Πατήστε ESC για κλείσιμο

ΑΡΘΡΑ-ΚΕΙΜΕΝΑ2 - Spoiler - Φωτογραφίες, video

Ηλεκτρική ενέργεια: Εμπεδωμένα παραμύθια και λησμονημένες αλήθειες

Newsteam 0 Comments

Οι φερόμενες ως ελληνικές κυβερνήσεις συμφώνησαν με τις απαιτήσεις των (συν)Εταίρων τους στην ΕΕ και στο όνομα του περιβάλλοντος και της κλιματικής αλλαγής θυσιάζουν τη εγχώρια λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα όσων προωθούν την πολιτική της απελευθέρωσης των αγορών ηλεκτρικής ενέργειας και εργασίας.

H υποκατάσταση των λιγνιτικών μονάδων δεν γίνεται και δεν μπορεί να γίνει από επιδοτούμενες κι αναξιόπιστες ΑΠΕ! Γίνεται από μονάδες φυσικού αερίου! Κυρίως ιδιωτικές! Δεν πρόκειται όπως διαφημίζεται για το τέλος του λιγνίτη στην ηλεκτροπαραγωγή! Άλλος είναι ο στόχος: Ο εγχώριος λιγνίτης, ο μαύρος χρυσός που επέτρεψε το μεταπολεμικό εξηλεκτρισμό της χώρας και την ταχύτατη οικονομική  ανάπτυξη, απαξιώνεται λόγω υπερφορολόγησης προς όφελος του φυσικού αερίου! Γεγονός που διευκολύνει τις ιδιωτικές επενδύσεις στην ηλεκτροπαραγωγή, την απελευθέρωση της αγοράς!Το ότι το εισαγόμενο φυσικό αέριο, αντί να χρησιμοποιείται πρωτογενώς στην οικονομία με βαθμό απόδοσης της τάξης του 90%, με την ηλεκτροπαραγωγή χρησιμοποιείται δευτερογενώς με απόδοση 60% και αν!  Η κατασπατάληση ενεργειακών πόρων στο βωμό της επιδοτούμενης κερδοσκοπίας των ΑΠΕ και του φυσικού αερίου δεν φαίνεται να απασχολεί τους αμπελοοικολογούντες του πολιτικού κόσμου και των ΜΜΕ(ξαπάτησης)!

Ακόμα κι έτσι όμως, κανείς δεν μπορεί να υπερβεί τους περιορισμούς της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας. Πολύ περισσότερο που οι γείτονές της δεν ανήκουν στην ΕΕ και δεν έχουν προοπτική να ενταχθούν σύντομα σ’ αυτή. Επομένως ουδόλως ενδιαφέρονται για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών, δεν έχουν δε και κανένα λόγο να φορτώνουν με περιττούς φόρους τη λιγνιτική τους ηλεκτροπαραγωγή.

Τι λένε τα στοιχεία; Το 2019 η ηλεκτροπαραγωγή απ’ τον Ελληνικό λιγνίτη ήταν μόλις 10,42TWh. Το λιγνιτικό και λιθανθρακικό ρεύμα που εισάγουμε είναι 14,98TWh. Αθροιστικά, η εγχώρια λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή μαζί με τις εισαγωγές είναι 25,40TWh! Λιγότερες απ’ τις 27,5TWh που είχαμε εγχώρια παραγωγή μόλις το 2012 (βλ. Λιγνίτης οδικός μας μαύρος χρυσός, ανάρτηση με ημερομηνία 14.08.2020). Άνθρακες ο θησαυρός, μηδέν εις το πηλίκον στη μούφα της περιβαλλοντικής προστασίας!

Δεν είμαστε τόσο χρυσόψαρα ώστε να ξεχάσουμε πως το 2004 και 2005 η τότε ΔΕΗ, το κρατικό μονοπώλιο με πάνω από 30.000 μόνιμο προσωπικό, εξασφάλιζε πάνω από 32TWh ηλεκτροπαραγωγή απ’ τον εγχώριο λιγνίτη και πολύ φθηνότερη κιλοβατώρα σε σχέση με τους Εταίρους μας στην ΕΕ!

Μετά, απελευθερώθηκε η αγορά ενέργειας, η ΔΕΗ κομματιάστηκε, το μισθολογικό κόστος μειώθηκε, η επισφάλεια στην εργασία αυξήθηκε, τα κέρδη των ανταγωνιστών της ΔΕΗ ΑΕ το ίδιο! Την ανηφόρα πήραν και τα εγχώρια τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας! Φτάσαμε, ως χώρα να έχουμε από τις ακριβότερες κιλοβατώρες στην ΕΕ. Αλλά προφανώς όλα τούτα ήταν μονόδρομος και δεν υπάρχουν πολιτικές ή και ποινικές ευθύνες! Έτσι θέλουν να πιστεύουμε όσοι βαφτίζουν μονόδρομο και τη δική τους απαράλλαχτη πολιτική!

Τώρα, εισάγουμε καύσιμα για την ηλεκτροπαραγωγή! Εισάγουμε όμως και ρεύμα απ’ το λιγνίτη και το λιθάνθρακα των γειτόνων! Κι αυτό όχι γατί δεν γινόταν αλλιώς, αλλά διότι έτσι διετάχθημεν από την ΕΕ! Τώρα, τοις ευρωπαίων ρήμασι πειθόμενοι, καταδικάζουμε ολόκληρες περιφέρειες της χώρας, ολόκληρη τη χώρα, στην εξαθλίωση, την ανεργία, την υπανάπτυξη, αλλά συμβάλουμε στον περιορισμό της ανεργίας και στην ανάπτυξη των Σκοπιανών, των Βουλγάρων, των Τούρκων! Αλλά και των Ολλανδών και των Γερμανών διότι επενδύουμε(!) στο πράσσειν άλογα των ΑΠΕ!

Εισάγουμε ρεύμα! Ρεύμα που θα μπορούσαμε άνετα να το παράγουμε από τον εγχώριο λιγνίτη, σε εγχώρια εργοστάσια που κλείνουμε! Οι συνεχιζόμενες εισαγωγές φυσικού αερίου και ηλεκτρικού ρεύματος, ενώ έχουμε αφθονία απολήψιμου λιγνίτη σε ήδη ανοικτά λιγνιτωρυχεία, φέρνουν κάθε μέρα όλο και πιο κοντά τη νέα χρεοκοπία, τη νέα εκτόξευση του χρέους, σφυρηλατούν και νέα δεσμά στη κατεχόμενη πατρίδα μας, φορτώνουν με νέα βάρη το λαό!

 

 

*Ο Γιώργος Γεωργής είναι Γραμματέας Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΔΕΗ-ΚΗΕ

 

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Η Τουρκία κλιμακώνει τις εντάσεις και στα ανατολικά της

Newsteam 0 Comments

Θα φανταζόταν κανείς ότι ενώπιον της πανδημίας του κορονοϊού, που οδήγησε σε μετάθεση το άνοιγμα των σχολείων κατά ένα μήνα, και της συναλλαγματικής κρίσης, που φέρνει καθημερινά αρνητικά ρεκόρ στην ισοτιμία της λίρας, η Τουρκία δεν θα είχε την πολυτέλεια για περιπέτειες εκτός των συνόρων. Όμως στην πραγματικότητα, η χώρα του Ταγίπ Ερντογάν, δεν αρκείται καν στις εντάσεις στην ανατολική Μεσόγειο, όπου πέραν του ελληνικού στόλου ετοιμάζεται να παρεμβληθεί και ο γαλλικός, αλλά αναλαμβάνει την ίδια ώρα εμπρηστικές πρωτοβουλίες και προς Ανατολάς.

Η επίθεση στο Σιντεχάν, κοντά στο τριεθνές Τουρκίας-Ιράν-Ιράκ σημειώθηκε στο πλαίσιο των τουρκικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων αυτονομιστών του ΡΚΚ. Οι φονευθέντες αξιωματικοί, Κούρδοι και οι ίδιοι, επέστρεφαν από συνάντηση με στελέχη του ΡΚΚ, με όχημα το οποίο πάντως έφερε εμφανώς την ιρακινή σημαία.

Οι τουρκικές επιδρομές των τελευταίων ημερών στην περιοχή θέτουν επίσης στο στόχαστρο στελέχη του PJAK, αδελφής οργάνωσης του ΡΚΚ στο Ιράν, γεγονός που κινεί υποψίες για συνεργασία με την Τεχεράνη, η οποία έχει κάθε λόγο να καταδιώκει εκτός συνόρων τους Κούρδους αυτονομιστές της δικής της επικράτειας.

 

Συνεχή είναι τα τουρκικά πλήγματα και στην περιοχή του Σιντζάρ, στα σύνορα του Ιράκ με τη Συρία, καθώς η κοινότητα των Γεζίντι που κατοικεί εκεί και κινδύνευσε με αφανισμό κατά την προέλαση του ISIS, έχει στραφεί για τη σωτηρία της στο ΡΚΚ.

Για τον πρωθυπουργό του Ιράκ Μουσταφά αλ-Καδίμι, ο οποίος επενδύει πολλά στην αποκατάσταση της ιρακινής κυριαρχίας και τον έλεγχο των συνόρων από την κεντρική κυβέρνηση, η πρόκληση είναι μεγάλη και δύσκολη. Για δε την περιφερειακή κυβέρνηση του αυτόνομου ιρακινού Κουρδιστάν, οι εκκλήσεις της να μεταφερθεί αλλού η σύγκρουση του ΡΚΚ με την Τουρκία, αποδεικνύονται χωρίς αντίκρισμα.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Ο Τάσος, ο Σολωμός και η απάθεια μιας κοινωνίας

Newsteam 0 Comments

Εκείνος ο Αύγουστος, του 1996, σκληρός όπως όλοι για την Κύπρο. Του 1964, του 1974. Είκοσι μακρόσυρτα μνημόσυνα για τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού, που εκείνο τον Αύγουστο, του 1996, δολοφονήθηκαν από τον κατακτητή.

Η πορεία των μοτοσυκλετιστών, από την Πύλη του Βραδεμβούργου μέχρι τη Δερύνεια, θέλησε να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά στην Κύπρο. Η κατοχή, τα συρματοπλέγματα, η σημαία του κατακτητή στη γραμμή Αττίλα, η τεράστια καρφωμένη σημαία στον Πενταδάκτυλο είχαν γίνει… συνήθεια. Δεν ήταν πλέον μέρος της καθημερινότητας· υπήρχαν άλλες προτεραιότητες. Πολύ πιο σημαντικές από την επιβίωση του τόπου.

Όταν, λοιπόν, περίπου 7.000 μοτοσυκλετιστές συγκεντρώθηκαν στο Μακάρειο Στάδιο στη Λευκωσία, ήχησαν οι σειρήνες της σωφροσύνης και της λογικής, που ήθελαν προσαρμογή στα γνωστά φοβικά σύνδρομα. Η τουρκική πλευρά προειδοποιούσε και απειλούσε. Ο τότε Πρόεδρος Κληρίδης συναντήθηκε με τους διοργανωτές ενώ είχε απευθύνει διάγγελμα με στόχο να αποτραπεί η πορεία. Η πορεία έγινε, με διαφορετικές διαδρομές ώστε να μην υπάρχει ένα σχέδιο αποτροπής από την κυπριακή Αστυνομία. Τελικώς κατέληξαν στη Δερύνεια. Με σημαίες πέρασαν στη νεκρή ζώνη.

  • Οι Τούρκοι, οπλισμένοι σε παράταξη μάχης, είχαν ήδη αμολήσει τους Γκρίζους Λύκους για να κτυπήσουν τους διαδηλωτές. Τα Ηνωμένα Έθνη σε κατάσταση αδυναμίας, όπως συνήθως. Ο Τάσος Ισαάκ, με ηρωική προσπάθεια, έσπευσε να απεγκλωβίσει έναν νεαρό από τα συρματοπλέγματα, ο οποίος έγινε στόχος των Τούρκων. Τα κατάφερε, αλλά στη συνέχεια περικυκλώθηκε ο ίδιος από μια ομάδα Γκρίζων Λύκων. Άρχισαν να τον κτυπούν με ρόπαλα και πέτρες. Τον κτύπησαν μέχρι θανάτου. Η μανία και το μίσος φαίνονταν στα πρόσωπά τους. Ένα μήνα μετά η γυναίκα του Τάσου έφερε στον κόσμο την κόρη τους, την Αναστασία. Το χελιδονάκι, όπως είναι το τραγούδι που της αφιέρωσε η Χαρούλα Αλεξίου.

Στις 14 Αυγούστου τελέστηκε στο Παραλίμνι η κηδεία του Τάσου. Η οργή ξεχείλισε. Η κυπριακή Αστυνομία και τα Ηνωμένα Έθνη έστησαν οδοφράγματα, ανθρώπινους κλοιούς, για να τους αποτρέψουν να μπουν στη νεκρή ζώνη, στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Τάσος. Τίποτε δεν μπορούσε να σταματήσει τους διαδηλωτές. Από την απέναντι πλευρά ακούστηκαν πυροβολισμοί. Οι Τούρκοι αποφασισμένοι να ξανακτυπήσουν. Το πλήθος συνεχίζει να είναι στη νεκρή ζώνη, ένα σύννεφο από τα χώματα απλώθηκε πάνω από την περιοχή. Φωνές, πυροβολισμοί…

  • Ο Σολωμός ζητά από ένα φίλο του τσιγάρο, το τελευταίο του. Το ανάβει και γυρνά προς την πλευρά των κατεχομένων και λέγει πως θα κατεβάσει εκείνο το πανί, την κατοχική σημαία. Αρχίζει να τρέχει αποφασισμένος. Του φωνάζουν να σταματήσει, ο τελευταίος στρατιώτης του ΟΗΕ επιχειρεί να τον σταματήσει αλλά κανείς δεν είχε τη δύναμη να τον κάνει. Ο Σολωμός ανεβαίνει στον ιστό. Με το τσιγάρο αναμμένο και το βλέμμα ήρεμο και με μια δύναμη που την αντλούσε από το πείσμα και την αποφασιστικότητά του. Να κατεβεί η κατοχική σημαία.

Τότε από το τουρκικό φυλάκιο ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ο Σολάκης κτυπήθηκε στον λαιμό. Σιγά – σιγά γλιστρά από τον ιστό και πέφτει αγκαλιάζοντας το χώμα. Ήταν νεκρός. Από τους πυροβολισμούς τραυματίσθηκαν 11 πρόσωπα. Ο Σολάκης, όπως τότε ο Γλέζος που κατέβασε με τον Σάντα την κατοχική γερμανική σημαία, θέλησε να στείλει ένα μήνυμα.

Για τη δολοφονία του η Κυπριακή Δημοκρατία κατηγόρησε πέντε συνεργάτες του κατοχικού καθεστώτος. Και για τους 5 εκδόθηκαν διεθνή εντάλματα σύλληψης και… καταζητούνται από την Interpol. Κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι και αμετανόητοι.

Από τότε πέρασαν 24 χρόνια. Τα λιμνάζοντα νερά δεν έχουν ταράξει. Οι αναφορές στον Τάσο και τον Σολάκη έχουν αραιώσει. Όπως και για τον Θεόφιλο. Ίσως γιατί χαλούν το κλίμα, την καθημερινότητα, επηρεάζεται ο τουρισμός, η οικονομία.

Εάν το 1996 η εισβολή ήταν μακρινή και η κατοχή ένα δεδομένο που είναι εκεί και δεν αλλάζει, τι μπορεί να είναι το 2020; Η εδραίωση των κατοχικών δεδομένων, η αναβάθμιση των τουρκικών αξιώσεων, οι επιδρομικές επιθετικές ενέργειες της κατοχικής Τουρκίας, που βιώνουμε τώρα, είναι αποτέλεσμα της παθητικής αντιμετώπισης από τη δική μας πλευρά.

Ο Τάσος και ο Σολωμός θέλησαν να ξυπνήσουν μια κοινωνία από τον λήθαργο. Δυστυχώς οι λογικές του κατευνασμού, της απάθειας, των αγώνων του καναπέ, της χρηματοκρατίας συνεχίζονται.

 

*Πηγή: www.apopseis.com

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Ο Φιντέλ Κάστρο και η Κουβανική Επανάσταση

Newsteam 0 Comments
Αιτιοκρατία και Ιστορική Πραγματικότητα

Η Κούβα ανακαλύφθηκε από τον Χριστόφορο Κολόμβο το 1492. Εκτείνεται σε μία έκταση 110.000 τ.χιλ. και κατοικείται από 11.500.000 κατοίκους.

Έως το 1895 έζησε κάτω από τον Ισπανικό ζυγό.

Το 1895, ο σπουδαίος ποιητής και σπουδαιότερος πατριώτης Χοσέ Μαρτί, μαζί με τον Μάσιμο Γκόμες, με μία ηρωική εξέγερση των αγροτών και του Κουβανικού λαού, κατάφεραν να αδειάσουν τους Ισπανούς κατακτητές. Και τότε… επενέβησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την πρόφαση της πυρπόλησης ενός Αμερικανικού Πολεμικού πλοίου στο λιμάνι της Αβάνας, τον Φεβρουάριο του 1898 και κήρυξαν τον πόλεμο στην Ισπανία, καταλαμβάνοντας την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1898, με τη συμφωνία του Παρισιού, κηρύττεται η λήξη του πολέμου και τα κατακτηθέντα εδάφη, αποδίδονται στις ΗΠΑ. Με την τροποποίηση του Πλατ, το 1901, περιορίζονται τα κυρίαρχα δικαιώματα του Κουβανικού λαού, η Ανεξαρτησία του και η Ελευθερία του! Από τότε, αρχίζει η περίοδος της Αμερικανικής κυριαρχίας, που στηρίχθηκε στα ανδρείκελα, στη βία και στη νοθεία και με ότι, αυτές του είδους οι πολιτικές συνεπάγονται (Χοσέ Μιγκέλ Γκόμεζ, Μαρς Γκαρθία Μενοκάλ, Αλφρέδο Θανάλ, Χεράρδο Μετεάδο, Κάρλο Μάνουελ ντε Θεσπέντας και τελικά ο λοχίας Φουλχάνθιο Μπατίστα) και κυριάρχησαν έως το 1959.

Θεωρώ υποχρέωσή μου, να σας μεταφέρω ένα μικρό κομμάτι από την επιστολή του Χοσέ Μαρτί, λίγο πριν δολοφονηθεί από τους Ισπανούς το 1895, στο φίλο του Μανουέλ Μερκάδο: …Τώρα έχω τη δύναμη να γράψω. Τώρα που, που κάθε μέρα κινδυνεύω να δώσω τη ζωή μου για τη χώρα μου. Το καθήκον μου είναι να αποτρέψω τις Ηνωμένες Πολιτείες –  την ώρα που η Κούβα αποκτά την ανεξαρτησία της – να επεκτείνουν τον έλεγχό τους πάνω στις Αντίλλες και να ορμήσουν  με βία στα εδάφη της δικής μας Αμερικής! Οτιδήποτε έχω κάνει μέχρι τώρα και ότι κάνω, έχει αυτόν το στόχο. Τα έθνη, που έχουν ζωτικό συμφέρον να αποτρέψουν το ενδεχόμενο να αποτελέσει η Κούβα μέρος της προσάρτησης στις ΗΠΑ, πρέπει να έρθουν αρωγοί και να συμμετάσχουν σ’ αυτήν τη θυσία… Κι εμείς, με το αίμα μας να εμποδίσουμε στον βίαιο και κτηνώδη βορρά  να μας κάνει αποικία του. Έχω ζήσει μέσα στο τέρας και γνωρίζω τα σωθικά του. Και η σφεντόνα μου, είναι η σφεντόνα του Δαβίδ!

Η προφητική αυτή επιστολή – τρία χρόνια πριν από την Αμερικανική επικυριαρχία – σηματοδοτεί τα γεγονότα που θα συμβούν εξήντα χρόνια μετά και θ’ αλλάξουν την ιστορία και τη μοίρα της Κούβας!

Η Κουβανική Επανάσταση, εμφανίζεται ως εξελικτική λειτουργία, ως γέννεσις εν χρόνω! Η εξέλιξή της συνεχίζεται γραμμική και δραστήρια και καταγράφεται από τη δραστηριότητα του ανθρώπου, ως ύπαρξη που μπορεί να δρα με ελεύθερη προαίρεση. Ο Λένιν είχε πει: Η πολιτική αρχίζει εκεί που βρίσκονται εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες… Εκεί που υπάρχουν άλλα εκατομμύρια… Εκεί ακριβώς, ξεκινά η πολιτική!

Αυτό το δαδί του φλογισμένου πάθους για την ελευθερία, σήκωσε ο Φιντέλ Κάστρο, μετατρέποντας την Κούβα σε καιόμενη βάτο!

Ο Κάστρο δεν οδήγησε τον Κουβανικό λαό μόνο στη λύτρωση από τον δικτάτορα Μπατίστα, δεν έφερε μόνον την ελευθερία στη χώρα, δεν την απάλλαξε μόνον από τη διαφθορά, τον τζόγο, την πορνεία, την εκμετάλλευση… Ο Κάστρο με την επανάστασή του έφερε κάτι πιο πολύτιμο  στην Κούβα και στους Κουβανούς, κάτι που το είχαν χάσει για αιώνες κάτω από την ξένη κατοχή και τις δικτατορίες των χοιρανθρώπων που εγκαθίσταντο από τις ΗΠΑ. Χάρισε στη χώρα του και στους συμπολίτες του ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και ΣΕΒΑΣΜΟ! Την ιστορικότητα του παρελθόντος, που περιλαμβάνει την αξιοπρέπεια και την ευθύνη, αρνήθηκαν στους Κουβανούς οι Ισπανοί κατακτητές και οι μεταπράτες εκμεταλλευτές  των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτήν την ιστορική πραγματικότητα που βίωνε ο Κουβανικός λαός, έρχεται ν’ αλλάξει ο Φιντέλ Κάστρο και λίγοι σύντροφοί του. Ο Κάστρο ζητάει να βρει τα καθοριστικά αίτια της πολιτικής κοινωνίας και επιδιώκει την αναζήτηση στην πολιτική οικονομία, στην ανατομία της πολιτικής κοινωνίας!

Στους επικριτές της Κουβανικής Επανάστασης και του Φιντέλ Κάστρο, θα ήθελα να τονίσω ό,τι ο αγώνας τους ήταν πρωτίστως υπαρξιακός! Κάθε αγώνας προϋποθέτει πάλη και θυσίες. Ο Κάστρο ενεφύσησε στους Κουβανούς το λόγο και το κουράγιο να παλέψουν. Όσο για τις θυσίες… οι Κουβανοί δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Το ιστορικό παρελθόν… τους τα είχε αφαιρέσει όλα…! Αγωνίστηκαν και νίκησαν! Ο Κάστρο αφουγκράστηκε την αγωνία και τη δυστυχία του Κουβανικού λαού και δικαιώθηκε, όπως δικαιώθηκαν όλοι εκείνοι, μέσα κι έξω από την Κούβα, που πίστεψαν και αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για τα ιερά δικαιώματα του Κουβανικού λαού!!

 

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Επίτιμος Α-ΓΕΕΘΑ Χ.Χριστοδούλου: Κάποιοι θα μετακομίσουν όπως ο Χουάν Κάρλος!

Newsteam 0 Comments
 Επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ Χ.Χριστοδούλου για τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα!


Είναι καταπληκτικός αυτός ο μικρός ελληνικός λαός που εργάζεται και πετυχαίνει παντού, εκτός από την πατρίδα του

  (Edmond About, 1828-1885, Γάλλος συγγραφέας)

Ήδη υπογράφηκε συμφωνία ΑΟΖ με τη φίλη Αίγυπτο. Δυστυχώς οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν τμηματικά και όχι όπως αρμόζει στις περιπτώσεις αυτές συνολικά, χωρίς να γίνεται επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ΝΜ και με μειωμένη επήρεια στα μεγάλα νησιά, αφήνοντας έτσι έξω τα μικρά νησιά  και κυρίως το Καστελόριζο.

Σε πρόσφατο κείμενο μου για το θέμα αυτό  αναφέρω: Με τους Ιταλούς, υπογράψαμε συμφωνία για την ΑΟΖ, βάση του σύμφωνου της θάλασσας του 1958 της Γενεύης και όχι με αυτό του 1982 (MontegoBay). Δώσαμε έτσι το δικαίωμα όχι μόνο στην Τουρκία, αλλά και σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες (πχ Αίγυπτος), να ζητάει χαμηλή έως καθόλου επήρεια των νησιών μας, τη στιγμή που η ίδια έχει εξασφαλίσει πλήρη για τα δικά της νησιά Tiran και Sanafir στη δική της οριοθέτηση της ΑΟΖ με τη Σαουδική Αραβία.

Σαφώς πλέον υποπτεύομαι ότι η συμφωνία αυτή αποτελεί τη δεύτερη πράξη του έργου και ότι έχει στρωθεί το χαλί σ΄αυτό που γράφει o Αλέξης Παπαχελάς στις εξομολογήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια,  εκδόσεις Παπαδόπουλος):

Οι βασικές παράμετροι μιας συμφωνίας είναι απλές, πολύ απλές. Η υφαλοκρηπίδα θα μοιραστεί λογικά. Εμείς θα πάρουμε το μεγάλο μέρος, οι Τούρκοι θα πάρουνε το μικρό. Και περίπου θα έχουμε συμφωνήσει και θα αφήσουμε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης να χαράξει τη γραμμή.

Ο εναέριος χώρος, τα 10 μίλια, είναι τρέλα, ελληνική τρέλα. Δεν έχουμε κανέναν λόγο. Όσον αφορά τα σχέδια πτήσεως, είναι αστείο να λέμε ότι ζητούμε από τους Τούρκους σχέδια πτήσεως όταν οι Αμερικανοί δεν δίνουν. Κανένας δεν δίνει. Γιατί να δίνουν οι Τούρκοι δηλαδή; Δεν το καταλαβαίνω. Και γιατί πρέπει εμείς να σταματούμε τα τουρκικά αεροπλάνα; Είναι τρελό αυτό που κάνουμε, είναι εγκληματικό αυτό που κάνουμε. Υπάρχει μεγάλη δυνατότητα να συμφωνήσουμε. Δεν υπάρχουν διαφορές.

Λυπάμαι, αλλά στην τρίτη φάση του έργου, εμείς τελικά θα πάρουμε το ¨μικρό¨ (μέρος) και όχι οι Τούρκοι, ενώ έγιναν τα πρώτα βήματα ώστε να ξεχάσουμε :α) τον 28ο παράλληλο και β) το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας Κύπρου. Για τον λόγο αυτό και για όσους χειροκροτούν το επίτευγμα της συμφωνίας αυτής, μίλησε κάποτε ο Σωκράτης, 469-399 πΧ:

¨Ο μεν δειλός της πατρίδος, ο δε φιλόδοξος της πατρώας ουσίας εστί προδότης¨Πριν λίγες ημέρες πέρασε στα ΜΜΕ ότι φτάσαμε στα πρόθυρα πολέμου.Όποιος ζήτησε την γνώμη μου τις ημέρες εκείνες του είπα ότι δεν θα γίνει τίποτα. Αυτό που θα πάρουν οι γείτονες μας, θα το πάρουν χωρίς να ρίξουν μια σφαίρα των 5 $, τόσο φτηνά. Είμαστε πλέον έτοιμοι για ακόμη μεγαλύτερες παραχωρήσεις.

Το μήνυμα όμως που δεν έγινε  κατανοητό στην αναφορά μου στο 1922 είναι: ¨Πεντάγωνο Γουδή δύο στάσεις με το αστικό λεωφορείο¨.

Κατ΄αρχάς οι ανιστόρητοι και κακώς πληροφορημένοι προχωρούν σε παραχωρήσεις επικράτειας με απλές υπογραφές. Το θέμα όμως θα συζητηθεί και θα επικυρωθεί στη Βουλή των Ελλήνων.  Εκεί αυτοί που θα ψηφίσουν θα αναλάβουν και την ευθύνη των πράξεων τους. Όμως από τώρα τους θέτω ένα μικρό προβληματισμό με τον παρακάτω χάρτη:

Ας υποθέσουμε ότι στην περιοχή που ζούμε υπήρχαν τρεις χώρες, α) η ηπειρωτική Greekland, β) η ηπειρωτική Tourkland και γ) η νησιωτική Aegeanland (με το μπλε χρώμα). Πώς θα γινόταν η κατανομή των θαλασσίων υδάτων στο Αιγαίο, την Αν. Μεσόγειο την Κρήτη και μέχρι την Κύπρο; Τμηματικά ή συνολικά; Τι αναλογεί στην κάθε μια από τις τρεις αυτές χώρες, αλλά και στην Κύπρο, βάση του Δικαίου τα Θάλασσας του 1982; Είναι ενιαία και αδιαίρετη η νησιωτική περιοχή ναι ή όχι;

Γνωρίζουν τι σημαίνει κλείσιμο των θαλάσσιων κόλπων, τι είναι η συνορεύουσα Ζώνη και τι σημαίνει υφαλοπλαίσιο (continental marginπριν προχωρήσουν σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση ή υπογράψουν ότι τους ζητάνε! Τους είπε κάποιος από τους φωστήρες που τους συμβουλεύουν πέραν του ότι η Κύπρος είναι μακριά (γι΄ αυτούς ναι, όμως για τον Κίμωνα τον Αθηναίο 2500 χρόνια πριν όχι), κάτι για όλα αυτά!Γνωρίζουν το ενιαίο και αδιαίρετο όχι μόνο των νήσων του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου, αλλά ότι αυτό φτάνει μέχρι την Κύπρο, την Κρήτη, τη Γαύδο κλπ!Ας κοιτάξουν και πάλι τον παραπάνω χάρτη και ας πουν την άποψη τους και ας πάρουν την ευθύνη της υπογραφής τους. Αν και αυτήν (άποψη) την αποκάλυψαν πολύ νωρίς στις πρώτες ημέρες ανάληψης της εξουσίας.

