Πατήστε ESC για κλείσιμο

Media

Ο ΣΚΑΙ εμπλουτίζει το πρόγραμμα του με ντοκιμαντέρ σε Α’ προβολή

Newsteam 0 Comments

Σημαντικά ιστορικά γεγονότα αλλά και το πορτρέτο του πλανήτη αποτυπώνονται σε μία σειρά από ντοκιμαντέρ με την υπογραφή του BBC. Κορυφαία ντοκιμαντέρ έρχονται τον Απρίλιο στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, σε Α’ Τηλεοπτική Μετάδοση.

Από τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής ως τα παραμυθένια νερά των κοραλλιογενών υφάλων, νέες ανακαλύψεις υπόσχονται να μας καταπλήξουν. Ο πλανήτης μας, από την οπτική γωνία των ίδιων των ζώων που τον κατοικούν, μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι σε ζούγκλες, ερήμους, οροσειρές, νησιά, αλλά και πόλεις. Ένα ταξίδι επικών διαστάσεων ξεκινά! Η πιο συναρπαστική αφήγηση της Ιστορίας:

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΩΡΕΣ ΤΟΥ Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

WW1 – The final hours

Στις 8 Νοεμβρίου 1918, τρεις Ευρωπαίοι -ένας Βρετανός, ένας Γάλλος και ένας Γερμανός- συναντήθηκαν μυστικά σε ένα δάσος κοντά στο Παρίσι. Οι συνομιλίες τους, που κράτησαν τρεις ημέρες, είχαν έναν σκοπό: να φέρουν επιτέλους την ειρήνη στην Ευρώπη μετά από τέσσερα σκληρά χρόνια πολεμικών συρράξεων. Εκατό χρόνια μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το ντοκιμαντέρ του BBC αποκαλύπτει τα πιο σημαντικά γεγονότα που οδήγησαν στην ανακωχή των Συμμάχων με τη Γερμανία.

(Κυριακή 5/4 στις 00.30)

ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΡΜΑΝΔΙΑ: ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ

DDay Last Words

Στις 6 Ιουνίου 1944, συμμαχικές δυνάμεις αποτελούμενες από Καναδούς, Βρετανούς και Αμερικάνους έφεραν σε πέρας μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: την απόβαση στη Νορμανδία. Μια επιχείρηση που ο ίδιος ο Τσώρτσιλ χαρακτήρισε την πιο δύσκολη και πολύπλοκη μάχη της ιστορίας. Σήμερα, ένα μοναδικό ντοκιμαντέρ του BBC παρουσιάζει την άγνωστη πλευρά αυτής της αγωνιώδους επιχείρησης, από την οπτική γωνία των ανώνυμων στρατιωτών που συμμετείχαν σε αυτή, διακινδυνεύοντας την ίδια τους τη ζωή για να απελευθερώσουν την Ευρώπη.

(Κυριακή 12/4 στις 00.30)


ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ Από Μ. Δευτέρα 13/4 έως Δευτέρα του Πάσχα 20/4

BLUE PLANET II

Η σειρά ντοκιμαντέρ Blue Planet το 2001 έδειξε για πρώτη φορά τι συμβαίνει σε έναν κόσμο απροσπέλαστο για τους περισσότερους, κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σήμερα, η σειρά Blue Planet ΙΙ συνεχίζει να μαγεύει με νέα πλάνα και νέες πληροφορίες για το πιο ανεξερεύνητο κομμάτι του πλανήτη μας: τους ωκεανούς. Από τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής ως τα παραμυθένια νερά των κοραλλιογενών υφάλων, νέες ανακαλύψεις υπόσχονται να μας καταπλήξουν.

(Από Μ. Δευτέρα 13/4 έως Μ. Παρασκευή 17/4 στις 15.00, Μ. Σάββατο 18/4 στις 14.50)

PLANET EARTH II

Πριν από μια δεκαετία, η σειρά ντοκιμαντέρ Planet Earth, παραγωγής BBC, άλλαξε για πάντα τα δεδομένα στην κινηματογράφηση της φύσης και της άγριας ζωής. Σήμερα, χάρη στις εξελίξεις της τεχνολογίας και στην ολοένα αυξανόμενη γνώση μας για τα φαινόμενα του φυσικού κόσμου, μπορούμε να αποκαλύψουμε το πραγματικό πρόσωπο του πλανήτη μας μέσα από μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Η σειρά Planet Earth ΙΙ, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον πλανήτη μας από την οπτική γωνία των ίδιων των ζώων που τον κατοικούν. Ταξιδεύοντας μέσα από ζούγκλες, ερήμους, οροσειρές, νησιά, αλλά και πόλεις, η σειρά Planet Earth ΙΙ αναδεικνύει τα μοναδικά χαρακτηριστικά του πλανήτη μας και τις εκπληκτικές στρατηγικές επιβίωσης των ζώων που έχουν κατακτήσει κάθε γωνιά του.

(Από Μ. Δευτέρα 13/4 έως Μ. Παρασκευή 17/4 στις 16.00, Μ. Σάββατο 18/4 στις 15.50)

TREASURES DECODED

Στη σειρά ντοκιμαντέρ Treasures Decoded, επιστήμονες, ιστορικοί μελετητές και αρχαιολόγοι παρουσιάζουν νέα δεδομένα για την προέλευση και τη σημασία των πιο αινιγματικών αντικειμένων, μνημείων και μύθων της ανθρωπότητας. Χρησιμοποιώντας τις πιο εξελιγμένες επιστημονικές τεχνικές και την πιο συναρπαστική δραματοποίηση, οι ειδικοί παρουσιάζουν τη αλήθεια πίσω από τα πιο σαγηνευτικά μυστήρια της ιστορίας. Πώς ακριβώς χτίστηκαν οι Πυραμίδες της Αιγύπτου; Ποια είναι η σημασία των γιγάντιων λίθινων κεφαλών στο Νησί του Πάσχα; Το ναυάγιο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στις ακτές της Β. Καρολίνας είναι όντως τοπλοίο του πειρατή Μαυρογένη; Έχει στ’ αλήθεια βρεθεί η Κιβωτός της Διαθήκης και η Λόγχη που τρύπησε τον Ιησού πάνω στον Σταυρό; Η αλήθεια περιμένει να την ανακαλύψουμε.

(Μ. Παρασκευή 17/4 στις 09.00, Μ. Σάββατο 18/4 στις 10.15, Κυριακή του Πάσχα 19/4 στις 10.00, Δευτέρα του Πάσχα 20/4 στις 10.15)

ΠΕΡΛ ΧΑΡΜΠΟΡ: ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

Pearl HarborThe Truth

Ένα ντοκιμαντέρ του BBC, με άρωμα πολιτικού θρίλερ, αποκαλύπτει όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στην επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και την επακόλουθη είσοδο των Αμερικανών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην προσπάθεια να αποδοθούν ευθύνες για τον αιφνιδιασμό των Αμερικανών ενόψει της επίθεσης του ιαπωνικού αυτοκρατορικού στρατού, ο επικεφαλής του στόλου στη βάση του Περλ Χάρμπορ έγινε το εξιλαστήριο θύμα της υπόθεσης. Σήμερα όμως, υπάρχουν ακόμη αμφιβολίες για το πραγματικό μέγεθος των ευθυνών του και για τη μεταχείριση που είχε από την αμερικανική στρατιωτική δικαιοσύνη.

(Κυριακή του Πάσχα 19/4 στις 00.00)

1945: ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

1945 The Savage Peace

Μετά από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι λαοί της απελευθερωμένης πια Ευρώπης ανυπομονούσαν να γιορτάσουν το τέλος της ναζιστικής τυραννίας που τους είχε επιβληθεί για τόσα χρόνια. Η βασανιστική περιπέτειά τους είχε μόλις τελειώσει, όμως για εκατομμύρια Γερμανούς πολίτες θα άνοιγε τώρα ένα φρικτό νέο κεφάλαιο. Το κύμα της εκδίκησης που ξέσπασε πάνω σε απλούς Γερμανούς θα μπορούσε να συγκριθεί ως ένα βαθμό με τη ναζιστική θηριωδία. Οι αναμνήσεις, όσων επέζησαν αυτής της πολυτάραχης ιστορικής περιόδου, συνθέτουν ένα συγκινητικό ντοκιμαντέρ, το οποίο φέρνει για πρώτη φορά στο φως τις μαρτυρίες τους.

(Κυριακή 26/4 στις 23.30)

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΠΕΖΗΣΑΝ

Surviving the Holocaust: Freddie Knoller’s War

Σε μια αφοπλιστικά ειλικρινή συνέντευξη, γεμάτη πάθος, συγκίνηση αλλά και χιούμορ, ο επιζών του Ολοκαυτώματος Φρέντι Νόλερ αφηγείται την πραγματική του ιστορία με φόντο τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα από τις συγκλονιστικές μαρτυρίες του και εκτεταμένα πλάνα αρχείου, ο Νόλερ ιχνηλατεί ξανά το δύσκολο παρελθόν του κάνοντας στάσεις στους πιο ενδιαφέροντες σταθμούς της περιπετειώδους ζωής του. Από τα παιδικά του χρόνια στη Βιέννη μέχρι την αναγκαστική εξορία του από πόλη σε πόλη στην Ευρώπη της γερμανικής κατοχής και την τελική φυλάκισή του στο Άουσβιτς. Αυτή είναι η ιστορία ενός φρικτού πολέμου μέσα από τα λόγια ενός γενναίου επιζώντα.

(Κυριακή 26/4 στις 00.30)

Διάβασε το »

Δύσκολες στιγμές για την Κατερίνα Γκαγκάκη

Newsteam 0 Comments

Βαρύ το πένθος για την Κατερίνα Γκαγκάκη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος της πατέρας. Την είδηση έκανε γνωστή η ίδια με μια ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο instagram, ενημερώνοντας τους διαδικτυακούς της φίλους για την απώλεια του μπαμπά της. Δεκάδες είναι τα σχόλια φίλων και συνεργατών της, οι οποίοι της εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια δίνοντάς της κουράγιο σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που ζει. Το tvnea της εύχεται θερμά συλλυπητήρια.
Διάβασε το »

Αυτή ήταν η αμοιβή του Σπύρου Παπαδόπουλου για το σποτάκι του Μένουμε σπίτι

Newsteam 0 Comments

Την δική του απάντηση έδωσε ο Σπύρος Παπαδόπουλος στα όσα ακούγονται τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την αμοιβή του, για την συμμετοχή του στο σποτάκι για την εκστρατεία Μένουμε Σπίτι.
Θέλω να ενημερώσω τους φίλους και τους “φίλους” ότι για το διαφημιστικό σποτάκι για τον κορονοϊό δεν πήρα αμοιβή. Ευχαριστώ. Υ.Γ. Δεν ξέρω αν πήρε αμοιβή ο φοβερός πιτσιρικάς που με μιμείται. Να το… ψάξουμε έγραψε στο λογαριασμό του στο facebook ο ηθοποιός και παρουσιαστής, βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους.

