Σαφείς αιχμές για τις λανθασμένες επιλογές που έκανε η Μαργαρίτα Θεοδωράκη στο παρελθόν σε ό,τι αφορά τη διαχείριση τόσο της πνευματικής όσο και της υλικής περιουσίας της οικογένειάς της αφήνει ο Μίκης Θεοδωράκης στη διαθήκη του.

Αποκαλύπτει δε ότι η κόρη του όσο εκείνος βρισκόταν εν ζωή δεν είχε συμβιβαστεί με αυτή του την απόφαση και την καλεί, με έντονο τρόπο, να το πράξει από δω και στο εξής καταλογίζοντάς της μάλιστα συντριπτικό μερίδιο ευθύνης για την κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας.

Ο Μίκης εκθέτει και

«Η σύμβασή μου με την εταιρεία ROMANOS έχει λυθεί κοινή συναινέσει με το από 1.08.2003 Συμφωνητικό μας. Συμφωνητικό που θεωρώ ότι είναι έγκυρο και ισχυρό… Μετά από όλα αυτά η ROMANOS δεν έχει πλέον και δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα πάνω στο έργο μου. Θεωρώ απαραίτητο να τονίσω την επιθυμία μου αυτή, διότι μέχρι και σήμερα και πιθανότατα μέχρι του θανάτου μου είμαι αναγκασμένος να συμπεριφέρομαι κι εγώ σαν να έχει ακόμα κάποια σχέση η ROMANOS με το έργο μου, αποκλειστικά και μόνο για τη διατήρηση της οικονομικής μας γαλήνης, εφόσον η ηλικία, τόσο η δική μου όσο και -κυρίως- της συζύγου μου, δεν μου επιτρέπουν να διακινδυνεύσω να τη διαταράξω. Συμπεριφορά που χωρίς αυτή την απαραίτητη διευκρίνιση θα μπορούσε να προκαλέσει αμφιβολίες για την πραγματική βούλησή μου ως προς το θέμα αυτό», ξεκαθαρίζει ο Μίκης Θεοδωράκης.

Προσθέτει δε με νόημα πως «η Μαργαρίτα γνωρίζει καλά ότι την επιλέξαμε να έχει κάποιες τεχνικές αρμοδιότητες που απαιτεί μια εκδοτική επιχείρηση και συγχρόνως να αποκτήσει ένα αντικείμενο με το οποίο να απασχολείται, αλλά και να προσπορίζεται ορισμένα οικονομικά οφέλη ως συμπλήρωμα των μεγάλων ποσών που διαθέταμε με τη μητέρα της για την οικογένειά της σε όλη τη ζωή μας, ασκώντας πραγματικά το επάγγελμα του εκδότη, με όλες τις υποχρεώσεις στο ακέραιο και όχι μόνο με διακαιώματα και εισπράξεις. Ετσι, το ότι υπήρξε η αποκλειστική “δικαιούχος” της εταιρείας αυτής ήταν γεγονός εντελώς τυπικό, μια και η σύσταση μιας εταιρείας απαιτεί να υπάρχει κάποιος υπεύθυνος. Επομένως γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον ότι ο ROMANOS ουσιαστικά ήταν υπόθεση όλης της οικογένειας και γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν είναι μόνο λάθος αλλά και ασέβεια, απέναντί μου κυρίως, το να θεωρεί μια καθαρά τυπική πράξη ως δικαίωμα ιδιοκτησίας».

Και καταλήγει με μια προειδοποίηση σε έντονους τόνους: «Εάν, παρότι το απεύχομαι και δεν θέλω να το πιστεύω, επιμένει να διεκδικεί δικαιώματα στο έργο μου μέσω της ROMANOS, θα το θεωρήσω ως μια καθαρά βλάσφημη προς τη μνήμη μου ενέργεια αλλά και αχαριστία και ασέβεια για όσα προσπαθήσαμε μαζί με τη μητέρα της να της προσφέρουμε και της προσφέραμε -όπως και στον αδελφό της- μέσα στην πολύ δύσκολη και πολυτάραχη ζωή μας». Σε άλλο σημείο της διαθήκης του ο Μίκης Θεοδωράκης αποδίδει το συντριπτικό βάρος της ευθύνης για την κακή διαχείριση των οικονομικών της οικογένειας στην κόρη του. «Σε όλη μου τη ζωή προσπάθησα -και πιστεύω το έχω πετύχει- να είμαι πάντα συνεπής σε όλες τις υποχρεώσεις μου και φυσικά στις οικονομικές. Εάν όμως παρ’ ελπίδα υπάρχει κάποιο χρέος στο όνομά του κατά τον χρόνο θανάτου μου ή προκύψει μετά τον θάνατό μου, ορίζω να βαρύνει αυτό τη Μαργαρίτα-Ασπασία Θεοδωράκη σε ποσοστό 90% και τον Γεώργιο-Ορέστη Θεοδωράκη σε ποσοστό 10%, διότι αυτή θεωρώ ότι είναι η αναλογία της ευθύνης τους για την κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας…».

Τέλος, καλεί την κόρη του να σεβαστεί τη βαθιά επιθυμία του για ελεύθερη χρήση του έργου του: «Παρακολουθώ με χαρά εδώ και λίγους μήνες τη δραστηριότητα της Ορχήστρας “Μίκης Θεοδωράκης” και της θυγατέρας μου Μαργαρίτας, που βλέπω να συνεργάζονται πλέον χωρίς μεγάλα προβλήματα με παραγωγούς, ερμηνευτές κ.τ.λ. Με ανησυχούν όμως ιδιαίτερα κάποιες τάσεις αποκλειστικότητας που διακρίνω. Αισθάνομαι την ανάγκη να το επαναλάβω για εκατομμυριαστή φορά ότι για μένα η οποιαδήποτε αποκλειστικότητα, ακόμα και του πιο τέλειου ερμηνευτή, ακόμα και του πιο αγαπημένου μου προσώπου, είναι ο θάνατος του έργου… Το έργο θα πρέπει να είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟ να παίζεται από όποιον το επιθυμεί, χωρίς κανένα εμπόδιο από κανένα, με μόνη προϋπόθεση την ποιότητα και τη μη καταβολή του ηθικού μου δικαιώματος. Υπενθυμίζω ότι η αρχή μου ήταν πάντα: “Απαγορεύεται το απαγορεύεται και μόνο αυτό!”».

Πληροφορίες από το nassosblog.

Διαβάστε επίσης »