Ειδικότερα δε αυτοί που πριν λίγο καιρό έγραφαν σε άρθρο τους σε έγκριτη¨ εφημερίδα το 2015:¨Εκτιμάται ότι η Αίγυπτος θα προτιμούσε να υπογράψει με την Ελλάδα μερική οριοθέτηση μέχρι και την Κρήτη και να άφηνε εκτός την υπόλοιπη περιοχή έως το τριεθνές. Η αποδοχή μιας τέτοιας προτάσεως θα ήταν λανθασμένη. Θα δημιουργούσε την εύλογη εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει παραιτηθεί των δικαιωμάτων της στην υπόλοιπη περιοχή¨.¨Δεν θέλουμε πόλεμο θα τα βρούμε στη Χάγη¨!¨Μας ενδιαφέρουν η Κρήτη, η Ρόδος και η Κάρπαθος¨! (πουθενά το Καστελόριζο).

Γνωστές δηλώσεις.Αλλά πώς να απαντήσεις και τι να πεις όταν ακούς ανθρώπους που υποτίθεται μάλιστα ότι υπηρέτησαν στις Ένοπλες Δυνάμεις και τώρα έχουν υπουργικές θέσεις τύπου: Ο έλληνας στρατιώτης θα παρελάσει το 2021 με το νέο τυφέκιο!..Δηλαδή είμαστε μόνο για τις παρελάσεις, αργά το έμαθα. Κρίμα που χρειάστηκαν 43 χρόνια για να το καταλάβω, αφού μέχρι σήμερα νόμιζα ότι αγοράζαμε όπλα για να πολεμήσουμε αν χρειαστεί.

Ας μας πουν τελικά τι σημαίνει η δήλωση: Ό,τι χρειάζεται και θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να μη φτάσουμε στο σημείο να κάνουμε ό,τι χρειάζεται!!Γιατί εγώ το μόνο που καταλαβαίνω είναι ό,τι δεν θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται. Καλόν είναι αυτοί που παίρνουν την ευθύνη και πριν δώσουν τα πάντα στους γείτονες αμαχητί με τις ευλογίες των συμμάχων στην κεντρική Ευρώπη (όπου φοβάμαι σύντομα θα χρειαστεί να μετακομίσουν κάποιοι σαν τον Χουάν), να γνωρίζουν τα εξής:

Για πρώτη φορά ένα ad hoc Δικαστήριο ερμήνευσε το άρθρο 121 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μantego Bay στην υπόθεση Republic Philippines vs Republic of China, με Case Number: 2013-9, όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο έγκριτου νομικού επί θεμάτων ΕΕ. Συγκεκριμένα:

 Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, ένα νησί έχει χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Εξαιρούνται, οι βράχοι εφόσον δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δεν μπορούν να έχουν αυτοτελώς οικονομική ζωή.

Το Δικαστήριο δέχθηκε επίσης, ως απόλυτο κανόνα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου, ότι όλοι οι γεωγραφικοί σχηματισμοί (ασχέτως του εάν χαρακτηρισθούν νησιά ή βράχοι και ασχέτως του μεγέθους αυτών), έχουν υποχρεωτικά χωρικά ύδατα έκτασης 12 ΝΜ.

Η απόφαση αυτή επιβεβαιώνει ότι το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο πέραν των 6 μιλίων, αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας, κάτι που επίσης δεν έγινε με τη νέα συμφωνία. Με χωρικά ύδατα 12 μιλίων, το 72% των θαλασσίων περιοχών του Αιγαίου περιέρχεται στην Ελλάδα και το  8,5% στην Τουρκία. Το 19,5% που απομένει προς οριοθέτηση, μπορεί να διευθετηθεί. Εμείς όμως ξεχάσαμε τη νήσο Χρυσή και μερικές ακόμη νησίδες νότια της Κρήτης, στη νέα συμφωνία με την Αίγυπτο. (Διαπιστώνεται ότι εκτός από έλλειμμα στην ιστορία έχουμε και στη γεωγραφία). Αυτές οι δικαστικές αποφάσεις εκθέτουν αρχικά την Τουρκία με το περίφημο casus belli, αλλά πολύ περισσότερο εδώ όποιον παραχωρεί εθνικά δικαιώματα και κυριαρχία.

Η κυβέρνηση της  Ελλάδας είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει το Διεθνές Δίκαιο, τιμώντας την ιστορία της και όσους θυσιάστηκαν για φτάσει εδώ που είναι σήμερα και όχι να λοιδορεί αυτούς που είχαν τη διορατικότητα να επεκτείνουν τον εθνικό εναέριο χώρο της χώρας μας στα 10ΝΜ και τον θαλάσσιο στα 6ΝΜ το 1931 και 1936, ή λέγοντας ότι εξασφαλίσαμε μεν επήρεια για τα νησιά μας, αλλά κρύβει συστηματικά ότι συμφώνησε με χαμηλό ποσοστό και όχι με αυτό που πραγματικά δικαιούνται.

Είναι βέβαιο ότι πίσω από την όποια έκπτωση στη θάλασσα, ακολουθεί έκπτωση στον αέρα και τέλος κλείνει με αντίστοιχη στην ξηρά.Τους θυμίζω κάτι που έγραψα στις 19/1/19: Τα προβλήματα οι ευφυείς τα προβλέπουν, οι έξυπνοι τα λύνουν, οι ηλίθιοι τα κρύβουν.

Δικαίωμα τους να αποφασίσουν σε ποια κατηγορία ανήκουν, αρκεί να μη μειώσουν την Ελλάδα, θα το αποδείξουν με την ψήφο τους. Τέλος ας μας πούνε καθαρά για ποιο θέμα θα πάμε (αν πάμε) στη Χάγη! Είναι το σύνολο των διεκδικήσεων από πλευράς Τουρκίας ή μόνο αυτό του 19,5% που ήδη μόνοι μας αυξήσαμε προς όφελος τρίτων!

ΥΓ1. Η μάσκα μας προστατεύει από τον κορονοϊό, το φίμωτρο και η παραπληροφόρηση όμως βοηθάνε στην εξάπλωση της ιογενούς βλακείας.

ΥΓ2. Για όσους δεν γνωρίζουν τεχνικά και νομικά τα θέματα αυτά, τους λέω ότι ο πανηγυρισμός μοιάζει με το ανέκδοτο με τον Μπόμπο, ο οποίος για να πάει εκδρομή με το ορφανοτροφείο σκότωσε τον πατέρα του.

*Πηγή: ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

**Πτέραρχος Χρήστος Χριστοδούλου, επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

 

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Λίβανος: Η έκρηξη στη Βηρυτό αλλάζει την όψη της Μέσης Ανατολής

Newsteam 0 Comments

Καταστροφικές εκρήξεις αποθηκευμένων χημικών, και δη νιτρικής αμμωνίας, έχουν υπάρξει στην ιστορία πολλές – όπως αυτή στο Όπαου της Γερμανίας το 1921 με 561 νεκρούς, στο Τέξας Σίτι των ΗΠΑ το 1947 με 581 νεκρούς, στη Ριονγκτσόνγκ της Βόρειας Κορέας το 2004 με τουλάχιστον 160 νεκρούς και στην Ταϊντιζίνγκ της Κίνας το 2015 με 165 νεκρούς. Καμία τους όμως δεν είχε τις πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις που αναμφίβολα θα έχει η καταστροφή που σημειώθηκε την Τρίτη από τη διπλή έκρηξη 2.750 τόνων νιτρικής αμμωνίας στην Αποθήκη 12 του λιμένα της Βηρυτού. Γιατί είναι τέτοια η μοίρα της Μέσης Ανατολής, ώστε ο (γεω)πολιτικός παράγοντας να διαπερνά τα πάντα – ακόμη και την ολέθρια εισβολή του απρόβλεπτου στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Όμως τα χειρότερα δεν έχουν περάσει: το 85% των αποθεμάτων σιτηρών έχει καταστραφεί, με αποτέλεσμα τα εναπομείναντα να καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού μόνο για έναν μήνα. Επιπλέον τέθηκε εκτός λειτουργίας το κύριο λιμάνι του Λιβάνου, μιας χώρας αποκλειστικά προσανατολισμένης στις υπηρεσίες, η οποία καλύπτει τουλάχιστον το 80% των αναγκών της από εισαγωγές και περιβάλλεται γεωγραφικώς αφενός από το εχθρικό Ισραήλ με το οποίο δεν υπάρχει επικοινωνία και αφετέρου από την παραδομένη εδώ και μία δεκαετία στον πόλεμο Συρία.

Παραλλήλως επλήγη ο κεντρικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής, με αποτέλεσμα το δίκτυο, που ήδη από πριν λειτουργούσε πλημμελώς με συχνές διακοπές ρεύματος, να έχει πρακτικά παραλύσει. Η αγωνιώδης προσπάθεια περίθαλψης των τραυματιών εκτυλίσσεται στα σκοτεινά…

Χώρα παγκοσμιοποιημένη

Οι αυθόρμητες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης (από τη διάθεση δωματίων σε αστέγους μέχρι τις ομάδες νέων που αναλαμβάνουν να σκουπίσουν τους δρόμους από τα συντρίμμια) δίνουν τη φωτεινή όψη μιας χώρας που δεν κάμπτεται από την τραγωδία. Όμως η βαθύτερη πραγματικότητα είναι λιγότερο ενθαρρυντική. Ο Λίβανος παραμένει διαιρεμένος, αγανακτισμένος με ένα πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να αλλάξει, παραδομένος στη διαφθορά των κρατούντων και την παραμέληση των υποδομών και πλέον ακραία αποδυναμωμένος οικονομικά – στα όρια, δηλαδή, της μετατροπής του σε αποτυχημένο κράτος.

Κυρίως όμως ο Λίβανος, με το περίπλοκο δημογραφικό μωσαϊκό, αποτελεί, όπως πάντα, το πεδίο όπου τρίτες δυνάμεις επιλύουν τις διαφορές τους δι’ αντιπροσώπων – συνεπώς η κρίση του αποτελεί εξ ορισμού διεθνές ζήτημα. Πρόκειται, άλλωστε, για μία χώρα καταστατικά παγκοσμιοποιημένη, εφόσον αφενός συνδέεται με μία ογκώδη και δραστήρια λιβανέζικη διασπορά ανά τον πλανήτη και αφετέρου φιλοξενεί στο έδαφός του εκατομμύρια προσφύγων (Παλαιστινίων και τα τελευταία χρόνια Σύρων), αλλά και μεταναστών (λ.χ. οικιακών βοηθών κτλ.).

Τα δύο στερεότυπα με τα οποία συνδέεται στον νου μας η χώρα αυτή, δηλ. η παλαιότερη φήμη της ως Ελβετίας της Ανατολής (χρηματοπιστωτικού κέντρου και τουριστικού προορισμού) και οι μνήμες της αφόρητης βίας του 15ετούς εμφυλίου πολέμου (1975-1990) και της ισραηλινής εισβολής, υπογραμμίζουν ακριβώς τη μεγάλη σημασία από διεθνή προοπτική που έχουν όσα συμβαίνουν στον μικρό Λίβανο.

Τη χειρότερη στιγμή

Το timing της καταστροφής στο λιμάνι της Βηρυτού δεν μπορούσε να είναι χειρότερο. Η χώρα βρισκόταν εδώ και μήνες σε βαθιά πολιτική και οικονομική κρίση, ενώ το ενδεχόμενο μιας θερμής ανάφλεξης στα σύνορα με το Ισραήλ πρόβαλλε το τελευταίο διάστημα ως πολύ πιθανό.

Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν τον περασμένο Οκτώβριο (με την απίθανη αφορμή της θέσπισης φόρου στη δημοφιλή, λόγω αναξιοπιστίας των τηλεπικοινωνιών, εφαρμογή WhatsApp) έφεραν στο προσκήνιο τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στο πελατοκεντρικό σύστημα που επικρατεί από τα χρόνια της γαλλικής αποικιακής κυριαρχίας, με την κατανομή των πολιτειακών αξιωμάτων και των βουλευτικών εδρών βάσει της ένταξης σε κάποιο από τα 13 χριστιανικά και 4 μουσουλμανικά θρησκευτικά κόμματα, όπως αυτή επικαιροποιήθηκε μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

Τέλος της πυραμίδας

Η κοινωνική αναταραχή συμβάδισε με την οικονομική κατάρρευση, καθώς έφθασε στα όριά της η πυραμίδα που είχε στηθεί μεταπολεμικά μέσω του δανεισμού του Δημοσίου από πολιτικά διασυνδεόμενες ιδιωτικές τράπεζες με τοκογλυφικούς όρους. Το δημόσιο χρέος ανέρχεται σε 86 δισ. δολάρια, ήτοι 150% του ΑΕΠ, ενώ μόνο στα τοκοχρεολύσια κατευθύνεται το 50% του Προϋπολογισμού. Το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών εκτινάχθηκε στο 25% του ΑΕΠ την τελευταία τριετία, λόγω της αδύναμης παραγωγικής βάσης, ενώ το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Τα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής τράπεζας εξαντλούνται, ενώ από τον Μάιο 2019 η ροή καταθέσεων στις τράπεζες είναι αρνητική, με αποτέλεσμα να επιβληθούν από το φθινόπωρο capital controls. Οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ξεπερνούν το ύψος των 4,4 δισ. δολαρίων.

Η σταθερή διασύνδεση της ισοτιμίας του νομίσματος προς το δολάριο, που είχε θεσπιστεί τη δεκαετία του ’90 δεν άντεξε και η λίρα έχασε το 80% της αξίας της σε έναν χρόνο.

Γιατί όλα περιστρέφονται γύρω από τη Χεζμπολλάχ

Η παρουσία της Χεζμπολλάχ είναι και το γεωπολιτικό κλειδί των όσων αφορούν τον Λίβανο. Προϊόν του εμφυλίου πολέμου και της ισραηλινής εισβολής, αλλά και προσπάθεια να μεταφυτευτεί το παράδειγμα της Ιρανικής Επανάστασης στη λιγότερο προνομιούχο, πλην δημογραφικά ενισχυόμενη κοινότητα του Λιβάνου, τη σιιτική, η Χεζμπολλάχ αποτελεί ταυτοχρόνως κοινοβουλευτικό κόμμα, δίκτυο αρωγής και κυρίως στρατιωτικό μηχανισμό ο οποίος απέφυγε τον μεταπολεμικό αφοπλισμό των πολιτοφυλακών και έχει χαρακτηριστεί από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ως τρομοκρατική οργάνωση. Πρόκειται για τον μη κρατικό παίκτη που πέτυχε εκεί που απέτυχαν όλοι οι στρατοί των κρατών της περιοχής, υποχρεώνοντας το Ισραήλ να αποχωρήσει εσπευσμένα από τον νότιο Λίβανο το 2000 και εξασφαλίζοντας στη μεταξύ τους πολεμική σύγκρουση το 2006 μιαν ισοπαλία που ισοδυναμεί με νίκη.

Για το Ισραήλ, η παρουσία βορείως των συνόρων του μιας δύναμης συμμαχικής προς το Ιράν, η οποία διαρκώς αναβαθμίζει τους εξοπλισμούς και τις επιχειρησιακές της ικανότητες (δοκιμασμένες τα τελευταία χρόνια και στο μέτωπο της Συρίας, στο πλευρό του Άσαντ) και ταυτοχρόνως ελέγχει, σε συμμαχία με το κόμμα του Χριστιανού προέδρου του Λιβάνου, Μισέλ Αούν, την κυβέρνηση που σχηματίσθηκε τον περασμένο Ιανουάριο, αποτελεί την πρώτιστη απειλή.

Σενάρια συνωμοσίας

Εξού και η καταστροφή στο λιμάνι της Βηρυτού εύκολα διαβάστηκε από πολλούς υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Διεθνή μέσα ενημέρωσης βιάστηκαν να συσχετίσουν την έκρηξη με το γεγονός ότι χθες προβλεπόταν να ανακοινωθεί (αν και υπό το βάρος των γεγονότων εντέλει υπήρξε αναβολή) η απόφαση ειδικού δικαστηρίου του ΟΗΕ για τη δολοφονία το 2005 του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι, με κατηγορούμενους ερήμην τέσσερα στελέχη της Χεζμπολλάχ. Άλλοι διατύπωσαν την υποψία ότι στον χώρο της έκρηξης φυλασσόταν οπλισμός της οργάνωσης, αφήνοντας έτσι ανοικτό το ενδεχόμενο να υπήρξε πλήγμα του Ισραήλ από αέρος. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ μετά την αρχική ενημέρωση από τους στρατηγούς του έκανε λόγο για επίθεση. Συνωμοσιολογικά σενάρια κάθε είδους βρίσκονται ήδη σε κυκλοφορία.

Ωστόσο, η εγκληματική αμέλεια (και μάλιστα στον χώρο του λιμανιού όπου κυριαρχούσε η διαφθορά) είναι η απλούστερη και προφανέστερη εκδοχή – άλλωστε η γεωγραφική και χρονική εγγύτητα με τον εφιάλτη που έζησε η Κύπρος το 2013 στο Μαρί είναι διαφωτιστική.

Ιδιόμορφη δυστοκία

Είναι, άλλωστε, ενδιαφέρον ότι οι κυβερνητικές αρχές του Λιβάνου και πηγές της ίδιας της Χεζμπολλάχ έσπευσαν κατά τα πρώτα 24ωρα να ενισχύσουν το σενάριο του δυστυχήματος. Όμως το αναμενόμενο διάγγελμα του ηγέτη της Χεζμπολλάχ, Χασάν Νασράλλα, αναβαλλόταν κάθε μέρα μέχρι χθες που γράφονταν αυτές οι γραμμές, γεγονός που παραπέμπει σε μιαν ιδιόμορφη δυστοκία.

Σε μια συγκυρία κατά την οποία η συμφορά της Τρίτης δυναμώνει ακόμη περισσότερο το σύνθημα Να φύγουν όλοι που κυριάρχησε στις διαδηλώσεις του φθινοπώρου, η Χεζμπολλάχ θα είχε κάθε λόγο να αποδώσει την καταστροφή σε κάποιον ιστορικό εξωτερικό αντίπαλο, βγάζοντας τον εαυτό της από το κάδρο της κρατικής δυσλειτουργίας. Όμως κάτι τέτοιο θα την αυτοδέσμευε σε αντίποινα τα οποία δεν είναι πλέον σε θέση να υλοποιήσει – λίγες μέρες αφότου οι εντάσεις στα σύνορα με το Ισραήλ είχαν και πάλι ενισχυθεί και η ίδια η ηγεσία της οργάνωσης με δηλώσεις της ανέβαζε τον πήχη της ανταπόδοσης, πιστεύοντας ότι έτσι εξασφαλίζει μιαν ισορροπία τρόμου.

Το ότι η επιχειρησιακή της ικανότητα έχει μείνει αλώβητη, μικρή σημασία έχει τώρα, όταν η ίδια η χώρα έχει ρημαχτεί και εξαρτάται από τη διεθνή βοήθεια, με όποιους όρους και αν έρθει αυτή.

Οι διεθνείς όροι

Ήδη το προηγούμενο διάστημα που η προσφυγή στο ΔΝΤ έδειχνε αναπόφευκτη, η Χεζμπολλάχ ως συγκυβερνώσα δύναμη προσπαθούσε να καθυστερήσει τις εξελίξεις, ενώ ο Νασράλλα ρητά προέβαλλε την προοπτική της στροφής προς Ανατολάς, δηλ. προς τη σύμπραξη με την Κίνα και το Ιράν, ως τη λύση στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Από την άλλη πλευρά, η Δύση ήταν σαφές ότι επιδίωκε να συνοδεύσει την όποια βοήθεια και με πολιτικούς όρους, στην προοπτική της περιθωριοποίησης και του αφοπλισμού της Χεζμπολλάχ.

Το πρόβλημα της έξωθεν βοήθειας επανατοποθετείται στο δραματικό τοπίο που διαμορφώθηκε την Τρίτη. Και ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, υπήρξε ο πρώτος διεθνής παίκτης ο οποίος δήλωσε παρών, επισκεπτόμενος τη Βηρυτό, όπου με τον αέρα της αλλοτινής γαλλικής αποικιακής κυριαρχίας στην περιοχή τόνισε την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, απηύθυνε έκκληση για τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής τάξης και διαβεβαίωσε ότι η διεθνής αρωγή δεν θα πάει σε διεφθαρμένα χέρια. Μόνο που η περιγραφή αυτή δεν αφορά μόνο τους αντιπάλους της Δύσης στον Λίβανο, αλλά και τα παραδοσιακά εγχώρια στηρίγματά της περισσότερο από κάθε άλλον.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Η απειλή του εμφυλίου πλανιέται τώρα πάνω από τις ΗΠΑ !

Newsteam 0 Comments
Με τον Τραμπ να αρνείται να φύγει

Δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε ότι ο υπερθετικός βαθμός χαρακτηρίζει σήμερα τα πάντα σε αυτές τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής της μεγαλύτερης οικονομικής, και κοινωνικής, και πολιτικής και υγειονομικής κρίσης της ιστορίας τους! Και εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, το άσκημο είναι ότι δεν απομένει για να συμπληρωθεί αυτή η εικόνα τέλους του κόσμου παρά ένας… εμφύλιος πόλεμος που θα αποφασίσει για την τύχη όχι μόνο των φασιστοειδών και δικτατορικών φιλοδοξιών του σύγχρονου Καλιγούλα που είναι ο πρόεδρος Τραμπ, αλλά επίσης και κυρίως για τις τύχες του αμερικανικού Κατεστημένου που τον γέννησε, τον άνδρωσε και τον έκανε να διαφεντέψει ολάκερο τον κόσμο.

Νάμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με το φάσμα του εμφύλιου που πλανιέται πια πάνω από την παγκόσμια υπερδύναμη. Στη πραγματικότητα, πολλά αν όχι τα πάντα θα εξαρτηθούν από τις -εξ ορισμού απρόβλεπτες- ψυχικές μεταπτώσεις του ρατσιστή ψυχοπαθούς ενοίκου του Λευκού Οίκου που δεν εκδηλώνει την παραμικρή διάθεση να σεβαστεί την ετυμηγορία της κάλπης και να εγκαταλείψει οικειοθελώς την εξουσία. Εξάλλου, μέσα από αυτό το πρίσμα, όλες οι αναρίθμητες -φαινομενικά αυτοσχέδιες και ασυνάρτητες- πρωτοβουλίες του των τελευταίων εννιά ή δώδεκα μηνών, αποκτούν νόημα.

Πράγματι, ο Τραμπ κάνει πια τα πάντα για να αποφύγει την εκπαραθύρωσή του από το Λευκό Οίκο. Με ποιο τρόπο ; Καταρχήν, μαγειρεύοντας εκλογές στα μέτρα του, εκκαθαρίζοντας τους εκλογικούς καταλόγους από εκατομμύρια ανεπιθύμητους ψηφοφόρους, μειώνοντας δραστικά τον αριθμό των εκλογικών κέντρων στα οποία ψηφίζουν Αφρο-αμερικανοί και Λατίνοι εμποδίζοντας ή απαγορεύοντας την ψήφο δια αλληλογραφίας, κλπ.

Κατόπιν, και στην περίπτωση που αυτό το μαγείρεμα των εκλογών δεν θα είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα, ο Τραμπ αμφισβητεί ήδη συστηματικά τη διεξαγωγή και τα αποτελέσματά τους χαρακτηρίζοντάς τα προκαταβολικά …νοθευμένα. Ή καλύτερα, στη περίπτωση που όλες αυτές οι κινήσεις του αποδειχθούν αναποτελεσματικές, βολιδοσκοπεί τις αντιδράσεις και προετοιμάζει το έδαφος για να αναβάλει τις εκλογές για αργότερα . Και τέλος, ως επιστέγασμα όλων αυτών, ο Τραμπ προετοιμάζει την αντίστασή του ενάντια σε κάθε απόπειρα (εκλογική ή άλλη) εκδίωξής του από την εξουσία, δοκιμάζοντας εδώ και μήνες διάφορες δράσεις των νόμιμων (αστυνομία) ή παράνομων (παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές) υποστηρικτών του που έχουν για κοινό παρονομαστή την άσκηση βίας ενάντια στους αντιπάλους του.

Με λίγα λόγια, ο Τραμπ δεν αποκλείει κανένα σενάριο και προετοιμάζεται για κάθε ενδεχόμενο με μόνο στόχο να παραμείνει πάσει θυσία στην εξουσία. Πριν από δυο χρόνια είμαστε ίσως δυο ή τρεις σε όλο τον κόσμο, που λέγαμε ότι ο Τραμπ δεν θα δεχόταν ποτέ να εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο, αλλά σήμερα ακόμα και ο καθεστωτικός τύπος και οι πιο εξέχοντες εκπρόσωποι του αμερικανικού Κατεστημένου λένε -επιτέλους- δημόσια το ίδιο. Το συμπέρασμα είναι προφανές : Θα δούμε λοιπόν τις Ηνωμένες Πολιτείες να βυθίζονται στον εμφύλιο πόλεμο ; Η απάντησή μας είναι αναγκαστικά προσεκτική : Ναι, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε καθόλου ότι ο Τραμπ δεν θα επιλέξει το χειρότερο. Όμως την ίδια ώρα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι το ξεκίνημα ενός πραγματικού εμφυλίου πολέμου δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνον από αυτόν…

Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, στην παρούσα βόρειο-αμερικανική περίπτωση, ο όρος εμφύλιος πόλεμος θα μπορούσε να καλύψει παραπάνω από μια κατάσταση, από την παρατεταμένη μετωπική σύγκρουση εκατομμυρίων οπλισμένων ανθρώπων (πολιτών ή/και στρατιωτικών) μέχρι τις αψιμαχίες των ίδιων ή ακόμα και τις τρομοκρατικές δράσεις μιας κάποιας έκτασης που εξαπολύονται συστηματικά ενάντια στο αντίπαλο στρατόπεδο. Με δεδομένη μάλιστα την απομόνωση και τις διαδοχικές αποτυχίες του Τραμπ, θα κλείναμε να θεωρήσουμε ότι το σενάριο της παρατεταμένης μετωπικής σύγκρουσης είναι σήμερα το λιγότερο πιθανό, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και ότι αποκλείεται εντελώς. Στη πραγματικότητα, καθώς η τυφλή (;) πίστη των διαφόρων (στρατιωτικοποιημένων) αστυνομικών σωμάτων στον Τραμπ δεν είναι αρκετή για να κάνει να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ αυτού, πολλά θα εξαρτηθούν από τη στάση που θα υιοθετήσει ο αμερικανικός στρατός αν ο Τραμπ αποφασίσει να ταμπουρωθεί στο Λευκό Οίκο. Αν αυτό εξαρτιόταν από το Γενικό Επιτελείο και τους στρατηγούς του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα τασσόταν με το μέρος των αντιπάλων του Τραμπ. Ωστόσο, σε αυτές τις περιπτώσεις, τον αποφασιστικό ρόλο δεν τον παίζουν τόσο οι στρατηγοί όσο οι συνταγματάρχες, και δεν αποκλείεται οι εκκαθαρίσεις στον αμερικανικό στρατό που διεξάγει τώρα μανιωδώς ο Τραμπ, να έχουν για αποτέλεσμα να επιλέξει αυτός ο στρατός την ουδετερότητα , έστω και για να μην μετατραπεί ο ίδιος σε πεδίο μάχης των αντιμαχόμενων παρατάξεων…

Με δεδομένα όλα αυτά, πολύ πιο πιθανό μας φαίνεται το σενάριο ενός εμφυλίου χαμηλότερης έντασης που θα έμοιαζε με μια μάλλον άναρχη έκρηξη τυφλών τρομοκρατικών ενεργειών με μια κάποια όμως μαζική υποστήριξη, με στόχο κατά προτεραιότητα τους θεσμούς αλλά και τις μειονότητες των Αφρο-αμερικανών, των Λατίνος και των Ιθαγενών καθώς και τις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις. Γιατί ; Μα, επειδή σύμφωνα με όλες τις εκατοντάδες δημοσκοπήσεις, υπάρχει πάντα ένα σταθερό και τσιμενταρισμένο 28 %-33 % του βόρειο-αμερικανικού πληθυσμού που ακολουθεί τυφλά τον Τραμπ εδώ και τέσσερα χρόνια, και πράγμα ακόμα χειρότερο, υπάρχει μια σημαντική πτέρυγα αυτού του τραμπικού λαού που δηλώνει έτοιμη να πολεμήσει για αυτόν καθώς υιοθετεί πλήρως τις ρατσιστικές, μισογυνικές, ομοφοβικές, ισλαμοφοβικές, αντισημιτικές, συνωμοσιολογικές, σκοταδιστικές και νεοφασιστικές αξίες του.