Διάβασε το »

MasterChef 4: Πρώην παίκτρια άναψε φωτιές στο ζευγαράκι – Έξαλλη από την ζήλια η Μαρία

Newsteam 0 Comments
MasterChef 4

Η δοκιμασία του MasterChef 4στο επεισόδιο της Τρίτης έκρυβε μια έκπληξη αφού οι διαγωνιζόμενοι του ριάλιτι μαγειρικής θα έπρεπε να δουλέψουν σε καντίνες και να ετοιμάσουν φαγητό για τους παίκτες των προηγούμενων κύκλων του ριάλιτι.

Κάποια από τις προηγούμενες παίκτριες πλησίασε την μια καντίνα και ζήτησε τον Δημήτρη Μπέλλο, ο οποίος είναι ζευγάρι με την Μαρία.

Μάλιστα, είπε πως θέλει ιδιαίτερη περιποίηση από εκείνον και επέμενε να την εξυπηρετήσει κι έτσι ο Δημήτρης, που ήταν πίσω από την καντίνα στην παρασκευή των φαγητών ανταποκρίθηκε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: MasterChef 4 spoiler 1/4: Η πιο αμφίρροπη ομαδική, αλλά… (vid)

Η Μαρία είδε τι συνέβη και έγινε έξαλλη από την ζήλια λέγοντας στην κάμερα: Και έρχεται φορτσάτη, που είναι ο Μπέλλος να βγει έξω ο Μπέλλος. Εγώ κάνω κρέπες. Να έχει χάρη που θέλουμε ψήφους αλλιώς θα έβγαζα νύχια και θα την έτρωγα. Όχι μόνο αυτήν, την καθεμία, ανέφερε και συνέχισε: Βγαίνει κι ο άλλος από πίσω φορτσάτος. Πάλι καλά δεν έβγαλε καμιά μπλούζα και την ποδιά. Παίρνει το μπλοκάκι και γράφει. Τι γράφεις, πήγαινε πίσω στα σουβλάκια. Έχουμε τον έναν να το παίζει ωραίος (σ.σ. ο Γιώργος) έχουμε και σένα να γαμπρίζεις με το νι και λι;.

Όπως είναι φυσικό οι υπόλοιποι συμπαίκτες της το κατάλαβαν και τρόλαραν τον Δημήτρη.

Δείτε το βίντεο:

Διάβασε το »

Συγκινημένος ο βουλευτής Χρήστος Κέλλας – Είμαι νικητής ύστερα από σκληρή μάχη

Newsteam 0 Comments

Στην εκπομπή Live News και τον Νίκο Ευαγγελάτο μίλησε ο Χρήστος Κέλλας, ο οποίος εξομολογήθηκε τη μάχη του με τον κορονοϊό. Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, είναι πλέον πολύ καλά στην υγεία του και συγκινήθηκε μιλώντας για τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Με τη βοήθεια του Θεού είμαι και πάλι κοντά σας. Και είμαι νικητής ύστερα από μια σκληρή μάχη. Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα όλους τους γιατρούς, νοσηλευτές, εργαζόμενους στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Λάρισας, αλλά και σε όλα τα νοσηλευτικά ιδρύματα όλης της χώρας, οι οποίοι δίνουν έναν τιτάνιο αγώνα για να κρατήσουν την πατρίδα όρθια.

Τους εκφράζω απεριόριστο σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω ιδιαίτερα του λοιμωξιολόγους του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Λάρισας που σε συνεργασία με τον αγαπητό Σωτήρη Τσιόδρα μου έσωσαν τη ζωή. Την Παρασκευή 20 Μαρτίου ήμουν στα πρόθυρα της διασωλήνωσης. Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν τον απέραντο σεβασμό μας και την ευγνωμοσύνη μας, είπε συγκινημένος ο βουλευτής Χρήστος Κέλλας.

Διάβασε το »

MasterChef 4: Ο ένας το παίζει ωραίος κι άλλος γαμπρίζει με το νι και λι

Newsteam 0 Comments
MasterChef 4

Στην ομαδική δοκιμασία του MasterChef 4 παλιοί και νέοι παίκτες γευμάτισαν, ωστόσο η Μαρία έγινε έξαλλη. 

Η Μαρία είναι ζευγάρι με τον Δημήτρη Μπέλο, ο οποίος είχε μια θαυμάστρια. Την περσινή παίκτρια του MasterChef από την Αμαλιάδα, την Γιάννα.

Η παίκτρια από την Αμαλιάδα με τη χαρακτηριστική προφορά πηγαίνει στις δυο καντίνες για να παραγγείλει, αλλά το μυαλό της είναι στον Δημήτρη Μπέλλο.

MasterChef 4 spoiler 1/4: Η πιο αμφίρροπη ομαδική, αλλά… (vid)

Μπορεί οι παίκτες από την κόκκινη να την προειδοποιούν για την ύπαρξη της Μαρίας, αλλά εκείνη δεν καταλαβαίνει τίποτα και συνεχίζει να τον αναζητά.

Ο Δημήτρης πηγαίνει στην καντίνα και της συστήνεται κάτι που γίνεται αντιληπτό από τη Μαρία, η οποία δεν αργεί να δείξει τα νύχια της.

Βγαίνει φορτσάτος και ο άλλος για να πάρει παραγγελία. Πάλι καλά που δεν έβγαλε την μπλούζα και την ποδιά του για να πάρει παραγγελία. Έχουμε και τον άλλο που γαμπρίζει με το νι και με το λι., λέει η Μαρία δίχως να κρύψει τη ζήλια της.

Από την άλλη πλευρά, ο Δημήτρης γελά με νόημα και δηλώνει με χιούμορ: Με δέρνει!

Δείτε εδώ το χαρακτηριστικό βίντεο από το MasterChef 4:

https://www.instagram.com/p/B-aWjL-JUmP

 

Διάβασε το »

MasterChef 4 spoiler 1-4: Η πιο αμφίρροπη ομαδική, αλλά…

Newsteam 0 Comments
MasterChef 4 spoiler 1/4

MasterChef 4 spoiler 1/4: Παλιοί και νέοι παίκτες από και τις τρεις σεζόν του MasterChef μαζεύτηκαν και απόλαυσαν street food από την μπλε και την κόκκινη ομάδα.

MasterChef 4 spoiler 1/4

Η πιο δύσκολη δοκιμασία μέχρι τώρα στον διαγωνισμό έφερε εντάσεις και άγχος και το αποτέλεσμα δεν ήταν το επιθυμητό. Όλοι οι πρώην παίκτες του ριάλιτι μαγειρικής γεύτηκαν πολύ καλές προσπάθειες από τις καντίνες των δύο ομάδων.

Όπως είναι φυσικό η Ασημίνα και η Σπυριδούλα τράβηξαν την προσοχή, αλλά δεν ήταν οι μόνες. Ο Χρήστος Γλωσίδης (μάστερ στην ασιατική κουζίνα), από το MasterChef 3 έκανε παρατηρήσεις στον Τζον για τα νουντλς του και ο παίκτης από τις Φιλιππίνες φάνηκε να ενοχλήθηκε. Μιας και μετά στην κάμερα σχολίασε με όλο νόημα: Μάλλον στο χωρίο τους τρώνε παραβρασμένα τα νουντλς.

Και οι δύο ομάδες δυσκολεύτηκαν αρκετά με τις παρασκευές, ειδικά με τις τορτίγιες. Ούτε οι κόκκινοι, ούτε οι μπλε κατάφεραν να φτιάξουν σωστό ζυμάρι για να τις ανοίξουν κι έτσι ο Λεωνίδας Κουτσόπουλος αποφάσισε να δώσει και στις δύο ομάδες έτοιμες πίτες.

Ο Σταύρος είχε το πλεονέκτημα (και την ασυλία) και μοίρασε τους παίκτες στις ομάδες όπως εκείνος ήθελε. Η μπλε ομάδα είχε αρχηγό τον Γιώργο και η κόκκινη τον Κώστα.

Στην μπλε το κλίμα δεν ήταν τόσο καλό και δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν πρόβλημα με τον Γιώργο και θεώρησαν ότι δεν βοήθησε. Αλλά και στην κόκκινη υπήρχαν προβλήματα, ειδικά η ασυνεννοησία των παικτών.

Οι κριτές είπαν ότι η διαφορά των δύο ομάδων είναι αρκετά μεγάλη, όπως έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Πάντως κάτι μας λέει ότι η κόκκινη ομάδα δεν θα πάει για φαγητό με τον Αποστολάκη…

Μπορεί όμως να γίνει και η ανατροπή…

https://www.instagram.com/p/B-aO2MsBnkj

Διάβασε το »

Η απρόσμενη αναμέτρηση: ο κορωνοϊός και ο καπιταλισμός

Newsteam 0 Comments

Είναι μάλλον ταιριαστό το γεγονός ότι η σοβαρή απειλή του κορωνοϊού έπληξε το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης στις ειδούς του Μαρτίου, την ημέρα που κατά παράδοση υπολογίζονταν οι εκκρεμείς οφειλές στην Αρχαία Ρώμη. Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν ένα πραγματικό τρενάκι του τρόμου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) δήλωσε ότι η μόλυνση είναι τελικά πανδημία, οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να ανταποκριθούν, ο ιός κυριάρχησε στις ειδήσεις, καθώς και στην πληθώρα πληροφοριών στα κοινωνικά δίκτυα, πόλεις ακόμη και ολόκληρες χώρες κατέβασαν ρολά, αγορές κάθε είδους έκλεισαν και οι εταιρίες ανακοίνωσαν απολύσεις και διακοπή λειτουργίας. Έγινε ξεκάθαρο ότι ανεξάρτητα από την προέλευση, τα μονοπάτια και τη θνησιμότητα του ιού που ονομάζεται Covid-19, αυτός επρόκειτο να δοκιμάσει σκληρά τον δυτικό καπιταλισμό και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης που διαθέτει. Σχεδόν παντού, ο καπιταλισμός τα ήθελε και τα ‘παθε. Άλλωστε, τα προβλήματα και οι ανισορροπίες έχουν συσσωρευτεί στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα εδώ και τέσσερις δεκαετίες, φαινομενικά από τότε που πήρε το νεοφιλελεύθερο δρόμο από την κρίση της δεκαετίας του 1970 και συνέχισε να τον ακολουθεί, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις κρίσεις και τα προβλήματα που προκάλεσε.

Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, ο δυτικός καπιταλιστικός κόσμος αγόραζε χρόνο, συσσωρεύοντας δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές, για να αποτρέψει τo ξεκαθάρισμα των αγορών του, ένα πρόβλημα που ο νεοφιλελευθερισμός, με την αμείλικτη πτωτική του πίεση στους μισθούς και τις τιμές, επιδείνωσε περαιτέρω.

