεδομένου ότι ήταν στις ιμπεριαλιστικές χώρες: την Ρωσία και την Κίνα.

Στη ρωσική υπόθεση, ήταν επειδή η τσαρική εξουσία βρέθηκε, από κάθε άποψη, και για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθυστερημένη, συμπεριλαμβανομένου κιόλας του προβλήματος προσαρμογής της εξουσίας αυτής στη συγκρότηση του καπιταλισμού στην τεράστια αυτή χώρα. Και υπήρχε, από την άλλη πλευρά, με τους Μπολσεβίκους, μια σύγχρονη πολιτική πρωτοπορία, ισχυρά συγκροτημένη, από αξιόλογους ηγέτες.

Στην περίπτωση της Κίνας, ο εσωτερικός επαναστατικός πόλεμος προηγήθηκε του παγκόσμιου πολέμου και το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν ήδη, το 1937, κατά την εισβολή των Ιαπώνων, επικεφαλής ενός πραγματικού λαϊκού στρατού.

Από την άλλη πλευρά όμως, σε καμία από τις άλλες δυτικές δυνάμεις ο πόλεμος δεν προκάλεσε μια νικηφόρα επανάσταση.

Ακόμα και στη χώρα που ηττήθηκε το 1918, στη Γερμανία, η Εξέγερση των Σπαρτακιστών καταπνίγηκε πολύ γρήγορα. Είναι μια ασυνεπής και επικίνδυνη ονειροπόληση να φανταζόμαστε ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός, ο οποίος απολαμβάνει την κατάρρευση της κομμουνιστικής υπόθεσης παντού, και που μπορεί ως εκ τούτου να παρουσιάζεται ως η μόνη δυνατή ιστορική μορφή σύγχρονων ταξικών κοινωνιών, να μπορεί σοβαρά να κινδυνεύσει από αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Το μάθημα από όλα αυτά είναι ξεκάθαρο: η τρέχουσα επιδημία, ως τέτοια, ως επιδημία, δεν θα έχει σημαντικές πολιτικές συνέπειες σε μια χώρα όπως η Γαλλία. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι η μπουρζουαζία μας σκέφτεται, δεδομένης της ανόδου της αδιαμόρφωτης γκρίνιας και των πρόχειρων μεν, ευρέως διαδεδομένων δε συνθημάτων, ότι ήρθε η ώρα να απαλλαγούμε από τον Μακρόν, αυτό δεν θα αποτελούσε απολύτως καμία σημαντική αλλαγή. Οι πολιτικώς ορθοί υποψήφιοι κάνουν ήδη ουρά στα παρασκήνια, όπως και οι υποστηρικτές των πιο μουχλιασμένων μορφών ενός απαρχαιωμένου και απωθητικού εθνικισμού.

Όσο για εμάς, που θέλουμε μια πραγματική αλλαγή στα πολιτικά δεδομένα της χώρας αυτής, πρέπει να επωφεληθούμε από την επιδημική κρίση και ακόμη και από τον – απόλυτα αναγκαίο- περιορισμό, για να εργαστούμε διανοητικά γράφοντας και επικοινωνώντας για τις νέες πολιτικές μορφές, σχεδιάζοντας νέους πολιτικούς χώρους. Να στοχαστούμε επίσης πάνω στη διεθνιστική ανάπτυξη ενός τρίτου σταδίου του κομμουνισμού, μετά από το πρώτο λαμπρό στάδιο της δημιουργίας του, και το ισχυρό, πολύπλοκο αλλά τελικά ηττημένο από την εμπλοκή του με τα κρατικά πειράματα, δεύτερο στάδιο.

Θα πρέπει επίσης να γίνει μια αυστηρή κριτική οποιασδήποτε ιδέας, που υποστηρίζει, ότι φαινόμενα όπως μια επιδημία ανοίγουν την πόρτα σε κάτι πολιτικά καινοτόμο από μόνα τους. Πέρα από τα καινούρια επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την επιδημία, θα προκύψουν απλώς καινούργιες πεποιθήσεις οι οποίες θα αφορούν τα νοσοκομεία και τη δημόσια υγεία, τα σχολεία και την ισότιμη εκπαίδευση, την φροντίδα των ηλικιωμένων και άλλα αντίστοιχα θέματα. Αυτά θα είναι και τα μόνα ζητήματα στα οποία θα μπορούμε να εκφράσουμε τελικά μια αντιπαράθεση με τις επικίνδυνες αδυναμίες του αστικού κράτους οι οποίες φανερώθηκαν άλλωστε από την τρέχουσα κατάσταση.

Παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να πούμε με γενναίο τρόπο δημόσια ότι τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν για ακόμη μια φορά, ότι πρωταρχικά –εκτός από το γεγονός ότι πλουτίζουν όλο και περισσότερο τους μεγαλύτερους εκατομμυριούχους των καιρών μας- είναι ένας τόπος εξάπλωσης της εγκεφαλικής παράλυσης, των ανεξέλεγκτων φημών, της ανακάλυψης αναχρονιστικών καινοτομιών, όταν δεν πρόκειται απλώς για φασιστικό σκοταδισμό.

Ας μην δώσουμε σημασία, ειδικά, και κυρίως μέσα στην απομόνωση, σε τίποτα άλλο εκτός από τις αλήθειες που επαληθεύονται από την επιστήμη και τις προσγειωμένες απόψεις μιας νέας πολιτικής, που πηγάζει από την πραγματική εμπειρία.

Πηγή: Quartier General

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Μάσκες, τεστ και άλλες ιστορίες: Επιστήμη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Πολιτικής

Newsteam 0 Comments

Ο Economist που δύσκολα μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για στείρα αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, λέει για τις μάσκες το προφανές: Ο κόσμος καλό θα ήταν να φορά μάσκες αλλά όχι αν αυτό αποβαίνει σε έλλειψη προστατευτικού υλικού για τους υγειονομικούς.

Ας θυμηθούμε από πού ξεκίνησε η συζήτηση στην Ελλάδα:

1. Όταν δεν υπήρχαν μάσκες ούτε για δείγμα μέσα στα νοσοκομεία, η οδηγία ήταν ότι η μάσκα δεν προστατεύει τον γενικό πληθυσμό, επομένως δεν συστήνεται η χρήση τους.

2. Όταν βρέθηκαν κάποιες μάσκες αλλά δεν είχαμε ακόμα πλήρη επάρκεια, η σύσταση παρέμεινε ίδια στον γενικό πληθυσμό, αλλά η αιτιολογία ήταν ότι η λάθος χρήση μπορεί να μολύνει. Η χρήση τους δεν είναι πλέον από επιστημονικής άποψης λάθος, αλλά αφού ο γενικός πληθυσμός δεν ξέρει πώς να τις χρησιμοποιήσει, δεν προτείνεται.

3. Όταν μεταφέρθηκε και στην Ελλάδα η διεθνής συζήτηση γύρω από τη χρήση των μασκών στον γενικό πληθυσμό (και εντωμεταξύ είχαν λυθεί και τα βασικά προβλήματα παροχής ΜΑΠ στα νοσοκομεία), έγινε αποδεκτό ότι η μάσκα γενικά προστατεύει, αν κανείς τη βάζει και τη βγάζει με σωστό τρόπο.

Στο θέμα αυτό είχαμε άλλη μια φορά την εφαρμογή της αρχής Επιστήμη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της πολιτικής και οικονομικής ανάγκης.

Όπως ακριβώς και στο θέμα της διενέργειας μαζικών διαγνωστικών ελέγχων, οι επιστημονικές συστάσεις, αν απομονωθούν από το ευρύτερο πλαίσιο, μπορούν να στηρίξουν ΚΑΘΕ πολιτική ΚΑΘΕ κυβέρνησης και ΚΑΘΕ δημόσιας αρχής.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν υποστηρίζει τη γενικευμένη χρήση μάσκας, παρά μόνο από τους νοσούντες, από όσους τους φροντίζουν και από το υγειονομικό προσωπικό. Η Βρετανική κυβέρνηση συμφωνεί. Το Αμερικανικό Κέντρο Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) στην αρχή αποθάρρυνε τη χρήση μάσκας, αλλά από τις αρχές Απριλίου άλλαξε τις συστάσεις του, φτάνοντας να προτείνει μέχρι και τη χρήση απλής υφασμάτινης μάσκας στο γενικό πληθυσμό. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης Νοσημάτων στις τελευταίες του αναφορές είναι πλέον θετικό σε χρήση μάσκας στην κοινότητα, ειδικά σε κλειστούς χώρους, αγορές, μέσα μεταφοράς.

Σε χώρες της Ασίας, της Κίνας συμπεριλαμβανομένης, η χρήση μάσκας ενθαρρύνεται ακόμα και σε περιόδους που δεν εξελίσσεται κάποια επιδημία. Εκεί όμως δεν λείπουν οι μάσκες για το υγειονομικό προσωπικό, όπως έλειψαν στη Δύση και στην Ελλάδα.