Φυσικά, το γεγονός ότι η παρούσα αμερικανική κατακλυσμική κρίση δεν έχει κανένα ιστορικό προηγούμενο καθιστά τις προβλέψεις πολύ δύσκολες, καθώς μάλιστα ο πρωταγωνιστής της πρόεδρος Τραμπ είναι όχι μόνο εξαιρετικά ανισόρροπος αλλά και σχεδόν εντελώς εκτός ελέγχου, απομονωμένος όπως είναι μετά από τις συνεχείς εκκαθαρίσεις των πιο στενών συνεργατών του. Όμως, υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο που παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με αυτά που συμβαίνουν και κυρίως, με αυτά που θα μπορούσαν να συμβούν πολύ προσεχώς στις Ηνωμένες Πολιτείες : Είναι η εντελώς τελευταία περίοδος του Τρίτου Ράϊχ που είδε τον φύρερ του αλλά και σημαντικό αριθμό των στρατιωτικών του ή ακόμα και Γερμανών πολιτών κάθε ηλικίας να πολεμάνε μέχρις εσχάτων σε μάχες χωρίς καμιά ελπίδα νίκης ενός πολέμου που είχε προ πολλού χαθεί !

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα σε αυτή την ακραία πολωμένη, ερειπωμένη και διχασμένη βόρειο-αμερικανική κοινωνία που την διατρέχουν αβυσσαλέα μίση, καθόλου αμελητέα πλήθη ακροδεξιών φανατικών, οπλισμένων μέχρι τα μπούνια και αποφασισμένων να ξεμπερδεύουν μια και καλή με εκείνους που θεωρούν ορκισμένους εχθρούς τους. Και αν οι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες των πραιτοριανών του Τραμπ, που είναι οι Αμερικανοί αστυνομικοί,είναι κατ’αρχήν ελέγξιμοι, το ίδιο δεν ισχύει για τις δεκάδες χιλιάδες μέλη των ρατσιστικών ή/και νεοφασιστικών πολιτοφυλακών που φημίζονται για την ακραία παράνοιά τους.

Σε μια χώρα σαν τις Ηνωμένες Πολιτείες που είναι παραπάνω από υπερ-οπλισμένη και συνηθισμένη σε κάθε λογής σφαγές και σκοτωμούς, ακόμα και ένας εμφύλιος πόλεμος χαμηλής έντασης που διεξάγεται από μερικές εκατοντάδες αυτών των ρατσιστικών και νεοφασιστικών πολιτοφυλακών θα μπορούσε όχι μόνο να προκαλέσει πραγματικά λουτρά αίματος, αλλά επίσης και κυρίως, να επηρεάσει σοβαρά τον ρου της αμερικανικής αλλά και παγκόσμιας ιστορίας. Ακριβώς όπως η απελπισμένη και βαθύτατα νεκρόφιλη αντίσταση γύρω από το τελευταίο μπούνκερ του Φύρερ στο Βερολίνο επηρέασε ή καί άλλαξε τον ρου της γερμανικής και παγκόσμιας ιστορίας στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα!…

Είναι ευνόητο ότι απαράβατος όρος για να πετύχουν ο Τραμπ και οι δικοί του τους στόχους τους είναι να συντρίψουν το μαζικό λαϊκό κίνημα που θέλει όχι μόνο να εκδιώξει τον Τραμπ από την εξουσία αλλά και να αλλάξει ριζικά τις Ηνωμένες Πολιτείες και ολάκερο τον κόσμο. Αλλά για αυτό το διαρκώς ογκούμενο και όλο και πιο ριζοσπαστικό λαϊκό κίνημα θα μιλήσουμε σε προσεχές μας κείμενο.

Σημειώσεις

1. Βλέπε το προηγούμενο άρθρο μας Με επίκεντρο τις ΗΠΑ-Είναι πια πλανητικό το νεολαιίστικο χειραφετητικό κίνημα που γεννιέται!…(https://www.contra-xreos.gr/arthra/1462-me-to-epikentro-tis-ipa-einai-pia-planitiko-to-neolaiistiko-heirafentitiko-kinima-pou-gennietai.html)

Και επίσης, δυο άρθρα γραμμένα τον Μάρτη και τον Οκτώβρη 2019, με τους εύγλωττους τίτλους  Οι Ηνωμένες Πολιτείες ένα βήμα πριν την εμφύλια σύρραξη  (https://www.contra-xreos.gr/arthra/1407-oi-inomenes-politeies-ena-vima-prin-tin-emfylia-syrraksi.html), και  Το φάσμα του εμφύλιου πολέμου πλανιέται ήδη πάνω από τις ΗΠΑ !  (https://www.contra-xreos.gr/arthra/1375-civil-war.html)

Όποιοι και όποιες επιθυμούν να έλθουν σε επαφή με το κλίμα που επικρατεί αυτό το καιρό στην αμερικανική κοινωνία αλλά και να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι για τα γεγονότα και τις εξελίξεις στην κορυφή και ειδικότερα στη βάση της αμερικανικής κοινωνίας, πρέπει να γνωρίζουν ότι όλα αυτά καλύπτονται με χιλιάδες τοποθετήσεις, πληροφορίες και αναλύσεις, κείμενα, βίντεο και εικόνες των ίδιων των αμερικανικών κινημάτων, προοδευτικών οργανώσεων, και ιστοσελίδων, που ανεβαίνουν συνεχώς στο Facebook Έυρωπαίοι για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς που επιμελούμαστε εδώ και 4 χρόνια: https://www.facebook.com/EuropeansForBerniesMassMovement

*Μετάφραση από τα γαλλικά

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Πώς ο Δένδιας έκανε σημαία το διεθνές δίκαιο και το κακοποίησε

Newsteam 0 Comments

Η κρίση του Ιουλίου με την τουρκική NAVTEX νότια του Καστελλόριζου και την ανάπτυξη των πολεμικών στόλων Ελλάδας και Τουρκίας, επισφράγισε διαδικαστικά και σκηνοθετικά μια ήδη έντονη διπλωματική κινητικότητα. Η κινητικότητα αυτή ευθυγραμμίζεται με το βασικό υπόστρωμα των τουρκικών αναθεωρητικών απόψεων που θέλουν την διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης ως προς το καθεστώς κυριαρχίας που διέπει το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου και τις γύρω από την Ελλάδα και την Κύπρο θάλασσες.

Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν κάτω από την παραίνεση ισχυρών δυνάμεων, με τις ΗΠΑ επικεφαλής, και με μεσολάβηση και ίσως κηδεμονία άλλου ισχυρού παράγοντα, την προεδρεύουσας στην ΕΕ Γερμανίας. Η ελληνική διπλωματία, δεδομένων των συνθηκών που από καιρό επικρατούν στη χώρα μας, αποδέχθηκε και τις παραινέσεις και την μεσολάβηση και χάραξε μια ελάχιστη αξιόπιστη γραμμή άμυνας επικαλούμενη γενικώς και αορίστως το διεθνές δίκαιο.

Καθώς όμως η Αθήνα δεν έχει ως τώρα αξιοποιήσει -δηλαδή εφαρμόσει– τα πλεονεκτήματα που της δίνει το διεθνές δίκαιο, η ισχύς της επίκλησης εκπίπτει. Η πολυετής άρνηση αξιοποίησης των όσων κυριαρχικών δικαιωμάτων δίνει στη χώρα μας αυτό το διεθνές δίκαιο, προφανώς απαξιώνει την προσήλωση της χώρας στις αρχές του δικαίου αυτού και αποτελεί έμπρακτη αμφισβήτηση της απόλυτης αξίας του ως κανόνα και οδηγό.

Διακρίνεται και κάτι περισσότερο. Το διεθνές δίκαιο για την ελληνική διπλωματία των τελευταίων δεκαετιών προσαρμοζόταν σε εκφρασμένες ή μη επιθυμίες των ισχυρών ή λιγότερο ισχυρών. Οι ερμηνείες της γειτονικής Τουρκίας εγγράφονταν σε αυτή την διαδικασία σχετικοποίησης του διεθνούς δικαίου. Το δίκαιο όμως γενικώς υπάρχει για να διασφαλίζει τα δικαιώματα του ανίσχυρου απέναντι σε εκείνα του ισχυρού. Εάν η δική σου πλευρά αποδέχεται ότι τα τελευταία μπορούν να υποκαταστήσουν εν όλω ή εν μέρει τους κανόνες, τότε εσύ ο ίδιος έχεις ανατρέψει την προστατευτική λειτουργία του νομικού πλαισίου.

Η αρχή έγινε με την Ιταλία

Κάπως έτσι, από υποχώρηση σε υποχώρηση, η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. Η άρνηση της Ελλάδας να εφαρμόσει τα όσα το Δίκαιο της Θάλασσας της κατοχυρώνει δημιούργησε κενό και πάνω στο κενό αυτό αρθρώθηκαν διεκδικήσεις. Οι διεκδικήσεις αυτές, όσο παράλογες και αν φαίνονται ως προς το γράμμα του διεθνούς δικαίου, τόσο αποκτούν υπόσταση όταν εδράζονται πάνω στην δική σου απουσία και το συνακόλουθο κενό. Και με ετούτα και με εκείνα ήρθε η ώρα πληρωμής του λογαριασμού.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται –και η αξιωματική αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ το αποδέχονται με κάποιες επιμέρους γκρίνιες– ότι οι συμφωνίες οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο θωρακίζουν τα δικαιώματα της χώρας μας απέναντι στην τουρκική επιβουλή. Όλες οι ενδείξεις όμως συνηγορούν ότι πρόκειται απλά και μόνο για τα πρώτα κεφάλαια μιας γενικότερης αναδιάταξης ορίων και γραμμών κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή η οποία βασικά και ουσιαστικά θα περικόπτει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Η μεθόδευση μιλά από μόνη της.

Η συμφωνία με την Ιταλία καθόρισε τα όρια της ΑΟΖ στο Ιόνιο με τρόπο όμως που δημιούργησε σημαντικά αρνητικές υποθήκες για τη συνέχεια. Η ελληνική ΑΟΖ δεν θα είναι η ΑΟΖ που το –διαρκώς επικαλούμενο– διεθνές δίκαιο προβλέπει. Τα δικαιώματα αλιείας δεν θα είναι αποκλειστικά ελληνικά σε αυτήν την περιοχή. Προσοχή, δεν πρόκειται για παροχή ανανεούμενης αδείας για αλίευση αλλά για βάση διεθνούς συνθήκης ψαλίδισμα της έννοιας της ΑΟΖ (Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης).

Οι κακεντρεχείς θα έβλεπαν σε αυτό το σημείο ένα πρόπλασμα για την όποια αυριανή συνεκμετάλλευση της όποιας ΑΟΖ. Η δε ανταλλαγή του δικαιώματος των νησιών και νησίδων σε ΑΟΖ με την αποδοχή του όρου της μειωμένης επήρειας υπονόμευσε και την σχετική πρόβλεψη του διεθνούς δικαίου. Ένα νησί μπορεί μεν να έχει ΑΟΖ αλλά η επήρεια του μπορεί να είναι 0%! Ήδη με αυτή τη συμφωνία άνοιξε ο δρόμος για την σχετικοποίηση όλων των εδαφίων της Σύμβασης του Δικαίου της θάλασσας (UNCLOS).

Ο Δένδιας και το Διεθνές Δίκαιο

Και ακολούθησε η συμφωνία με την Αίγυπτο. Πανηγυρίζει η κυβέρνηση και γι αυτήν. Στην πράξη η νέα οριοθέτηση πρόσθεσε στην προηγούμενη νέο ψαλίδισμα του διεθνούς δικαίου που αφορά τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Σύμφωνα με τα όσα διαρρέουν και σύμφωνα με τον (ανεπίσημο) χάρτη που δόθηκε στην δημοσιότητα, τα δικαιώματα των νησιών περικόπτονται. Δεν πρόκειται για τίποτε βραχονησίδες ή ακατοίκητα νησιά. Για την Κρήτη και την Ρόδο πρόκειται. Αν έχουμε καταλάβει καλά με βάση το επιχείρημα –που χρησιμοποιεί πληθωρικά η Τουρκία– του μήκους της ακτογραμμής, καταργήθηκε, σε βάρος των νησιών η αρχή της μέσης γραμμής.

Η επήρειά τους, να το πούμε πιο διπλωματικά σχετικοποιήθηκε και μειώθηκε με υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης και με βάση ένα έωλο επιχείρημα που υιοθετεί, με στόχευση, η τουρκική θέση: το μήκος της ακτογραμμής. Εάν το επιχείρημα αυτό καταργεί το δικαίωμα της Κρήτης στην μέση γραμμή τότε τι αναλογεί στο μικρό Καστελλόριζο; Πάει και εδώ το διεθνές δίκαιο. Με υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης και στην περίπτωση αυτή.

Τώρα λοιπόν μπορεί να ξεκινήσει ο ελληνοτουρκικός εφ΄όλης της ύλης διάλογος. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ρυθμίσει –με τις συμφωνίες οριοθέτησης με την Ιταλία και την Αίγυπτο– όλα τα βασικά προαπαιτούμενα. Δυστυχώς τα βασικά εξ όσων η απέναντι πλευρά διεκδικεί. Η ελληνική ΑΟΖ δεν είναι πλήρης και κανονική ΑΟΖ, όπως την ορίζει το διεθνές δίκαιο. Το αποκλειστική μπορεί να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συμβιβασμού.

Τα νησιά, μικρά, μεγάλα, κατοικημένα, ακατοίκητα, έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Αυτή όμως καθορίζεται με βάση αόριστα μέτρα και σταθμά τα οποία θα προσδιοριστούν σε μια διαπραγμάτευση. Το μήκος των απέναντι ακτών μπορεί να τους δώσει κάποιο δικαίωμα του επιπέδου του 0%! Φυσικά το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ικανό να πανηγυρίσει και γι αυτό το μηδέν στα εκατό. Το βασικό είναι ότι έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ!

Θα μπορούσε ίσως αυτό το βαθύτατα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που νέμεται την εξουσία στη χώρα μας εναλλασσόμενο με απατηλές ταυτότητες σε τακτά χρονικά διαστήματα να ομολογήσει το προφανές: ότι στο σημείο που έχουν φέρει τη χώρα μας και το λαό μας δεν μπορούν τίποτε περισσότερο να κάνουν από το να υποταχθούν, να εκχωρήσουν εθνικό χώρο και κυριαρχία. Όπως έχουν εκχωρήσει την ευημερία και την ελπίδα του λαού μας. Ίσως μάλιστα θα ήταν έξυπνο να ομολογήσουν την πραγματική κατάσταση. Γιατί κάποτε τα ψέμματα θα τελειώσουν και οι πολλοί, ο λαός μας, θα ανακαλύψουν τα όσα έγιναν και γίνονται. Να δούμε τότε ποιος θα διασώσει ετούτο τον απίστευτο θίασο Αρίστων!

*Πηγή: slpress.gr

**Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Το camping της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ στο Γράμμο

Newsteam 0 Comments
Ένα Σχόλιο

Εκεί που κρεμούσαν οι Καπεταναίοι τ’ άρματα,

 Κρεμάνε τώρα οι Γύφτοι τα νταούλια.

Παλιά Ελληνική Ρατσιστική παροιμία

Η μπαρουτοκαπνισμένη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, από τα αποκαΐδια που άφησαν με την υπογραφή του 3ου Μνημονίου – μια Βάρκιζα της Μεταπολίτευσης – που οδήγησε την Χώρα σε μία ακραία νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα και στην εκποίησή της, απεσύρθει για να ξαποστάσει στο Γράμμο!!!

Ίσως και με την ευγενική χορηγία της BLAK -ROCK– μιάς και εξέχοντα μέλη του κόμματός τους είναι κάτοχοι των μετοχών της – προκειμένου να χαράξουν την νέα επαναστατική στρατηγική, υπό την καθοδήγηση της πρώην Κομσομόλας Μέρκελ και την αυστηρή επιτήρηση του Δόκτωρος Σόϊμπλε.

Μονάδες Αμερικανών πεζοναυτών θα περιφρουρούν την κατασκήνωση από στεριά, ενώ ένα ελικόπτερο Απάτσι από την Αμερικάνικη βάση της Αλεξανδρουπόλεως, θα έχει την ευθύνη φύλαξης του εναέριου χώρου.

Ο Γράμμος, μετά τις αλλεπάλληλες βόμβες Ναπάλμ που δέχτηκε από τον Διαβολικά καλό Βάν-Φλίντ, τώρα κυριολεκτικά υσοπεδώνεται από την διεστραμμένη κακουργία της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ασελγούν ανερυθρίαστα, απέναντι στην Ιστορική μνήμη.

Σκυλεύουν ασύστολα, τους τάφους ηρωϊκών και ασυμβίβαστων νεκρών, έστω και ενός αδιέξοδου αγώνα.

Ναρκοθετούν το παρελθόν, γελοιογραφούν το παρόν, συντρίβοντας το μέλλον.

Σε διατεταγμένη υπηρεσία, μαγαρίζουν συστηματικά τα αιματοβαμμένα σύμβολα της Αριστεράς, πρώτα το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, τώρα τον Γράμμο.

Κουρελού το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, ενέχυρο ο Γράμμος στο ταμείο των Δανειστών, τρόπαιο της Τρόικας και της Ελληνόφωνης άρχουσας Τάξης.

Στο Γράμμο στις 29 Αυγούστου του 1949 η Αριστερά ηττήθει στρατιωτικά, το καλοκαίρι του 2020 ο ΣΥΡΙΖΑ την εξευτελίζει πανηγυρικά.

Η χρήσιμη Αριστερά υπερέβει προ πολλού τα εσκαμμένα.

Η συμβολική  πράξη Βεβήλωσης του Γράμμου, αποτελεί για την Μαχόμενη Αριστερά, κόκκινη γραμμή.

Η ανοχή, τους αποχαλινώνει.

Όσο αδίστακτοι είναι αυτοί, απέναντι στον λαό και στην Ιστορία, τόσο αδίστακτο πρέπει να είναι το κίνημα μαζί τους.

Οι σύγχρονοι Νενέκοι και οι φαιοκόκκινοι Γερμανοτσολιάδες, πρέπει να στιγματιστούν ιδεολογικά και πολιτικά, να απομονωθούν και να εξοστρακιστούν από τους λαϊκούς και δημοκρατικούς αγώνες.

ΣΥΡΙΖΑ.delenda est *
–*–

*Παράφραση της γνωστής ρήσης του Κάτωνα Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί.

**Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον αρθρογράφο και δεν συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με τις θέσεις της Iskra.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Ένα σκληρό μάθημα για την ελληνική διπλωματία

Newsteam 0 Comments

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Έλληνας ή Ορθόδοξος Χριστιανός για να νοιώσει βαθειά θλίψη για την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί. Αρκεί να είναι πολιτισμένος άνθρωπος, που να σέβεται τους άλλους ανθρώπους για να αισθανθεί ότι εδώ έχουμε μια βαριά προσβολή του πολιτισμού. Βαριά προσβολή του πολιτισμού συνιστούν όχι μόνο οι ενέργειες του Ερντογάν, αλλά και η ανοχή τους από τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα. Κατά βάθος άλλωστε, η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί θα αποδεχθεί τελικά, νομίζουμε, ήττα επίσης της Τουρκίας και του Ισλάμ.

Βεβαίως, η υπόθεση αυτή δεν αφορά δυστυχώς μόνο την Τουρκία ή τον μουσουλμανικό κόσμο. Το Ισραήλ μετέτρεψε σε νυχτερινό κέντρο ένα από τα ιστορικότερα μουσουλμανικά τεμένη, το  Al-Ahmar. Οι Αμερικανοί προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βαγδάτης και στη Βαβυλώνα, σε μια προσπάθεια να σβήσουν τα ίχνη των μεγάλων πολιτισμών της Μεσοποταμίας και τις ρίζες του αραβικού έθνους. Ο Πρόεδρος Τραμπ, το καταπληκτικότερο σύμβολο της παγκόσμιας παρακμής και βαρβαρότητας, απείλησε στις αρχές του χρόνου το Ιράν με καταστροφή μερικών από τα σημαντικότερα πολιτιστικά μνημεία του, που είναι και μνημεία όλης της ανθρωπότητας.

Αντιμέτωπο με τις μεγαλύτερες προκλήσεις από καταβολής του, το Γένος των Ανθρώπων μοιάζει να επιδιώκει την αυτοκαταστροφή του οργανώνοντας πολέμους των πολιτισμών, ακόμη και εν μέσω κορονοϊού. Αναρωτιέται κανείς σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αν όχι για το κατά πόσον θα έχουν κόσμο να ζήσουν.

Απομόνωση του Ελληνισμού

Στα καθ’ ημάς τώρα, τόσο η ενέργεια του Ερντογάν, όσο και η απουσία ουσιαστικής διεθνούς καταδίκης της απέδειξε πανηγυρικά πόσο κοντά στην επί της ουσίας ανυπαρξία είναι και το ελληνικό κράτος και η διπλωματία του, αλλά και πόσο επικίνδυνα απομονωμένος είναι σήμερα παγκοσμίως ο ελληνισμός, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που προσδιορίζεται από τη βαθιά εξάρτηση του συνόλου σχεδόν της πολιτικής του τάξης από ξένες δυνάμεις.

Δώσαμε τα πάντα στην Αμερική και ούτε μια κουβέντα δεν βγήκε από το στοματάκι του κ. Τραμπ. Θα έπρεπε άλλωστε να το αναμένουμε μετά τη συνάντηση με τον κ. Μητσοτάκη. Τους δώσαμε και το τελευταίο ελληνικό χωριό για να το κάνουν βάση κατά της Ρωσίας και ο Πρόεδρός τους είπε στον Πρωθυπουργό μας ότι και οι κρίσεις μπορεί να είναι ωφέλιμες, αλλά και τον προειδοποίησε ότι μπορούμε να χάσουμε σε περίπτωση δυναμικής αντίδρασης στην Τουρκία (σύμφωνα με τις μη διαψευσθείσες διαρροές προς τον φιλοκυβερνητικό τύπο).

Δώσαμε επίσης τα πάντα και στη Γερμανία, αλλά ούτε η Κυρία Μέρκελ άνοιξε το στοματάκι της να  καταδικάσει τις ασχήμιες του κ. Ερντογάν.

Αλλά και οι υποτονικές ή φιλοτουρκικές εκδηλώσεις και άλλων δυνάμεων, που μάλιστα ιστορικά υπήρξαν φιλικές προς τον ελληνισμό, πρέπει μεν να θεωρηθούν απαράδεκτες, δεν θα μπορούσαν όμως να υπάρξουν αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είχαν καταστρέψει συστηματικά και επί πολλά χρόνια, τη υποδείξει των διεθνών Νταβατζήδων, τις σχέσεις τους με όλο τον κόσμο και το διεθνές πολιτικό τους κεφάλαιο.

Απέτυχε η ελληνική διπλωματία

Αν κάτι απέδειξαν οι αντιδράσεις για την Αγία Σοφία, ήταν ότι υπάρχει πολύς κόσμος που περιμένει να μας τη φέρει, αλλά και που, αντικειμενικά κοιτάζοντας την κατάσταση, προτιμά την Τουρκία από την Ελλάδα.

Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα δήθεν αντικειμενικών παραγόντων. Είναι αποτέλεσμα πολυετών ελληνικών πολιτικών που αυτές τείνουν να δημιουργήσουν αντικειμενική υπεροχή της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.

Εγκαταλείψαμε μόνοι μας τις πολιτικές δεκαετιών (Ανδρέας Παπανδρέου και Κώστας Καραμανλής, Μακάριος και επίγονοί του, μεταξύ άλλων) για ενεργειακή διασύνδεση και απόκτηση οπλισμού από τη Ρωσία. Σήμερα η Κύπρος και η Ελλάδα έχουν στερηθεί ενός στρατηγικού όπλου, όπως οι S300, έχει όμως η ‘Αγκυρα ένα σοβαρό στοιχείο υπεροχής με τους S400.  Και, σαν να μην έφταναν αυτά, κάναμε θρησκευτική εκστρατεία στην Ουκρανία εναντίον της Μόσχας, μετατρέποντας ταυτόχρονα όλη τη χώρα σε προκεχωρημένη βάση κατά της Ρωσίας. Στείλαμε ακόμα και πολεμικά πλοία και αεροσκάφη έξω από τη Συρία να παρακολουθούν τις ρωσικές δυνάμεις. Τι διαθέσεις ακριβώς περιμένουμε να έχει η Ρωσία απέναντί μας;

Χάνουμε παραδοσιακούς φίλους

Το Ιράν βοήθησε την Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης με φτηνό πετρέλαιο και θεώρησε πάντα τους ‘Ελληνες φίλους. Εμείς τι κάναμε; Αφαιρέσαμε μια συστοιχία Πάτριοτ, ένα κρισιμότατο στοιχείο της ελληνικής αεράμυνας, αδιαφορώντας για την απειλή της Τουρκίας εναντίον μας και το μεταφέραμε στη Σαουδική Αραβία εναντίον του Ιράν. Σημειωτέον ότι διαχρονικά το Ριάντ ήταν από τους φανατικότερους υποστηρικτές των τουρκικών θέσεων στην Ισλαμική Διάσκεψη και αλλού.

Η Σερβία υπήρξε παραδοσιακός φίλος και σύμμαχος της Ελλάδας. Στείλαμε αεροπλάνα στο Μαυροβούνιο για να το προστατεύσουν από τους Σέρβους και τους Ρώσους, ενώ ο Οικουμενικός Πατριάρχης επενέβη και εκεί, στηρίζοντας τις προσπάθειες αυτονόμησης της τοπικής εκκλησίας από τη Σερβική. Σήμερα το Βελιγράδι έχει στενότατες σχέσεις με τον Ερντογάν και προμηθεύεται S-400.

Καταστρέψαμε ομοίως τις βαθιές σχέσεις με τους Παλαιστίνιους, η συμπαράσταση των οποίων ήταν κρίσιμη για την μη αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κράτους, για την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974, για τη δράση των αντιδικτατορικών δυνάμεων στην Ελλάδα, ακόμα και για την ασφαλή διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Στα παλαιστινιακά στρατόπεδα εκπαιδεύτηκε ο Σάββας Παύλου και οι συναγωνιστές του, για να είναι έτοιμοι αν μπορέσουν να πολεμήσουν για την απελευθέρωση της Κύπρου από τους Τούρκους.

Προσηλωμένοι στο Ισραήλ

Γίναμε την τελευταία δεκαετία μία από τις πλέον φιλοισραηλινές δυνάμεις στην ΕΕ, ακολουθώντας τυφλά τις υποδείξεις του (EastMed) και απεμπολώντας παράλληλα το τεράστιο διεθνές πολιτικό κεφάλαιο στον αραβικό κόσμο που μας κληροδότησε ο Μακάριος, ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Βάσσος Λυσσαρίδης.

Ως αποτέλεσμα είχαμε τις δηλώσεις Ισραηλινών Υπουργών ότι δεν θα βγάλουν τον στόλο κατά των Τούρκων στη Μεσόγειο και τις δηλώσεις του Ισραηλινού Πρέσβη στην Αθήνα στην ΕΡΤ και στην Καθημερινή, ότι δεν θεωρεί εχθρό την Τουρκία και θέλει να την περιλάβει στη συνεργασία στη Μεσόγειο, αφήνοντας άφωνους τους δημοσιογράφους που νόμιζαν ότι είχαμε κάνει συμμαχία με το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας (www.konstantakopoulos.gr/11407)

Ακόμα και με τη μακρινή Βενεζουέλα τα βάλαμε, υποστηρίζοντας τον φαιδρό υποψήφιο δικτάτορά της Γουάιδο.

Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική, είναι αυτοκτονία κράτους και θα την πληρώσει πανάκριβα ο ελληνικός λαός. Είναι το ίδιο μοτίβο, σε άλλο τομέα, αυτού που έγινε (και συνεχίζεται) με τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Ας χρησιμεύσει τουλάχιστο η υπόθεση της Αγίας Σοφίας ως ύστατη προειδοποίηση προς τους διοικούντες των Αθηνών (και της Λευκωσίας) για την ανάγκη άμεσης και ριζικής αλλαγής της πολιτικής τους. Γιατί δύσκολα φαντάζεται κανείς μια χώρα σε τέτοια απομόνωση, να πηγαίνει αύριο είτε σε σύγκρουση, είτε σε διαπραγμάτευση με την Τουρκία.