Η κρίση του 2008 υπήρξε η προηγούμενη στιγμή αλήθειας. Ωστόσο, δεν οδήγησε σε σοβαρό αναπροσανατολισμό της πολιτικής, μόνο σε μια κοινωνικοποίηση πληθώρας ιδιωτικών χρεών, καθώς οι τράπεζες που θεωρούνταν υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν εξυγιάνθηκαν και τα στελέχη τους που θεωρούνταν υπερβολικά σπουδαίοι για να φυλακιστούν συνέχισαν τις παλιές πρακτικές τους. Μόνο οι κοινοί θνητοί έχασαν σπίτια και δουλειές κι έπρεπε να υπομείνουν τη δυστυχία ελέω  λιτότητας στο όνομα της σταθεροποίησης των δημόσιων οικονομικών.

Η σημερινή πανδημία είναι βέβαιο ότι θα είναι διαφορετική, όχι επειδή είναι πιο θανατηφόρα από ό,τι οι προηγούμενες (δεν είναι) ούτε γιατί προκαλεί όλεθρο στις χρηματοπιστωτικές αγορές, (όπως οι περισσότερες κρίσεις της νεοφιλελεύθερης εποχής), αλλά επειδή εκθέτει τις αδυναμίες, τις στρεβλώσεις και τις ανισορροπίες της παραγωγής που έχει διαμορφώσει ο νεοφιλελευθερισμός εδώ και τέσσερις δεκαετίες

Ο νεοφιλελευθερισμός υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τον καπιταλισμό, θα αποκαθιστούσε τα ζωώδη ένστικτα της αγοράς που μέχρι τότε φέρονταν να είχαν ήδη πληγεί από τον θανάσιμο εναγκαλισμό του κράτους. Ωστόσο, ποτέ δεν το έκανε αυτό. Τα ποσοστά ανάπτυξης τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες παρέμειναν σταθερά κάτω από εκείνα της στατικής μεταπολεμικής Χρυσής Εποχής του καπιταλισμού. Αντ’ αυτού, το σύστημα παραγωγής που ορίζεται από τον δυτικό καπιταλισμό επεκτάθηκε, τουλάχιστον με τρεις τρόπους. Χωρικά – περικύκλωσε τον κόσμο. Χρονικά – εντάθηκε με την παραγωγή που ανταποκρίνεται στη ζήτηση, τα χαμηλά ή ανύπαρκτα αποθεματικά και το ελάχιστο οικονομικό μαξιλάρι για να αντιμετωπίσει τυχόν απρόβλεπτες συνθήκες. Τέλος, από κοινωνικής άποψης, πίεσε σκληρά τους εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις, εξαναγκάζοντας τους να προσφέρουν εργασία και προϊόντα με χαμηλές αμοιβές και τιμές ενώ αναλάμβαναν κάθε είδους κοινωνικούς και οικονομικούς κινδύνους.

Βεβαίως, οι πληγές που έχουν ήδη προκαλέσει ο ιός αλλά και η μάχη εναντίον του, ακόμα και αυτά που θα συμβούν στο μέλλον, ήταν και θα είναι δαπανηρά: οι τομείς-κλειδιά της παγκόσμιας οικονομίας δεν μπορούν να τεθούν εκτός λειτουργίας για μήνες χωρίς τεράστιες δαπάνες. Ωστόσο, μια υγιής δομή με έστω και λίγο λίπος προς ξόδεμα, θα είχε αντισταθεί πολύ καλύτερα από την στεγνή, επισφαλή, τσιτωμένη παραγωγική δομή που ήδη όδευε προς ξεκαθάρισμα.

Τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναβάθμισε τον Covid-19 σε παγκόσμια πανδημία, σημειώθηκε πρωτοφανής δυσφορία στις παγκόσμιες αγορές. Οι χρηματιστηριακές αγορές στις ΗΠΑ υπέστησαν τη μεγαλύτερη πτώση τους στη διάρκεια μιας ημέρας μετά την συντριβή του 1987, παρά την έκτακτη μείωση των επιτοκίων από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και την υπόσχεση της να εισφέρει τρισεκατομμύρια στο σύστημα την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτή η διόρθωση όμως δεν έγινε με άνεση. Παραδόξως, οι χρηματιστηριακές αγορές, που συνήθως θεωρούνταν πιο επικίνδυνες, δεν ήταν οι μόνες. Οι αγορές ομολόγων μικρότερου ρίσκου υπέφεραν επίσης, όπως και οι αγορές των ασφαλέστερων περιουσιακών στοιχείων, των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και οι αγορές χρυσού, καθώς οι επενδυτές ζητούσαν ρευστότητα.

Επιπλέον, ο πόνος δεν ήταν μόνο οικονομικός. Καθώς η μια χώρα μετά την άλλη επέβαλε περιορισμούς επί περιορισμών στις μετακινήσεις, στις αεροπορικές εταιρείες, στις εταιρείες κρουαζιέρας, στα αεροδρόμια και σε άλλες εταιρείες που συνδέονται με τα ταξίδια, μαζί με τεράστια τμήματα του μεγάλου και παραφουσκωμένου τομέα υπηρεσιών, που βασίζονται κυρίως στην παραγωγή και κατανάλωση πρόσωπο με πρόσωπο, προκάλεσαν κλεισίματα, περικοπές και απολύσεις. Οι αλυσίδες εφοδιασμού διερράγησαν και οι καταρρέουσες αγορές συμπίεσαν την παραγωγή. Ως κερασάκι στην τούρτα, η διαφωνία μεταξύ του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Κρατών (ΟΠΕΚ) και των συμμάχων του οδήγησε σε έναν πόλεμο μείωσης των τιμών που έκανε την παραγωγή σχιστολιθικών πετρωμάτων στην Αμερική, ένα από τα σουξέ της αμερικανικής οικονομίας σε μια κατά τα άλλα ζοφερή δεκαετία.

Παρόλο που η ένταση αυτής της δυσφορίας οφείλεται σε λόγους πολύ πιο πέρα από τον ιό, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις προφανώς θα ερμήνευαν την πανδημία ως υπεύθυνη για την ύφεση. Ο Τζορτζ Μπους ο νεώτερος είχε καταλήξει, έτσι κι αλλιώς, στο ότι η 9η Σεπτεμβρίου ευθυνόταν για την ύφεση, η οποία όμως είχε ήδη αρχίσει μήνες πριν. Κάλεσε λοιπόν τους Αμερικανούς να επιδείξουν τον πατριωτισμό τους κάνοντας ψώνια.

Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα ξεχωριστά στοιχεία για τη μακρόχρονη κατανόηση των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών που αντιμετωπίζουν τη χειρότερη κρίση της δημόσιας υγείας γι’ αυτή τη γενιά.

Το πρόβλημα της ζήτησης και οι λύσεις νομισματικής πολιτικής

Το πιο σημαντικό από όλα ήταν το χαμηλό επίπεδο της συνολικής ζήτησης του καταναλωτή και των επενδύσεων σε σχέση με την παραγωγική ικανότητα, για να μην αναφέρουμε το παραγωγικό δυναμικό, που προκάλεσε την επιβράδυνση της ανάπτυξης στη δεκαετία του 1970. Ο νεοφιλελευθερισμός, η ευνοούμενη λύση της Δύσης, όχι μόνο δεν το αντιμετώπισε, αλλά κατέστησε τα πράγματα χειρότερα, διευκολύνοντας την οικονομική επένδυση, συμπιέζοντας τους μισθούς και τις κυβερνητικές δαπάνες και αυξάνοντας την ανισότητα. Τέτοιου τύπου επενδύσεις βάζουν χρήματα μόνο στις τσέπες εκείνων που δεν θα τα ξοδέψουν ούτε θα τα επενδύσουν παραγωγικά, θα αυξήσουν μόνο τα τεράστια ποσά που χρεώνουν σε κερδοσκοπικές αγορές. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό το πρόβλημα αναβλήθηκε. Πρώτον λόγω της αύξησης του δανεισμού της κυβέρνησης για τη χρηματοδότηση των μη αναγκαίων κοινωνικών δαπανών, δεύτερον με ολοένα και πιο ξεδιάντροπες φορολογικές περικοπές για τους πλούσιους αλλά και τεράστιες αυξήσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, σε επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις και στη συνέχεια μέσω του ιδιωτικού χρέους που κορυφώθηκε με την κρίση του 2008.

Αυτή η ανάπτυξη που προσέφεραν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οφείλονταν κυρίως στις επενέργειες του πλούτου της φούσκας ακινήτων. Επέτρεψαν την αύξηση της κατανάλωσης μόνο σε μια στενή ελίτ. Τα τελευταία δέκα χρόνια της λιτότητας, ακόμη και αυτού του τύπου η ανάπτυξη έχει στεγνώσει και η Δύση κατέγραψε τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης οποιασδήποτε δεκαετίας νεοφιλελευθερισμού. Η νεοφιλελεύθερη επιλογή εξαντλείται, ακόμη και ως στρατηγική για μια αναιμική ανάπτυξη. Οι συνθήκες ζήτησης κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών ήταν υποτονικές, με τις περισσότερες νέες καταναλωτικές και επενδυτικές ανάγκες να εμφανίζονται στην Κίνα και σε άλλες μη δυτικές χώρες.

Η κρίση ζήτησης που προέκυψε από την τρέχουσα πανδημία έχει επιδεινώσει αυτή την ήδη κακή κατάσταση. Είναι γεγονός ότι οι ανισότητες, που συσσωρεύονταν κατά τις νεοφιλελεύθερες δεκαετίες, θα επιδείνωναν την εξάπλωση της πανδημίας και ότι με τη σειρά της εκείνη θα επιδεινώσει την ανισότητα. Η εξέλιξη αυτή θα εντείνει την κρίση ζήτησης.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, οι δυτικές κυβερνήσεις και οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν βρει έναν νέο τρόπο να αγοράζουν χρόνο για το καπιταλιστικό σύστημα: παριστάνουν ότι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ανάπτυξης μόνο μέσω της νομισματικής πολιτικής. Κρατούν το κοινό υπνωτισμένο ως υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και ως ειδικοί στο να τραβούν έξυπνους, ακόμη και περίεργους, λαγούς νομισματικής πολιτικής από τα καπέλα τους – τα χαμηλότερα επιτόκια, τα αρνητικά επιτόκια, την ποσοτική χαλάρωση, την πολιτική καθοδήγησης των κεντρικών τραπεζών και ό,τι δεν δημιουργεί την εντύπωση ότι απομυζούν κάθε κύτταρο για να σώσουν την παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, όλα συνιστούν ένα τυπικό αποπροσανατολισμό: ο John Maynard Keynes προειδοποίησε πολύ καιρό πριν ότι θα ερχόταν η στιγμή που η νομισματική πολιτική δεν θα ήταν επαρκής από μόνη της για να καθορίσει τον βέλτιστο ρυθμό επένδυσης και ως εκ τούτου τον αποδεκτό ρυθμό ανάπτυξης. Η αποτελεσματικότητά του θα ισοδυναμούσε με μια τρύπα στο νερό.