Προφανώς κάποιες κοινές παραδοχές υπάρχουν, αλλά το εύρος των διαφοροποιήσεων είναι μεγάλο. Είναι μεγάλη και η απόσταση που διανύουν οι εθνικές αρχές από τις αρχικές μέχρι τις τελικές συστάσεις.

Γιατί προκύπτουν τόσες πολλές και διαφορετικές συστάσεις;

Από τη μια γιατί δεν υπάρχει κατηγορηματική επιστημονική απάντηση στο πώς ακριβώς μεταδίδεται ο ιός από αερομεταφερόμενα σταγονίδια ή από μολυσμένες επιφάνειες. Ξέρουμε ό,τι ισχύει γενικά, ανακαλύπτουμε σιγά σιγά ό,τι ισχύει για τον νέο ιό.

Από την άλλη, κάθε χώρα έχει διαφορετικές δυνατότητες σε εξοπλισμό, υποδομή, προσωπικό, νοσοκομεία, μέσα προστασίας. Υιοθετεί λοιπόν καταλλήλως και τις επιστημονικές οδηγίες που την βολεύουν.

Αυτή η ασάφεια στα επιστημονικά δεδομένα, μπορεί να παράξει τις πιο διαφορετικές οδηγίες, ανάλογα με τις πολιτικές και οικονομικές παραμέτρους που κυριαρχούν σε κάθε χώρα.

Αυτό συνέβη και στη χώρα μας.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τα διαγνωστικά τεστ, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Στην Ελλάδα αντιμετωπίσαμε την πανδημία έχοντας τεράστια τύχη και ελάχιστη πραγματική προετοιμασία, παρά τις περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις των ΜΜΕ και τα εικοσιτετράωρα λιβανιστήρια προς την κυβέρνηση και ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που έχει αναδειχθεί σε ηγέτη-πρότυπο όλου του πλανήτη. Ο πλανήτης φυσικά δεν το ξέρει, αλλά αρκεί να το εμπεδώσουμε εμείς.

Η ελάχιστη πραγματική προετοιμασία για παράδειγμα αφορούσε την προνοητικότητα προμήθειας Μέσων Ατομικής Προστασίας (ΜΑΠ) από την πρώτη στιγμή που φάνηκε ότι θα έχουμε επιδημική κρίση. Τότε, που ήταν δυνατή η προμήθειά τους. Αντ’ αυτού ο υπουργός Κικίλιας και ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ Αρκουμανέας, καθ’ ύλην αρμόδιοι (αλλά επί της ουσίας άσχετοι με την υγεία), έκαναν δηλώσεις για το πόσο θωρακισμένοι είμαστε.

Από τα μέσα Μάρτη που εδέησαν να κινητοποιηθούν οι κρατικοί μηχανισμοί, προφανώς οι μάσκες ήταν σε παγκόσμια έλλειψη, οι δε ισχυρές χώρες κουρσεύαν στην κυριολεξία ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό τρίτων χωρών.

Η κατάληξη ήταν όχι απλά να μην υπάρχουν μάσκες για το γενικό πληθυσμό και να έχει εκτοξευτεί η τιμή τους στη μαύρη αγορά, αλλά να μην αρκούν και για τα ίδια τα νοσοκομεία. Οι διοικητές των νοσοκομείων μετέρχονταν κάθε μέσου για να εξασφαλίσουν λίγες παρτίδες, ειδικά στις μάσκες υψηλότερης προστασίας, ώστε να διατηρήσουν εντός μάχης τους γιατρούς και νοσηλευτές που αντιμετώπιζαν τα ύποπτα εμπύρετα κρούσματα.

Και αυτή είναι η καλή περίπτωση γιατί στην κακή, είχαμε και διοικητές που όντας το ίδιο άσχετοι με την δημόσια υγεία με τους προϊσταμένους τους, αποφάσιζαν ότι μία και μόνη απλή χειρουργική μάσκα, μούσκεμα μετά από ώρες χρήσης, αρκεί. Και είχαμε και τα τραγελαφικά περιστατικά με τις μάσκες χαμηλής ποιότητας από τη Νότια Κορέα, που ήρθαν, μοιράστηκαν, προκάλεσαν τις επώνυμες διαμαρτυρίες γιατρών, έγιναν αφορμή να κατηγορήσει ο κ. Κοντοζαμάνης σε πανελλήνια ζωντανή μετάδοση τους γιατρούς για διασπορά ψευδών ειδήσεων, και εν σιωπή, ξαφνικά, αυτές οι απολύτως ασφαλείς μάσκες, αποσύρθηκαν.

Ο κ. Κοντοζαμάνης δεν ανακάλεσε, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ.