*Πηγή: konstantakopoulos.gr

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Εκτός από Κύπρο-Ελλάδα, η Γαλάζια Πατρίδα απειλεί και το Ισραήλ

Newsteam 0 Comments

Ο όρος Γαλάζια Πατρίδα έχει εδώ και καιρό ενταχθεί στο τουρκικό διπλωματικό και πολιτικό λεξιλόγιο. Έχει μάλιστα προσδιοριστεί, αν όχι με γεωγραφική ακρίβεια, τουλάχιστον με το εύρος των θαλάσσιων ζωνών, στις οποίες αναφέρεται. Οι συγκυριακές διπλωματικές μεταπτώσεις που συνοδεύουν ετούτο το εύρος δεν μειώνουν την ανατρεπτική –για την σταθερότητα της ευρύτερης Ανατολικής Μεσογείου– σημασία του όρου.

Απέναντι από την τουρκική διπλωματική ορολογία περί Γαλάζιας Πατρίδας βρίσκονται δύο ζώνες στρατηγικής σημασίας. Οι ζώνες αυτές είναι επίσης γαλάζιες καθότι έχουν να κάνουν με την κυριαρχία θαλάσσιων εκτάσεων. Με κίνδυνο να υποπέσουμε στο αμάρτημα του νεολογισμού θα τις ονομάσουμε, για την οικονομία του λόγου, περιγραφικά, γαλάζιες ενδοχώρες.

Η πρώτη από αυτές αφορά το Ισραήλ, το κραταιό προπύργιο του Δυτικού Κόσμου στις ακτές της Παλαιστίνης, στο κατώφλι της Μέσης Ανατολής. Το κράτος αυτό ιδρύθηκε την επαύριο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι σταθερές που είχε δημιουργήσει η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στη Μέση Ανατολή κατέρρεαν, ανοίγοντας τον δρόμο για νέες κρατικές οντότητες με συνεπακόλουθη ρευστότητα και αναταράξεις.

Από τη δημιουργία του κιόλας, το νέο κράτος, είδε να κλείνουν γύρω του οι δρόμοι της στεριάς και την επικοινωνία του με τον Δυτικό Κόσμο, μέρος του οποίου ήταν, να εξαρτάται από την κυριαρχία της θάλασσας. Καθώς το μικρό κράτος δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει ετούτη τη στρατηγική του ανάγκη, το έργο ανέλαβε η νέα προστάτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου. Από το 1950 ειδικά, όταν δημιουργήθηκε ο 6ος Στόλος των ΗΠΑ στην Μεσόγειο, η απαραίτητη για την επιβίωση του Ισραήλ κυριαρχία στη θάλασσα εξασφαλιζόταν από τις ισχυρές ναυτικές δυνάμεις που οι Αμερικανοί διατηρούσαν έξω από τις ακτές του.

Οι καιροί, όμως, άλλαξαν και αυτό που αποτελούσε παράγοντα και εγγύηση σταθερότητας στις προηγούμενες δεκαετίες, προοδευτικά –και για πολύ καιρό ανεπαίσθητα– διαβρωνόταν και περιοριζόταν. Όταν –στη θέση της Βρετανίας– η αμερικανική ναυτική ισχύς ανέλαβε την διασφάλιση του μεσογειακού χώρου, η θέση των ΗΠΑ στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ήταν απόλυτα κυρίαρχη.

Ο άλλοτε 6ος Στόλος

Η δύναμη αυτή αντιπροσώπευε σχεδόν το 30% της παγκόσμιας οικονομίας και η διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων που απορροφούσαν το ένα τρίτο των παγκόσμιων στρατιωτικών κονδυλίων ήταν κάτι το απόλυτα φυσιολογικό και αντίστοιχο με τις δυνατότητές της. Όταν, στην δεύτερη ήδη δεκαετία του 21ου αιώνα, το οικονομικό μέγεθος των ΗΠΑ έχει πέσει κάτω από το ένα πέμπτο της παγκόσμιας οικονομίας τότε η διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων ανάλογων με εκείνων του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, γίνεται κάτι το αφύσικο και τελικά, αδιέξοδο.

Ετούτο το αδιέξοδο καταγράφεται και στις τύχες του 6ου Στόλου. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η δύναμή του αποτελούσε βασικό στήριγμα της νότιας και νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, καθώς οι δυνάμεις του υπερείχαν κατά πολύ από το σύνολο των υπόλοιπων στόλων –φιλικών ή εχθρικών– που έπλεαν στα νερά της Μεσογείου. Ο στόλος είχε σε μόνιμη βάση ένα τουλάχιστον αεροπλανοφόρο μαζί με το συγκρότημα συνοδείας του, πολύ συχνά είχε δύο. Μόνιμη ήταν η παρουσία πυρηνικών υποβρυχίων και μονάδων αμφιβίου πολέμου που του έδιναν τη δυνατότητα προβολής δύναμης βαθιά στην ενδοχώρα του όποιου αντιπάλου.

Η τελευταία ισχυρή εμφάνιση του 6ου Στόλου συνέπεσε με την εκστρατεία στο Ιράκ στα 2003, την τελευταία στρατηγικού μεγέθους εκστρατεία των ΗΠΑ και του Δυτικού Κόσμου. Τότε ο 6ος Στόλος ενισχύθηκε με δύο ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων, με 40 πλοία μάχης, 175 μαχητικά αεροσκάφη και 21.000 προσωπικό. Επρόκειτο, όμως, για το κύκνειο άσμα αυτής της μεγάλης ναυτικής δύναμης.

Από εκείνο τον καιρό ως σήμερα η συρρίκνωση της ναυτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη Μεσόγειο υπήρξε εντυπωσιακή. Αποτυπώθηκε, μάλιστα, στην μεταφορά των επιτελικών αρμοδιοτήτων του στόλου της Μεσογείου στις αντίστοιχες διοικήσεις της Ευρώπης (USEUCOM) και της Αφρικής (USAFRICOM). Σήμερα ο όρος 6ος Στόλος χρησιμοποιείται ολοένα και πιο σπάνια.

Στρατηγικό κενό και Γαλάζια Πατρίδα

Το αντίθετο θα ήταν υπερβολικό: ο στόλος αυτός διαθέτει μόνο ένα πλοίο σε μόνιμη βάση – το πλωτό στρατηγείο (COMMAND SHIP) USS Mount Whitney. Η ύπαρξή του βασίζεται στις περιοδικές επισκέψεις, διαβάσεις, αποσπάσεις, άλλων πολεμικών πλοίων, τα οποία όμως εντάσσονται στις επιχειρησιακές δομές (Ομάδες Επιχειρήσεων – Task Forces) του στόλου μόλις εισέλθουν στα νερά της Μεσογείου και απεντάσσονται μόλις εξέλθουν από αυτά. Πολύ σπάνια πλέον οι επισκέψεις αυτές περιλαμβάνουν αεροπλανοφόρο, όπως συνέβη αυτές τις ημέρες με το αεροπλανοφόρο Eisenhower.

Το στρατηγικό κενό το οποίο δημιουργήθηκε δεν προκάλεσε άμεσες παρενέργειες ειδικά όσο ξετυλίγονταν, στις νότιες ακτές της Μεσογείου, οι σχεδιασμοί της Αραβικής Άνοιξης που απέβλεπαν στην εγκατάσταση φιλοδυτικών καθεστώτων σε μια σειρά από επικίνδυνες χώρες. Εξέλιξη που θα δημιουργούσε ένα νέο πλέγμα σταθερότητας στην περιοχή.

Η δια αντιπροσώπων, όμως, διευθέτηση πολιτικών και στρατιωτικών ζητημάτων έδειξε πολύ γρήγορα τις περιορισμένες της προοπτικές, καθώς δημιούργησε πολύ περισσότερα προβλήματα από εκείνα που επέλυσε – αν δεχτούμε φυσικά ότι επέλυσε κάποιο. Καθώς ετούτη η προοπτική ξεθώριαζε, η ύπαρξη στρατηγικού κενού έγινε πλήρως αντιληπτή. Ως εκ τούτου, οδήγησε σε επανεξέταση των όρων ισορροπίας και κυριαρχίας στο ευρύτερο πλαίσιο της Ανατολικής Μεσογείου.

Η πρώτη σημαντική επίπτωση της νέας κατάστασης είναι ότι έφερε νέους παράγοντες –παίκτες αν προτιμάτε– στο προσκήνιο. Δυνάμεις που είχαν για αρκετά χρόνια εξοβελιστεί από το συγκεκριμένο πεδίο ανταγωνισμών. Η Ρωσία βρήκε την ευκαιρία να επανέλθει στο προσκήνιο. Την ίδια στιγμή περιφερειακές δυνάμεις που οι συσχετισμοί ισχύος κρατούσαν προσδεδεμένες σε συνασπισμούς ισχυρότερων, βρήκαν την ευκαιρία να απογαλακτιστούν και να διαμορφώσουν μια ανεξάρτητη παρέμβαση στις ισορροπίες της περιοχής.

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ

Η Τουρκία είναι το κυριότερο παράδειγμα. Ευνοημένη μάλιστα από την αδυναμία της Αιγύπτου, που είναι καθηλωμένη μέσα σε εσωτερικά αδιέξοδα, να διεκδικήσει παρόμοιο ρόλο. Με την εμφάνιση των πρόσθετων αυτών παραγόντων το στρατηγικό κενό έγινε μια σύνθετη κατάσταση, όπου πλέον πολλοί συνδυασμοί είναι δυνατοί σε ένα ολοένα και πιο ασταθές σκηνικό.

Τρεις χώρες απειλούνται ιδιαίτερα από την ρευστότητα που επικρατεί στις θαλάσσιες ζώνες, των οποίων η σταθερότητα είναι προϋπόθεση ύπαρξης για την καθεμία από αυτές. Η πρώτη είναι το Ισραήλ. Παρά τη στρατιωτική της ισχύ και την οικονομική της ευρωστία, η χώρα αυτή δεν είναι παρά ένα κράτος  9.000.000 ατόμων με σημαντικές εσωτερικές αντιθέσεις και προβλήματα.

Η γειτνίασή του με κράτη –περιφερειακές δυνάμεις– των 80-90.000.000 κατοίκων, όπως είναι η Τουρκία και η Αίγυπτος αρκεί από μόνη της για να δημιουργήσει ανασφάλειες. Πολύ περισσότερο όταν οι δύο αυτές χώρες βρίσκονται ακριβώς κατά μήκος του θαλάσσιου διαδρόμου που συνδέει το Ισραήλ με την Ευρώπη και τον Δυτικό Κόσμο.

Η δεύτερη είναι η Κύπρος της οποίας η θέση, το μέγεθος αλλά και οι οικονομικές της προσδοκίες εξαρτώνται απόλυτα από την δυνατότητά της να διατηρήσει σταθερά ανοικτές τις γύρω της θαλάσσιες ζώνες και να εκμεταλλευτεί τον υποθαλάσσιο πλούτο τους. Η τρίτη είναι η Ελλάδα, για την οποία η θαλάσσια επικράτεια αποτελεί συστατικό στοιχείο της ύπαρξής της. Το Αιγαίο αποτελεί την ενδοχώρα των μεγάλων νησιών που βρίσκονται απέναντι από τις ακτές της Τουρκίας. Η Κρήτη αποτελεί από μόνη της ένα στρατηγικό σύστημα, ενώ οι δεσμοί με την Κύπρο δίνουν στον μεταξύ των δύο χωρών θαλάσσιο χώρο καθοριστική σημασία.

*Πηγή: slpress.gr

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Η καθίζηση του τουρισμού, προαναγγέλλει τον εφιάλτη

Newsteam 0 Comments

Μπορεί να μην έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο αρμόδιος υπουργός Χάρης Θεοχάρης μιλούσε για συγκράτηση των εσόδων από τον τουρισμό στο επίπεδο του 50-60% των περσινών αλλά η πρόβλεψή του ακούγεται τόσο μακρινή όσο και τραγικά λανθασμένη.

Τα στοιχεία που έρχονται από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων και τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων δείχνουν την πραγματική εικόνα της κατάστασης. Ο Ιούλιος σε όσα ξενοδοχεία άνοιξαν, κινήθηκε με πληρότητες που κινήθηκαν από 20 ως 25%. Κατά πόσο μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα τον Αύγουστο ακόμα κι αν σημειωθούν πληρότητες που μπορεί να φτάσουν σε ορισμένες περιοχές το 50%;. Σημειώνεται ότι με βάση τις μέχρι τώρα κρατήσεις για πληρότητες του 50% μιλάμε μόνο στο διάστημα από 7 έως 21 του μήνα. Τα δε σενάρια επιμήκυνσης της τουριστικής περιόδου που διακινήθηκαν πριν από λίγες εβδομάδες ακυρώνονται ουσιαστικά από τη στιγμή που παραμένουν ουσιαστικά κλειστές οι αγορές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας.

Πριν συνεχίσουμε με την κατάσταση στην Ελλάδα ας δούμε πως έχει η κατάσταση γενικότερα. Στις αρχές Μαΐου ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού (ΠΟΤ) προέβλεπε ότι για τη φετινή χρονιά ο αριθμός των διεθνών τουριστών θα καταγράψει πτώση 60-80% και οι απώλειες για τον τομέα θα μπορούσαν να φτάσουν τα 910 δις ως 1,2 τρις. δολάρια. Ο Οργανισμός εκφράζει επίσης τον φόβο ότι κινδυνεύουν 100-120 εκατομμύρια θέσεις εργασίας που εξαρτώνται άμεσα από τον τουρισμό.

Το ποσό αυτό είναι υπερτριπλάσιο των απωλειών που κατέγραψε ο διεθνής τουρισμός κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2009, ανέφερε ο Οργανισμός αυτός που υπάγεται στον ΟΗΕ και εδρεύει στη Μαδρίτη. Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο, ο αριθμός των διεθνών τουριστών μειώθηκε κατά 56% (σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2019), ποσοστό που αντιστοιχεί σε 300 εκατομμύρια επισκέπτες. Μεταξύ των κινδύνων που αντιμετωπίζει ο τομέας, ο ΠΟΤ αναφέρει την αναζωπύρωση της ασθένειας και την εκ νέου επιβολή καραντίνας, ενώ για την κατάσταση στην Κίνα και τις ΗΠΑ σημειώνει ότι είναι σε νεκρό σημείο. Και αυτό προκαλεί ανησυχία, δεδομένου ότι αυτές οι δύο χώρες είναι οι μεγάλοι προμηθευτές τουριστών.

Ασφαλώς, στην παρούσα φάση το θέμα δεν είναι η αναζήτηση κυβερνητικών ευθυνών για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, πέρα από τις αισιόδοξες εκτιμήσεις στελεχών της που συνεχώς διαψεύδονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ Γιάννης Ρέτσος σε δηλώσεις του ανέφερε ότι πάμε προς το χειρότερο σενάριο: Η σεζόν, δήλωσε, ξεκίνησε από το μηδέν και είχαμε πει οποιοδήποτε αποτέλεσμα το οποίο θα κινείτο μεταξύ του 20% και του 25% των περσινών εσόδων θα ήταν και το αναμενόμενο σενάριο. Σήμερα, πλησιάζοντας στις αρχές Αυγούστου, είμαστε πιο κοντά στο 20% παρά στο 25%. Τα μεγαλύτερα πλήγματα σύμφωνα με τους παράγοντες της αγοράς έχουν δεχθεί η βόρεια Ελλάδα και τα μεγάλα νησιά που δέχονται και τον κύριο όγκο του οργανωμένου τουριστικού κύματος από το εξωτερικό.

Όπως επισημαίνεται από πηγές της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, στην βόρεια Ελλάδα η μεγάλη ζημιά έχει γίνει στην Χαλκιδική και αποδίδεται αφενός στην έξαρση της πανδημίας στα Βαλκάνια που ανέκοψε τον οδικό τουρισμό και αφετέρου στις παλινωδίες της κυβέρνησης που αρχικά άφησε ελεύθερη την είσοδο των τουριστών από Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία και στην συνέχεια προχώρησε σε αιφνιδιαστικούς και αποσπασματικούς περιορισμούς και υποχρεωτικούς ελέγχους. Η κατάρρευση του τουρισμού συνεπάγεται εκτίναξη της ανεργίας, κλείσιμο πολλών τουριστικών επιχειρήσεων αλλά και μεγάλο κίνδυνο για επιθετικές εξαγορές ελληνικών τουριστικών και ξενοδοχειακών μονάδων από ξένα κεφάλαια.

Με σημειωμένη καθυστέρηση των δημοσίων εσόδων κατά τρία δισεκατομμύρια ευρώ, γίνεται εύκολα αντιληπτό σε ποια κατάσταση οδηγούμαστε από τον Σεπτέμβριο. Όσο δε μακρινές φάνταζαν οι προβλέψεις του κ. Θεοχάρη για τα έσοδα από τον τουρισμό άλλο τόσο μακρινό φαντάζει το καλοκαίρι του 2021 οπότε θα αρχίσουν (;) να αποδεσμεύονται τα κονδύλια από το ταμείο ανάκαμψης που αποφασίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση…

 

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Ένα παραμύθι που μοιάζει με πραγματικότητα, ή και το αντίστροφο..

Newsteam 0 Comments

Εμφανίστηκε κάποτε σ’ ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα… Ανέβηκε σ’ ένα παγκάκι, κάλεσε όλους τους κατοίκους και τους είπε ότι θ’ αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα με μετρητά…

Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι πούλησαν το γαϊδουράκι τους, επέστρεψαν στο σπίτι με το πορτοφόλι γεμάτο και χαμόγελο στα χείλη…

Ο άνδρας με τη γραβάτα την επόμενη μέρα πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες πρόσφερε 300 ευρώ για καθένα από τα ελάχιστα ζώα, που παρέμεναν απούλητα, με συνέπεια και οι τελευταίοι αντιστεκόμενοι κάτοικοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους…

Όταν συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν απέμεινε πλέον γάιδαρος, ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιονδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι… 500 ευρώ!… Και αποχώρησε…

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων, που είχε αγοράσει, και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ τον ένα.

Οι κάτοικοι, βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους ακόμη και τέσσερις φορές πιο ακριβά από όσο τα είχαν πουλήσει, και, για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα…

Όπως ίσως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή, οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν για διακοπές σ’ έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους, που δεν άξιζαν, πλέον, τίποτα…

Προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα, λοιπόν, κατάσχεσε τα γαϊδούρια και, εν συνεχεία, τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους…

Ο τραπεζίτης, όμως, πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι, εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει, θα κατέρρεε και αυτός και, κατά συνέπεια, θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο…

Πανικόβλητος ο δήμαρχος, για ν’ αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει χρήματα στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε στον τραπεζίτη, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου…

Δυστυχώς, όμως, ο τραπεζίτης, αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος, φυσικά, βρέθηκε ένα βήμα πριν από την πτώχευση…

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί, όμως, του την αρνήθηκαν, γιατί, όπως εξήγησαν, είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!…

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την ανιδιοτελή συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερες δαπάνες για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών.

Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι…

Ήταν, έλεγε, αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές να μπει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες και να… ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων…

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέλφια και διαμένουν μαζί σ’ ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον… ιδρώτα τους… Ονομάζονται, οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής…

Στην ιστορία αυτή εμπλέκονται επιχειρηματίες, τραπεζίτες, δημοτικές αρχές και δυστυχείς χωρικοί όλου του κόσμου, καθ’ ότι ολόκληρος ο πλανήτης υπόκειται στους κανόνες της αγοράς των… Γαιδάρων!

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Γιατί η Αίγυπτος διστάζει να αντιπαρατεθεί ένοπλα με την Τουρκία

Newsteam 0 Comments

Η Μέση Ανατολή άρχισε να παίρνει τη σύγχρονη μορφή της, όταν ο Μωχάμεντ Άλι της Αιγύπτου, καίτοι υποτελής στην Υψηλή Πύλη, πήρε τα όπλα εναντίον των Οθωμανών και προήλασε μέχρι τη Συρία, εγκαινιάζοντας την εποχή της αραβικής χειραφέτησης. Η ιστορία, η δημογραφία και η γεωπολιτική καθιστούν την Αίγυπτο και την Τουρκία τις σημαντικότερες (μαζί με το Ιράν) χώρες της περιοχής – σε σχέση κατ’ ανάγκην ανταγωνιστική.

Αλλά και για περιφερειακούς παίκτες, οι οποίοι φιλοδοξούν να αναδειχθούν σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεθνή σκηνή, το έπαθλο δεν είναι διαφορετικό.

Τα νεο-οθωμανικά όνειρα που τρέφει ο Ταγίπ Ερντογάν υποχρεωτικά περνούν από την προσπάθεια να τεθεί σε τουρκική τροχιά η Αίγυπτος, ως παραδοσιακή ηγέτιδα του αραβικού κόσμου και ως χώρα-κλειδί για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και της Ερυθράς Θάλασσας. Άλλωστε, ο στόχος αυτός λίγο έλειψε να εκπληρωθεί με τη βραχύβια προεδρία του Μοχάμαντ Μόρσι, ηγέτη του (μητρικού) αιγυπτιακού κλάδου της υπό την προστασία Τουρκίας και Κατάρ τελούσας Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η τουρκική πίεση προς το καθεστώς του Καΐρου δεν είναι μόνο εξωτερική, αλλά και εσωτερική.

Είναι, από αυτή την έννοια, εξαιρετικά κρίσιμο το ερώτημα, κατά πόσον Αίγυπτος και Τουρκία προορίζονται να αντιπαρατεθούν ένοπλα, με αφορμή την εξουσιοδότηση του αιγυπτιακού κοινοβουλίου για την ανάληψη στρατιωτικών επιχειρήσεων στο έδαφος της γειτονικής Λιβύης, ενάντια στις δυνάμεις της κυβέρνησης Σάρατζ, η οποία με τουρκική ενίσχυση έχει ανατρέψει τον συσχετισμό στο πεδίο των μαχών.

Μακροσκοπικά, η Αίγυπτος θα είχε το πλεονέκτημα σε μια τέτοια αντιπαράθεση, καθώς οι τουρκικές δυνάμεις επιχειρούν μακριά από τη βάση τους και θα πρέπει να εξασφαλίσουν τον έλεγχο ευάλωτων γραμμών εφοδιασμού στη Μεσόγειο.

Ωστόσο, στο Κάιρο δεν περισσεύει ο ενθουσιασμός για την προσφυγή στα όπλα.

Την κατάσταση περιπλέκει εις βάρος του Καΐρου η μεγάλη αντιπαράθεση με την Αιθιοπία για το Μεγάλο Φράγμα της Αναγέννησης που κατασκευάζεται στον Μπλε Νείλο και απειλεί να μειώσει κατά 20% τη ροή του ζωοδότη ποταμού της Αιγύπτου. Στα δυτικά σύνορα, την ηρεμία που επικρατεί κινδυνεύει να διαταράξει ενδεχόμενη ευρύτερη ριζοσπαστικοποίηση των αραβικών πληθυσμών, λόγω της εξαγγελθείσας προσάρτησης της Κοιλάδας του Ιορδάνη στο Ισραήλ, ενώ ο συνδυασμός πανδημίας και οικονομικής κρίσης έχει φέρει σε δεινή θέση την Αίγυπτο που συντηρεί τον πληθυσμό της μόνο χάρη στην τουριστική πρόσοδο και τη σαουδαραβική γαλαντομία (έναντι πολιτικών ανταλλαγμάτων).

Με άλλα λόγια, ο στρατάρχης Σίσι κινδυνεύει να κερδίσει την ανατολική Λιβύη, χάνοντας την ίδια την Αίγυπτο, όπου η προοπτική μιας νέας έγχρωμης επανάστασης σε συνθήκες πολύπλευρης εθνικής κρίσης, με πρωταγωνιστή τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Αν υπάρχει κάτι που κυρίως να ανησυχεί σε επιχειρησιακό επίπεδο την τουρκική πλευρά, αυτό είναι ο έλεγχος του αέρα – και από αυτή την άποψη η πρόσφατη ορφανή αεροπορική επιδρομή εναντίον της βάσης Ουατίγια στη δυτική Λιβύη (με πιθανότερο δράστη τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, σύμμαχο του Καΐρου) ήταν διδακτική. Αλλά και αυτό το μειονέκτημα θα μπορούσε να υπερκαλυφθεί με την εγκατάσταση τουρκικών μαχητικών σε κάποια φιλική γειτονική χώρα – λ.χ. την Τυνησία.

Το ότι η Τουρκία μόλις συνυπέγραψε συμφωνία με τη Δημοκρατία του Νίγηρα, άλλοτε γαλλική αποικία που βρίσκεται νοτίως της Λιβύης και παράγει ουράνιο, αποτελεί πρώτης τάξεως δείγμα της τουρκικής φιλοδοξίας και ευελιξίας – και εξηγεί βαθύτερα και το αντιτουρκικό μένος του Εμανουέλ Μακρόν.

Το αν τα πράγματα πρόκειται να οδηγηθούν σε πόλεμο Τουρκίας-Αιγύπτου εξαρτάται αποκλειστικά από τι πρόκειται να συμβεί στον άξονα Σύρτης-Τζούφρα, που ελέγχει την πετρελαϊκή ημισέληνο της Λιβύης. Η τουρκική πλευρά ενθαρρύνει την κυβέρνηση Σάρατζ να μην προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προτού επιτύχει τους στόχους της σε αυτό το κρίσιμο μέτωπο, ενώ αντιθέτως το Κάιρο διαμηνύει ότι τυχόν παραβίαση της κόκκινης γραμμής Σύρτης-Τζούφρα, θα σημάνει αιγυπτιακή στρατιωτική επέμβαση.

Είναι αυτόν τον γόρδιο δεσμό που μοιάζει αποφασισμένη να επιλύσει η Ρωσία, αφενός ενισχύοντας διακριτικά την άμυνα της Σύρτης, αφετέρου ρυμουλκώντας διπλωματικά τόσο την Αίγυπτο όσο και την Τουρκία σε μία διαδικασία διαλόγου, που θα απαλλάσσει και τις δύο χώρες από τα δύσκολα διλήμματα μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης και θα αποβλέπει σε μια ομοσπονδιοποίηση της Λιβύης, με διατήρηση των εκατέρωθεν σφαιρών επιρροής.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Ο Γιάννης, η Ανίκ και ο Οδυσσέας

Newsteam 0 Comments

Η ιστορία με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο έφερε στην επιφάνεια τη μεγάλη απειλή που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, την ώρα που υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η πολιτική ήττα του κατεξοχήν πολιτικού εκπροσώπου της ρατσιστικής και ξενοφοβικής ακροδεξιάς (Χρ.Αυγή) θα έκλεινε τον κύκλο επανεμφάνισης του φασισμού στη χώρα.

Υπήρχαν περίοδοι για παράδειγμα που τις ακραίες, ρατσιστικές εκφράσεις τις κρατούσαν οι περισσότεροι για τις παρέες τους και επένδυαν με αστεϊσμούς, για να μην εκτεθούν πολύ.

Με τον καιρό ο ακραίος λόγος ξέφυγε από τα λαγούμια του μίσους, διαχύθηκε από την κανονική Χρυσή Αυγή στις γραμμές ενός κοινωνικού κομματιού που δεν ορρωδεί πλέον. Ακόμα κι όταν κατέχει θεσμικές θέσεις, χρησιμοποιεί ρητορική, που θα θαύμαζαν και οι επικεφαλής της Κου Κλουξ Κλαν.

Ακόμα κι όταν τους παραχωρείται χώρος για αρθρογραφία και διατύπωση δημόσιου λόγου, μηρυκάζουν ό,τι πιο ξενοφοβικό και ακροδεξιό έχουν κατά νου.

Οι ίδιοι πανηγυρίζουν μάλιστα για τα ελληνικά διαβατήρια του ζεύγους Χανκς και Γουίλσον, αλλά και σε κάθε σελέμπριτι. Γλοιώδη υποκρισία, αν μη τι άλλο.

Κι αν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι μία ξεχωριστή περίπτωση και κάποιοι δεν μπορούν να κρύψουν το μίσος τους, επειδή κατάφερε και ξεχώρισε, υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα. Όπως ο τρόπος που αγνοήθηκε η Ανίκ από το Χαμόγελο του Παιδιού, που παρέστη στη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο.

Ή η παλιότερη περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι, που μάλλον στάθηκε τυχερός που αντιμετωπίστηκε με εκείνο το απάνθρωπο μίσος και ξέφυγε από την ελληνική πραγματικότητα για να κάνει πανεπιστημιακή καριέρα στο εξωτερικό.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Εκτόνωση στο Αιγαίο με λύση-πακέτο

Newsteam 0 Comments

Η αποκλιμάκωση της έντασης θα περάσει μέσα από έναν διάλογο Ελλάδος και Τουρκίας για μια συζήτηση επί όλων των θεμάτων, για συμφωνία-πακέτο, όπως αναφέρει ρεπορτάζ της κυπριακής εφημερίδας Φιλελεύθερος.