Αυτό από το οποίο αποσπά την προσοχή του κοινού όλη αυτή η συζήτηση για τη νομισματική πολιτική, είναι η δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή οι αυξήσεις στις δημόσιες δαπάνες και στις επενδύσεις. Ενώ τμήματα του οικονομικού τύπου το αναγνωρίζουν αυτό, ουτοπικά φαντάζονται ότι μια μικρή δόση θα αποδειχθεί επαρκής. Ξέχασαν ότι ο Κέινς είχε συνεχίσει, στην επόμενη πρόταση, λέγοντας: Θεωρώ λοιπόν ότι μια σχετικά εκτεταμένη κοινωνικοποίηση των επενδύσεων θα αποδειχθεί το μόνο μέσο για να προσεγγιστεί η πλήρη απασχόληση. (Για τον Κέινς, η πλήρης απασχόληση ήταν ο πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής, η οποία δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήταν το πρώτο βήμα, πέρα από τον καπιταλισμό, προς μια καλύτερη κοινωνία).

Περιττό να πούμε ότι αυτό που ο Κέινς χαρακτήριζε μια σχετικά εκτεταμένη κοινωνικοποίηση των επενδύσεων θα ισοδυναμούσε με κάποιο είδος σοσιαλισμού, στον οποίο οι κυβερνήσεις σπεύδουν να πραγματοποιούν επενδύσεις, όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά επειδή ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση ή δεν επιθυμεί να τις κάνει. Για να το θέσουμε με άλλο τρόπο, η κλίμακα του δημοσιονομικού ακτιβισμού που θα απαιτηθεί για την αποκατάσταση ενός αποδεκτού επιπέδου ανάπτυξης, απασχόλησης και ζήτησης θα είναι πράγματι τόσο μεγάλη που θα εγείρει ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα. Αν οι καπιταλιστές είναι ανίκανοι και απρόθυμοι να κάνουν το ένα και μοναδικό πράγμα που κάνει τα χειρότερά τους χαρακτηριστικά ανεκτά, δηλαδή να επενδύσουν ώστε να δημιουργήσουν απασχόληση, ποια είναι τότε η αξία χρήσης της καπιταλιστικής τάξης; Γιατί πρέπει τα δημοκρατικά μας κράτη να τους αφήνουν να έχουν τον έλεγχο της οικονομίας; Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε αυτό το σημείο την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον. Η σημερινή κρίση μπορεί να κάνει αδύνατο το να το αγνοήσουμε.

Η νομισματική πολιτική βγαίνει εκτός πορείας

Ενώ η εστίαση στη νομισματική πολιτική αποπροσανατόλισε την προσοχή του κοινού από τον πολύ αναγκαίο δημοσιονομικό ακτιβισμό, προκάλεσε, παρ’ όλ’ αυτά μεγάλο χάος και πλέον ενδέχεται να έχει εξαντλήσει ακόμη κι αυτή τη διεστραμμένη της χρησιμότητα. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο μεγαλύτερος ωφελούμενος της απορρύθμισης του νεοφιλελευθερισμού, καθώς και οι δυσμενείς συνθήκες ζήτησης που δημιούργησε, οι οποίες έστειλαν κεφάλαια σε αγορές περιουσιακών στοιχείων και όχι σε παραγωγικές επενδύσεις, αντιμετωπίζει τώρα την κατάρρευση της ίδιας του της βάσης. Η συντριβή της χρηματιστηριακής αγοράς το 1987 ήταν η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση της νεοφιλελεύθερης εποχής και ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Άλαν Γκρίνσπαν, απάντησε με το περίφημο πακέτο Γκρίνσπαν, αποκαθιστώντας ουσιαστικά την εξαφάνιση της ρευστότητας- ξαναγεμίζοντας το ποτήρι με κρασί – διατηρώντας έτσι το πάρτυ των κερδοσκόπων. Έκτοτε, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και οι αδελφές δυτικές κεντρικές τράπεζες ανταποκρίθηκαν σε χρηματοπιστωτικές κρίσεις με περαιτέρω εισροές ρευστότητας, τόσο με τη μείωση των επιτοκίων όσο και, αμεσότερα, με την αγορά λιγότερων περιουσιακών στοιχείων, γνωστή και ως ποσοτική χαλάρωση.

Οι πρακτικές αυτές αιτιολογούνταν ως απαραίτητες για την αποκατάσταση των επενδύσεων, της οικονομικής δραστηριότητας και της απασχόλησης. Ωστόσο, το μόνο που αποκατέστησαν είναι η ικανότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα να συνεχίσει την αντιπαραγωγική του αισχροκέρδεια, που δημιουργεί ανισότητα. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν μια σειρά από φούσκες στο χώρο των ακινήτων, οι οποίες αύξησαν την περιουσία του 1% του πληθυσμού και, σε μικρότερο βαθμό, του 10%, και προκάλεσαν μεγάλη οικονομική δυσπραγία στο 90%, όταν ξέσπασαν. Η αισχρή αυτή συλλογή περιλαμβάνει το κραχ της χρηματιστηριακής αγοράς του 1987, τις διάφορες χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 που κορυφώθηκαν με την οικονομική κρίση της Ανατολικής Ασίας το 1997-8, τη συντριβή dot-com του 2000 και την κρίση του 2008.

Ενώ η νομισματική πολιτική συνέχισε να αναπληρώνει το κρασί στο ποτήρι, το πάρτυ των κερδοσκόπων ήταν σαφώς χειρότερο. Οι διεθνείς ροές κεφαλαίων, για παράδειγμα, παραμένουν 65% χαμηλότερες από την αιχμή τους πριν από το 2008, παρά τη γενναιοδωρία των κεντρικών τραπεζών. Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα βαραίνονται από τα υψηλότερα ελάχιστα αποθεματικά που επέβαλε η κατά τ’ άλλα αναποτελεσματική επαναρύθμιση μετά την κρίση. Λαμβάνοντας υπόψη πόσο χρήσιμο είναι το χρηματικό ρίσκο για να κερδίσει κανείς χρήματα στις σημερινές χρηματοπιστωτικές αγορές, η τεράστια κλίμακα των χρημάτων που αναζητούν επιστροφές δεν μπορεί παρά να μειώσει τα περιθώρια. Έτσι, ακόμη και αυτή η σχετικά αδύναμη πολιτική έχει επηρεάσει τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παρόλα αυτά, την τελευταία δεκαετία παρατηρήθηκε μια σημαντική φούσκα στη χρηματιστηριακή αγορά, η οποία φαίνεται να έχει πλέον ξεσπάσει. Η επείγουσα μείωση επιτοκίων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας και η υπόσχεση της να ρίξει τρισεκατομμύρια στο σύστημα την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου δεν δούλεψε. Σε απάντηση, ανακοίνωσε την περαιτέρω μείωση των επιτοκίων σε σχεδόν μηδενικά επίπεδα, περισσότερες αγορές αξιών και τη συνηθισμένη υπόσχεση να χρησιμοποιήσει όλο το φάσμα των εργαλείων την Κυριακή 15 Μαρτίου λίγο πριν ξεκινήσουν οι αγορές στην Ανατολή. Με αυτή την κίνηση, η Fed έχει εξαντλήσει όλα τα πυρομαχικά της. Από το 2015, είχε αυξήσει τα επιτόκια με ρητό σκοπό να κρατήσει κάποιο μαξιλαράκι για μια άλλη κρίση, για να είναι τότε σε θέση να μειώσει τα επιτόκια. Κατά τους τελευταίους έξι μήνες τα έχει χάσει όλα, το μεγαλύτερο μέρος το έχασε τον Μάρτιο του 2020. Δεν έχει απομείνει τίποτα. Τα αρνητικά επιτόκια είναι πλέον καυτά. Ακόμα και οι πιο ριψοκίνδυνοι Ευρωπαίοι δεν έχουν αποτολμήσει να επεκταθούν πέρα ​​από το -0.5 τοις εκατό και η Fed μέχρι τώρα ήταν απρόθυμη να πάει ως την αρνητική κλίμακα. Με αυτό σαν δεδομένο, το γεγονός ότι οι αγορές αρνήθηκαν να ανταποκριθούν την επόμενη μέρα, πέφτοντας σαν πέτρες από το πρωί στην Ανατολή μέχρι το βράδυ στη Δύση, έδωσε μια ανατριχιαστική ετυμηγορία σχετικά με τις δυνατότητες της νομισματικής πολιτικής.

Ανεξάρτητα από το πόσο υψηλές αποτιμήσεις περιουσιακών στοιχείων πηγαίνουν σε οποιαδήποτε κερδοσκοπική φρενίτιδα, ανεξάρτητα από το πόσο η Ομοσπονδιακή Τράπεζα τις ενθαρρύνει, τελικά καθορίζονται από τη βαρύτητα της παραγωγικής οικονομίας, τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Η φούσκα dot-com αναγκάστηκε να ξεσπάσει, δεδομένης της αξίας των τόσων πολλών αποθεμάτων της. Οι στεγαστικές και πιστωτικές φούσκες ξέσπασαν το 2008, όταν έπρεπε να αυξηθούν τα επιτόκια για να διατηρηθεί η αξία του δολαρίου εν μέσω αυξήσεων των τιμών των βασικών εμπορευμάτων, με αποτέλεσμα να επιβραδυνθούν οι αυξήσεις των τιμών των κατοικιών και να υπάρξουν όλο και περισσότερες υπερτιμημένες υποθήκες, υψηλότερης αξίας από τις τιμές των σπιτιών που είχαν χρησιμοποιηθεί ως υποθήκη. Σήμερα το πρόβλημα για τη χρηματιστηριακή αγορά μπορεί να έχει προκληθεί από την πανδημία αλλά αγγίζει τα βαθύτερα, θεμελιακά της  προβλήματα.

Καθώς οι αγορές αξιών, οι οποίες χρηματοδοτούν την κερδοσκοπία στην αξία των ήδη παραγόμενων περιουσιακών στοιχείων, αυξήθηκαν σε μέγεθος κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, ξεπέρασαν κάθε λογικό ποσοστό έναντι της  παραγωγικής δραστηριότητας – επένδυσης στην παραγωγή νέων αγαθών και υπηρεσιών (αυτό που ορισμένοι αποκαλούν πραγματική οικονομία ) – ακόμη και αν στηρίζονταν σε αυτή. Στην παρούσα κρίση, το σχετικό σχήμα εμπιστοσύνης είναι το ακόλουθο: Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δέχονται καταθέσεις παραγωγικών εταιρειών ως χρηματοδότηση ύψιστης ποιότητας. Ωστόσο, υπό την επίδραση των διαταραχών της προσφοράς και της ζήτησης, οι παραγωγικές εταιρείες αποσύρουν αυτές τις καταθέσεις και μάλιστα δανείζονται χρήμα. Επιπλέον, όλες οι μεγάλες εταιρίες αυτό ακριβώς το κάνουν μαζί και ταυτόχρονα.

