Μέχρι στιγμής δεν έχω γράψει λέξη για το δεύτερο φλέγον ζήτημα των ημερών – ηγουν την αργή και βασανιστική αυτοχειρία Κουφοντίνα, μετά απο πολυήμερη απεργία πείνας.

Οι “χυδαίοι” [Περί της υποκρισίας των ημερών]

[Προφανώς το πρώτο θεμα των ημερών είναι τα σεξουαλικά αίσχη της εγχώριας καθεστωτικης ελιτ – και δεν εννοώ μόνον τον συγκεκριμενο ηθοποιο/σκηνοθέτη, που παίζει τον ρόλο της Ιφιγένειας…] 

Και δεν έχω κάμει λόγο περί του απεργού πείνας, όχι επειδή δεν το θεωρω σημαντικό αλλα επειδή σεβομαι τις μαχες με τον θανατο, από όπου και αν προέρχονται.

[Αραγε και η “δημόσια” αυτοκτονία που έχει δρομολογήσει ο Εκτελεστής, δεν είναι μια μορφή βίας; Βίας εναντίον της συνείδησης των πολιτών; Και αυτή τη μορφή βίας τη θεωρεί ηρωισμό, η υποκριτική αριστερά; Από όπου και αν προέρχεται;]

Εν παση περιπτώσει, σεβόμενος τη ζωή, σιωπώ ενώπιον του θανάτου. 

Όταν θα λάβει τέλος η συγκεκριμενη μάχη, τότε ενδεχομένως να το συζητήσουμε…

Ωστόσο η δική μου σιωπή, δεν αφορά τους φιλους αναγνωστες. Για τους οποίους είμαι βεβαιος ότι το ζήτημα Κουφοντίνα έχει ενδιαφέρον, παρά το ότι το πολύ μπλα-μπλα περί αυτού έχει ήδη κουράσει…

Ελαβα λοιπον στο μεηλ μου e-επιστολη απο φιλο αναγνωστη σχετικη με το ζητηγμα και τη δημοσιευω, χωρίς δικα μου σχολια.

Θα επανελθω ομως, όταν θα έχει ληξει το ζητημα…  

Οι “χυδαίοι” – ομιλωντας για την υποκρισία των ημερων

Γραφει φίλος αναγνώστης

Είναι ώρες που η σιωπή αγγίζει το ταβάνι της υπομονής και τότε ξεσπάει η οργή, ειδικά για εμάς που μεγαλώσαμε. Το αποτέλεσμα μια τέτοιας ψυχολογικής κατάστασης αποτελεί και αυτό το μικρό άρθρο, το οποίο αποτελεί κατάθεση προσωπικών απόψεων και μόνο.

 Ξεκινώντας πρέπει να αναφέρουμε ότι κάθε άνθρωπος σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει βέβαια ότι αυτός είναι Θεός αλλά ότι ο Παντοδύναμος τον έπλασε με τέτοιον τρόπο ώστε να εσωτερικεύσει σε αυτόν ικμάδες ανώτερης και μεταφυσικής σχεδόν ουσίας που ξεπερνάει τα πρόσκαιρα και εφήμερα.

 Πάνω σε αυτήν την βάση στηρίχθηκε η έννοια της συγχώρεσης και της βοήθειας προς το συνάνθρωπο, όπως εκφράστηκε και στην αρχαία Ελληνική παράδοση με τη μορφή της φιλοξενίας και της αντίληψης περί θείας ουσίας του Κόσμου, η οποία πέρασε αργότερα στην αντίληψη της Ορθοδοξίας και εξελίχθηκε μέσα σε αυτήν υπό νέο πρίσμα και μορφή.

  Τα αναλύουμε όλα αυτά φίλε αναγνώστη που ίσως ήδη κουράστηκες από την μέχρι τώρα ανάλυση γιατί καθημερινά, όπως πολύ καλά ξέρεις, προβάλλεται ένας υποκριτικός ανθρωπισμός, ο οποίος ταυτίζεται τόσο με την μία όσο και την άλλη παράδοση του Ελληνισμού, με σκοπό να αγγίξουν το φιλότιμο του νεοέλληνα και να τον κάνουν να υποχωρεί στα πάντα.