Το γεγονός ότι τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία έχουν στρατιωτική ισχύ και ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανόν ένα θερμό επεισόδιο, προκάλεσε κινητοποίηση πολλών διεθνών παικτών. Πρωτίστως προκάλεσε την παρέμβαση της Γερμανίας, η οποία αυτό το εξάμηνο προεδρεύει της Ε.Ε. ενώ σαφώς και υπάρχει ανησυχία στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ και των δυτικών εν γένει.

Σε διπλωματικό επίπεδο, οι πρώτες κινήσεις, που δεν φαίνεται να δόθηκε συνέχεια ήταν η τριμερής μυστική συνάντηση στο Βερολίνο με τη συμμετοχή του εκπροσώπου της καγκελαρίας, Γιαν Χέκερ, της διπλωματικής συμβούλου του Έλληνα Πρωθυπουργού, Ελένης Σουρανή και του εξ απορρήτων του Ερντογάν, Ιμπραχίμ Καλίν. Η γερμανική Προεδρία θέλησε να δώσει προτεραιότητα στον διάλογο με στόχο να αποφευχθεί περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης. Δεν βρήκε από τουρκικής πλευράς πρόσφορο έδαφος, αν και η Άγκυρα άφησε ανοικτό παράθυρο. Η Τουρκία δεν αποκλείει τον διάλογο, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα σταματήσει την εφαρμογή των σχεδίων της.

Είναι, πάντως, ενδεικτικό της τουρκικής συμπεριφοράς, τα όσα φέρεται να είπε ο Ιμπραχίμ Καλίν στους Γερμανούς, όταν οι τελευταίοι τού είχαν ζητήσει να μην  προχωρήσει η Τουρκία σε έρευνες στην περιοχή της Κρήτης. Ο Καλίν τους ανέφερε πως στους  επόμενους τρεις μήνες η χώρα του δεν θα προβεί σε έρευνες στην περιοχή της Κρήτης. Και προφανώς δεν είπε ψέματα. Εξήγγειλε έρευνες σε άλλη περιοχή της Ελλάδος! Την ίδια ώρα, η περιοχή που έχει επιλεχθεί για έρευνες, σύμφωνα με την παράτυπη Navtex, έγινε με πρώτιστο στόχο να επιβεβαιώσει διαχρονικές παράνομες διεκδικήσεις αλλά και να παρασύρει τις δυνάμεις της Ελλάδος νοτιοανατολικά, έχοντας η Άγκυρα περισσότερες δυνατότητες ελιγμών αλλά και ενίσχυσης εάν και όποτε χρειαστεί.

Η κατοχική Τουρκία, όπως παραδέχθηκε προσφάτως και ο Ιμπραχίμ Καλίν, θέλει να σύρει την Ελλάδα σε έναν διάλογο με τουρκικούς όρους. Η Άγκυρα ζητά να συζητηθούν όλα τα ζητήματα του Αιγαίου (!), των νησιών (αποστρατικοποίηση), των θαλάσσιων αρμοδιοτήτων, όπως και το θέμα των ερευνών και γεωτρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Περαιτέρω είναι και τα θέματα της μουσουλμανικής μειονότητας και η εκλογή μουφτή στη Θράκη. Είναι προφανές πως η Τουρκία θέλει διαμοιρασμό του Αιγαίου και ανατροπή της Συνθήκης της Λωζάνης σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επικαιροποίηση την χαρακτηρίζει ο Ερντογάν για να συνάδει με τα σημερινά δεδομένα η Συνθήκη!

Είναι ξεκάθαρο πως είτε διά της επιβολής είτε διά της συναίνεσης της ελληνικής πλευράς η Άγκυρα θέλει αυτά που αμφισβητεί και διεκδικεί να τα συζητήσει σε μια διαπραγμάτευση. Το καθεστώς Ερντογάν θέλει να ελέγξει την περιοχή πλήρως, στα πλαίσια της υλοποίησης των μεγαλεπήβολων σχεδιασμών του, της Γαλάζιας Πατρίδας. Μια από τις επιδιώξεις του είναι η φιλανδοποίηση της Ελλάδος και της Κύπρου, που θεωρεί πως μπορεί να πετύχει διά της ισχύος και της επιβολής. Αυτό που επιδιώκει, ιδιαίτερα έντονα την τελευταία περίοδο, είναι να θέσει το δίλημμα: Είτε Ελλάδα και Κύπρος θα αποδεχθούν τη φιλανδοποίησή τους, είτε θα υπάρξει σύγκρουση. Ξεκάθαρα η Άγκυρα επιχειρεί να θέσει υπό τον έλεγχό της τις δυο χώρες, να τις χρησιμοποιεί ως δορυφόρους υπό την απειλή του πολέμου. Όλα αυτά, βέβαια, μπορούν να επισπευτούν εάν κερδίσει η Άγκυρα αυτή τη μάχη. Γι’ αυτό και η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, θα πρέπει να βρουν τρόπους αποτροπής των τουρκικών ενεργειών.

Οι άλλοι διεθνείς παίκτες υποδεικνύουν αλλά και πιέζουν για έναρξη διαλόγου μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Δεν ασχολούνται με το περιεχόμενο και την ατζέντα, αλλά τους ενδιαφέρει να αποφευχθούν τα χειρότερα. Είναι προφανές πως στην προκειμένη περίπτωση οι πιέσεις θα στραφούν προς την Αθήνα, που από τη μια δηλώνει πως δεν συνομιλεί υπό την πίεση των προκλήσεων ενώ δεν φαίνεται να θέλει έναν εφ’ όλης της ύλης διάλογο.

Στη μεγάλη εικόνα είναι και η Κύπρος. Η κατοχική δύναμη δηλώνει πως δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και παραπέμπει στον λεγόμενο διακοινοτικό  διάλογο με στόχο, πρωτίστως να ξεκαθαρίσει το ενεργειακό. Θέμα, το οποίο η Λευκωσία θεωρεί πως έχει λυθεί στις συγκλίσεις και πως δεν έχει οτιδήποτε άλλο να συζητηθεί. Την ίδια ώρα, η Άγκυρα παραπέμπει σε μια άτυπη Πενταμερή ενώ η προσέγγισή της να αναδείξει το θέμα των γεωτρήσεων, των ερευνών, του διαμοιρασμού εν γένει. Θα είναι, με βάση τους τουρκικούς σχεδιασμούς μια παράλληλη διαδικασία, που σε κάποια φάση θα συναντηθούν.

Γαλλία: Θα ανακοινώνονται μόνο όλα όσα πρέπει

Η Γαλλία παρουσιάζεται αποφασισμένη να σταθεί απέναντι από την κατοχική Τουρκία. Τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο επηρεάζονται από τις τουρκικές κινήσεις. Η προσοχή του Παρισιού, σε αυτή τη φάση, είναι πρωτίστως στα όσα διαδραματίζονται στη Λιβύη. Το Παρίσι δεν θέλει να επικρατήσει η Τουρκία ή η Ρωσία και προβαίνει σε κινήσεις για να αποφευχθούν τέτοιες εξελίξεις. Είναι σαφές πως οι γαλλικές επιδιώξεις συμπίπτουν με τις κινήσεις Ελλάδος και Κύπρου. Είναι προφανές από τις συζητήσεις του Προέδρου Αναστασιάδη, την περασμένη Πέμπτη στο Παρίσι, με τον Γάλλο ομόλογό του, Εμανουέλ Μακρόν, ότι έχουν αποφασιστεί μια σειρά από ενέργειες και δράσεις, που εξυπηρετούν τον στόχο, που είναι η αποτροπή προέλασης της κατοχικής Τουρκίας. Ανακοινώσεις θα γίνονται όταν θα υλοποιούνται αποφάσεις κι αυτό δεν θα ισχύει για όλα όσα συμφωνήθηκαν.

Ζητούν και τα ρέστα με καταγγελία στον ΟΗΕ

Μόνο η Άγκυρα και οι εγκάθετοι της στα κατεχόμενα να ζητούν και ρέστα για τα ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία. Σε μια περίοδο κατά την οποία ο Ερντογάν έχει βεβηλώσει την Αγιά Σοφιά, που για 86 χρόνια λειτουργούσε ως μουσείο, ο αξιωματούχος του κατοχικού καθεστώτος, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, μέσω της τουρκικής Μόνιμης Αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ, απέστειλε μια επιστολή, ημερομηνίας 16 Ιουλίου 2020. Η επιστολή, που συνιστά απάντηση σε αυτή που είχε αποστείλει στις 10 Ιουλίου ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στον ΟΗΕ, ισχυρίζεται ότι η ελληνοκυπριακή διοίκηση, από το 1963, ακολουθεί πολιτική  εξάλειψης όλων των ιχνών της τουρκο-ισλαμικής κληρονομιάς της Κύπρου. Περαιτέρω διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι κατά την περίοδο από το 1963 -1974, τζαμιά και άλλα ιερά μνημεία στα τουρκικά χωριά σε όλο το νησί καταστράφηκαν από τους Ελληνοκύπριους. Υποστηρίζει, επίσης, πως από επισκέπτες στις ελεύθερες περιοχές έγινε γνωστό ότι 32 από τα 130 τζαμιά αφέθηκαν να καταρρεύσουν ενώ η πλειοψηφία τους είναι σε κακή κατάσταση. Όπως, σύμφωνα με τον ίδιο ισχυρισμό και εκατοντάδες χειρόγραφα του Ιερού Κορανίου, χαλιά προσευχής κ.λπ.

Η επιστολή του Κύπριου Μόνιμου Αντιπροσώπου, στάλθηκε με αφορμή τη μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί. Στην επιστολή σημειώνεται, μεταξύ άλλων, πως ο ρεβιζιονισμός είναι ο παραδοσιακός τρόπος λειτουργίας της Τουρκίας. Προστίθεται πως οι προσπάθειες της Τουρκίας να ξαναγράψουν την ιστορία δεν θα μπορούσαν να αντέξουν ούτε στοιχειώδη διερεύνηση, καθώς έχουν αποδειχθεί ιστορικά γεγονότα γύρω από το Κυπριακό με βάση πληθώρα αποδείξεων από πολλές έγκυρες πηγές της διεθνούς κοινότητας,  περιλαμβανομένων εκθέσεων του Γενικού Γραμματέα, αποφάσεων διεθνών δικαστηρίων, εκθέσεων  φορέων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και, φυσικά, αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.

*Πηγή: philenews.com

**Οι απόψεις του κειμένου δεν συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με τις θέσεις της Iskra

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Το λεξικό του Αιγαίου: Τι σημαίνουν ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, NAVTEX

Newsteam 0 Comments

Με την τουρκική πλευρά να επιδιώκει και να πυροδοτεί συνεχώς ένταση στο Αιγαίο, σε καθημερινή βάση πλέον ακούμε και διαβάζουμε λέξεις που για πολλούς είναι άγνωστες, όπως ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα, NAVTEX, ακόμα και τα χωρικά ύδατα.

Ειδικά όταν ανεβαίνει η ένταση με τις τουρκικές προκλήσεις όπως τώρα, συναντάμε τις συγκεκριμένες λέξεις που περιλαμβάνουν νομικούς και κυριαρχικούς όρους, σύμφωνα με τους επίσημους ορισμούς που δίνει ο ΟΗΕ.

Τι είναι η ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη)

Σύμφωνα με τη Διεθνή Συνθήκη του ΟΗΕ περί Δικαίου της Θάλασσας (1982), η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) θεωρείται η θαλάσσια έκταση εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας ή άλλης εκμετάλλευσης των θαλασσίων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας από το νερό και τον άνεμο.

Η ΑΟΖ εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων μιας χώρας στα 200 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή. Η ΑΟΖ αποτελεί απλό κυριαρχικό δικαίωμα, το οποίο αναφέρεται στη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους μέχρι και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας (βυθός και υπέδαφος). Η επιφάνεια είναι διεθνή ύδατα.

 

Τι είναι η υφαλοκρηπίδα

Η υφαλοκρηπίδα, όπως αναφέρεται και στο wikipedia, είναι τμήμα του παράκτιου βυθού της θάλασσας. Σύμφωνα με την Ωκεανογραφία, ο ορισμός της είναι το τμήμα το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα.

Η υφαλοκρηπίδα διακόπτεται εκεί όπου ο βυθός αποκτά απότομη κλίση 30-45 μοιρών. Το τμήμα με την απότομη κλίση ονομάζεται υφαλοπρανές. Το πλάτος της υφαλοκρηπίδας ποικίλλει ανάλογα με τη μορφολογία της κάθε περιοχής. Στη βάση του υφαλοπρανούς βρίσκεται το ηπειρωτικό ανύψωμα και από τα 2.500 μ. βάθος και πέρα αρχίζει η ωκεάνια άβυσσος. Υφαλοκρηπίδα, υφαλοπρανές και ηπειρωτικό ανύψωμα συναποτελούν το υφαλοπλαίσιο. Όταν η προέκταση αυτή της υφαλοκρηπίδας υπολογίζεται από ίχνη ηπειρωτικής ακτής, τότε πρόκειται για ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα (continental shelf), ενώ όταν αυτή υπολογίζεται από ίχνη νησιωτικής ακτής, τότε πρόκειται για νησιωτική υφαλοκρηπίδα (insular shelf). Τόσο στην ηπειρωτική όσο και στη νησιωτική υφαλοκρηπίδα, κατά το Γενικό Ιδιωτικό Δίκαιο, η κυριαρχία ανήκει στο κράτος όπου ανήκουν οι αντίστοιχες ακτές.

Η υφαλοκρηπίδα έχει μεγάλη οικονομική σημασία για τον άνθρωπο, αφού σχετίζεται με την αλιεία, την εξόρυξη υδρογονανθράκων κ.ά. Επίσης, διότι συχνά βρίσκονται σε αυτήν ή κάτω από αυτήν ορυκτός πλούτος (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, μέταλλα), καθώς και άβια και έμβια ακίνητα είδη (βενθικά είδη), όπως κοράλλια, σφουγγάρια κ.λπ. Έτσι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την εκμετάλλευσή της. Στον βαθμό που ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) του παράκτιου κράτους, η εκμετάλλευσή της ανήκει αναμφισβήτητα σε αυτό. Πρόβλημα ανέκυψε στο Διεθνές Δίκαιο με την υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης, σχετικά με το αν και αυτή ανήκει στο πλησιέστερο παράκτιο κράτος ή αν καλύπτεται από την ελευθερία των θαλασσών που ισχύει στην ανοιχτή θάλασσα.

Η υφαλοκρηπίδα και το καθεστώς της σήμερα ορίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και παραχωρείται στο παράκτιο κράτος. Για λόγους πρακτικούς και πολιτικούς, όμως, ο νομικός ορισμός της διαφέρει από τον γεωλογικό. Σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, ως υφαλοκρηπίδα ορίζεται κατά βάση ο βυθός της θάλασσας εντός ακτίνας 200 ναυτικών μιλίων από την ακτή. Αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τη γεωλογική μορφή του βυθού. Σε περίπτωση όμως που το υφαλοπλαίσιο εκτείνεται και πέρα των 200 μιλίων από την ακτή, τότε η υφαλοκρηπίδα κατά το Διεθνές Δίκαιο προεκτείνεται είτε ως τα 350 ν.μ. είτε ως τα 100 ν.μ. πέραν της ισοβαθούς των 2.500μ., είτε ως τα 60 ν.μ. από τη βάση του ηπειρωτικού ανυψώματος.

Για πρώτη φορά στο Διεθνές Δίκαιο η υφαλοκρηπίδα ορίστηκε στη Διεθνή Σύμβαση για την Υφαλοκρηπίδα του 1958. Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό, η υφαλοκρηπίδα ενός κράτους εκτεινόταν στο τμήμα του θαλάσσιου βυθού που βρίσκεται γύρω από τις ακτές του και πέρα από την αιγιαλίτιδα ζώνη μέχρι βάθους 200 μέτρων, εκτός αν ήταν εφικτή η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και σε μεγαλύτερο βάθος, οπότε εκτεινόταν ως το βάθος εκείνο.

Όπως κάθε Διεθνής Συνθήκη, έτσι και η Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 εφαρμόζεται. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όμως, στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας, έκρινε ότι ο ορισμός της υφαλοκρηπίδας με βάση τα άρθρα 1-3 της προγενέστερης Συνθήκης του 1958 για την υφαλοκρηπίδα αποτελούν πλέον διεθνές έθιμο και δεσμεύουν όλα τα κράτη του κόσμου, ανεξάρτητα από το αν έχουν προσχωρήσει στη Συνθήκη του 1958 ή όχι.

Το παράκτιο κράτος έχει συγκεκριμένα κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας. Στο παράκτιο κράτος ανήκουν, σύμφωνα με τη Σύμβαση του 1982, τα ορυκτά του εδάφους και του υπεδάφους του βυθού, οι μη ζώντες οργανισμοί του βυθού, καθώς και οι ζώντες οργανισμοί του βυθού που ανήκουν στα καθιστικά είδη (είδη που δεν μπορούν να κινηθούν μόνα τους χωρίς συνεχή επαφή με τον βυθό). Τα παράκτια αυτά δικαιώματα του κράτους τού ανήκουν αυτοδικαίως, ανεξάρτητα από την τήρηση οποιωνδήποτε διατυπώσεων (π.χ. δήλωσης, οριοθέτησης κ.λπ.) και είναι αποκλειστικά: ακόμα κι αν δεν τα ασκήσει το παράκτιο κράτος, δεν δικαιούται να τα ασκήσει κανένα άλλο κράτος.

Τα δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας δεν αφορούν και δεν επηρεάζουν το καθεστώς των υπερκειμένων υδάτων. Στην πράξη, εφόσον η υφαλοκρηπίδα εκτείνεται ως τα 200 ν.μ., τα υπερκείμενα ύδατα θα ανήκουν στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) του παρακτίου κράτους. Πέραν των 200 ν.μ. από την ακτή, τα ύδατα αποτελούν την ανοιχτή θάλασσα, στην οποία ισχύει η ελευθερία των θαλασσών.

Τα νησιά, οι νησίδες, οι βραχονησίδες, οι σκόπελοι και ανορθωμένοι βράχοι, που περιβάλλονται μεν από θάλασσα πλην όμως δεν καλύπτονται από το χειμέριο κύμα ή τη μεγίστη πλύμη, έχουν κι αυτά υφαλοκρηπίδα. Εξαίρεση αποτελούν, σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, οι βραχονησίδες και οι βράχοι οι οποίοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινο πληθυσμό ή αυτόνομη οικονομική ζωή (καλλιέργεια ή κτηνοτροφία).

Αυτοί οι βράχοι έχουν μεν αιγιαλίτιδα ζώνη, δεν έχουν όμως δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα ή στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (αφού δεν υφίσταται επ΄ αυτών). Το Διεθνές Δικαστήριο στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας το 1969 αναγνώρισε ότι απόκλιση από τον κανόνα της υφαλοκρηπίδας δικαιολογείται μόνο για νησίδες, βράχους και ελαφρές προεξοχές της ακτής (islets, rocks and minor coastal projections / îlots, rochers ou légers saillants de la côte, σκέψη 57 της απόφασης), άρα, εξ αντιδιαστολής, οι εθιμικοί κανόνες για την ύπαρξη και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας που δεσμεύουν όλα τα κράτη ανεξάρτητα από διεθνείς Συνθήκες καλύπτουν και τα νησιά.

Πώς ορίζονται τα χωρικά ύδατα – Αιγιαλίτιδα ζώνη

Η αιγιαλίτιδα ζώνη (γνωστή και ως χωρικά ύδατα ή χωρική θάλασσα) είναι μια θαλάσσια ζώνη που βρίσκεται δίπλα ακριβώς στις ακτές ενός κράτους. Σύμφωνα με το ΓΕΣ, περιλαμβάνει το νερό, τον βυθό και το υπέδαφος και τον υπερκείμενο εναέριο χώρο, και εκεί το κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία. Η κυριαρχία αυτή εκτείνεται στον εναέριο χώρο πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη, όπως και στον βυθό και στο υπέδαφος.

Πλάτος Ιστορικά: Το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης ήταν 3 ναυτικά µίλια (κανών βολής πυροβόλου), που υποτίθεται ότι αντιπροσώπευε την απόσταση στην οποία ένα κράτος µπορούσε να ασκήσει άµεσο έλεγχο. Τις τελευταίες όµως δεκαετίες, πολλά κράτη άρχισαν να διεκδικούν κυριαρχία σε ευρύτερες ζώνες. Τόσο διαφορετικές ήταν οι απόψεις και η πρακτική κρατών, ώστε η Σύµβαση για την Αιγιαλίτιδα Ζώνη το 1958 δεν πέτυχε να περιλαµβάνει συµφωνία για το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Από την αρχή, ωστόσο, της τρίτης σύσκεψης στα Ηνωµένα Έθνη για τον Νόµο της Θάλασσας, τα συµµετέχοντα κράτη πέτυχαν συναίνεση, που αντανακλά στη Σύµβαση του 1982 για τον Νόµο της Θάλασσας: Κάθε κράτος έχει το δικαίωµα να καθορίσει το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης µέχρι το όριο των 12 ναυτικών μιλίων, µετρώµενη σύµφωνα µε τα καθοριζόµενα στη Σύµβαση αυτή.

Αβλαβής Διέλευση: Το παράκτιο κράτος δεν µπορεί να σταµατήσει ξένο πλοίο διερχόµενο διαµέσου της αιγιαλίτιδας ζώνης του για νηοψία. Επιπρόσθετα, τα πολεµικά πλοία και άλλα κυβερνητικά σκάφη που δεν είναι σε εµπορική αποστολή, εξαιρούνται από υποψία ακόµη και για έγκληµα. Το άρθρο όµως 30 της Σύµβασης του ΟΗΕ για τον Νόµο της Θάλασσας δίνει το δικαίωµα στο παράκτιο κράτος να απαιτήσει από το πολεµικό πλοίο να εγκαταλείψει αµέσως την αιγιαλίτιδα ζώνη, αν δεν συµµορφώνεται µε τους νόµους και τους κανονισµούς του παράκτιου κράτους, σε ό,τι αφορά στη διέλευση από την αιγιαλίτιδα ζώνη.

Συνορεύουσα Ζώνη: Το παράκτιο κράτος µμπορεί επίσης να καθορίσει µια συνορεύουσα ζώνη παρακείµενη στην αιγιαλίτιδα ζώνη, που να εκτείνεται µέχρι 24 ναυτικά µίλια από την ακτή και στη ζώνη αυτή µπορεί να ασκεί τον αναγκαίο έλεγχο για την πρόληψη και τιµωρία σε ό,τι αφορά σε παραβάσεις τελωνείων, υγειονοµικές παραβάσεις ή οικονοµικούς πρόσφυγες (Άρθρο 33 της Σύµβασης του ΟΗΕ για τον Νόµο της Θάλασσας).

Τι είναι η NAVTEX

Η NAVTEX είναι μια διεθνής προσφερόμενη υπηρεσία που σκοπό έχει τη διασπορά, στα πλοία εν πλω, ναυτιλιακών, μετεωρολογικών και κατεπειγούσης φύσεως πληροφοριών που αφορούν στις παράκτιες θαλάσσιες περιοχές. Οι πληροφορίες λαμβάνονται αυτόματα και εκτυπώνονται απευθείας με τηλετυπικό τρόπο. Εντάσσεται σε ένα διεθνώς συντονισμένο δίκτυο εκπομπών (Maritime Safety Information – MIS). Το MIS διαθέτει τρεις υπηρεσίες εκπομπής, μία εκ των οποίων είναι και το NAVTEX.

Στην ουσία η NAVTEX είναι ένα επίγειο σύστημα μεσαίας εμβέλειας (240-400 ν.μ.) που λειτουργεί στην περιοχή των μεσαίων συχνοτήτων (MF) για την κάλυψη των περισσότερων ακτοπλοϊκών περιοχών. Τα μηνύματα εκπέμπονται από ειδικούς σταθμούς της ξηράς και λαμβάνονται με ειδικούς δέκτες άμεσης εκτύπωσης.

Σκοπός έκδοσης μιας NAVTEX είναι είτε για να στείλει προειδοποίηση για τυχόν κακές καιρικές συνθήκες που επικρατούν ανοιχτά της θάλασσας και άλλες πληροφορίες ασφαλείας που αφορούν τα πλοία που κινούνται στην περιοχή.

Παρ’ όλα αυτά, η υπηρεσία NAVTEX μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για έκδοση σήματος κινδύνου, συντονισμό επιχειρήσεων διάσωσης, τοπικές επικοινωνίες και σήματα τοποθεσίας, εντούτοις αυτό δεν εντάσσεται στο ακριβές πλαίσιο της χρήσης της.

​Τα μηνύματα NAVTEX

Σύμφωνα με την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, όλα τα μηνύματα του NAVTEX έχουν πρόθεμα που αποτελείται από ομάδα τεσσάρων (4)  αλφαριθμητικών χαρακτήρων, Β1, Β2, Β3, Β4:

Ο πρώτος χαρακτήρας Β1 (γράμμα) καθορίζει την ταυτότητα του σταθμού εκπομπής.

Ο δεύτερος χαρακτήρας Β2 (γράμμα) καθορίζει την κατηγορία του μηνύματος (όπως περιγράφονται παρακάτω).

Ο τρίτος και τέταρτος χαρακτήρας Β3, Β4 (αριθμός) είναι ο αύξων αριθμός του μηνύματος που αριθμείται από 01 μέχρι και 99. Στη συνέχεια  η αρίθμηση αρχίζει πάλι από 01, αποφεύγοντας αριθμούς NAVTEX που είναι σε ισχύ.

Έκτακτα μεταδιδόμενα μηνύματα που κρίνεται ότι πρέπει να ληφθούν απαραιτήτως από τα πλοία, λαμβάνουν αύξοντα αριθμό 00, και έτσι δεν απορρίπτονται από τον δέκτη, αλλά πάντοτε εκτυπώνονται ανεξάρτητα από τον προγραμματισμό του.

Ο δεύτερος χαρακτήρας Β2 (γράμμα) του προθέματος των μηνυμάτων δηλώνει την κατηγορία του μηνύματος και  χρησιμοποιούνται τα εξής γράμματα (χαρακτήρες):

Α – Ναυτιλιακές Προειδοποιήσεις.
Β – Αναγγελία Θυελλωδών Ανέμων.
C – Αναφορές Πάγων.
D – Πληροφορίες Έρευνας – Διάσωσης.
E – Δελτίο Καιρού.
F – Μηνύματα Πλοηγικής Υπηρεσίας.
G – Μηνύματα DECCA.
Η – Μηνύματα LORAN.
Ι – Μηνύματα OMEGA.
J – Μηνύματα SATNAV.
K – Άλλα Μηνύματα Ηλεκτρονικών Ραδιοβοηθημάτων.
L – Ναυτιλιακές Προειδοποιήσεις – επιπρόσθετες του γράμματος Α.Ζ – Μη Ύπαρξη Μηνυμάτων.

​Οι ελληνικές θάλασσες εξυπηρετούνται με μηνύματα NAVTEX που εκδίδονται στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα (Διεθνή και Εθνική Υπηρεσία  NAVTEX) και εκπέμπονται από τρεις (3) ελληνικούς σταθμούς εγκατεστημένους στο Ηράκλειο (35° 19´ 19,7´´ – 25° 44´ 54,9´´) με χαρακτηριστικό [Η],[Q],[S] αντίστοιχα για το Νότιο Αιγαίο, στην Κέρκυρα (39° 36´ 25,7´´ – 19° 53´ 28,4´´) με χαρακτηριστικό [Κ],[Ρ] αντίστοιχα για το Ιόνιο Πέλαγος και Λήμνο (39° 54´ 24,7´´ – 25° 10´ 50,7´´) με χαρακτηριστικό [L],[R] αντίστοιχα για το Αιγαίο. Η περιοχή εξυπηρετήσεως του κάθε σταθμού καθώς και τα όριά του απεικονίζονται στον χάρτη με τίτλο Ελληνικοί Σταθμοί NAVTEX – Περιοχές Εξυπηρέτησης.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

23 Ιουλίου 1975: Αιματοκύλισμα απεργών στην πρώτη επέτειο της δημοκρατίας

Newsteam 0 Comments

Ακριβώς ένα χρόνο μετά την πτώση της χούντας και με αφορμή την απεργιακή κινητοποίηση των οικοδόμων, η κυβέρνηση Καραμανλή έκανε εκτεταμένη επίδειξη αστυνομικής βίας, καθιστώντας σαφή τα όρια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Συνάμα, αποκαλύπτονταν τόσο η δυναμική ενός εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος που τροφοδοτούνταν από τις πρόσφατες μνήμες της αντιδικτατορικής Αντίστασης και κυρίως από την εξέγερση του Νοέμβρη 1973, όσο και οι αντιφάσεις της Αριστεράς, που δυσκολευόταν να κατανοήσει τον χαρακτήρα του μεταδικτατορικού καθεστώτος και τις πραγματικές αντιθέσεις που αναδείκνυε η ιστορική συγκυρία.