Παρότι αυτό δεν έχει προκαλέσει άμεση τραπεζική κρίση, το πρόβλημα μπορεί να μην βρίσκεται και πολύ μακριά: όπως πρόσφατα επεσήμανε ένας αρθρογράφος των Financial Times, ακόμα και η μεταρρύθμιση Dodd-Frank και άλλες κανονιστικές ρυθμίσεις μετά το 2008,  που έκαναν τις τράπεζες πιο ανθεκτικές, απαιτούν από αυτές να έχουν ένα ελάχιστο επίπεδο αντίστοιχων ποιοτικών καταθέσεων. Η τόσο γρήγορη απώλεια αυτών των καταθέσεων απειλεί το προφίλ ρευστότητας και την κανονιστική συμμόρφωση των ίδιων των τραπεζών. Κι ακόμα δεν έχουμε αρχίσει να βλέπουμε την άνοδο των εταιρικών υποβαθμίσεων και των πτωχεύσεων που θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερη πίεση χρηματοδότησης.

Η προσφορά ρευστότητας εκ μέρους της Fed δεν λειτουργεί πλέον, διότι αυτό που χρειάζεται σήμερα η οικονομία είναι ένας τρόπος για να δημιουργηθεί ζήτηση, τόσο ζήτηση καταναλωτών όσο και επενδύσεων, με σκοπό την αποκατάσταση και την επέκταση της παραγωγής. Στις τρέχουσες συνθήκες χαμηλών ιδιωτικών δαπανών και επενδύσεων, αυτό μπορεί να είναι μόνο έργο των κυβερνήσεων. Αυτό όμως δημιουργεί πρόβλημα. Από τη μια πλευρά, χωρίς αυτή τη ρευστότητα, μια γενικευμένη χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, πολύ πιο βαθιά από την προσωρινή πτώση στην παραγωγή και την κατανάλωση – που μόνο η πανδημία θα προκαλούσε, δεν βρίσκεται και πολύ μακριά. Από την άλλη πλευρά, αν η κυβέρνηση κάνει πραγματικά αυτό που χρειάζεται, θα θέσει ένα ερωτηματικό για το μέλλον του καπιταλισμού.

Η παραγωγική οικονομία σε τεταμένα όρια

Όπως έχουμε σημειώσει, το χρονικά, χωροταξικά και κοινωνικά υπερπαραγωγικό σύστημα που διαμορφώθηκε στις τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού, ήδη επρόκειτο να οδηγηθεί σε εκκαθάριση. Ενώ για περίπου μια δεκαετία μετά το 1995, οι δυτικές αλυσίδες εφοδιασμού έφθασαν σχεδόν στην Κίνα, η ανάπτυξή τους ήδη επιβραδυνόταν πολύ πριν την κρίση του 2008, χάρη σε ένα σύνθετο σύνολο παραγόντων όπως ο κορεσμός των δυτικών αγορών που στραγγαλίστηκε από τον νεοφιλελευθερισμό και η αύξηση των μισθών στην Κίνα. Μετά το 2008 και την έναρξη της λιτότητας, τα αποτελέσματα δεκαετιών συμφωνιών ελευθέρων συναλλαγών, που στην πραγματικότητα ήταν συμφωνίες για τη διευκόλυνση των ξένων επενδύσεων, ανεμπόδιστων από τις εργασιακές, περιβαλλοντικές και άλλες προδιαγραφές, άρχισαν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους, στη Δύση. Παρά τις αναφορές  που υποστηρίζουν ότι τα δυτικά επίπεδα μισθών και απασχόλησης δεν είχαν καμία σχέση με το εμπόριο, στην πραγματικότητα, οι εμπορικές συμφωνίες ροκάνιζαν και τα δύο, ειδικά τους εργάτες στη Δύση.

Ενώ αυτή η δυσαρέσκεια θα έπρεπε να απαντηθεί από το προοδευτικό κίνημα, οι δεκαετίες εξευτελισμού της Αριστεράς από την σε άνοδο νεοφιλελεύθερη δεξιά και οι δεκαετίες νομιμοφροσύνης των παραδοσιακά αριστερών κομμάτων (πιθανώς χάρη στους δικούς τους ιστορικούς και βαθιά ριζωμένους περιορισμούς), κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αντ ‘αυτού, καθώς ο δεξιός λαϊκισμός εκμεταλλεύτηκε αυτή τη δυσαρέσκεια, διαιρώντας έντεχνα κι εκλογικά, όπως με το Brexit και τους εμπορικούς πόλεμους, ενώ παράλληλα ελάχιστα έκανε για να την αντιμετωπίσει, το αποτέλεσμα έχει αποσταθεροποιήσει περαιτέρω τις ήδη ισχνές διεθνείς παραγωγικές ρυθμίσεις του πλανήτη. Η επιδημία του κοροναϊού έχει μόνο επιταχύνει το ρυθμό προς την αναμέτρηση.

Η κρίση της διαχείρισης κρίσεων

Το τελικό στοιχείο σε αυτό το κακό κοκτέιλ σχετίζεται με τους μηχανισμούς μέσω των οποίων έχουν ιστορικά αντιμετωπιστεί οι κρίσεις στον καπιταλισμό – το κράτος και η πολιτική. Οι δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού έχουν διαβρώσει τόσο τις κρατικές όσο και τις ευρύτερες πολιτικές ικανότητες στις δυτικές κοινωνίες και δεν μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτές για να δώσουμε μια συνεπή απάντηση στην τρέχουσα κρίση, είτε στον έλεγχο και τον τερματισμό της πανδημίας βραχυπρόθεσμα, είτε στον μακροπρόθεσμο οικονομικό αναπροσανατολισμό που θα είναι απαραίτητος.

Αυτό φαίνεται σαφέστερα από την υποτονικότητα των δυτικών απαντήσεων στην πανδημία. Έχοντας ξοδέψει αρκετούς μήνες στο να βρίσκουν λάθη στην ανταπόκριση της Κίνας, η ίδια η αντίδραση της Δύσης υπολείπεται αρκετά σε σχέση μ’ εκείνη του Πεκίνου. Η έκθεση της Μεικτής Αποστολής για την νόσο του κορονοϊού 2019 (Covid-19) μεταξύ ΠΟΥ-Κίνας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι:

Μπροστά σε έναν προηγουμένως άγνωστο ιό, η Κίνα έχει αναπτύξει ίσως την πιο φιλόδοξη, ευκίνητη και επιθετική προσπάθεια περιορισμού της ασθένειας στην ιστορία. Η στρατηγική που στήριξε αυτήν την προσπάθεια συγκράτησης ήταν αρχικά μια εθνική προσέγγιση που προωθούσε την καθολική παρακολούθηση της θερμοκρασίας, την κάλυψη και το πλύσιμο των χεριών. Ωστόσο, καθώς εξελίχθηκε το ξέσπασμα και αποκτήθηκε γνώση, υιοθετήθηκε μια προσέγγιση επιστήμης και ρίσκου. Τα ειδικά μέτρα περιορισμού προσαρμόστηκαν σε επαρχιακό, νομαρχιακό και ακόμη και σε κοινοτικό επίπεδο, στην ικανότητα εγκατάστασης και στη φύση της νέας μετάδοσης του κορωνοϊού εκεί.

Η αντίθεση με τη Δύση δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Πάρτε ως παράδειγμα τα δύο κορυφαία νεοφιλελεύθερα έθνη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Και στα δύο, τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού έχουν μειώσει την κρατική ικανότητα, κατέστρεψαν κρίσιμους θεσμούς και έχασαν το καλύτερο προσωπικό τους. Και στις δύο, οι πολιτικές ελίτ έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και τα πολιτικά συστήματα έχουν αναστατωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε επέτρεψαν σε τσαρλατάνους να καταλάβουν τα ανώτατα πολιτειακά τους καθήκοντα. Πώς μπορούν αυτά τα εξαντλημένα συστήματα να παράγουν την πολιτική προθυμία και την κρατική ικανότητα αντιμετώπισης της κρίσης που εκτυλίσσεται; (Μπορούμε να προσθέσουμε εδώ ότι η πανδημία δοκιμάζει επίσης την ίδια την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης.)

Στις ΗΠΑ, με ένα ιδιωτικό ιατρικό σύστημα, η ασφάλιση, το κόστος και άλλες εμπορικές παράμετροι, εξακολουθούν να υπαγορεύουν μια ασυνάρτητη απάντηση στην οποία ακόμη και οι διαγνωστικοί έλεγχοι παραμένουν αδιαφανείς, αφήνοντας το πραγματικό μέγεθος της πανδημίας να παραμένει ένα μυστήριο. Το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου παραπάνω από μια δεκαετία  λιτότητας είχε ήδη αφήσει την Εθνική Υπηρεσία Υγείας (NHS) ανίκανη να αντιμετωπίσει τις συνήθεις, εποχιακές εξάρσεις της γρίπης, χωρίς να αναβάλει τις εκλογικές διαδικασίες, επιδίωξε να αναδείξει την αναγκαιότητα ως αρετή,  υποστηρίζοντας ότι στόχευε στην ανοσία αγέλης. Αυτή δεν ήταν παρά μια αποστειρωμένη κήρυξη πτώχευσης με έντονη επίγευση γενοκτονίας. Θεωρώντας ότι η πανδημία θα έπληττε τους φτωχούς σκληρότερα, αποδεχόμενη ότι ο ιός θα εξαπλωθεί, δεκάδες αγαπημένοι θα πεθάνουν και μόνο ο πιο ικανός θα επιβιώσει,  ήταν σαν να λέει αφήστε το διάβολο να πάρει τον τελευταίο που θα μείνει. Σε όλο τον δυτικό κόσμο, η κυριαρχία των συστημάτων πληροφοριών από τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης παρήγαγε ένα επίπεδο παρερμηνειών και δυσλειτουργιών, που μπορούν μόνο να εντείνουν τα προβλήματα.

Επιπλέον, οι ανικανότητες του εκάστοτε έθνους εντείνονται από τους διεθνείς ανταγωνισμούς και τις εντάσεις, καθιστώντας δύσκολη μια διεθνώς συντονισμένη απάντηση. Οι ρίζες των αντιπαλοτήτων, που χαρακτηρίζουν τον εικοστό πρώτο αιώνα, έγκεινται βεβαίως στη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου βάρους του κόσμου μακριά από τη Δύση. Βέβαια, αυτή η μετατόπιση εντάθηκε από την αργή ανάπτυξη της Δύσης κατά τις νεοφιλελεύθερες δεκαετίες και από την ικανότητα της Κίνας και ορισμένων άλλων κυβερνήσεων να αποφύγουν ή να προσαρμοστούν στις διακυμάνσεις της. Η Δύση εδώ και πολύ καιρό είχε αρχίσει να αντιδράει άσχημα σε αυτή τη μετατόπιση: εντείνοντας τον στρατιωτικό και τον οικονομικό πόλεμο εναντίον των αντιπάλων και των ανερχόμενων. Η άνοδος του λαϊκισμού έχει μόνο χειροτερέψει τα πράγματα.