 Υπεύθυνοι για αυτό; Οι θαμώνες της σύγχρονης ανθελληνικής αριστεράς  και οι κοσμοπολίτες φιλελεύθεροι. Και οι δύο κατηγορίες κάθε άλλο παρά διαφέρουν μεταξύ τους καθώς προωθούν στο όνομα των δήθεν δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της ανθρωπότητας, μια μηδενιστική τάση που έχει σαν στόχο οτιδήποτε θυμίζει συλλογική συνείδηση και ταυτότητα.

 Έτσι επικαλούνται όποτε θέλουν την Χριστιανική συμπόνια και την Αρχαιοελληνική φιλοξενία ενώ βαθιά μέσα τους μισούν οτιδήποτε διαφέρει από αυτούς  και τον τρόπο σκέψης τους. Σύγχρονο παράδειγμα η δίκη της Χρυσής Αυγής, κατά την διάρκεια της οποίας χυδαίοι παλιάτσοι της αριστεράς έτρεξαν να καταδικάσουν συλλογικά ανθρώπους για την πράξη του ενός. Μάλιστα σε ένα κύμα ιδεολογικής τρομοκρατίας, το οποίο στην τελική ευθύνεται για την υπόθεση Φύσα αφού επί πολλές δεκαετίες μέσω της ιδεολογικής κηδεμονίας, που της επιτρέπει το σύστημα της μεταπολίτευσης ακυρώνει κάθε εθνική ιδέα που βρίσκεται πέρα των φιλελεύθερων ορίων της ΝΔ.

 Αυτό δεν σημαίνει ότι βγάζουμε λάδι τη Χρυσή Αυγή, ούτε πιστεύουμε ότι η ναζιστική διάθεση που συντηρείται από πολλούς είτε σαν αντίδραση προς την αριστερά είτε για ψυχοπαθολογικούς λόγους είναι κάτι θεμιτό στην Ελλάδα του 2021.

Κάθε άλλο μάλιστα. Και αυτό δεν το αναφέρω σαν μια δήλωση μετανοίας , όπως δηλώνουν διάφοροι ηλίθιοι κατά καιρούς, αλλά σαν μια πραγματικότητα που υφίσταται. 

 Είναι κατανοητό ότι δεν έχουμε να απολογηθούμε για κάτι άλλο ούτε να ενσωματωθούμε στο κλίμα των ημερών που θέλει να αγιοποιήσει κάθε τι που είναι κατά της συλλογικής ταυτότητας μέσω της καθιέρωσης με δικτατορικό τρόπο μιας νέας πραγματικότητας, αυτής του αμετανόητου δολοφόνου και τρομοκράτη «Άγιου» Δημήτρη Κουφοντίνα και της πεποίθησης ότι οτιδήποτε ελληνικό είναι κακό και φασιστικό.

 Σαν έλληνες πατριώτες που σεβόμαστε την συλλογική μνήμη, ξέρουμε τα πρότυπά μας  και δεν χρειαζόμαστε κανέναν να μας υποδείξει τι και πως. Επίσης δεν χρειαζόμαστε μαθήματα δικαίου και φιλευσπλαχνίας από άτομα και παρατάξεις που μιλάνε για Μελιγαλάδες, κρεμάλες, φυλακές στους ναζί και μετά ζητάνε από το «αστικό κράτος» να τους δώσει προνόμια σαν κακομαθημένα παιδιά. Πεθάνει δεν πεθάνει ο απάνθρωπος δολοφόνος Κουφοντίνας αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει εμάς, είναι να λάβει επιτέλους τέλος η ασυδοσία των υποστηρικτών του.

Για τη δημοσιευση: Λευτερης Πανούσης

https://panusis.blogspot.com/2021/02/blog-post_51.html

Διαβάστε επίσης »