Η απεργία των οικοδόμων και η σύγκρουση

Η απεργία κηρύχτηκε από τη Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων στα οποία κυρίαρχη δύναμη ήταν η παράταξη του ΚΚΕΕΣΑΚ), ενώ σημαντική ήταν και η δύναμη του ΑΕΜ, της συνδικαλιστικής παράταξης της ανανεωτικής Αριστεράς (κυρίως του ΚΚΕ εσ.). Υπολογίσιμη ήταν και η παρουσία δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, κυρίως της ΠΕΣΠ (συνδικαλιστικής παράταξης της ΟΜΛΕ), αλλά και τροτσκιστικών οργανώσεων, όπως η ΕΔΕ και η ΟΚΔΕ, της ΟΣΕ κ.λπ. Εντούτοις, ξεχωριστή σημασία έχει το γεγονός ότι πολύ μεγάλο μέρος των οικοδόμων και ιδιαίτερα των πιο νέων, δεν συνδεόταν με κανένα κόμμα, οργάνωση ή παράταξη, καθώς το μικρό χρονικό διάστημα από τη νομιμοποίησή τους δεν άφηνε πολλά περιθώρια ξεκαθαρίσματος της σύγχυσης που προκαλούσε η πολυδιάσπαση της Αριστεράς.

Ο οικοδομικός κλάδος περιλάμβανε ήδη 200.000 εργατοτεχνίτες, ως συνέπεια της μεταπολεμικής έκρηξης της κατασκευαστικής δραστηριότητας, ιδιαίτερα στα μεγάλα πολεοδομικά συγκροτήματα του λεκανοπεδίου της Αττικής και της Θεσσαλονίκης. Προσφέροντας απασχόληση σε δεκάδες χιλιάδες νέους από την επαρχία που επέλεγαν τον δρόμο της εσωτερικής μετανάστευσης, αλλά και σαν καταφύγιο χιλιάδων διωκόμενων αριστερών, η οικοδομή λειτούργησε προδικτατορικά σαν σχολείο ταξικής συνειδητοποίησης και ο οικοδομικός κλάδος βρέθηκε στην πρωτοπορία των εργατικών και δημοκρατικών αγώνων κατά την περίοδο 1960-67. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου βρήκε στα κρατητήρια της Ασφάλειας δεκάδες οικοδόμους που είχαν συλληφθεί κατά τις συγκρούσεις με την αστυνομία στην τελευταία προδικτατορική απεργία του κλάδου στις 11 Απριλίου 1967.

Τους αγώνες των οικοδόμων της προδικτατορικής περιόδου καθοδηγούσε η Συντονιστική Επιτροπή των οικοδομικών σωματείων που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της ΕΔΑ. Τα σωματεία αυτά είχαν αποκλειστεί από την Ομοσπονδία Οικοδόμων που ανήκε στην ελεγχόμενη από τον εργατοπατερικό συνδικαλισμό ΓΣΕΕ, και η οποία αποτελούνταν από άμαζα σωματεία-σφραγίδες. Επικεφαλής της βρισκόταν ο Κώστας Λυκιαρδόπουλος, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του εργατοπατερισμού, που είχαν κάνει τον φιλοκυβερνητικό συνδικαλισμό και τον αντικομμουνισμό προσοδοφόρο επάγγελμα.

Με την επιβολή της δικτατορίας, με την οποία συνεργάστηκε άψογα ο Λυκιαρδόπουλος και η Ομοσπονδία του, τα υπό αριστερό έλεγχο μαζικά σωματεία διαλύθηκαν, ενώ εκατοντάδες συνδικαλιστές εξορίστηκαν. Εντούτοις και παρά το καθεστώς τρομοκρατίας που επιβλήθηκε, ήταν εκατοντάδες οι οικοδόμοι που συνδέθηκαν με αριστερές αντιδικτατορικές οργανώσεις και οι οικοδομές αποτελούσαν απελευθερωμένα εδάφη, όπου οι συζητήσεις έπαιρναν τον χαρακτήρα ζύμωσης σχετικά με τα ζητήματα του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και με αυτά που απασχολούσαν το κομμουνιστικό κίνημα. Χαρακτηριστική είναι η μαζική και οργανωμένη κάθοδος των οικοδόμων στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη 1973, όπως και το μεγάλο ποσοστό που αντιπροσώπευαν μεταξύ των συλληφθέντων κατά την καταστολή της εξέγερσης. Και όλα αυτά συνέβαιναν παρόλο που το βιοτικό επίπεδο του κλάδου συνέχισε να βελτιώνεται, ως αποτέλεσμα της ανησυχίας που προκαλούσε ο κλάδος στο καθεστώς και της συνέχισης της κατασκευαστικής έκρηξης, τουλάχιστον ώς το 1973, η ανακοπή της οποίας, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, πυροδότησε έντονα φαινόμενα δυσαρέσκειας.

Μετά την πτώση της δικτατορίας και την ανασύσταση των μαζικών οικοδομικών οργανώσεων και της Συντονιστικής Επιτροπής, τέθηκαν επιτακτικά τα ζητήματα ανεργίας του κλάδου, ταυτόχρονα με τη ρύθμιση μιας σειράς ζητημάτων που εκκρεμούσαν από την προδικτατορική περίοδο. Παράλληλα, παρέμενε το αίτημα του εκδημοκρατισμού του συνδικαλιστικού κινήματος, της ένταξης των σωματείων στην Ομοσπονδία και της διοργάνωσης δημοκρατικού αντιπροσωπευτικού Συνεδρίου.

Με τα αιτήματα αυτά διοργανώθηκε η απεργία της 23ης Ιουλίου 1975, την οποία αποδοκίμασε η Ομοσπονδία του Λυκιαρδόπουλου και η κυβερνητική ΓΣΕΕ, και προγραμματίστηκε απεργιακή συγκέντρωση στο θέατρο Περοκέ, στην πλατεία Μεταξουργείου.

Η πρωινή συγκέντρωση υπήρξε εξαιρετικά μαζική και οι απεργοί κατέκλυσαν όχι μόνο τον χώρο του θεάτρου αλλά και μεγάλη έκταση έξω απ’ αυτό. Οι συνδικαλιστές, ανταποκρινόμενοι στο αίτημα των συγκεντρωμένων, αποφάσισαν τη διοργάνωση πορείας προς το Υπουργείο Εργασίας, στην οδό Πειραιώς, μέσω της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.

Λίγο μετά το ξεκίνημα της πορείας αστυνομικές δυνάμεις παρατάχθηκαν στην Αγίου Κωνσταντίνου, ανακόπτοντάς την. Ήταν μία από τις πρώτες εμφανίσεις των ΜΑΤ που μόλις είχε ιδρύσει η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πίσω τους στάθμευσαν αύρες, επίσης καινοφανή θωρακισμένα οχήματα, προορισμένα να καταδιώκουν διαδηλωτές και να εκτοξεύουν δακρυγόνα.

Ενώ οι εκπρόσωποι της Συντονιστικής Επιτροπής δέχτηκαν την αξίωση της αστυνομίας να μην προχωρήσει η πορεία προς την Ομόνοια, αλλά να κατευθυνθεί προς την Πειραιώς μέσω των ενδιάμεσων στενών δρόμων, τα ΜΑΤ εξαπέλυσαν άγρια επίθεση, που συνοδεύτηκε από ορυμαγδό δακρυγόνων, υποχρεώνοντας τους απεργούς σε υποχώρηση. Αμέσως μετά, όμως, οι διαδηλωτές ανασυντάχτηκαν σε πολυάριθμες πολυπληθείς ομάδες, στήνοντας οδοφράγματα και περνώντας στην αντεπίθεση, πετώντας στους αστυνομικούς πέτρες και καδρόνια που πήραν από παρακείμενες οικοδομές.

Μέσα σε λίγη ώρα τα επεισόδια επεκτάθηκαν σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας, για να ενταθούν μετά τη γνωστοποίηση της άρνησης του υπουργού Εργασίας Κωνσταντίνου Λάσκαρη να δεχτεί την αντιπροσωπεία της Συντονιστικής που κατόρθωσε να φτάσει μέχρι το υπουργείο. Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα στην περιοχή μεταξύ Μεταξουργείου, πλατείας Κουμουνδούρου, πλατείας Κοτζιά, Εξαρχείων και λεωφόρου Αλεξάνδρας διεξάγονταν μάχες μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, στήνονταν οδοφράγματα και ανάβονταν φωτιές για την εξουδετέρωση των δακρυγόνων που έπεφταν βροχή από τις αύρες.

Στα επεισόδια συμμετείχαν χιλιάδες οικοδόμοι, κυρίως νέοι, αλλά και μεγαλύτεροι, έμπειροι από τις προδικτατορικές κινητοποιήσεις, καθώς και χιλιάδες φοιτητές και μαθητές, που έσπευσαν να συμπαρασταθούν στους αγωνιζόμενους απεργούς. Εξάλλου, εκείνες τις μέρες οι φοιτητές βρίσκονταν σε κινητοποίηση για την ανατροπή της κυβερνητικής απόφασης να μετατραπούν οι φοιτητικοί σύλλογοι σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ώστε να ελεγχθεί το ορμητικά αναπτυσσόμενο φοιτητικό κίνημα.

Καθώς οι μνήμες του Νοέμβρη ήταν ζωντανές, κυρίαρχα ήταν τα συνθήματα δεν έγινε ο Νοέμβρης για τον Καραμανλή και το Πολυτεχνείο ήταν η αρχή, θα ‘ρθει κι η σειρά του Καραμανλή, ενώ οι αστυνομικοί αποδοκιμάζονταν με το σύνθημα αυτοί σκοτώσαν τ’ αδέρφια μας. Χαρακτηριστική του κλίματος της εποχής ήταν και η συμπαράσταση της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών, που εκδηλωνόταν ακόμη και με την προμήθεια των διαδηλωτών με κάθε είδους εύφλεκτο υλικό, ακόμη και με τηλεφωνικούς καταλόγους από τα μαγαζιά και τα γραφεία του κέντρου της Αθήνας, που χρησίμευαν στο άναμμα φωτιών για την αντιμετώπιση των δακρυγόνων.

Μετά τη λήξη των συγκρούσεων, που ακολούθησε την αποχώρηση της αστυνομίας από τους δρόμους, υπολογίζονταν σε περισσότερους από 40 οι τραυματισμένοι διαδηλωτές, ενώ υπήρχαν και τραυματίες αστυνομικοί. Δεκάδες ήταν και οι συλληφθέντες, κάποιοι από τους οποίους κρατήθηκαν και πέρασαν από δίκη μετά από λίγες μέρες.

Η αμήχανη Αριστερά

Τα επεισόδια της 23ης Ιουλίου 1975 στάθηκαν μια ακόμη αφορμή για την εκδήλωση της αμηχανίας της κοινοβουλευτικής Αριστεράς απέναντι σε μορφές αγώνα του μαζικού κινήματος που δεν εντάσσονταν στον πολιτικό της προγραμματισμό. Αν και το βράδυ της ίδιας μέρας οι ηγέτες των αριστερών κομμάτων (Χαρίλαος Φλωράκης του ΚΚΕ, Μπάμπης Δρακόπουλος του ΚΚΕ εσ. και Ηλίας Ηλιού της ΕΔΑ) αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όπως άλλωστε έκαναν και οι Γεώργιος Μαύρος και Ανδρέας Παπανδρέου, την επόμενη μέρα τόσο το ΚΚΕ όσο και το ΚΚΕ εσ. φρόντισαν να κρατήσουν αποστάσεις από τους διαδηλωτές. Ο μεν Ριζοσπάστης αναφέρθηκε σε σκοτεινούς κύκλους της αντίδρασης (που) βρίσκονταν πίσω από τα χθεσινά γεγονότα, η δε Αυγή έκανε λόγο για αριστεροχουντικούς προβοκάτορες.

Σύμφωνα με τα δύο ΚΚΕ, τα επεισόδια εντάσσονταν σε κάποιο συνολικότερο σχέδιο αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας, το οποίο επεξεργάζονταν κύκλοι που επιδίωκαν την επαναφορά του δικτατορικού καθεστώτος. Κατονομαζόμενοι ή μη, οι κύκλοι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Αμερικανούς, τα σημαντικά απομεινάρια της χούντας στον κρατικό μηχανισμό και κυρίως στα σώματα ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις, αλλά και μεγάλο τμήμα του κυβερνητικού κόμματος της Ν.Δ. Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, επιδιωκόταν και η εκτροπή των ειρηνικών κινητοποιήσεων του μαζικού κινήματος σε βίαιη αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής, έτσι ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα συκοφάντησης των μαζικών αγώνων, των συνδικαλιστικών φορέων και της Αριστεράς, και να δικαιολογηθεί η λήψη μέτρων σε αντιδημοκρατική κατεύθυνση.

Η λογική αυτή διαπερνούσε την κεντρική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ εσ., που οριζόταν από την επιδίωξη της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας (ΕΑΔΕ). Το ΚΚΕ, αν και τασσόταν σαφώς κατά της πολιτικής αυτής, αρνούμενο να αποδεχτεί την ανάγκη συνεργασίας με τη δημοκρατική Δεξιά που, κατά το ΚΚΕ εσ., εξέφραζε ο Καραμανλής, ουσιαστικά δεν απέκλειε τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης και επιβολής νέου δικτατορικού καθεστώτος. Επιπλέον, πάγια τακτική του ήταν η αντίθεση σε κάθε μορφή οργάνωσης και αγώνα που δεν εκπορευόταν από δική του παρέμβαση και δεν ελεγχόταν από το ίδιο.

Στην πραγματικότητα, τόσο τα δύο ΚΚΕ όσο και σημαντικό –και πλειοψηφικό- τμήμα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς εκείνων των χρόνων, αδυνατούσαν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που οικοδομούνταν στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση του 1974. Εγκλωβισμένες στην εκτίμηση ότι η Ελλάδα ήταν χώρα εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό (κυρίως τον αμερικανικό) και οικονομικο-κοινωνικά καθυστερημένη, οι αριστερές αυτές δυνάμεις δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τη δυναμική του ελληνικού καπιταλισμού, που μετά από μια διαδικασία ανάπτυξης που χαρακτήρισε τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες -έχοντας αποκρούσει αποτελεσματικά τον κίνδυνο που αντιπροσώπευσε το εαμικό κίνημα της δεκαετίας του ’40- ήταν, πλέον, σε θέση να επιχειρήσει βαθιές τομές στην κατεύθυνση του εκσυγχρονισμού του. Επιμένοντας στην αντιφασιστική-αντιιμπεριαλιστική ρητορική –την οποία ευνόησε η επιβολή της εφτάχρονης δικτατορίας και η νατοϊκή πολιτική έναντι των ελληνοτουρκικών αντιθέσεων και της υπόθεσης της Κύπρου- δεν μπορούσαν να δουν ότι η αυταρχική θωράκιση του καθεστώτος μετά το 1974 δεν συνιστούσε φασιστικοποίηση, αλλά τυπική διαδικασία θωράκισης της αστικής δημοκρατίας.

Ουσιαστικά, τα δύο ΚΚΕ δεν μπορούσαν να απαλλαγούν από τον φόβο που προκαλούσε ο ενδεχόμενος (φανταστικός, όπως αποδείχτηκε) κίνδυνος να τεθούν και πάλι εκτός νόμου, με αφορμή τη στήριξη εκδηλώσεων του μαζικού κινήματος που έβγαιναν από το πλαίσιο της αστικής νομιμότητας. Ποιος θυμάται, π.χ., τις αντιδράσεις τους όταν άρχισε να ακούγεται το σύνθημα νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, το οποίο χαρακτηριζόταν αριστερίστικο, τυχοδιωκτικό και προβοκατόρικο; Θα περνούσαν πολλά χρόνια και θα μεσολαβούσε η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και η διάψευση των φόβων μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής, για να ενταχθεί στη συνθηματολογία της κοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Γιατί τα ελληνοτουρκικά αποτελούν πλέον αχαρτογράφητο τοπίο

Newsteam 0 Comments

Kατά τι διαφέρει η παρούσα κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις από προηγούμενες; Περισσότερο και από τις αλλαγές στον συσχετισμό δύναμης, κατά το ότι έχει εκλείψει το πλαίσιο που τις οριοθετούσε.

Το ΝΑΤΟ έχει κηρυχθεί (με αφορμή μάλιστα ακριβώς την συμπεριφορά της Τουρκίας) εγκεφαλικά νεκρό από τον Εμανουέλ Μακρόν, ενώ η ικανότητα και η προθυμία των ΗΠΑ να υπαγορεύουν λύσεις στην περιοχή έχει σαφώς αμβλυνθεί.

Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας έχει πρακτικά ακυρωθεί, τόσο διότι προσέκρουσε στις αντιρρήσεις ηγετικών δυνάμεων της Ε.Ε., όσο και διότι δεν χρησιμεύει πλέον στον Ερντογάν για την εμπέδωση της εξουσίας του.

Η Τουρκία αντί να μάχεται εντός των συνόρων της με το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα, έχει μεταθέσει την αντιπαράθεση στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, παράλληλα δε έχει απεμπολήσει την κεμαλιστική επιφύλαξη για την ανάμιξη στα μεσανατολικά πράγματα, γεγονός που βέβαια την έχει καταστήσει μέρος λυσσαλέων συγκρούσεων με αραβικές δυνάμεις, αλλά της έχει δώσει και την ευκαιρία να απλώσει το στρατιωτικό της αποτύπωμα μέχρι το Κατάρ, τη Σομαλία και τη Λιβύη.

Μετά από μακρά απουσία, η Ρωσία είναι πλέον παρούσα στην ανατολική Μεσόγειο, γεγονός που περιπλέκει αφόρητα την εξίσωση, αλλά και δίνει στην Άγκυρα μεγαλύτερη ευχέρεια κινήσεων – σε μιαν ακροβασία ανάμεσα στο δέλεαρ της ευρασιατικής ολοκλήρωσης και την προστασία που προσφέρει η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ απέναντι σε μια πυρηνική δύναμη που αποτελεί ιστορικό αντίπαλο και νυν ιδιόμορφο εταίρο.

Κυρίως όμως στηρίζεται στον ίδιο τον βολονταρισμό του – και στην αναγνώριση της αλλαγής του όλου πλαισίου. Σχηματικά μιλώντας, Χόλμπρουκ ο οποίος να σηκώσει το τηλέφωνο, όπως την κρίσιμη βραδιά των Ιμίων δεν υπάρχει πια. Και ελιγμοί σαν αυτούς του Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος στην κορύφωση της κρίσης του Μαρτίου του 1987 απέστειλε τον υπουργό Εξωτερικών του στη Σόφια, υπερπηδώντας το τείχος του Ψυχρού Πολέμου, μοιάζει σήμερα να προσιδιάζουν περισσότερο στον ισχυρό άνδρα της Άγκυρας.

*Οι απόψεις του κειμένου εκφράζουν τον αρθρογράφο και δεν συμπίπτουν κατ’ ανάγκη με τις θέσεις της Iskra

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Η Αμερική αδυνατεί να βρει πολιτική λύση

Newsteam 0 Comments

Οι προβλέψεις, σύμφωνα με ένα γνωστό ευφυολόγημα, αποτελούν πολύ δύσκολη υπόθεση, ιδίως αν αφορούν το… μέλλον. Ακόμη περισσότερο, αν αφορούν, θα πρόσθετε κανείς, κάτι τόσο ρευστό όσο η αμερικανική εκλογική σκηνή. Οι περισσότεροι σχολιαστές τις ημέρες που διανύουμε μοιάζει να έχουν ξεχάσει αυτόν τον κανόνα, καθώς αντιμετωπίζουν ως προεξοφλημένο το αποτέλεσμα της κάλπης στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, δεδομένης της δημοσκοπικής υστέρησης του Ντόναλντ Τραμπ, εν μέσω συνεχιζόμενης πανδημίας και οικονομικής καταβύθισης.

Υπάρχουν όμως και οι αιρετικοί. Όπως ο καθηγητής του πανεπιστημίου Stony Brook, Χέλμουτ Νόρποθ, ο οποίος, σύμφωνα με όσα δήλωσε την Τετάρτη, υποστηρίζει ότι οι πιθανότητες επανεκλογής του Τραμπ υπολογίζονται σε 91%. Ο Νόρποθ είχε επιτυχώς προβλέψει την εκλογική νίκη του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου το 2016, εννέα μήνες πριν από τις εκλογές, όταν αυτή φάνταζε εντελώς απίθανη. Και τώρα υποστηρίζει ότι σε επίπεδο Εκλεκτορικού Κολεγίου οι συσχετισμοί ενδέχεται να είναι ακόμη ευνοϊκότεροι για τον Νεοϋορκέζο μεγιστάνα από το προηγούμενο σκορ των 362 ψήφων, έναντι 304 για τη Χίλαρι Κλίντον.

Το μοντέλο που έχει εκπονήσει ο Νόρποθ στηρίζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στις επιδόσεις των υποψηφίων κατά τις προκριματικές εκλογές για το χρίσμα του κόμματός τους – και βρίσκει εφαρμογή στο τελικό αποτέλεσμα της προεδρικής κάλπης στις 25 από τις 27 αναμετρήσεις μετά το 1912 (οπότε καθιερώθηκαν οι προκριματικές), εξαιρουμένων των οριακών νικών του Κένεντι το 1960 και του Μπους τζούνιορ το 2000.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής του Stony Brook, η τωρινή δημοσκοπική εικόνα δεν σημαίνει πολλά πράγματα, καθώς η αμερικανική ιστορία βρίθει υποψηφίων οι οποίοι κατά την άνοιξη του εκλογικού έτους είχαν άνετο προβάδισμα, μόνο και μόνο για να χάσουν το φθινόπωρο, π.χ. ο Ντιούι το 1948, ο Νίξον το 1960, ο Κάρτερ το 1980, ο Δουκάκης το 1988, ο Μπους το 1992 και ο Κέρι το 2004.

Σε αυτούς θα μπορούσε να προστεθεί και ο τωρινός εκλεκτός των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν – και ο λόγος έγκειται στις εξαιρετικά αδύναμες επιδόσεις του στις προκριματικές της Άιοβα και του Νιου Χάμσαϊρ, όπου κατετάγη τέταρτος και πέμπτος αντιστοίχως, προτού ανακάμψει στη Νότιο Καρολίνα. Η έλλειψη ενθουσιασμού στη βάση των Δημοκρατικών για τον 78χρονο προεδρικό υποψήφιο του κόμματος είναι πράγματι εμφανής – και η ευαλωτότητα του εξαφανισμένου καθ’ όλη την πανδημία Μπάιντεν εντείνει τον προβληματισμό.

Τα δύσκολα για τον Τραμπ

Προς το παρόν, ωστόσο, ο άλλοτε αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα εμφανίζεται ως ο ευνοημένος όλων των δημοσκοπήσεων. Ο μέσος όρος του προβαδίσματός του, όπως τον υπολόγισε το Real Clear Politics, ανέρχεται σε 8,7 ποσοστιαίες μονάδες – κατά δε το ρεπουμπλικανικών προτιμήσεων δίκτυο Fox News, o Τραμπ θα πρέπει να καλύψει διαφορά 12 ολόκληρων μονάδων. Το μη στρατευμένο Cook Political Report προέβλεψε την Τετάρτη τσουνάμι τον Νοέμβριο, με το Ουισκόνσιν και την Πενσιλβάνια (που αποτέλεσαν το μυστικό της νίκης του Τραμπ το 2016) να κατακτώνται από τον Μπάιντεν, ενώ και στην Τζόρτζια, την Αριζόνα, τη Βόρειο Καρολίνα και τη Φλόριντα το αποτέλεσμα θεωρείται αμφίρροπο. Η μάχη για την ψήφο των προαστίων, ιδίως τη γυναικεία, εμφανίζεται κρισιμότερη από ποτέ.

Η πιο πρόσφατη μεγάλη δημοσκόπηση, του πανεπιστημίου Quinnipiac, φέρει τον Μπάιντεν να προηγείται έναντι του Τραμπ με 52% έναντι 37% σε εθνικό επίπεδο, τρεις μήνες προτού στηθούν οι κάλπες στις ΗΠΑ. Το ανησυχητικότερο για τον Ρεπουμπλικάνο είναι πως κατά τη συγκεκριμένη έρευνα, ο Δημοκρατικός αντίπαλός του τον ξεπερνά πλέον ακόμη και σε ερωτήσεις ως προς το ποιον θεωρούν οι ψηφοφόροι καταλληλότερο για τη διαχείριση της οικονομίας, μέχρι τώρα δυνατό χαρτί του Τραμπ.

Είναι σε αυτό το φόντο που ο ένοικος του Λευκού Οίκου ανακοίνωσε την Τετάρτη τον διορισμό ως νέου διευθυντή στην προεκλογική του εκστρατεία του Μπιλ Στέπιεν, σε αντικατάσταση του Μπραντ Πάρσκεϊλ, συνεργάτη του Τραμπ από το 2015, ο οποίος υποβιβάζεται σε σύμβουλο για θέματα ψηφιακής παρουσίας της καμπάνιας. Προφανώς ο Πάρσκεϊλ χρεώθηκε την αποτυχημένη προεκλογική συγκέντρωση στην Τάλσα της Οκλαχόμα, όταν στο κλειστό γήπεδο όπου μίλησε ο πρόεδρος περίσσευαν οι κενές θέσεις.

Πολεμικό το κλίμα της αντιπαράθεσης

Είναι σε αυτό το φόντο που διακινούνται φήμες ακόμη και ότι ο Τραμπ θα εγκαταλείψει την προσπάθεια, καθώς το εγώ του δεν θα άντεχε την ήττα. Όμως, αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Με την πολεμική ομιλία του στο Όρος Ράσμορ την παραμονή της 4ης Ιουλίου, ο πρόεδρος ανεβάζει τους τόνους της πολιτικο-ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την αμερικανική αριστερά, αποβλέποντας στην παρούσα φάση στο μπετονάρισμα της στενής βάσης του. Άλλωστε, το πλήθος του Black Lives Matters που τον καταγγέλλει καθημερινά στους δρόμους ουδέποτε ανήκε στο ακροατήριό του, ενώ, μετά την απώλεια του επιχειρήματος της ανθούσας οικονομίας, οι πόλεμοι των συμβόλων και των αξιών είναι, όπως και το 2016, το χαρτί της προτίμησής του. Του έκαναν, άλλωστε, αυτό το δώρο πρώτοι οι Δημοκρατικοί, απωθώντας κάθε συζήτηση αναδιανομής, προς όφελος μιας αποκλειστικής επικέντρωσης στο ζήτημα του αντιρατσισμού.

Η αντιπαράθεση τις τελευταίες ημέρες για το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβριο, αποτελεί τον τρόπο του Τραμπ να απευθυνθεί, όσο θα πλησιάζουν οι εκλογές, σε εκείνους τους ψηφοφόρους που προσδοκούν οικονομική και κοινωνική κανονικότητα.

Αμφισβήτηση εκ των προτέρων

Μόνο που όλα αυτά δεν επιλύουν το βασικό πρόβλημα της χώρας. Ότι δηλ. αδυνατεί να βρει πολιτική λύση στην παρούσα πολυεπίπεδη κρίση, εφόσον η πόλωση είναι τέτοια που κανένα αποτέλεσμα δεν θα νομιμοποιηθεί στη συνείδηση της χαμένης πλευράς. Το ότι οι Ρεπουμπλικανοί καταγγέλλουν ήδη σε όλους τους τόνους την εμμονή, λόγω πανδημίας, των Δημοκρατικών κυβερνητών και νομοθετών στην εξ αποστάσεως ψηφοφορία ως πρόκριμα νοθείας, προοιωνίζεται τις αμφισβητήσεις που πρόκειται να υπάρξουν, ξεπερνώντας κατά πολύ το θρίλερ της καταμέτρησης του 2000. Η δε εμφάνιση στην Τζόρτζια πολιτοφυλακής 500 αυτοοργανωμένων Αφροαμερικανών με βαρύ οπλισμό σε ιδιόμορφη παρέλαση, την ίδια ώρα που, από την άλλη πλευρά, πληθαίνουν οι εφορμήσεις ακροδεξιών με τα αυτοκίνητά τους εναντίον διαδηλωτών, υποδηλώνει ότι οι εντάσεις δεν θα μείνουν απαραίτητα στο πολιτικό και μόνο πεδίο.