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

Ότι σε ένα κράτος που δεν έχει προνοήσει για τα βασικά, με αποτέλεσμα να υπάρχει έλλειψη σε ΜΑΠ, οι οδηγίες ποικίλουν. Εξελίσσονται ανάλογα με τις οικονομικές και τεχνικές δυνατότητες. Το ίδιο έγινε με τα τεστ, το ίδιο έγινε με τα πρωτόκολλα προστασίας, το ίδιο έγινε και με την πτυσσόμενη διάρκεια της καραντίνας του εκτεθειμένου προσωπικού. Το ίδιο θα γινόταν και με το triage, αν φτάναμε ποτέ σε αυτό το σημείο καθώς και με το ποιος θα μπει σε κλίνη ΜΕΘ, αν αυτές δεν αρκούσαν.

Ένα άλλο παράπλευρο συμπέρασμα είναι το όνειδος μιας Ελλάδας που την έφτασαν στο σημείο να μην μπορεί να παράξει στοιχειώδη πράγματα. Γιατί η βιομηχανία διαλύθηκε με ευρωπαϊκές εντολές, το βαμβάκι ξεριζώθηκε με την ΚΑΠ, και το όνειρο της ελληνικής άρχουσας τάξης ήταν και παραμένει να γίνουμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης. Το να μπορεί η χώρα να παράξει -έστω για ώρα ανάγκης- ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό, είναι πλέον όνειρο θερινής νυκτός. Αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο έγκλημα, που όμως δεν πρέπει κανείς να το θέσει, γιατί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ.

Επανερχόμενοι στο τι κάνει και τι δεν κάνει η επιστήμη ας δούμε το παράδειγμα, των εμβολίων. Οι ιοί SARS και MERS εμφανίστηκαν το 2002 και το 2003 αντίστοιχα, αλλά ενώ ο πρώτος επεκτάθηκε και στις προηγμένες χώρες της Δύσης, ο δεύτερος περιορίστηκε κυρίως στη Μέση Ανατολή. Οπότε για τον πρώτο ιό, η έρευνα προχώρησε μέχρι ένα σημείο, ενώ για τον δεύτερο η έρευνα σταμάτησε νωρίς. Ακόμα χειρότερα, ο χαμηλός αριθμός κρουσμάτων άρα και απωλειών (λιγότεροι από 1000 θάνατοι από τον κάθε ιό), δεν προμήνυε υψηλά κέρδη για τις εταιρείες, οπότε η έρευνα για εμβόλιο, στην ουσία σταμάτησε. Ο Τζέισον Σβαρτς από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ παραδέχτηκε ότι αν δεν είχαμε παρατήσει το πρόγραμμα για το εμβόλιο SARS θα είμασταν σε πολύ καλύτερη θέση στην έρευνά μας για το εμβόλιο του νέου ιού SARS-CoV-2.

Σε αντίθεση με τον νέο κορωνοϊό για τον οποίο – εξαιτίας των απωλειών αλλά και των συνεπειών της πανδημίας στην οικονομία – διατίθενται δισεκατομμύρια δολάρια για να βρεθεί εμβόλιο, για τους παλιότερους κορωνοϊούς το ενδιαφέρον ήταν ανύπαρκτο μόλις η επιδημία υποχωρούσε.

Ας μην ακούσουμε λοιπόν ξανά για το πόσο αντικειμενικά είναι τα επιστημονικά ευρήματα, όταν αυτά σε μεγάλο βαθμό καθορίζονται από τις πολιτικές και οικονομικές προτεραιότητες.

Είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καθαρή και ανόθευτη επιστήμη που υπαγορεύει τι ακριβώς πρέπει να γίνει, παρά μόνο στο επίπεδο των κλινικών και βιολογικών δεδομένων. Σε μια επιδημία, ακούμε και κάνουμε αυτά που μας λένε οι ειδικοί, η διαχείριση ωστόσο μιας υγειονομικής κρίσης ποτέ και πουθενά δεν είναι απολύτως επιστημονική.

Από τα διαγνωστικά τεστ μέχρι την εύρεση εμβολίου και από τη χρήση μάσκας στον γενικό πληθυσμό μέχρι τη σύσταση νοσηλείας ή όχι, η επιστημονική διαχείριση εξελίσσεται και διαμορφώνεται από τις οικονομικές και τεχνικές δυνατότητες, άρα υπακούει σε αυτές.