Ενώ το επίπεδο διεθνούς ομαλότητας μετά το 2008 σκιαγραφούταν με υπερβολική αισιοδοξία και οι προσπάθειες των G20 ελάχιστα κατάφεραν να μετριάσουν την κρίση, η εποχή του America First και το Brexit δείχνουν ένα νέο επίπεδο διαφωνίας. Η προσπάθεια του Τραμπ να προσφέρει μεγάλα ποσά σε φαρμακευτικές εταιρείες για αποκλειστική πρόσβαση σε ένα εμβόλιο, είναι ίσως ο πιο πρόσφατος πάτος  στη συμπεριφορά των δυτικών κρατών εν μέσω της κρίσης. Ακόμη και το να μάθουμε από την επιτυχία της Κίνας δέχεται αντιστάσεις στις περισσότερες πολιτικές της Δύσης και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τόσο πολύ ώστε να μην αναφέρονται οι ιατρικές πρόοδοι προς την επιτυχή θεραπεία, πόσο μάλλον να συζητούνται ή να υιοθετούνται. Εν τω μεταξύ, τα διεθνή καθεστώτα κυρώσεων εμποδίζουν τις δαιμονικές κυβερνήσεις, όπως εκείνη της Βενεζουέλας, να αγοράζουν φάρμακα για θεραπεία.

Εάν η πανδημία του κοροναϊού έπληττε μια υγιή και αρμονική παγκόσμια οικονομία, θα είχε προκαλέσει μεγάλη ζημιά, αλλά η ζημιά θα ήταν περιορισμένη σε χρόνο και χώρο. Εντούτοις, πλήττει μια παγκόσμια οικονομία και ένα καπιταλιστικό σύστημα ήδη αποδυναμωμένο από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού. Η επίδρασή της είναι, και θα παραμείνει, άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτές τις υποκείμενές της αδυναμίες. Θα πρέπει να είναι σαφές από τα προηγούμενα ότι η κατάσταση περιέχει μεγάλες δυνατότητες για ανάκαμψη της αριστεράς. Αυτό όμως ας το αφήσουμε για κάποια άλλη χρονική στιγμή.

Πηγή: Canadian Dimension

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στη κανονικότητα, γιατί η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα

Newsteam 0 Comments

Μεταφράσαμε το άρθρο του Vijay Prashad, Ινδού ιστορικού, δημοσιογράφου και διευθυντή της Τριηπειρωτικής: Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών*.

Αγαπητοί φίλοι,

Ευχές από το γραφείο της Τριηπειρωτικής: Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών.

Είναι δύσκολο να θυμηθούμε ότι μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, ο πλανήτης ήταν σε κινητικότητα. Υπήρξαν διαμαρτυρίες στο Δελχί (Ινδία) και στο Κίτο (Ισημερινός), ξεσπάσματα κατά της παλαιάς τάξης που κυμαίνονταν από οργή για τις οικονομικές πολιτικές λιτότητας και νεοφιλελευθερισμού μέχρι απογοήτευση για τις πολιτιστικές πολιτικές μισογυνισμού και ρατσισμού. Ιδιοφυώς, στο Σαντιάγκο (Χιλή), κατά τη διάρκεια του κύματος των διαδηλώσεων, κάποιος παρουσίασε ένα ισχυρό σύνθημα στην πλευρά ενός κτιρίου: Δεν θέλουμε να επιστρέψουμε στη κανονικότητα, γιατί η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα. Τώρα, στη μέση του νέου κορονοϊού, φαίνεται αδύνατο να φανταστεί κανείς μια επιστροφή στον παλιό κόσμο, τον κόσμο που μας άφησε τόσο αβοήθητους πριν την άφιξη αυτών των θανατηφόρων μικροσκοπικών σωματιδίων. Επικρατούν κύματα άγχους. Ο θάνατος συνεχίζει να μας παρακολουθεί. Εάν υπάρχει μέλλον, λέμε ο ένας στον άλλο, δεν μπορεί να μιμηθεί το παρελθόν.

Ασφαλώς, ο κορονοϊός είναι σοβαρό θέμα και σίγουρα η εξάπλωσή του είναι συνέπεια του δικού του κινδύνου για το ανθρώπινο σώμα. Υπάρχουν όμως κοινωνικά ζητήματα εδώ που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Βασικό στοιχείο κάθε συζήτησης πρέπει να είναι η καθαρή κατάρρευση των κρατικών θεσμών στο μεγαλύτερο μέρος του καπιταλιστικού κόσμου, όπου οι δομές αυτά έχουν ιδιωτικοποιηθεί, και όπου ιδιωτικά ιδρύματα έχουν λειτουργήσει για την ελαχιστοποίηση του κόστους και τη μεγιστοποίηση του κέρδους.

Li Zhong (China), Paintings for Wuhan, 2020.

Αυτό είναι σαφέστερο στον τομέα της υγείας, όπου τα δημόσια ιδρύματα υγείας έχουν υποχρηματοδοτηθεί, όπου η ιατρική περίθαλψη έχει μεταφερθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, και όπου ιδιωτικά νοσοκομεία και κλινικές λειτουργούν χωρίς καμία αύξηση της λειτουργικότητας. Αυτό σημαίνει ότι απλά δεν υπάρχουν αρκετά νοσοκομειακά κρεβάτια ή ιατρικός εξοπλισμός (μάσκες, αναπνευστήρες κ.λπ.) και ότι οι νοσοκόμες, οι γιατροί, οι παραϊατρικοί, οι επιστάτες και άλλοι στην πρώτη γραμμή αναγκάζονται να εργάζονται σε συνθήκες οξυμένων ελλείψεων, σε πολλές περιπτώσεις χωρίς βασική προστασία. Δίνεται συχνά το ελάχιστο σε αυτούς που διακινδυνεύουν περισσότερο για να σώσουν ζωές ενόψει της ραγδαίας εξάπλωσης της πανδημίας. Όταν σημειώνεται παγκόσμια πανδημία, το μοντέλο λιτότητας του ιδιωτικού τομέα απλά καταρρέει.

Li Zhong (China), Paintings for Wuhan, 2020.

Επιπλέον, το οικονομικό μας σύστημα έχει κληθεί τόσο πολύ να ευνοήσει τον χρηματοπιστωτικό τομέα και την πλουτοκρατία που έχει -εδώ και πολύ καιρό- αγνοήσει απλώς την ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας και μόνιμης επισφαλούς απασχόλησης, υποαπασχόλησης και ανεργίας. Αυτό δεν είναι πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τον κορονοϊό ή από την κατάρρευση των τιμών του πετρελαίου. αυτό είναι ένα διαρθρωτικό πρόβλημα για το οποίο εφευρέθηκε πριν από τουλάχιστον μια δεκαετία ένας όρος – εργάτης επισφαλής ή πρεκαριάτου. Με τους εγκλωβισμούς και την κοινωνική απομόνωση, οι μικρές επιχειρήσεις έχουν κλείσει, και οι επισφαλώς εργαζόμενοι ανακαλύπτουν ότι η επισφάλεια τους καθορίζει πλήρως. Ακόμη και οι πιο σκληροί πολιτικοί είναι τώρα αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα δύο σημείων:

  1. Ότι υπάρχουν εργαζόμενοι. Το κρατικό λοκ άουτ για την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού και οι συνέπειές του απέδειξαν ότι οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που παράγουν αξία στην κοινωνία μας και όχι οι επιχειρηματίες που παράγουν ιδέες, οι οποίες ισχυρίζονται ότι παράγουν πλούτο. Ένας κόσμος χωρίς εργάτες είναι ένας κόσμος που σταματά.
  2. Ότι το μερίδιο του παγκόσμιου πλούτου και του εισοδήματος που ελέγχουν οι εργαζόμενοι είναι τώρα τόσο χαμηλό που έχουν περιορισμένα αποθέματα όταν καταρρέουν τα εισοδήματά τους που αποκτήθηκαν με κόπο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο, μια μελέτη της Ομοσπονδιακής Τράπεζας του 2018 διαπίστωσε ότι το 40% των νοικοκυριών των ΗΠΑ δεν έχουν τα μέσα να αντιμετωπίσουν απρόβλεπτα έξοδα περίπου 400 δολαρίων. Η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι το 32% των νοικοκυριών δεν μπορεί να επιβαρυνθεί με απρόβλεπτες δαπάνες. Γι’ αυτό στα καπιταλιστικά κράτη γίνεται τώρα δημόσια λόγος για ευρεία εισοδηματική στήριξη -ακόμη και για ένα καθολικό βασικό εισόδημα- για τη διαχείριση της κατάρρευσης των μέσων διαβίωσης και την τόνωση της ζήτησης των καταναλωτών.
Josef Lee (Singapore), Comics in Response to the Coronavirus, 2020.

Την περασμένη εβδομάδα, η Διεθνής Συνέλευση των Λαών και η Τριηπειρωτική: Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας, εξέδωσαν ένα πρόγραμμα 16 σημείων για αυτή την περίπλοκη στιγμή. Μας έχει χτυπήσει μια συρροή κρίσεων: υπάρχουν οι μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές κρίσεις του καπιταλισμού (μείωση του ποσοστού κέρδους, χαμηλά ποσοστά επενδύσεων στον παραγωγικό τομέα, υποαπασχόληση και επισφαλής απασχόληση), και υπάρχουν οι βραχυπρόθεσμες συγκυριακές κρίσεις (κατάρρευση της τιμής του πετρελαίου, κορονοϊός).

Αναγνωρίζεται πλέον ευρέως, ακόμη και από τους επενδυτικούς οίκους, ότι η στρατηγική για την ανάκαμψη από τη χρηματοπιστωτική κρίση 2008-09 δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Η άντληση μεγάλων χρηματικών ποσών στον τραπεζικό τομέα δεν θα βοηθήσει. Οι κατευθυνόμενες επενδύσεις είναι απαραίτητες σε τομείς που είχαν αντιμετωπίσει στο παρελθόν σοβαρές περικοπές λιτότητας – τομείς όπως η υγειονομική περίθαλψη, συμπεριλαμβανομένης της δημόσιας υγείας, και η εισοδηματική στήριξη. Ο Manuel Bertoldi του γαλλικού Patria Grande (Αργεντινή) και εγώ υποστηρίζουμε μια σοβαρή συζήτηση σχετικά με αυτά τα θέματα. Περισσότερο από μια συζήτηση για κάθε ξεχωριστή πολιτική, χρειαζόμαστε μια συζήτηση για την ίδια τη φύση του πώς να κατανοήσουμε το κράτος και τα θεσμικά του όργανα.

