Ειδήσεις για Δραματική σχολή - Spoiler και νέα

Σαν σήμερα: φεύγει από τη ζωή η Τζένη Καρέζη

Newsteam 0 Comments

Ήταν 27 Ιουλίου 1992 όταν το φως έσβηνε από τα πιο όμορφα μάτια του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου. Η Τζένη Καρέζη αποτέλεσε ένα από τα πιο λαμπρά αστέρια της μεγάλης οθόνης και αν και τα δημοσιεύματα της εποχής τη θέλανε αντίπαλο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, εκείνες ήταν αχώριστες φίλες. Το πραγματικό όνομα της ήταν Ευγενία Καρπούζη. Γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1934 στην Αθήνα και δεν υπήρξε ποτέ φυσική καστανή, αλλά ξανθιά και τα έβαψε γιατί ήξερε ότι το σπινθηροβόλο βλέμμα της θα τονιστεί και θα μαγέψει όλους τους φακούς. Η πορεία της στον κινηματογράφο και το θέατρο ήταν μόνο ανοδική, που ακόμα και σήμερα οι ταινίες της κερδίζουν την αποδοχή του κόσμου όποτε προβάλλονται. Η μεγάλη αγάπη της ηθοποιού ήταν το θέατρο, στο οποίο ήταν ταγμένη, μέχρι το τέλος της ζωής της. Και για εκείνο τον μεγάλο έρωτα τσακώθηκε σκληρά με τον πατέρα της, με τον οποίο έκαναν πολλά χρόνια να μιλήσουν. Ο πατέρας της την επισκέφτηκε μετά από χρόνια, στο σπίτι της στα Ιλίσια για να δει τον νεογέννητο εγγονό του. Ήταν μία αμήχανη σκηνή, όπως έχει αποκαλύψει ο Κώστας Καζάκος. Η πορεία της ηθοποιού Έζησε τα παιδικά της χρόνια σε διάφορες πόλεις, ακολουθώντας τις μεταθέσεις των γονιών της, καθώς και οι δύο ήταν εκπαιδευτικοί. Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος Καρπούζης, ήταν μαθηματικός και η μητέρα της, Θεώνη, δασκάλα. Στη Θεσσαλονίκη μπήκε εσωτερική στο Γαλλικό Σχολείο Καλογριών και αργότερα συνέχισε στο αντίστοιχο Σεν Ζοζέφ στην Αθήνα. H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της, ακόμη, χρόνια κι εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Τη χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή το 1951 πήρε μέρος στην παράσταση της «Aντιγόνης» του Σοφοκλή που…

Διάβασε το »

Βλαδίμηρος Κυριακίδης: Στο σπίτι μας υπήρχε μια εμπόλεμη κατάσταση

Newsteam 0 Comments

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα On time και μίλησε, μεταξύ άλλων, για τα παιδικά του χρόνια και τη σχέση με τους γονείς του. Τι θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια; Στο σπίτι μας υπήρχε μια «εμπόλεμη» κατάσταση. Οι γονείς μου από ένα διάστημα και μετά σταμάτησαν να ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον ή ενδιαφέρονταν με λάθος τρόπο και μέσα στο σπίτι υπήρχε μια εκρηκτική κατάσταση, με συνεχείς εκνευρισμούς και τσακωμούς. Δεν ήταν το πιο κατάλληλο σπίτι για να μεγαλώνει ένα παιδί. Έτσι κλείστηκα στον εαυτό μου για να προστατευθώ από αυτό που γινόταν και όσο μεγάλωνα, ως έφηβος, έγινα αρκετά κυνικός. Είχα βάλει μια «ασπίδα προστασίας». Είχα πολύ καλοσύνη μέσα μου, αλλά ήμουν πολύ κλεισμένος στον εαυτό μου. Αυτό που με «ξεκλείδωσε» ήταν ο αθλητισμός, πρώτα στο μπάσκετ και μετά στο βόλεϊ της ομάδας του Άρη. Εκεί πραγματικά άρχισα να νιώθω ότι ζω, ότι έχω τρεις-τέσσερις φίλους. Υπήρχε ένας συναγωνισμός και όχι ανταγωνισμός στο παιχνίδι, στις παρέες , στους αγώνες. Κι ύστερα το δεύτερο που με «ξεκλείδωσε» ήταν η δραματική σχολή της Ρούλας Πατεράκη. Τα αγόρια έχουν συνήθως ως πρότυπο τον πατέρα τους. Συνέβαινε αυτό σε εσένα; Όχι, δεν ήταν ουσιαστικό πρότυπο. Θέλει πολλή δουλειά για να μπορέσεις να είσαι ο εαυτός σου με τη γνώση και με την εμπειρία που κουβαλάς. Να μπορείς να ξεπεράσεις τα πρότυπα που μπορεί να έχουν καταγραφεί μέσα στην παιδική ψυχή. Με τη μητέρα σου είχες καλύτερη σχέση; Ναι, πολύ καλύτερη σχέση με ότι είχα με τον πατέρα μου. Είχα μια μητέρα που ήταν του δημοτικού, προσπαθούσε να μεγαλώσει με αγάπη τα παιδιά της, αλλά μας είχε εμφυσήσει όλες τις δειλίες της. Οι γονείς σου σε κρατούσαν πίσω; Ναι, ενηλικιώθηκα όταν…

Διάβασε το »