Κατά τον εικοστό αιώνα το κίνημα της κοινωνικής αμφισβήτησης αντιπαρατέθηκε με το δόγμα της αντικειμενικής και ουδέτερης επιστήμης. Τόσο ο καπιταλισμός, όσο και οι χειρότερες εκδοχές του υπαρκτού σοσιαλισμού, έσκιζαν αγανακτισμένα τα ιμάτιά τους για την ιεροσυλία. Ωστόσο η αποδοχή μιας καθαρής και ουδέτερης αλήθειας οδηγεί αναπόφευκτα στη μονοκρατορία της μίας και αδιαίρετης σκέψης που κυριάρχησε στο κλείσιμο του αιώνα. Ένα δόγμα, μία αγορά, ένα σύστημα υπό σπιτημονικό μανδύα.

Σήμερα, από τη μια κάνει θραύση κάθε είδους παραδοξότητα, μεταφυσική και μπουρδολογία. Υποτιμώντας την πανδημία, παίζοντας ως μαθητούδια δημοτικού με τα δεδομένα, επικαλούμενοι στατικές αριθμητικές συγκρίσεις ανάμεσα στις αιτίες θανάτων, αναρωτιούνται οι θιασώτες της συνωμοσιολογίας, κάθε φορά, τι μας κρύβουν;

Από την άλλη καλούμαστε να αποδεχτούμε το τι λέει η επιστήμη, κλείνοντας τα μάτια στις σκοπιμότητες που την ορίζουν. Παραβλέποντας ότι η επιστήμη καθορίζει τα ευρήματα και τις συστάσεις της με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, ανάλογα με τις πολιτικές προτεραιότητες και τα οικονομικά δεδομένα.

Απομένει ένας δύσβατος δρόμος που από τη μια απορρίπτει με περιφρόνηση κάθε αντι-επιστημονική παραδοξολογία και συνωμοσιολογία και από την άλλη θέτει στη βάσανο της κριτικής κάθε καθαρή επιστημονική σύσταση που κρύβει από πίσω της την οικονομική ανάγκη και την πολιτική σκοπιμότητα.

Πράγμα ομολογουμένως δύσκολο. Ειδικά στην Ελλάδα που πίσω από τον Τσιόδρα και την Επιτροπή Ειδικών παίζει κρυφτό και ξεπλένει ευθύνες ένα ολόκληρο πολιτικο-οικονομικό σύστημα με διαχρονικές και εγκληματικές πράξεις και παραλείψεις.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Η χορηγία, οι πολλές αντιδράσεις και η αντιπαράθεση στα Γιάννενα

Newsteam 0 Comments

Η χορηγία, οι πολλές αντιδράσεις. Και εν μέσω επιδημίας ξεσπά νέα αντιπαράθεση στο Δήμο Ιωαννιτών με αφορμή την αποδοχή χορηγίας από το ίδρυμα Open Society Foundations στην οποία προχώρησε ο ΟΚΠΑΠΑ!

Τον χορό των ανακοινώσεων άνοιξε η Λαική Συσπείρωση η οποία καταγγέλλει την Δημοτική Αρχή επειδή πίσω από το Open Society Foundation βρίσκεται το ίδρυμα του Τζορτζ Σόρος το οποίο όπως αναφέρει έχει αξιοποιηθεί πολλές φορές στο παρελθόν για την επιχορήγηση ανατολικοευρωπαϊκών και βαλκανικών κυβερνήσεων μετά την ανατροπή της ΕΣΣΔ όπως την πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία που είχε σαν αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση της σημερινής φασιστικής κυβέρνησης, για την χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό προσωπικοτήτων όπως ο αμερικανοκίνητος πραξικοπηματίας Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα, για τη επιχορήγηση της Κοινοπραξίας της Διερευνητικής Δημοσιογραφίας δηλαδή των δήθεν ανεξάρτητων δημοσιογράφων που μπλέκονται στην αποκάλυψη των Panama Papers.

Επιστολή στο δήμαρχο

 

Ακολούθησε η παράταξη της Τατιάνας Καλογιάννη η οποία έστειλε επιστολή στο δήμαρχο για το ίδιο θέμα την οποία κοινοποίησε και στα μέσα ενημέρωσης με την οποία ζητά εξηγήσεις για την χορηγία.

Εξ αρχής, τονίζω ότι η παράταξή μας ΙΩΑΝΝΙΝΑ_2023 είναι υπέρ των δωρεών από τον ιδιωτικό τομέα, ιδίως για σκοπούς όπως η προστασία της δημόσιας υγείας, υπό την προϋπόθεση της πλήρους διαφάνειας. Αναρωτιόμαστε όμως, εάν όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΚΠΑΠΑ γνώριζαν ποιο είναι το Ίδρυμα OpenSocietyFoundations, το οποίο ανήκει στον κ. George Soros, ο οποίος κατά καιρούς απασχολεί τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ, με τρόπο αμφιλεγόμενο, για θέματα ιδιαίτερα ευαίσθητα για τη χώρα μας, όπως το μεταναστευτικό, η Συμφωνία των Πρεσπών, κα.