Ένα βασικό επίτευγμα του καπιταλισμού της λιτότητας ήταν η απονομιμοποίηση της ιδέας των κρατικών θεσμών (ιδίως εκείνων που βελτιώνουν την ευημερία του πληθυσμού). Στη Δύση, η συνήθης στάση ήταν να η επίθεση στην κυβέρνηση ως εχθρό της προόδου. Η συρρίκνωση των κυβερνητικών θεσμών – εκτός του στρατού – ήταν ο στόχος. Κάθε χώρα με ισχυρή κυβέρνηση και κρατική δομή έχει χαρακτηριστεί ως αυταρχική.

Αλλά αυτή η κρίση έχει κλονίσει αυτή τη βεβαιότητα. Οι χώρες με άθικτους κρατικούς θεσμούς που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την πανδημία – όπως η Κίνα – δεν μπορούν εύκολα να απορριφθούν ως αυταρχικές. Μια γενική αντίληψη έχει προκύψει ότι αυτές οι κυβερνήσεις και οι κρατικοί θεσμοί τους είναι αντ’ αυτού αποτελεσματικοί. Εν τω μεταξύ, τα κράτη της Δύσης που έχουν κατασπαραχθεί από τις πολιτικές λιτότητας τώρα ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την κρίση. Η αποτυχία του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης λιτότητας είναι πλέον εμφανής. Δεν είναι δυνατόν να ισχυριζόμαστε πλέον ότι η ιδιωτικοποίηση και η λιτότητα είναι πιο αποτελεσματικές από ένα σύστημα κρατικών θεσμών που καθίστανται αποδοτικοί με την πάροδο του χρόνου μέσω της διαδικασίας της δοκιμής και του σφάλματος.

Abduh Khalil (Egypt), Untitled, 1949.

Ο κορονοϊός έχει τώρα παρεισφρήσει στην Παλαιστίνη. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον μία υπόθεση στη Γάζα, η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες υπαίθριες φυλακές του κόσμου. Ο Παλαιστίνιος κομμουνιστής ποιητής Samih al-Qasim (1939-2014) συνήθιζε να αποκαλεί την πατρίδα του μεγάλη φυλακή, από την απομόνωση της οποίας χάρισε τη φωτεινή ποίηση του. Ένα από τα ποιήματά του, Εξομολόγηση το μεσημέρι, προσφέρει ένα σύντομο ταξίδι στην συναισθηματική ζημιά που υπέστη ο κόσμος από τη λιτότητα και τον νεοφιλελευθερισμό:

Φύτεψα ένα δέντρο

Περιφρόνησα τα φρούτα

Χρησιμοποίησα το κορμό του σαν καυσόξυλα

Έφτιαξα ένα λαούτο

Και έπαιξα ένα τραγούδι

Έσπασα το λαούτο

Έχασα τα φρούτα

Έχασα τη μελωδία

Έκλαιγα πάνω από το δέντρο

Alfred Kubin (Austria), Epidemic, 1900-1901 (Stadtische Galerie im Lenbachhaus Munich).

Ο κορονοϊός μόλις άρχισε να επηρεάζει την Ινδία, της οποίας το σύστημα δημόσιας υγείας έχει διαβρωθεί βαθιά από μια γενιά νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών. Στην Ινδία, το κράτος της Κεράλα (35 εκατομμύρια κάτοικοι), κυβερνώμενο από το Αριστερό Δημοκρατικό Μέτωπο, βρίσκεται εν μέσω μιας βαθιάς εκστρατείας για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, όπως ο Subin Dennis, ερευνητής στην Τριηπειρωτική-Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών, και εγώ το διευκρινίζουμε στην παρούσα έκθεση. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η Κεράλα έχει ορισμένα ενσωματωμένα πλεονεκτήματα και ότι έχει θεσπίσει μέτρα που αξίζει να μελετηθούν.

1. Οι αριστερές κυβερνήσεις της Κεράλα τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αγωνιστεί για τη διατήρηση και ακόμα και την επέκταση του συστήματος δημόσιας υγείας.

2. Τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς της Κεράλα έχουν βοηθήσει στην ανάπτυξη μιας κουλτούρας οργάνωσης, αλληλεγγύης και δημόσιας δράσης.

3. Η αριστερή κυβέρνηση της Κεράλα έλαβε γρήγορα μέτρα για τον εντοπισμό των μολυσμένων από τον ιό μέσω εντοπισμού επαφών και δοκιμών σε κομβικά σημεία μεταφοράς.

4. Ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Υγείας διεξήγαγαν καθημερινές συνεντεύξεις Τύπου, οι οποίες παρείχαν με ηρεμία στο κοινό αξιόπιστες πληροφορίες και ανάλυση της κρίσης και των εν εξελίξει γεγονότων.

5. Το σύνθημα Σπάστε την αλυσίδα αποτυπώνει την προσπάθεια της κυβέρνησης και της κοινωνίας να επιβάλουν μορφές φυσικής απομόνωσης, καραντίνας και θεραπείας για την πρόληψη της εξάπλωσης του ιού.

6. Το σλόγκαν Φυσική απόσταση, Κοινωνική Ενότητα υπογραμμίζει τη σημασία της αύξησης των πόρων για την παροχή βοήθειας σε όσους βρίσκονται σε οικονομική και ψυχολογική δυσχέρεια.

7. Η δημόσια δράση – με επικεφαλής τα συνδικάτα, τις ομάδες νεολαίας, τις γυναικείες οργανώσεις και τους συνεταιρισμούς – για τον καθαρισμό και την προετοιμασία των προμηθειών έχει ανυψώσει το πνεύμα του λαού, ενθαρρύνοντάς τον να εμπιστεύεται την κοινωνική ενότητα και να μην κατακερματίζονται στο τραύμα.

8. Τέλος, η κυβέρνηση ανακοίνωσε πακέτο αρωγής αξίας 20.000 λίρες, το οποίο περιλαμβάνει δάνεια σε οικογένειες μέσω του γυναικείου συνεταιρισμού Kudumbashree, υψηλότερες πιστώσεις για ένα σύστημα εγγύησης της αγροτικής απασχόλησης, δύο μήνες συνταξιοδοτικών παροχών σε ηλικιωμένους, δωρεάν σιτηρά και εστιατόρια για την παροχή τροφίμων με επιδοτούμενα επιτόκια. Οι πληρωμές σε επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας για νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς επίσης οι τόκοι από την καταβολή του χρέους θα ανασταλούν.

Αυτό είναι ένα λογικό και αξιοπρεπές πρόγραμμα, που πρέπει να μελετηθεί και να υιοθετηθεί αλλού, μαζί με το σχέδιο των 16 σημείων. Η αμφιταλάντευση είναιπαιχνίδι με τις ζωές των ανθρώπων.

Kate Janse van Rensburg (South Africa), Marco Rivadeneira, 2020.

Η Κολομβία έχει θέσει σε εφαρμογή μια εθνική δεκαεννιαήμερη καραντίνα. Εν τω μεταξύ, στις φυλακές της Κολομβίας, οι κρατούμενοι διαμαρτυρήθηκαν κατά του συνωστισμού και των κακών υγειονομικών εγκαταστάσεων, φοβούμενοι το μέτρημα των θανάτων σε περίπτωση παραβίασης των τοίχων από κορονοϊό. Η καταστολή από το κράτος οδήγησε στο θάνατο είκοσι τριών ατόμων. Αυτό είναι ένας φόβος στις φυλακές σε όλο τον κόσμο.

Εν τω μεταξύ, στις 19 Μαρτίου, ο Marco Rivadeneira, ένας σημαντικός ηγέτης του αγροτικού εργατικού κινήματος και του αγροτικού κινήματος στην Κολομβία, συναντήθηκε με αγρότες στο δήμο Puerto Asís. Τρεις ένοπλοι άνδρες μπήκαν στη συνάντηση, έπιασαν τον Marco και τον δολοφόνησαν. Είναι ένας από τους εκατό και πλέον ηγέτες λαϊκών κινημάτων που δολοφονήθηκαν φέτος στην Κολομβία και ένας από τους 800 δολοφονημένους από το 2016 όταν ο εμφύλιος πόλεμος διακόπηκε. Ως Τριηπειρωτική(23 Δεκέμβριος 2019) επισημάναμε ότι αυτή η βία είναι άμεση συνέπεια της απροθυμίας της ολιγαρχίας να επιτρέψει την πρόοδο της ιστορίας. Θέλουν να επιστρέψουν σε μια φυσιολογική κατάσταση που τους ωφελεί. Αλλά ο Marco ήθελε να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο. Σκοτώθηκε για την ελπίδα που τον παρακίνησε.

*Η Τριηπειρωτική Διάσκεψη ήταν ένα συνέδριο επαναστατικών κινημάτων από την Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική, που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1966 στην Κούβα. Η διάσκεψη προέκυψε από τα κράτη που εξήλθαν από το αντιαποικιακό κίνημα και δημιούργησαν το Κίνημα των Αδεσμεύτων(NAM), αλλά και κινήματα με ημιτελείς αντιαποικιοκρατικούς πολέμους εθνικής απελευθέρωσης, οι οποίοι είχαν πιο ριζοσπαστικό πλεονέκτημα και οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί το 1957 στον Αφρικανο-ασιατικό Λαϊκό Οργανισμό Αλληλεγγύης (AAPSO).

Η Τριηπειρωτική Διάσκεψη έθεσε στόχους, την ειρήνη και το σοσιαλισμό, όπως και να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα που θα οδηγούσαν σε αυτόν τον στόχο.

Η Τριηπειρωτική: Το Ινστιτούτο Κοινωνικής Έρευνας, αποτελεί συνέχεια της κληρονομιάς της Τριηπειρωτικής Διάσκεψης.

Από την Guernica

Διάβασε το »

Αυξανόμενη ξενοφοβία κατά της Κίνας εν μέσω του σοκ από το κορονοϊό

Newsteam 0 Comments

Μετάφραση του άρθρου των VIJAY PRASHAD, DU XIAOJUN ,WEIYAN ZHU* στην ιστοσελίδα Counter Punch

Στις 25 Μαρτίου, οι υπουργοί Εξωτερικών των κρατών της G7 δεν κατάφεραν να δημοσιεύσουν κοινή δήλωση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες—ο πρόεδρος της G7 εκείνη την περίοδο—είχαν την ευθύνη για την κατάρτιση της δήλωσης, η οποία θεωρήθηκε απαράδεκτη από αρκετά άλλα μέλη. Στο προσχέδιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν τη φράση Ιός Γουχάν και ισχυρίστηκαν ότι η παγκόσμια πανδημία ήταν ευθύνη της κινεζικής κυβέρνησης. Νωρίτερα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είχε χρησιμοποιήσει τη φράση Κινεζικός Ιός (τον οποίο είπε ότι θα σταματήσει να χρησιμοποιεί) και ένα μέλος του προσωπικού του φέρεται να ακούστηκε χρησιμοποιώντας τη φράση Kung Flu. Στο Fox News, ο παρουσιαστής Jesse Watters εξήγησε με τον μη φιλτραρισμένο ρατσιστικό του τρόπο γιατί [ο ιός] ξεκίνησε στην Κίνα. Επειδή έχουν αυτές τις αγορές όπου τρώνε ωμές νυχτερίδες και φίδια. Οι βίαιες επιθέσεις κατά Ασιατών στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εκτοξευθεί ως συνέπεια του στίγματος που καθοδηγείται από την κυβέρνηση Τραμπ.