Δύο διαφορετικές Αμερικές, χωρίς πια σημεία επαφής, έχουν αποδυθεί σε αγώνα μέχρις εσχάτων. Όμως, ο τραμπισμός ήρθε για να μείνει. Ακόμη και αν ο πρωταγωνιστής του τον Νοέμβριο ηττηθεί, η στροφή προς τον συντηρητικό λαϊκισμό που εκφράζει τη λευκή ενδοχώρα θα συνεχίσει να εκφράζεται, πιθανότατα μάλιστα από παίκτες με καλύτερη γνώση των μηχανισμών και των κανόνων του παιχνιδιού της Ουάσινγκτον.

Ποιο θα είναι το κατεξοχήν αντικείμενο προεκλογικής αντιπαράθεσης; Αν κρίνουμε από την εμφάνιση του Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη στον Λευκό Οίκο, αυτό θα είναι η Κίνα. Ο Αμερικανός πρόεδρος είναι σαφές ότι στο ανέβασμα των τόνων της ρητορικής αντιπαράθεσης με τον ασιατικό γίγαντα διακρίνει τον κατάλληλο αποδιοπομπαίο τράγο για όσα κλυδωνίζουν την προεδρία του (πανδημία, ύφεση κτλ.), αλλά και την ευκολότερη συμπύκνωση του εθνικοκεντρικού πολιτικού του στίγματος. Επιχειρώντας εκ παραλλήλου, εννοείται, να εμφανίσει τον Δημοκρατικό αντίπαλό του Τζο Μπάιντεν, ως μαλακό απέναντι στην Κίνα και ως θιασώτη των πολιτικών της παγκοσμιοποίησης που τόσο αποδυνάμωσαν τη βαθιά Αμερική.

Εκατοντάδες εκατομμυρίων δολαρίων έφυγαν από το Ταμείο των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανοικοδόμηση της Κίνας, η οποία γνώριζε οικονομική στασιμότητα πριν εξασφαλίσει την είσοδό της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001 υποστήριξε, με τυπικά χαλαρή ερμηνεία των πραγματικών δεδομένων ο Τραμπ, την στιγμή που οι σχέσεις με το Πεκίνο ακολουθούν διαρκώς καθοδική τροχιά. Μετά την υιοθέτηση του νέου κινεζικού νόμου εθνικής ασφαλείας σχετικά με το Χονγκ Κονγκ, η αμερικανική κυβέρνηση αφαίρεσε από την πρώην βρετανική αποικία το προτιμησιακό καθεστώς που είχε αναγνωρίσει λόγω της αυτονομίας της και του ρόλου της ως διεθνούς χρηματοπιστωτικού κέντρου, ενώ ταυτόχρονα επέβαλλε απαγόρευση βίζας σε ορισμένες κατηγορίες Κινέζων εργαζομένων στον τομέα της τεχνολογίας και επιπλέον διατύπωσε την επίσημη αμερικανική αντίθεση στις διεκδικήσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας στη Νότια Σινική Θάλασσα, που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εστίες γεωπολιτικής έντασης στον πλανήτη.

Δεν πρόκειται απλώς για λόγια. Η αποστολή δύο αμερικανικών αεροπλανοφόρων στην περιοχή, όπου πιθανότατα θα συνδράμουν και βρετανικές δυνάμεις, δίνει αξιοπιστία στον αμερικανικό ισχυρισμό ότι θα χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα για να παρεμποδισθούν οι κινεζικές διεκδικήσεις. Ρισκάρει, ωστόσο, σε μία φάση κατά την οποία η εξουσία του Σι Τζινπίνγκ στηρίζεται όλο και πιο πολύ στην καλλιέργεια εθνικιστικών αισθημάτων, μια θερμή ανάφλεξη, αντίστοιχη αυτής που αντιπαρέθεσε κινεζικές και ινδικές δυνάμεις στις διαφιλονικούμενες μεθοριακές περιοχές των Ιμαλαΐων.

Η επιλογή του Πεκίνου να απειλήσει με κυρώσεις πρόσωπα και οντότητες των ΗΠΑ που θα εμπλακούν στην εφαρμογή των νέων αμερικανικών νόμων περί Χονγκ Κονγκ δείχνει και την πρωτοφανή αυτοπεποίθηση με την οποία προσέρχεται στην αντιπαράθεση η κινεζική ηγεσία. Η ανάγνωση του επίσημου κομματικού τύπου της Κίνας αποτυπώνει ανάγλυφα την εμπεδωμένη στους ιθύνοντες του Πεκίνου πεποίθηση ότι η Ουάσινγκτον αποτελεί εχθρική δύναμη, παγιδευμένη σε μακρά παρακμή την οποία επιχειρεί να καθυστερήσει, φέρνοντας αθέμιτα προσκόμματα στην κινεζική ανάδυση.

Με άλλα λόγια, επί των ημερών του Τραμπ, σημειώνονται οι σημαντικότερες αλλαγές στις σινο-αμερικανικές σχέσεις εδώ και μισόν αιώνα – από τότε δηλ. που οι Νίξον και Κίσινγκερ πραγματοποίησαν το θρυλικό άνοιγμά τους στη χώρα του Μάο.

Το ότι οι Δημοκρατικοί ελίσσονται σε αυτή την προεκλογική συγκυρία επαναφέροντας, με τη βοήθεια ανθρώπων των υπηρεσιών και φιλικών μέσων ενημέρωσης, ευφάνταστα σενάρια περί επιστράτευσης στην επανεκλογή του Τραμπ ενός ρωσικού δακτύλου, ικανού υποτίθεται, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα να χρηματοδοτήσει τους Ταλιμπάν για επιθέσεις εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν δείχνει και τις νεοψυχροπολεμικές περιπλοκές που προορίζεται να φέρει παγκοσμίως το εκλογικό θρίλερ των ΗΠΑ. Είτε με αντικινεζικό είτε με αντιρωσικό πρόσημο (είτε πιθανότητα με μία σύνθεση και των δύο στη λογική του πολιτικού ελάχιστου κοινού παρονομαστή στην Ουάσινγκτον) η επόμενη μέρα της κάλπης του Νοεμβρίου προδιαγράφεται τεταμένη – και οι δύο ευρασιατικές δυνάμεις αναπόφευκτα έρχονται όλο και πιο κοντά.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Οι Κουβανοί γιατροί είναι σαν τον Θεό. Είναι παντού!

Newsteam 0 Comments

Οι Κουβανοί γιατροί είναι σαν τον Θεό. Είναι παντού!, άκουσα μια ιθαγενή γυναίκα να λέει στη ζούγκλα του Petén, στη Γουατεμάλα πριν από λίγα χρόνια, αφού ο τυφώνας Mitch άφησε ένα ίχνος ερήμωσης και ταλαιπωρίας.

Οι ιστορίες της διάσωσης ζωών ήταν πραγματικότητα όχι μόνο σε αυτήν τη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, η φήμη των Κουβανών γιατρών ως αυθεντικών ανθρωπιστικών επαγγελματιών, αλληλεγγύη, εξαπλώθηκε από στόμα σε στόμα. Οι γιατροί ήρθαν και μαζί τους η δυνατότητα ζωής. Η Κούβα οργάνωσε το στρατό της με λευκά ενδύματα ικανό να προσφέρει τις υπηρεσίες του ενάντια σε επιδημίες, πλημμύρες, σεισμούς και άλλες φυσικές καταστροφές.

Το Henrry Reeve Contingent σήμερα μπροστά σε μια παγκόσμια έκτακτη ανάγκη για την υγεία εκθέτει 15 χρόνια εργασίας, και αντιμετωπίζει το COVID-19, με 42 ταξιαρχίες, εκ των οποίων 39 παραμένουν ενεργές με συνολικά 3.578 συνεργάτες. Από αυτούς, 1.747 παρευρίσκονται σε θετικά κρούσματα της νόσου. και 1.583 εργάζονται στην κόκκινη ζώνη. Πάνω από 7.443 ζωές που σώθηκαν καταδεικνύουν τον επαγγελματισμό αυτού του στρατού οικοδόμοι ειρήνης .

Η παρουσία του, ταυτόχρονα, ξυπνά τις προσδοκίες και την ελπίδα σε εκατομμύρια ανθρώπους και την απόρριψη από εκείνους που ανταποκρίνονται στο μίσος και τον τραυματισμό ως μέρος ενός μακρού απαίσιου πολέμου κατά της Κούβας. Ερωτήσεις, απειλές, πιέσεις και ανακοινώσεις ποινών σε χώρες που συνάπτουν κουβανικές ιατρικές αποστολές, θεωρώντας ότι είναι συνεπείς στην εμπορία ανθρώπων, ήταν ορατές σε περιόδους πανδημίας.

Με τη συμπερίληψη της Κούβας σε ένα είδος μαύρης λίστας παράνομη διακίνηση προσώπων καταναγκαστική εργασία οι Ηνωμένες Πολιτείες σκληραίνουν τις επιθέσεις του εναντίον της χώρας μας, ως μέρος μιας στρατηγικής απαξίωση μέσα σε μια αυξανόμενη διεθνή αίτηση για τη χορήγηση της Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης σε αυτές τις ταξιαρχίες.

Αναρωτιέμαι τότε αν αυτοί (αυτοί που μας μισούν), θα έχουν δει τις εικόνες και, το συναισθηματικό χειροκρότημα με το οποίο λαμβάνουν και απορρίπτουν, σε πλατείες και γειτονιές διαφορετικών εθνών του κόσμου εκείνα που αποκαλούν σκλάβοι , κατάσκοποι ή  ψεύτικοι γιατροί  . Προφανώς, δεν τους γνωρίζουν καν, πολύ λιγότερο έδωσαν προσοχή στην ομοφωνία διεθνών φωνών που διεκδικούν το βραβείο για τους Κουβανούς γιατρούς.

Διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πολιτικές προσωπικότητες, κοινωνικοί ηγέτες, αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, υπουργοί, ανώτεροι υπάλληλοι διεθνών οργανισμών, βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης και πολλές άλλες προσωπικότητες στον κόσμο διεκδικούν το Βραβείο Νόμπελ. Για να αναφέρουμε μερικά παραδείγματα: ο νικητής του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης, ο Αργεντινός Adolfo Pérez Esquivel, ο Αμερικανός φεμινιστής θεατρικός συγγραφέας Eve Ensler, ο Αφρικανικός-Αμερικανός συγγραφέας Pulitzer, βραβείο Alice Walker, ο πρώην πρόεδρος του Εκουαδόρ, Rafael Correa, και ο Αμερικανός συγγραφέας και πολιτικός επιστήμονας Noam Chomsky, ο οποίος πρόσφατα διαβεβαίωσε ότι η Κούβα είναι η μόνη χώρα που έχει δείξει πραγματικό διεθνισμό κατά τη διάρκεια της κρίσης του κοροναϊού.

Στον προαναφερθέντα κατάλογο επιτρέπεται να προσθέσω διάσημους ηθοποιούς όπως ο Ντάνι Γκλόβερ και ο Μαρκ Ράφαλο, οι μουσικοί Chico Buarque από τη Βραζιλία, ο Σίλβιο Ροντρίγκεζ από την Κούβα Τομ Μορέλο από τη Νέα Υόρκη και η Λάουρα Παυσίνη από την Ιταλία, που επίσης υποστηρίζουν την απονομή του βραβείου.

Η νορβηγική επιτροπή Νόμπελ ανακοίνωσε πρόσφατα τους υποψηφίους για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2020: περισσότερες από 300 προτάσεις. Ο συνολικός αριθμός των αιτούντων περιλαμβάνει 210 προσωπικότητες και 107 οργανισμούς. Μεταξύ αυτών που έχουν οριστεί είναι η ακτιβίστρια για το κλίμα Greta Thunberg και η ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών της Σαουδικής Αραβίας Loujain al-Hathloul, που φυλακίζονται επί του παρόντος. Το 2019, το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε στον Πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Abiy Ahmed, για τις προσπάθειές του για επίτευξη ειρήνης και διεθνούς συνεργασίας.

Οι διαδικασίες υποψηφιότητας για το βραβείο Νόμπελ ξεκινούν τον Σεπτέμβριο κάθε έτους. Η αίτηση υποψηφιότητας υποβάλλεται μεταξύ μελών ακαδημιών, καθηγητών πανεπιστημίων, επιστημόνων, νικητών βραβείων Νόμπελ, μελών κοινοβουλευτικών συνελεύσεων, μεταξύ άλλων, που παρουσιάζουν τους υποψηφίους για το επόμενο έτος.

Ξεκίνησε στις 28 Απριλίου από τις ενώσεις Κούβα Λίντα και Γαλλία Κούβα , η πρωτοβουλία έλαβε την υποστήριξη ομάδων αλληλεγγύης, πολιτικών δυνάμεων και συνδικάτων από τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία, και από περίπου χίλιους χρήστες του Διαδικτύου στον ιστότοπο του Facebook Nobel Prix de la paix pour les brigades medicales cubaines Henry Reeve. Η διεθνής κοινότητα είναι μάρτυρας της αλληλεγγύης των κουβανών επαγγελματιών υγείας, οι οποίοι παρέχουν τις υπηρεσίες τους και μοιράζονται εμπειρίες σε άλλα μέρη του κόσμου. Επί του παρόντος, εκτός από την αποστολή τους να βοηθήσουν στην καταπολέμηση του COVID-19, Κουβανοί γιατροί και νοσηλευτές συμμετέχουν σε σχεδόν 70 αποστολές σε διαφορετικά έθνη του κόσμου.

Η Κούβα είναι ηγέτης στην παγκόσμια αλληλεγγύη και κανείς δεν το αμφιβάλλει, και ενώ αποφασίζουν σε ποιον θα απονείμουν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, οι κουβανοί γιατροί συνεχίζουν να προσφέρουν αλληλεγγύη: Φεύγουν από την Κούβα για νέες αποστολές υγείας και επιστρέφουν με την αποστολή που έχει επιτευχθεί για να σώσει ζωές. Έχει ήδη ανακοινωθεί για αυτήν τη Δευτέρα, η άφιξη της ταξιαρχίας που παρείχε υπηρεσίες στην περιοχή του Πιεμόντε, στο Τορίνο της Ιταλίας, όπου 38 ταξιαρχίες υγείας εργάζονταν για τρεις μήνες, έφυγε ο Δρ Julio Guerra, συντονιστής του σώματος για τις ιστορίες της ζωής στην κόκκινη ζώνη, τις επαγγελματικές και φιλικές σχέσεις μεταξύ γιατρών και νοσοκόμων και μας λέει για την ιδέα του Δέντρου της Ζωής με τις λευκές κορδέλες που ανακοίνωσαν μέρα με τη μέρα τις ζωές που σώθηκαν.

Ο γιατρός Leonel Toledo Gálvez, ειδικός στην Ολοκληρωμένη Γενική Ιατρική, μιλά για την αποστολή ως δοκιμή όπου απέκτησε πολύ καλούς βαθμούς, έμαθε για μια περίπλοκη ασθένεια και πήρε το χαμόγελο και την αγάπη των ασθενών του ως έπαθλο και το πουκάμισο με τον αριθμό 7 απονεμήθηκε στο Ειδικό για τους κουβανούς γιατρούς του Πιεμόντε για το κλαμπ Γιουβέντους στο Τορίνο, την πιο επιτυχημένη ομάδα ποδοσφαίρου στην Ιταλία και έναν από τους πιο επιτυχημένους συλλόγους στον κόσμο. Ο ίδιος ο Κριστιάνο Ρονάλντο υπέγραψε όλα τα πουλόβερ για να αναγνωρίσουν το έργο τους και παρόλο που η παράδοση δεν μπορούσε να γίνει προσωπικά, για να σεβαστεί το πρωτόκολλο υγείας, η χειρονομία δεν παραβλέφθηκε από τον μεγάλο διεθνή τύπο.

Ο Δρ. Samuel Isaac Prada López, ειδικός στο MGI, μετρά τις ώρες για να επιστρέψει και να συνεχίσει τις σπουδές του στην ειδικότητα της Ουρολογίας. Θέλει να είναι στην Κούβα, δεν έχει την αγάπη του λαού της, έχει χάσει τους συναδέλφους της και θέλει να αγκαλιάσει την οικογένειά της. Το Piedmont είναι στην καρδιά όλων. Το μεγαλύτερο βραβείο του: σώθηκαν ζωές, ολοκληρώθηκε η αποστολή.

Κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παραμονής τους στο Τορίνο, οι Κουβανοί ειδικοί πραγματοποίησαν περισσότερες από 5.100 ιατρικές υπηρεσίες, περισσότερες από 29.000 διαδικασίες και νοσηλευτικές ενέργειες με περισσότερους από 170 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία και ανέπτυξαν μια γόνιμη σχέση με γιατρούς, εθελοντές παραϊατρικούς και υγειονομικό προσωπικό.

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Γερμανία: ακροδεξιοί τρομοκράτες στην Αστυνομία

Newsteam 0 Comments

Ναζιστές στη γερμανική αστυνομία; Ουδεμία έκπληξη! Είναι σαν να λες Αλβανός πετράς ή Κεφαλλονίτης βλάσφημος. Τα κράτη έχουν συνέχεια και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, αποτελεί τη συνέχεια του Τρίτου Ράιχ, επίσημα, ήδη από την ίδρυσή της, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Υπέστη τις συνέπειες του πολέμου, πλήρωσε αποζημιώσεις μαζί με την Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας σε όσους το ζήτησαν, αρνείται να πληρώσει αποζημιώσεις σε όσους το δικαιούνται, δίνοντας δικαστικές μάχες στην Ιταλία για παράδειγμα ή στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Στάλιν δέχτηκε τη συνέχεια του γερμανικού κράτους ως προς την μετά τον Χίτλερ εποχή, ήδη τον Φλεβάρη του 1942 με τη διαταγή Νο. 55, στην οποία ανέφερε πως οι εμπειρίες της Ιστορίας δηλώνουν, πως οι Χίτλερ έρχονται και φεύγουν, ο γερμανικός λαός και το γερμανικό κράτος παραμένει. Θέλησε με αυτόν τον τρόπο αφενός να εμφυσήσει αισιοδοξία για τη νίκη του λαού του, αφετέρου να αποτρέψει από πράξεις εκδίκησης σε Γερμανούς αιχμαλώτους, ενώ έβαζε και τους πρώτους όρους για την μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.

Ο πόλεμος τελείωσε, οι ναζί ηττήθηκαν, τα ερείπια απομακρύνθηκαν, η ανοικοδόμηση άρχισε, η Γερμανία ξανάγινε μεγάλη δύναμη χάρη στη δουλειά των φτωχών εργατών και εργατριών από τις νικήτριες χώρες συν την Τουρκία, με χρηματοδότηση από το σχέδιο Μάρσαλ, από τα αποθέματα των πλούσιων Γερμανών και από τον πλούτο που εκλάπη από τα θύματα του ναζισμού και δεν επεστράφη ποτέ. Ο κρατικός μηχανισμός, οι δικαστές, οι δάσκαλοι, οι εφοριακοί, οι προϊστάμενοι στα τμήματα των δημοτικών υπηρεσιών, όσοι τέλος πάντων επεβίωσαν του πολέμου, ξανάπιασαν δουλειά μετά το Μάιο του 1945. Το ίδιο και η Αστυνομία. Εκ του μηδενός δεν χτίζεται τίποτε και μια τόσο ικανή αστυνομία όσο αυτή της Γερμανίας με τις πρωσικές παραδόσεις, με τις τεχνικές, με τις γνώσεις δεν διαλύεται, αντίθετα, δίνει όρκο πίστης στο νέο πολίτευμα και συνεχίζει τη δουλειά της. Όπως παντού, μετά από κάθε μεγάλη πολιτικο-κοινωνική αλλαγή. Τα κράτη και τα έθνη παρουσιάζουν μεν τομές και ρήξεις, έχουν όμως και συνέχειες. Στη Δυτική Γερμανία ήταν πιο πολλές οι συνέχειες όσον αφορά στο προσωπικό του κρατικού μηχανισμού, στην Ανατολική πιο πολλές οι ασυνέχειες.

Το ότι δόθηκε όρκος πίστης στη Δημοκρατία το 1946 και το 1949 δεν σημαίνει κιόλας ότι αυτός ο όρκος ήταν ειλικρινής. Ο ίδιος αστυνομικός που βασάνισε το 1934 κομμουνιστές, σοσιαλδημοκράτες και ποινικούς, ήταν ο ίδιος που έδειρε Εβραίους στη Βρέμη, ας πούμε το 1938, επέβλεψε τη λεηλασία της περιουσίας τους, της φτωχικής οικοσκευής της εβραϊκής εργατο-οικογένειας και τους πήγε το 1941 στο τρένο για την Τρεμπλίνκα. Κοίταζε με προσοχή για το αν υπάρχουν κατάσκοποι το 1943 και ίσως να κρέμασε κάποιον νέο που αρνιόταν να πολεμήσει, εκεί γύρω στις 25 Απρίλη του 1945, όταν ο κλοιός των Συμμάχων στένευε και ο πληθυσμός συζητούσε έντονα το ενδεχόμενο να παραδοθεί, ώστε να αποφευχθεί η περαιτέρω μάταιη αιματοχυσία. Ο αστυνομικός παραδόθηκε και λίγους μήνες μετά ξανάπιασε δουλειά υπό την επίβλεψη του συμμαχικού στρατού κατοχής.

Το τι σκεφτόταν, το τι κουβέντιαζε ιδιωτικά, το τι ψήφιζε έμενε έξω από τη σφαίρα της δημοσιότητας. Εκπαίδευσε τους νεότερους, και σίγουρα θα καυχιόταν για τον τρόπο που συμμετείχε στην άρτια και με πρωσικό σύστημα οργανωμένη παρακολούθηση και τελικά στη σύλληψη ενός δικτύου παρανόμων το 1934 (που μπορεί να ήταν κλέφτες ή απατεώνες ή κομμουνιστές και σίγουρα πήραν το δρόμο για το στρατόπεδο συγκέντρωσης Όχτουμζαντ), εντέλει πήρε σύνταξη το 1960, ενώ οι νεότεροι με τη σειρά τους υπήρξαν οι εκπαιδευτές των επόμενων και φτάνουμε, γενιά τη γενιά στο 2020.

Ένας Έλληνας δολοφονημένος

Σε όλη τη περίοδο 2000-2007 δρούσε στη Γερμανία η Εθνικοσοσιαλιστική Παράνομη Οργάνωση NSU. Δολοφόνησε τον Έλληνα κλειδαρά Θεόδωρο Βουλγαρίδη, οκτώ ανθρώπους τουρκικής καταγωγής και μια Γερμανίδα αστυνομικό. Όταν η αστυνομία για άλλο λόγο, μια ληστεία, βρέθηκε το 2011 κοντά σε δύο από του δολοφόνους, αυτοί αυτοκτόνησαν. Με τα στοιχεία που βρέθηκαν μετά την διπλή αυτοκτονία ξευλίχτηκε η δράση της οργάνωσης. Τότε αποκαλύφθηκε ότι οι αστυνομικές αρχές έβλεπαν πίσω από τις δολοφονίες τη δράση κάποιας τούρκικης μαφίας (της Μαφίας του Βόσπορου, όπως την ονόμαζαν) και έκαναν, υποτίθεται, έρευνες σε αυτήν την κατεύθυνση. Όμως τα στοιχεία της έρευνας μετά την αποκάλυψη της ύπαρξης της NSU, έδειξαν ότι οι δολοφόνοι ακούμπαγαν στο κράτος μέσα από τις επαφές της οργάνωσης με την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος, την υπηρεσία προστασίας πολιτεύματος της Ασφάλειας, για να το μεταφράσουμε στα ελληνικά. Χωρίς να αποδειχτεί ότι οι αρχές ήξεραν, αποκαλύφθηκε ότι μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης έπαιρναν χρήματα από τις αρχές, για να δίνουν πληροφορίες σχετικά με το τι συμβαίνει στους κόλπους των οργανωμένων ναζιστών γενικώς. Και αυτά τα χρήματα κατέληγαν στη χρηματοδότηση της τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία δολοφονούσε, ενώ η αστυνομία έψαχνε τους δολοφόνους στην… Κωνσταντινούπολη. Δίκες έγιναν, ισόβια εισέπραξε μόνο μία εκ των κατηγορουμένων. Αρκετοί καταδικασθέντες είναι ήδη ελεύθεροι. Το σκάνδαλο ήταν μεγάλο.

Απειλές για τη ζωή από κομπιούτερ της… Αστυνομίας!

Κρίναμε αναγκαία αυτή τη μεγάλη εισαγωγή σχετικά με την συνέχεια στο θεσμό της Αστυνομίας και τη φυσική σχέση του με τον ναζισμό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παντού και πάντα ένας Γερμανός αστυνομικός έχει κρυφά το πορτρέτο του Φύρερ στο πορτοφόλι. Αστυνομικοί είναι αυτοί που ερευνούν αυτές τις υποθέσεις και αστυνομικοί έφεραν στην επιφάνεια την υπόθεση της NSU. Τώρα, εμφανίστηκε η NSU 2.0. Και αυτήν τη φορά η έδρα της φαίνεται να είναι στην ίδια την αστυνομία.

Η Έσση είναι ένα ισχυρό ομόσπονδο κρατίδιο στην κεντρική Γερμανία, με πρωτεύουσα το Βισμπάντεν και σημαντικότερη πόλη τη Φραγκφούρτη. Τον περασμένο Φεβρουάριο κάποιος έψαξε και βρήκε στους υπολογιστές της τοπικής αστυνομίας, συγκεκριμένα στο 3ο αστυνομικό τμήμα του Βισμπάντεν, προσωπικά δεδομένα της αναπληρώτριας επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του αριστερού κόμματος Die Linke στο τοπικό κοινοβούλιο, Γανίνε Βίσλερ. Λίγο μετά η βουλευτής άρχισε να λαμβάνει μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με απειλές για τη ζωή της λόγω της πολιτικής της τοποθέτησης και δράσης. Τα μηνύματα έφεραν την υπογραφή NSU 2.0. Η αποκάλυψη ότι τα προσωπικά δεδομένα της βουλευτού αλιεύθηκαν από υπηρεσιακό υπολογιστή της αστυνομίας έγινε γνωστό την περασμένη Παρασκευή. Η κοινή γνώμη εμφανίζεται σοκαρισμένη, ο πολιτικός κόσμος δηλώνει τη συμπαράστασή του στην αριστερή πολιτικό. Και αυτό, ενώ το κόμμα Die Linke βρίσκεται κατά κάποιο τρόπο σε πολιτική καραντίνα από τις άλλες οργανωμένες παρατάξεις, με την κατηγορία ότι αποτελεί τη συνέχεια του Κόμματος Σοσιαλιστικής Ενότητας που κυβέρνησε ουσιαστικά με μονοκομματικό στην Ανατολική Γερμανία στα χρόνια του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Οι ακροδεξιοί όμως δεν αστειεύονται. Τον Ιούνιο του 2019 δολοφονήθηκε ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός Βάλτερ Λύμπκε στο Κάσσελ της Έσσης. Ο Λύμπκε, πρόεδρος της τοπικής αυτοδιοίκησης της περιφέρειας του Κάσσελ, εξέφραζε μια πολιτική θετική στην υποδοχή προσφύγων και μεταναστών. Ο δολοφόνος Μάρτιν Ερνστ έχει για δικηγόρο του έναν ακροδεξιό, στέλεχος του ναζιστικού κόμματος NPD και συνηγόρου στη δίκη της NSU. Τώρα φαίνεται ότι το δίκτυο των τρομοκρατών έχει ένα κέντρο στο συγκεκριμένο κρατίδιο που φτάνει μέχρι και εντός της Αστυνομίας.

Πέρα από την Βίσλερ, απειλές από την NSU 2.0 έχουν δεχτεί και η δικηγόρος Σέντα Μπασάι-Γιλντίζ, της οποίας τα στοιχεία έφτασαν στα χέρια του δράστη ή των δραστών μέσα από τους υπολογιστές του 1ου Αστυνομικού Τμήματος Φραγκφούρτης. Η τουρκικής καταγωγής δικηγόρος δέχτηκε απειλές για τον εαυτό της και το παιδί της. Η δικηγόρος δεν εκπλήσσεται από το γεγονός και καταγγέλλει ότι το κράτος δεν διεξήγαγε ουσιαστικό αγώνα ενάντια στην ύπαρξη ναζιστών στον κρατικό μηχανισμό, αλλά θεωρεί ότι αυτό αλλάζει μετά τη δολοφονία του Λύμπκε και την τρομοκρατική επίθεση στο Χανάου, επίσης στην Έσση, όπου τον Φεβρουάριο ο ναζιστής Τομπίας Ράτγιεν σκότωσε με ρατσιστικό κίνητρο 9 ανθρώπους, κατόπιν τη μητέρα του και στη συνέχεια αυτοκτόνησε.

Τρίτη παραλήπτρια απειλητικών μηνυμάτων είναι η επίσης τουρκικής καταγωγής καλλιτέχνιδα της σάτιρας Ιντίλ Μπαϊντάρ, που αναδεικνύει ζητήματα της ζωής των μεταναστών στη Γερμανία. Και αυτή πήρε απειλητικά μηνύματα υπογεγραμμένα από κάποιον Αντισυνταγματάρχη των Ες Ες. Και σε αυτήν τη περίπτωση τα προσωπικά στοιχεία αντλήθηκαν από υπολογιστή της αστυνομίας, αλλά δεν κατονομάζεται ακόμη η ακριβής πηγή.