 

Η σχετική απόφαση

Επειδή, η δωρεά προκλήθηκε μετά από δικό σας αίτημα προς το ίδρυμα του κ. George Soros, όπως αναφέρεται στη σχετική απόφαση, παρακαλούμε για τα

παρακάτω:

Να δοθεί στη δημοσιότητα η επιστολή σας προς το ίδρυμα του κ. G. Soros.
Με ποιά κριτήρια επιλέξατε να απευθυνθείτε στο συγκεκριμένo ίδρυμα, με δεδομένο ότι οι δωρεές του για την υγεία στην Ελλάδα, αφορούν μόλις το 2% της συνολικής χρηματοδότησής του, ενώ αντίθετα για το μεταναστευτικό και την καταπολέμηση των διακρίσεων διαθέτει σχεδόν το 90%; Δηλαδή είναι τελείως διαφορετικοί οι σκοποί του.

Η διαχείριση του χορηγούμενου κονδυλίου από το ίδρυμα Soros πρόκειται να γίνει αυτόνομα και διακριτά σε ξεχωριστή γραμμή προϋπολογισμού;

O ΟΚΠΑΠΑ είναι υποχρεωμένος να συντάξει απολογιστική έκθεση για τη διαχείριση αυτού του κονδυλίου; Αν ναι, σε ποιόν και πότε θα την υποβάλει;

Σε ποιά άλλα ιδρύματα απευθυνθήκατε, ως Δήμαρχος, για τον ίδιο σκοπό και ποιες απαντήσεις λάβατε; Παρακαλώ να κατατεθούν στο Δημοτικό Συμβούλιο τα σχετικά αιτήματα και οι τυχόν απαντήσεις.

Τέλος, έκπληξη προκαλεί το γεγονός κύριε Δήμαρχε, ότι ούτε εσείς, ούτε ο ΟΚΠΑΠΑ, θεωρήσατε χρήσιμο να ενημερώσετε τους συμπολίτες μας τόσο για το αίτημά σας προς το ίδρυμα Soros όσο και για τη δωρεά του, για την οποία ελπίζουμε ο Δήμος μας να μην έχει αναλάβει κάποια δέσμευση, αναφέρει.

Η παράταξη

Και ο κύκλος των ανακοινώσεων έκλεισε με την παράταξη Ενότητα Πολιτών του Θωμά Μπέγκα.

Στο πλαίσιο των ειδικών συνθηκών που έχουν προκύψει στη χώρα εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοϊού, τόσο η παράταξή μας Ενότητα Πολιτών Νέα Γιάννενα, όσο κι ο επικεφαλής της Θωμάς Μπέγκας προσωπικά προς το Δήμαρχο των Ιωαννίνων, εκφράσαμε τη διάθεσή μας να σταθούμε αλληλέγγυοι στη Δημοτική Αρχή, στις προσπάθειες που καταβάλει ώστε να συμβάλει στην αντιμετώπιση της πανδημίας, στο μέτρο που της αναλογεί.

Στην έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΚΠΑΠΑ στις 23 Μαρτίου, η οποία πραγματοποιήθηκε με ένα και μοναδικό θέμα, δια περιφοράς μέσω τηλεφωνικών επικοινωνιών με τα μέλη του, αποδεικνύοντας τις ειλικρινείς μας προθέσεις για συνεργασία, οι εκπρόσωποι της παράταξής μας υπερψήφισαν την αποδοχή βοήθειας ύψους 50.000 δολαρίων από το ίδρυμα OpenSocietyFoundations, χωρίς να γνωρίζουν περισσότερες λεπτομέρειες για το ιδιοκτησιακό του καθεστώς και πιστεύοντας ότι κάθε βοήθεια για τους σκοπούς που διατυπωνόταν στην εισήγηση του θέματος είναι ευπρόσδεκτη.

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς

Όμως, μετά τις αποκαλύψεις σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του συγκεκριμένου Ιδρύματος (ιδιοκτησία Τζορτζ Σόρος) γεννούνται πολλά ερωτήματα.

Ξεκινώντας από το πιο σημαντικό, γιατί ο Δήμαρχος επέλεξε να απευθυνθεί με προσωπική επιστολή σε αυτό το Ίδρυμα και όχι σε κάποιο άλλο, μετά τις ανακοινώσεις επί του θέματος που προηγήθηκαν από τις παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου, Λαϊκή Συσπείρωση και Ιωάννινα_2023 όπου τέθηκαν μια σειρά ερωτημάτων, θεωρούμε κι εμείς με τη σειρά μας ότι η Δημοτική Αρχή πρέπει να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις αναφέρει.

Η Δημοτική Αρχή στην απάντησή της αναφέρει ότι η χορηγία ζητήθηκε από το συγκεκριμένο ίδρυμα το οποίο ήδη χρηματοδοτεί δράσεις σε άλλους δήμους όπως έχουν ζητηθεί χορηγίες και από άλλα ιδρύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Αναλυτικά αναφέρει: Ο Δήμαρχος Ιωαννίνων εδώ και καιρό έχει απευθυνθεί σε ιδρύματα της Ελλάδας και του εξωτερικού επιδιώκοντας είτε την συνεργασία τους σε συγκεκριμένες δράσεις που αναπτύσσονται στην πόλη είτε χορηγίες.

Η αλληλογραφία

Είναι γνωστό ότι αποτέλεσμα της αλληλογραφίας που είχε είναι η συνεργασία με το Ίδρυμα Ωνάση που έχει ήδη δημοσιοποιηθεί όπως και με το Ίδρυμα Κακογιάννη με το οποίο ήδη υπάρχει προγραμματική σύμβασή του με το Πνευματικό Κέντρο.

Όταν ξέσπασε η επιδημία του κορωνοιού ο Δήμαρχος απευθύνθηκε και πάλι σε ιδρύματα που δραστηριοποιούνται καθόλα νόμιμα είτε στην Ελλάδα είτε και στο εξωτερικό.

Ένα απ’ αυτά που ανταποκρίθηκαν άμεσα είναι το Open Society Foundations το οποίο ήδη ενισχύει Δήμους μεταξύ των οποίων είναι οι δύο μεγαλύτεροι της χώρας, Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Ο ΟΚΠΑΠΑ με ομόφωνη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του αποδέχθηκε την ενίσχυση με το ποσό των 50.000 δολαρίων για να υλοποιήσει μία σειρά σημαντικών δράσεων προς όφελος των ηλικιωμένων κατοίκων και των ευπαθών ομάδων μέσω του Κέντρου Κοινωνικής Φροντίδας και Αλληλεγγύης του Δήμου Ιωαννιτών.

Ούτε ο Δήμος, ούτε ο ΟΚΠΑΠΑ έχουν αναλάβει καμία άλλη δέσμευση ή υποχρέωση έναντι του συγκεκριμένου ιδρύματος.

Κάθε προσπάθεια

 

Ο δήμαρχος θα συνεχίσει να καταβάλλει κάθε προσπάθεια, εξαντλώντας και τις προσωπικές του γνωριμίες, ώστε να διασφαλίσει χορηγίες και δωρεές και από άλλα Ιδρύματα. Για παράδειγμα στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο θα έρθει προς συζήτηση η αποδοχή χορηγίας από τον ΔΟΜ (Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης) για αντίστοιχες κοινωνικές δράσεις.

Θα συνεχίσει να το πράττει με την δέσμευση ότι η διαχείριση όλων των πόρων που φτάνουν θα γίνεται με απόλυτη διαφάνεια και προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Θεωρίες συνωμοσίες και σενάρια επιστημονικής φαντασίας μόνο καλό δεν κάνουν στις σημερινές δύσκολες συνθήκες που βιώνει η πατρίδα μας.

Διάβασε το »

Όταν η πανώλη του Ιουστινιανού χτυπησε την Αμφίπολη

Newsteam 0 Comments

Την ακμή των παλαιοχριστιανικών χρόνων ακολούθησε στα μέσα του 6ου αι. μ.Χ. μια συρρίκνωση στη ζωή της Αμφίπολης: ένας νέος περίβολος απέκοψε το αίθριο της Βασιλικής Α’, τις δύο παλαιοχριστιανικές οικίες, περιόρισε την έκταση της πόλης κατά 1/4 και άφησε την Βασιλική Γ’ εκτός των τειχών.

Την εποχή αυτή η μεγάλη δεξαμενή περιορίστηκε σε τρεις μικρότερες και ο υπόλοιπος χώρος της φιλοξένησε εργαστήρια, όπως πχ. ο κλίβανος, ο οποίος μεταφέρθηκε από εκτός των τειχών θέση. Η συρρίκνωση αυτή οφείλεται στις σοβαρές επιπτώσεις της πανώλης που έπληξε το Βυζάντιο το 541-543 μ.Χ. και είχε ως αποτέλεσμα μια δραματική μείωση του πληθυσμού.