Οι ναζί δεν έμειναν όμως εκεί: απειλές δέχτηκαν και ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Φόλκερ Μπουφιέ καθώς και ο τοπικός υπουργός Εσωτερικών, στον οποίο υπάγεται η αστυνομία Πέτερ Μπόιτ. Και οι δυο Χριστιανοδημοκράτες.

Την Τρίτη, υπό το βάρος του σκανδάλου, ο Μπόιτ ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ότι έκανε δεκτή την παραίτηση του Ούντο Μυνχ, αρχηγού της κρατιδιακής αστυνομίας από το 2010.

Ειδικός εντεταλμένος στην Έσση αλλά όχι στο Βερολίνο

Δεν είναι όμως μόνο η Έσση. Όπως έγινε γνωστό, απειλές για τη ζωή της και προσβολές για το φύλο της εισέπραξε μέσω μέιλ με την υπογραφή της ναζιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης NSU 2.0 και η επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Linke στο τοπικό κοινοβούλιο του Βερολίνου, Άννε Χελμ. Εν αντιθέσει όμως με το κρατίδιο της Έσσης, το οποίο πλέον έχει αναθέσει σε ειδικό αστυνομικό επιθεωρητή να διερευνήσει αν υπάρχει δίκτυο ναζιστών στους κόλπους της τοπικής αστυνομίας ή αν πρόκειται για μεμονωμένα άτομα, το κυβερνών Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Βερολίνου αρνήθηκε να κάνει το ίδιο για την αστυνομία της πρωτεύουσας, απορρίπτοντας σχετικό αίτημα της Linke. Το επιχείρημα είναι ότι η βερολινέζικη αστυνομία έχει ήδη μηχανισμούς ελέγχου και δεν χρειάζεται κάτι καινούριο, ενώ επισημαίνεται πως εν αντιθέσει με άλλα κρατίδια, η πρόσβαση σε δεδομένα υπολογιστών είναι πολύ πιο αυστηρά διαβαθμισμένη και ελεγχόμενη.

Πάντως η αστυνομία της πρωτεύουσας κατηγορείται ότι διέπραξε σημαντικότατα λάθη ερασιτεχνισμού όταν ερευνούσε την ισλαμιστική τρομοκρατική ενέργεια των Χριστουγέννων του 2016, όταν ισλαμιστής τρομοκράτης έπεσε με ένα φορτηγό σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε υπαίθρια χριστουγεννιάτικη αγορά, σπέρνοντας το θάνατο και τον πανικό. Ταυτόχρονα, ανεξιχνίαστες παραμένουν 137 ακροδεξιές ενέργειες στη συνοικία του Νόικελν, που εκτείνονται από βεβηλώσεις μνημείων μέχρι φθορές περιουσίας αντιφασιστών, εμπρησμούς και σωματικές επιθέσεις και έχουν σημειωθεί τους τελευταίους εννέα μήνες. Ανεξιχνίαστος δε παραμένει ο φόνος ενός Τούρκου έξω από το νοσοκομείο της συνοικίας, ενώ ο φόνος ενός Βρετανού από έναν 63χρονο Γερμανό δεν ερευνήθηκε ως προς ενδεχόμενα ρατσιστικά κίνητρα, παρόλο που υπήρχαν τέτοιες ενδείξεις. Η πρωσική αστυνομική μεθοδικότητα στην εξιχνίαση εγκλημάτων έχει τα όριά της, κυρίως αν δεν θέλει να τα εξιχνιάσει.

Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία ειδικού εντεταλμένου δείχνει τη σχετική αγωνία που επικρατεί στο πολιτικό προσωπικό της Έσσης σε σχέση με την παρουσία ναζιστών στην αστυνομία και κάτι αποδίδει. Έτσι, έγινε γνωστό πως δεν υπήρξε σοβαρή έρευνα στο Βισμπάντεν όταν μαθεύτηκε ότι από εκεί διέρρευσαν τα στοιχεία της βουλευτού Βίσλερ, ένας αστυνομικός που ανακρίθηκε αρνήθηκε να μιλήσει, ενώ ήρθε στη δημοσιότητα το γεγονός ότι την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος, στις 27 Ιανουαρίου, σε ένα αστυνομικό τμήμα στην περιοχή Σλύχτερν οι σημαίες, ομοσπονδιακή και κρατιδιακή υψώθηκαν ανάποδα. Τέσσερις υπεύθυνοι αστυνομικοί παραπέμφθηκαν στην εισαγγελία αλλά απαλλάχθηκαν των κατηγοριών προσβολής συμβόλων: η εισαγγελία διατύπωσε το σκεπτικό πως η κριτική στο κράτος είναι νόμιμη πράξη, ακόμα κι αν το είδος της κριτικής είναι κακόγουστο.

Λεπτομέρεια: αυτοί που τοποθετούν την εθνική σημαία ανάποδα ως ένδειξη κριτικής είναι οι λεγόμενοι Πολίτες του Ράιχ (Reichsbürger), ακροδεξιοί που αρνούνται την υπόσταση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας και ζητούν τα σύνορα του 1937. Αυτό ήταν θεμιτό για τους εισαγγελείς. Γιατί το κράτος έχει συνέχεια…

πηγή: Kosmodromio.gr

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Συνεχείς και παρατεταμένοι εργατικοί αγώνες ξεσπούν στις ΗΠΑ

Newsteam 0 Comments

Φαίνεται ότι η ανατολή του νέου γύρου του εργατικού κινήματος παγκόσμια ξεκινά από τις ΗΠΑ, με άγριες απεργίες που διαρκούν μεγάλα διαστήματα όπου δοκιμάζονται νέες πρωτότυπες μορφές αγώνα αλλά και τα όρια των προηγούμενων διεκδικήσεων που ξεφεύγουν από τα παραδοσιακά εργατικά αιτήματα υιοθετώντας αιτήματα που απασχολούν μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας όπως το φυλετικό, των κοινωνικών ανισοτήτων, της ανεργίας και των απολύσεων. Ακόμα και πιο προωθημένα αιτήματα που στοχεύουν τον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής και την διεκδίκησης του πλούτου που παράγεται. Είναι απεργίες που έχουν μεγάλη διάρκεια και στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην νέα βάρδια της εργατικής τάξης και ενίοτε νικούν ΕΔΩ.

Ενδεικτικό παράδειγμα η απεργία που ξέσπασε στην εταιρία Bath Iron Works, στην οποία συμμετέχουν πάνω από 4.300 εργάτες των ναυπηγείων στο Μπαθ του Μέιν που πλησιάζει την τρίτη εβδομάδα της. Η BIW είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος εργοδότης στην πολιτεία Μέιν και ένας από τους μεγαλύτερους ναυπηγούς του αμερικανικού ναυτικού. Οι λόγοι που οδήγησαν τους εργάτες στην απεργία ήταν ότι εταιρία διέκοψε την ασφάλιση υγείας, απέλυσε πάνω από 200 μέλη του τοπικού συνδικάτου και έδινε κομμάτια της παράγωγης σε εργαζόμενους με το σύστημα της υπεργολαβίας.

Οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν την απεργία στις 22/6 που συνεχίζεται μέχρι σήμερα όταν η εταιρία προσπάθησε να δώσει κομμάτια του έργου σε εργαζόμενους με υπεργολαβία και ευέλικτες μορφές εργασίας μειώνοντας κατά πολύ τον μέσο όρο του μισθού στα ναυπηγεία. Η εταιρία με την νέα σύμβαση που πρότεινε στο συνδικάτο IAM Local S6 στόχευε στην πραγματικότητα στην αποδυνάμωση του. Οι εργαζόμενοι έχοντας βγάλει συμπεράσματα ότι όσες παραχωρήσεις και αν κάνουν στην εργοδοσία όπως αυτές που έκαναν το 2015 και το 2016 όταν παραιτήθηκαν από προγραμματισμένες αυξήσεις στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της εταιρίας διαπίστωσαν από την ίδια τους την πείρα ότι η εργοδοσία στην πραγματικότητα επιδιώκει να μειώσει παραπέρα τους μισθούς, να κάνει ανεξέλεγκτες απολύσεις και να επιβάλει σε όλους την ελαστική εργασία.

Θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να φέρνουν εργαζομένους που θα δουλεύουν με υπεργολαβία και να τους βάζουν να κάνουν τη δουλειά μου και έμενα να με μεταφέρουν να κάνω τη δουλειά κάποιου άλλου, λέει ο Γκάλτερ. Σύμφωνα με την προηγούμενη σύμβαση μας, μπορούσαν να φέρουν υπεργολάβους, ωστόσο έπρεπε να τους παρουσιάσουν στην ένωση και έπρεπε να εκπληρώνονται συγκεκριμένα κριτήρια. Αλλά δεν θέλουν να το κάνουν αυτό. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι με υπεργολαβία είναι μη συνδικαλισμένοι. Η διοίκηση πίστευε ότι θα μπορούσε να το προχωρήσει, αλλά υπάρχει μεγάλη διαμαρτυρία από τους νεότερους εργάτες στην κατασκευή πλοίων που είπαν Αυτό δεν είναι σωστό. Δεν πρόκειται να τους αφήσουμε να άρουν όλες τις προστασίες που θα περιμέναμε και θα θέλαμε καθώς τα σώματά μας αρχίζουν να διαλύονται με τα χρόνια που εργαζόμαστε. Και συνεχίζει: Είμαι αμμοβολιστής. Αφαιρώ σκουριά, αστάρι, μπογιά και καθαρίζω για γυμνά μέταλλα. Χρησιμοποιώ μεγάλους βιομηχανικούς αμμοβολιστές, με σωλήνες δύο ιντσών με ατσάλινο στόμιο. Αυτή η δουλειά έχει διαλύσει το σώμα μου, έχω κάνει πολλές χειρουργικές επεμβάσεις λόγω των πόνων που έκαναν το σώμα μου να καταρρεύσει από την εργασία στο χάλυβα όλη μέρα, εξηγεί ο Γκάλτερ.

Η αναλγησία της εταιρίας την περίοδο του κορονοϊού όπου δεν έδωσε δεκάρα για την ασφάλεια των εργαζομένων ήταν ένα επιπρόσθετο στοιχείο που εξόργισε τους εργάτες. Τα μέλη της Ένωσης ζήτησαν να κλείσουν τα ναυπηγεία, αλλά η επιχείρηση αρνήθηκε, χορηγώντας τελικά στους εργαζομένους άδεια χωρίς αμοιβή δύο εβδομάδες εάν ανησυχούσαν για τον ιό. Ο Ρομπ Χόπερ, ένας επί έξι έτη υπάλληλος του BIW που συνέχισε να εργάζεται, είπε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης: Με έναν γιο με επιληψία, ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Για μένα, δεν άξιζε τον κίνδυνο.

Το Εργατικό Συμβούλιο του Νοτίου Μέιν οργάνωσε μια αυτοκινητο-πορεία για να υποστηρίξει την απεργία στο Μπαθ, και τα τοπικά εργατικά συνδικάτα έχουν κάνει δωρεές στο ταμείο στήριξης απεργιών της ένωσης. Ο Alvin Doug Hanks, βετεράνος της απεργίας 63 ημερών του 2000 έχει εργαστεί στο BIW για σχεδόν 33 χρόνια, εξήγησε στα τοπικά ΜΜΕ ότι έχει επιστρέψει στη γραμμή για να υπερασπιστεί τη νεότερη γενιά: Ήρθε η ώρα να δείξουμε στην καπιταλιστική Αμερική ότι δεν μπορούν απλά να μας αντικαταστούν μετά από τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς

Η απεργία στο Μέιν είναι μόνο ένα στιγμιότυπο και συνέχεια προηγούμενων εργατικών αγώνων όπως αυτή που προκήρυξε στις 19 Ιουνίου, η Διεθνής Ένωση Λιμενεργατών Longshore and Warehouse (ILWU), ένα μαχητικό συνδικάτο 42.000 μελών που έκλεισε 29 λιμάνια κατά μήκος της Δυτικής Ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, καθώς οι εργαζόμενοι σταμάτησαν την εργασία τους για 8 ώρες. Η απεργία οργανώθηκε στο πλαίσιο της αλληλεγγύης του εργατικού κινήματος στο αντιρατσιστικό κίνημα Black lives matter μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από την αστυνομία της Μινεάπολης. Η κινητοποίηση πραγματοποιήθηκε συμβολικά την ημέρα της επετείου (Juneteenth) της χειραφέτησης των τελευταίων σκλάβων στις ΗΠΑ το 1865.

Ακολουθεί η μεγάλη απεργία στις 20 Ιούλη σε τουλάχιστον 25 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ που διοργανώνουν συνδικάτα από τους κλάδους της Εκπαίδευσης, της αγροτικής παραγωγής, των υπηρεσιών, των μεταφορών κ.λπ., δίνοντας συνέχεια στις διαδηλώσεις ενάντια στο ρατσισμό και τις κοινωνικές ανισότητες. Όπως αναφέρεται σε αμερικανικά ΜΜΕ, στη διοργάνωση 24ωρης απεργίας συμμετέχουν περίπου 150 οργανώσεις και συνδικάτα που στηρίζουν το κίνημα Οι Ζωές των Μαύρων Έχουν Σημασία (Black Lives Matter – ή BLM).

Μεταξύ αυτών συμμετέχουν το αμερικανο-καναδικό συνδικάτο International Brotherhood of Teamsters (IBT), η Αμερικανική Ομοσπονδία Δασκάλων (AMF), συνδικάτα εργατών γης, οργανώσεις όπως το Κέντρο για τη Λαϊκή Δημοκρατία και η Εθνική Συμμαχία Οικιακών Βοηθών. Τα αιτήματα που διεκδικούνται ποικίλλουν. Δεν αφορούν μόνο την καταπολέμηση των ρατσιστικών διακρίσεων, αλλά και αύξηση μισθών, προσιτή ιατροφαρμακευτική κάλυψη για όλους, ενίσχυση των μέτρων προστασίας εργατών που δουλεύουν σε συνθήκες πανδημίας, θέσπιση άδειας ασθενείας μετ’ αποδοχών κ.ο.κ. Όσοι δεν μπορούν να απεργήσουν όλη τη μέρα προτείνεται να κάνουν οκτάλεπτη στάση εργασίας, όσο δηλαδή ψυχορραγούσε ο Αφροαμερικανός Τζορτζ Φλόιντ.

Οπωσδήποτε είναι νωρίς για να βγουν συμπεράσματα, σίγουρα υπάρχουν μεγάλες αντιφάσεις, όμως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι τα σημεία προσέγγισης του αμερικανικού εργατικού κινήματος με τα κινήματα κατά των φυλετικών διακρίσεων αλλά και άλλων κινημάτων συνεχώς και πληθαίνουν. Πέρα από αναλύσεις και υποθέσεις ίσως το στίγμα για το ποια κατεύθυνση θα πάρει το Αμερικανικό εργατικό κίνημα να αποτυπώνεται σε αυτό που ο ράπερ Boots Riley μιλώντας στους εργαζόμενους σε μια μεγάλη συγκέντρωση στο Όκλαντ ανέφερε.

Ποια είναι η δύναμή μας; Η δύναμή μας προέρχεται από το γεγονός ότι εμείς δημιουργούμε τον πλούτο. Ο πλούτος είναι δύναμη. Έχουμε τη δυνατότητα να αναστείλουμε την εργασία μας και να παραλύσει όλο το σάπιο σύστημά τους. Φανταστείτε εάν αυτό δεν ήταν απλώς ένα μονοήμερο κλείσιμο της Δυτικής Ακτής. Φανταστείτε αν αποφασίζαμε να κλείσουμε όλα τα λιμάνια της Δυτικής Ακτής. Θα έχαναν δισεκατομμύρια δολάρια… Πρέπει να τους δείξουμε ότι δεν τους ρωτάμε, αλλά τους το ανακοινώνουμε. Θα σταματήσουμε τη γη και θα αναγκάσουμε τους γ… να κατέβουν.

πηγή: kommon.gr

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Γ.Μάγγος: Τί καταγγέλλει για ιατροδικαστική εξέταση-θάνατο του παιδιού του

Newsteam 0 Comments

Mεταφέρουν τη σωρό του παιδιού μας στη Θεσσαλονίκη για νεκροψία και όχι στη Λάρισα, χωρίς τη συγκατάθεση μας. Έχουμε δικαίωμα σαν οικογένεια να επιλέξουμε και μας το στερούν καταγγέλλει στο Τvxs.gr o Γιάννης Μάγγος, πατέρας του 26χρονου Βασίλη,  ο οποίος έχασε τη ζωή του χθες. Ο γιος μας δεν είναι ένας νέος Γρηγορόπουλος, αλλά εμπιστοσύνη στο υπουργείο δεν έχουμε. Του σπάσανε τα πλευρά και τώρα τον τιμωρούν και μετά θάνατο.

Όπως εξηγεί εμφανώς ταραγμένος ο κος Μάγγος, η οικογένεια, έμαθε την τελευταία στιγμή, ότι η σωρός μεταφέρεται εσπευσμένα στη Θεσσαλονίκη, με τη δικαιολογία ότι στη Λάρισα αυτές τις ημέρες δεν λειτουργεί νεκροτομείο.

Εμείς όμως το ψάξαμε και μάθαμε, ότι την Πέμπτη θα υπάρχει εκεί ιατροδικαστής. Έτσι μας είπαν. Πήγαμε στον εισαγγελέα και τον ρωτήσαμε ευθέως: Έχει το δικαίωμα η οικογένεια να επιλέξει που θα πάει η σωρός; Του λέμε εμείς το αντέχουμε ψυχολογικά να περιμένουμε μια μέρα, αφού την Πέμπτη θα υπάρχει εκεί ιατροδικαστής. Δεν αντέχουμε το οικονομικό κόστος της μεταφοράς στη Θεσσαλονίκη, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους επιλέγουμε τη Λάρισα.

Ο εισαγγελέας μας απάντησε πως ναι, έχουμε λόγο ως οικογένεια, αλλά η απόφαση έχει ληφθεί. Ποιος πήρε την απόφαση ρωτήσαμε; Μας κοιτούσε ο εισαγγελέας χωρίς να μιλάει. Δεχτήκατε πιέσεις του είπα. Μας κοιτούσε και δεν μιλούσε, ομολογώντας με τον τρόπο του ότι δεν μπορούσε να αλλάξει την απόφαση. Μετά μάθαμε, ότι άλλαξαν τα δεδομένα και στη Λάρισα δεν θα έχει ιατροδικαστή για τις επόμενες 15 ημέρες! Σε ποιον να έχω εμπιστοσύνη λοιπόν;.

Σχετικά με την ανακοίνωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στην οποία αποσιωπάται το γεγονός του ξυλοδαρμού και το εάν αυτή προδικάζει το αποτέλεσμα της ιατροδικαστικής εξέτασης, ο κ. Μάγγος υπογραμμίζει πως η οικογένεια δεν θεωρεί τον 26χρονο έναν νέο Γρηγορόπουλο: Δεν λέμε ότι το παιδί μας πέθανε από τα τραύματα. Δεν λέμε πως αυτά ήταν η άμεση αιτία θανάτου του. Ξέρουμε όμως ότι αυτός ο ξυλοδαρμός, που είχαν πέσει δέκα πάνω του και του έσπασαν τα πλευρά, επηρέασε πολύ την ψυχολογία του. Αυτό δεν θα το δείξει καμία ιατροδικαστική έρευνα. Ο γιος μας λοιπόν δεν ήταν ένας Γρηγορόπουλος, δεν διεκδικούμε κάτι τέτοιο. Αλλά αγωνιζόταν ενάντια σε ένα αστυνομικό κράτος καταστολής. Δεν θέλουμε ένα κίνημα για το παιδί μας. Ένα κίνημα για την αστυνομική βία χρειαζόμαστε.


*Πηγή: tvxs.gr

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »

Αγια-Σοφιά… περισσεύει η υποκρισία Βαρθολομαίου, Ιερώνυμου & πολιτικής!

Newsteam 0 Comments
Ο βασιλιάς είναι γυμνός και οι ράφτες του είναι ψεύτες!
Κάθεται ο Αγάς της λυκόβρυσης στο…
μπαλκόνι του
απάνω από την πλατεία του χωριού,
καπνίζει το τσιμπούκι του και πίνει ρακή
απάνω σε βελουδένιο μαξιλάρι, ένα
όμορφο στρουμπουλό τουρκόπουλο,*
του ανάβει κάθε τόσο το τσιμπούκι και
του γεμίζει ακατάπαυτα την κούπα του ρακή
Νίκος Καζαντζάκης, Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται

*
 Όπου
όμορφο στρουμπουλό τουρκόπουλο, δηλαδή γιουσουφάκι,
μπορούμε να φανταστούμε την ιεραρχία της εκκλησίας
και τις μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα χρόνων.
** γιουσουφάκι: Νεαρό αγόρι (συνήθως σε προεφηβική ή
πρώιμη εφηβική ηλικία) στην υπηρεσία οθωμανού αξιωματούχου,
 το οποίο, εκτός από εργασία, προσέφερε και
σεξουαλικές απολαύσεις στο αφεντικό του…]

Α’ Μέρος

Προοίμιο ΝΤΡΟΠΗΣ!

Απορία… Όλοι εσείς οι ταγοί της εκκλησίας, μαζί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, που σήμερα με κροκοδείλια δάκρυα και δηλώσεις αγανακτείτε στην αποικία Ελλάδα του υπερεθνικού κεφαλαίου με την απόφαση του συμμάχου Ερντογάν για την Αγια-Σοφιά… που βρισκόσασταν δέκα (10) ολόκληρα χρόνια επίθεσης εναντίον του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας από τις συμμαχικές ορδές του Ερντογάν και των φονιάδων της πολιτισμένης δύσης που ήθελαν να εκδημοκρατίσουν το αιμοσταγές καθεστώς Άσαντ;

Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια εκφράσατε έστω μία (1) φορά την ανησυχία σας για τις καταστροφές των ιστορικών μνημείων της Ορθοδοξίας στη Μαρτυρική Συρία;

Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια επιβάλετε κάθε χρόνο δολοφονικά εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας και του χασάπη δικτάτορα Άσαντ, που στηρίζει το Ελληνορθόδοξο Αδούλωτο κι Αδέσποτο Πατριαρχείο Αντιοχείας;

Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια, όλοι εσείς οι ταγοί της εκκλησίας, μαζί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού κάνατε μία (1), έστω απλή ή υποκριτική δήλωση συμπαράστασης προς το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο της Μεγάλης Θεουπόλεως Αντιοχείας, Συρίας, Αραβίας, Κιλικίας, Ιβηρίας τε και Μεσοποταμίας και πάσης Ανατολής -ο πλήρης τίτλος του Τρίτου στην τιμητική τάξη μετά από τις Εκκλησίες Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας- και γιατί δεν το κάνατε;

Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια, όλοι εσείς οι ταγοί της εκκλησίας, μαζί το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, κάνατε ότι μπορούσατε εναντίον του λαού της Συρίας και του προέδρου Άσαντ, προστάτη κι υποστηρικτή της Χριστιανοσύνης.
Στηρίξατε με όλα τα μέσα το τουρκικό φασιστικό καθεστώς.

► Άγιος Γεώργιος Δαμασκού… Γι’ αυτό ηττήθηκαν Ε.Ε. & ΗΠΑ στη Συρία!

Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια, όλοι εσείς που βρισκόσασταν όταν στον Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου της Δαμασκού προσεύχονταν για την Ειρήνη οι Ελληνορθόδοξοι;

Εκεί που εσείς απουσιάζατε προσευχόταν κι ο Μεγάλος Μουφτής της Συρίας Ahmad Badreddin Hassoun, ο θρησκευτικός ηγέτης των Μουσουλμάνων της Συρίας, που χαρακτηρίζει δώρο για τη Συρία τους Ελληνορθόδοξους…

Το Πατριαρχείο Αντιόχειας θρηνεί μέχρι σήμερα δύο Ελληνορθόδοξους Επισκόπους του, που έχουν απαγάγει οι μετριοπαθείς εξεγερμένοι της Συρίας (22 Απρίλη 2013), οι εκδημοκρατιστές της πολιτισμένης δύσης.

Ο κύριος Βαρθολομαίος μαζί με τον κύριο Ιερώνυμο δεν έχουν καν κάνει μία υποκριτική ευχή για τους δύο Επισκόπους θύματα απαγωγής στην αρχαία Βέροια –σημερινό Χαλέπι– από τους μετριοπαθείς αντάρτες για να πέσει το αιμοσταγές δικτατορικό καθεστώς Άσαντ, από τους Νατοϊκούς φονιάδες αποκεφαλιστές, τους τρομοκράτες που ακόμη και σήμερα υποστηρίζει η πολιτισμένη δύση [Βλέπε σε: Βαρθολομαίε, Ιερώνυμε, Μπεργκόλιο που βρίσκεστε; Γιατί σιωπάτε;].

Στην ίδια Νατοϊκή κατεύθυνση υποδούλωσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας κι η πολιτική ηγεσία της χώρας μας. Πρώτος ο κύριος Παυλόπουλος [Βλέπε σε: Ο Π. Παυλόπουλος ζει στην Ελλάδα ή στο Βερολίνο;].

Ούτε μία (1) δήλωση συμπάθειας δεν υπήρξε από τον Βαρθολομαίο και τον Ιερώνυμο… Πόσο Χριστιανική είναι αυτή η στάση;

Πατριαρχείο Αντιοχείας (Δαμασκός – Συρία): Έχει μεγάλη Τιμή αυτή η Σημαία για τη Σοσιαλιστική Αραβική Δημοκρατία της Συρίας! Για την Ελλάδα, τι τιμή έχει;

Σ’ όσους σήμερα είναι εξοργισμένοι κι αγανακτούν για την Αγια-Σοφιά, ειδικότερα στους λεγόμενους ταγούς της εκκλησίας μας, αλλά και όλους τους ιεράρχες που σιώπησαν ένοχα, μαζί με το σύνολο του πολιτικού κόσμου που αναλώνονται σε ανέξοδες καταδικαστικές δηλώσεις, διαφεύγουν ορισμένα βασικά ζητήματα.

Μάλιστα, θα πρέπει κάποιος να ενημερώσει τον κύριο Αρχοντώνη (Βαρθολομαίος), τον κύριο Λιάπη (Ιερώνυμος) και τους πολιτικούς όλων των πολιτικών κομμάτων κι όσους συμμετείχαν στις κυβερνήσεις των τελευταίων δέκα (10) χρόνων, πως σήμερα το κατεχόμενο Ιντλίμπ της βορειοδυτικής Συρίας, λίκνο του Χριστιανισμού, όπως και σ’ ολόκληρη τη Συρία, οι ορδές του Ερντογάν μαζί με τους μισθοφόρους-τρομοκράτες της πολιτισμένης δύσης κατέστρεψαν σημαντικά μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Μνημεία της Ορθοδοξίας ανεκτίμητης αξίας.

► Εκεί κτυπάει η καρδιά του Ελληνισμού & του ΟΧΙ… Ακούνε οι εθνοκτόνοι των Αθηνών;
Δέκα (10) ολόκληρα χρόνια σφαγής των Ελληνορθόδοξων στη Συρία

το Φανάρι, όπως κι ο Ιερώνυμος, δεν έχουν κάνει μία έστω υποκριτική δήλωση συμπάθειας κι όχι συμπαράστασης.

Ευαίσθητοι στο δράμα των μεταναστών, συγκέντρωση χρημάτων, επιχορηγήσεις και χρηματοδοτήσεις φιλανθρωπίας… έφθασαν στο σημείο να βαπτίζουν πρόσφυγα-μετανάστη το Χριστό για να εξυπηρετήσουν τους τραπεζίτες [Βλέπε σε: Η αποδόμηση των Χριστουγέννων: νέοι συμβολισμοί στην υπηρεσία του οικονομικού φανατισμού του υπερεθνικού κεφαλαίου]

Οι Μουσουλμάνοι μαχητές της Χεζμπολά… δεν ήταν και παραμένουν φρουροί των Ελληνορθόδοξων ναών και μνημείων;

Υπερασπιστές της Ορθοδοξίας, φύλακες της Ορθοδοξίας καθημερινά αποτίουν φόρο τιμής (με στρατιωτικό χαιρετισμό μιας κι οι ίδιοι είναι μουσουλμάνοι) στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία…

Μουσουλμάνος Μαχητής της Χεζμπολάχ προστατεύει την εικόνα της Παναγιάς…

► Ότι κρύβουν τα ΜΜΕ: Η Χριστιανική πόλη Σαντάντ κι η Χεζμπολάχ…

 

Δείτε τα tweets της επικαιρότητας:

[wbcr_php_snippet id="14676"]

Όλα τα νέα για την επικαιρότητα εδώ - ειδήσεις από την Ελλάδα

Διάβασε το »