Η πανώλη του Ιουστινιανού υπήρξε η πρώτη πανδημία της εν λόγω λοιμώδους νόσου στον κόσμο. Εκδηλώθηκε σε διαδοχικά τμήματα μεταξύ του 6ου και του 8ου αι. μ.Χ. εξασθενώντας την αυτοκρατορία του Βυζαντίου. Υπολογίζεται ότι έστειλε στον θάνατο περίπου 50 εκατομμύρια ανθρώπους (το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού) όχι μόνο στο Βυζάντιο και την Μεσόγειο αλλά και σε απομακρυσμένες περιοχές της Ευρώπης.

Διάβασε το »

Σύλλογος Αιμοδοτών: Οι εθελοντές να συνεχίσουν να προσφέρουν το δώρο ζωής

Newsteam 0 Comments

Ο Σύλλογος Εθελοντών Αιμοδοτών Ν. Μαγνησίας Η Αλληλεγγύη καλεί τα μέλη του αλλά και όλους τους εθελοντές αιμοδότες να συνεχίσουν να προσφέρουν το δώρο ζωής προς τους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη γιατί μπορεί να σταμάτησαν τα προγραμματισμένα χειρουργεία αλλά τα άτομα με χρόνια νοσήματα θέλουν συνέχεια αίμα.

Μιας και ο δικαιολογημένος φόβος των πολιτών να πλησιάσουν τα νοσοκομεία, σύσταση που υποστηρίζεται και από όλους τους παγκόσμιους και εθνικούς φορείς υγείας για τον περιορισμό της εξάπλωσης της επιδημίας, έχει αναπόφευκτα επίπτωση στην προσέλευση αιμοδοτών.

Να μην αφήσουμε καμία ζωή να κινδυνέψει.

Γι` αυτό το λόγο ο Σταθμός Αιμοδοσίας του Ν. Βόλου αποφάσισε να είναι η κινητή μονάδα αιμοδοσίας σε κεντρικά σημεία της πόλης για το μήνα Μάρτιο και συγκεκριμένα:

  • Τρίτη 24 & 31/3 στην πλατειά Ελευθερίας μπροστά στα Δικαστήρια 09:00-13:00μμ

Πηγή: magnesianews.gr

Διάβασε το »

Έκκληση να συνεχιστούν οι αιμοδοσίες-Δεν είναι επικίνδυνη λόγω κορoνοϊού

Newsteam 0 Comments

Έκκληση από το Εθνικό Κέντρο Αίματος προς όλους τους εθελοντές αιμοδότες να συνεχίσουν να προσφέρουν το δώρο ζωής προς τους συνανθρώπους μας. Αφορμή τον δικαιολογημένο φόβο των πολιτών να πλησιάσουν τα νοσοκομεία, που προκαλεί η έξαρση της επιδημίας του νέου κορονoϊού.

Αναλυτικά η ανακοίνωση: 

Ενημερώνουμε τα μέλη μας, ότι το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, απευθύνει έκκληση προς όλους τους εθελοντές αιμοδότες να συνεχίσουν να προσφέρουν το δώρο ζωής προς τους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη, με σκοπό να διασφαλιστεί η επάρκεια της χώρας σε αίμα.

Η έκκληση γίνεται με αφορμή τον δικαιολογημένο φόβο των πολιτών να πλησιάσουν τα νοσοκομεία, που προκαλεί η έξαρση της επιδημίας του νέου κοροναϊού Covid-19. Η μείωση των αιμοδοτών έχει προκαλέσει μείωση και των αποθεμάτων αίματος.

Το Εθνικό Κέντρο Αίματος τονίζει ότι οι διαδικασίες, που χρησιμοποιεί είναι αυστηρά ελεγχόμενες και χαρακτηρίζονται από πλήρη ασφάλεια για τους αιμοδότες και τους ασθενείς.

Η αιμοδοσία δεν είναι επικίνδυνη λόγω κορονoϊού

Έκκληση απευθύνουμε κι εμείς από την πλευρά μας, στους φίλους αιμοδότες που βρίσκονται στην Αθήνα και επιθυμούν να αιμοδοτήσουν, να προσέλθουν στην Αιμοδοσία του Νοσοκομείου Παίδων Αγία Σοφία, ή σε οποιοδήποτε αιμοδοσία νοσοκομείου, χρησιμοποιώντας τον κωδικό 13600.

Πηγή: cyclades24.gr

Διάβασε το »