Πολύ σωστά, ο Γενικός Διευθυντής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας Tedros Adhanom Ghebreyesus ζήτησε αλληλεγγύη, όχι στίγμα σε ομιλία που δόθηκε στις 14 Φεβρουαρίου, πολύ πριν ο ιός χτυπήσει την Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Ο Ghebreyesus ήξερε ότι θα υπήρχε ο πειρασμός να κατηγορηθεί η Κίνα για τον ιό, στην πραγματικότητα, να χρησιμοποιηθει ο ιός ως όπλο επίθεσης στην Κίνα με τον πιο αποκρουστικό τρόπο. Το σύνθημά του — αλληλεγγύη, όχι στίγμα — είχε ως στόχο να οριοθετήσει έντονα μια διεθνιστική και ανθρωπιστική απάντηση στην παγκόσμια πανδημία από μια στενόμυαλη και αντιεπιστημονική απάντηση στον ιό.

Προέλευση

Το SARS-CoV-2, που είναι η επίσημη ονομασία του ιού, αναπτύχθηκε με τον τρόπο που αναπτύσσονται πολλοί ιοί: μέσω της μετάδοσης μεταξύ ζώων και ανθρώπων. Δεν υπάρχει ακόμη σαφής συναίνεση για το πού αναπτύχθηκε ο ιός αυτός. Μια πρόταση είναι ότι αναπτύχθηκε στο δυτικό άκρο της αγοράς τροφίμων της υπαίθριας αγοράς Wuhan, στην επαρχία Hubei της Κίνας, όπου πωλούνται άγρια ζώα. Ένα κεντρικό ζήτημα είναι η επέκταση της γεωργίας στα δάση και τις εκτάσεις, όπου οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αλληλεπιδράσουν με νέα παθογόνα, όπως το SARS-CoV-2. Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος τέτοιος ιός, παρόλο που είναι αναμφίβολα ο πιο επικίνδυνος για τους ανθρώπους. Την τελευταία περίοδο, έχουμε δει μια σειρά από ζωικές γρίπες των πτηνών, όπως H1N1, H5Nx, H5N2 και H5N6. Αν και το H5N2 ήταν γνωστό ότι προέρχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν ήταν γνωστός ως ο αμερικανικός ιός και κανείς δεν επεδίωκε να στιγματίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες γι’ αυτό. Η επιστημονική ονομασία χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή αυτών των ιών, οι οποίοι δεν εμπίπτουν στην ευθύνη του συγκεκριμένου έθνους. Η άφιξη αυτών των ιών θέτει το πιο θεμελιώδες ζήτημα της ανθρώπινης διείσδυσης στα δάση και της ισορροπίας μεταξύ του ανθρώπινου πολιτισμού (γεωργία και πόλεις) και των άγριων ειδών.

Η ονομασία ενός ιού είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Το 1832, η χολέρα εξελίχθηκε από τη Βρετανική Ινδία προς την Ευρώπη. Ονομαζόταν Ασιατική Χολέρα. Οι Γάλλοι ένιωσαν ότι, εφόσον ήταν δημοκρατικοί, δεν θα υποκύψουν σε μια ασθένεια αυταρχισμού. Η Γαλλία αλώθηκε από τη χολέρα, η οποία αφορούσε τόσο τα βακτήρια όσο και την κατάσταση της υγιεινής εντός της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. (Όταν η χολέρα έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1848, γεννήθηκε το Κίνημα Δημόσιας Κολύμβησης.)

Η Ισπανική Γρίπη πήρε το όνομά της μόνο από την Ισπανία, καθώς έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν λογοκρίθηκε η δημοσιογραφία στις περισσότερες εμπόλεμες χώρες. Τα μέσα ενημέρωσης στην Ισπανία, χωρίς να βρίσκονται στον πόλεμο, ανέφεραν ευρέως τη γρίπη, και έτσι η πανδημία πήρε το όνομα της χώρας. Στην πραγματικότητα, τα στοιχεία έδειξαν ότι η Ισπανική Γρίπη ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε στρατιωτική βάση στο Κάνσας, όπου τα κοτόπουλα μετέφεραν τον ιό σε στρατιώτες. Στη συνέχεια θα ταξίδευε στη Βρετανική Ινδία, όπου το 60 τοις εκατό των θυμάτων αυτής της πανδημίας έλαβε χώρα. Δεν ονομάστηκε ποτέ Αμερικανική Γρίπη και καμία κυβέρνηση της Ινδίας δεν επεδίωξε ποτέ να ανακτήσει τα κόστη από τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω της μετάδοσης από τα ζώα προς τους ανθρώπους που συνέβη εκεί.

Κίνα και κορονοϊός

Σε ένα σημαντικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό The Lancet, ο καθηγητής Chaolin Huang έγραψε, Η ημερομηνία έναρξης του συμπτώματος του πρώτου ασθενούς [του SARS-CoV- 2] που αναγνωρίστηκε ήταν η 1η Δεκεμβρίου 2019. Αρχικά, υπήρχε ευρεία σύγχυση σχετικά με τη φύση του ιού και το αν θα μπορούσε να μεταδοθεί από τον άνθρωπο στον άνθρωπο. Θεωρήθηκε ότι ο ιός ήταν ένας από τους γνωστούς ιούς και ότι μεταδόθηκε κυρίως από τα ζώα στους ανθρώπους.

Ο Δρ. Zhang Jixian, διευθυντής του Τμήματος Αναπνευστικής και Κρίσιμης Περίθαλψης του Νοσοκομείου Ενοποιημένης Κινεζικής και Δυτικής Ιατρικής της επαρχίας Hubei, ήταν ένας από τους πρώτους γιατρούς που σήμαναν συναγερμό για το νέο ξέσπασμα πνευμονίας από κορονοϊούς. Στις 26 Δεκεμβρίου, ο Δρ. Ζανγκ είδε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που είχε υψηλό πυρετό και βήχα—συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τη γρίπη. Περαιτέρω εξέταση απέκλεισε τη γρίπη Α και Β, το μυκοπλάσμα, τα χλαμύδια, τον αδενοϊό και το SARS. Μια αξονική τομογραφία του γιου τους έδειξε ότι κάτι είχε γεμίσει μερικώς το εσωτερικό των πνευμόνων του. Την ίδια ημέρα, ένας άλλος ασθενής—ένας πωλητής από την αγορά θαλασσινών—παρουσίασε τα ίδια συμπτώματα. Ο Δρ. Zhang ανέφερε τους τέσσερις ασθενείς στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων της Κίνας στην Επαρχία Jianghan του Wuhan. Τις επόμενες δύο ημέρες, ο Δρ. Ζανγκ και οι συνεργάτες του είδαν άλλους τρεις ασθενείς με τα ίδια συμπτώματα που είχαν επισκεφθεί την αγορά θαλασσινών. Στις 29 Δεκεμβρίου, το Επαρχιακό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων Hubei έστειλε ειδικούς για να ερευνήσουν τους επτά ασθενείς στο νοσοκομείο. Στις 6 Φεβρουαρίου, η επαρχία Hubei αναγνώρισε το πολύτιμο έργο που επιτέλεσε ο Δρ. Zhang και η ομάδα της στον αγώνα για την αναγνώριση και την αποκάλυψη του ιού. Δεν έγινε καμία προσπάθεια να κατασταλεί το έργο του.

Δύο άλλοι γιατροί… Ο Li Wenliang (οφθαλμολόγος από το κεντρικό νοσοκομείο Wuhan) και ο Ai Fen (επικεφαλής του τμήματος επειγόντων περιστατικών του κεντρικού νοσοκομείου Wuhan) διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια διάσπασης της σύγχυσης για την αποσαφήνιση του νέου ιού. Τις πρώτες ημέρες, όταν όλα φαίνονταν ασαφή, επικρίθηκαν από τις αρχές για διάδοση ψευδών ειδήσεων. Ο Δρ. Li πέθανε από τον κορονοϊό στις 7 Φεβρουαρίου. Μεγάλα ιατρικά και κυβερνητικά ιδρύματα — η Εθνική Επιτροπή Υγείας, η Επιτροπή Υγείας της Επαρχίας Hubei, η Ένωση Ιατρών της Κίνας και η κυβέρνηση Wuhan — εξέφρασαν τα δημόσια συλλυπητήριά τους στην οικογένειά του. Στις 19 Μαρτίου, το Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας του Wuhan παραδέχθηκε ότι επέπληξε ανάρμοστα τον Δρ. Li, και επέπληξε τους αξιωματικούς του. Ο Δρ. Ai Fen έλαβε επίσης εντολή να σταματήσει να διαδίδει ψεύτικες ειδήσεις, αλλά τον Φεβρουάριο έλαβε μια συγγνώμη και αργότερα έγινε δεκτός από το Wuhan Broadcasting and Television Station.

Οι επαρχιακές αρχές γνώριζαν για το νέο ιό μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου. Την επόμενη μέρα, ενημέρωσαν το Κέντρο Ελέγχου Νόσων της Κίνας, και την επόμενη μέρα, στις 31 Δεκεμβρίου, η Κίνα ενημέρωσε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (ΠΟΥ), ένα μήνα μετά την αναφορά της πρώτης μυστηριώδους μόλυνσης στο Wuhan. Ο ιός ταυτοποιήθηκε μέχρι τις 3 Ιανουαρίου. μια εβδομάδα αργότερα, η Κίνα μοιράστηκε τη γενετική ακολουθία του νέου κορονοϊού με τον ΠΟΥ. Επειδή η Κίνα κυκλοφόρησε το DNA, πραγματοποιήθηκε άμεση επιστημονική εργασία σε όλο τον πλανήτη για την εξεύρεση εμβολίου. υπάρχουν τώρα 43 υποψήφιοι για εμβόλιο, τέσσερις σε πολύ πρώιμη δοκιμή.

Η Εθνική Επιτροπή Υγείας της Κίνας συνέλεξε ομάδα εμπειρογνωμόνων από το Κινεζικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων, την Κινεζική Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών και την Κινεζική Ακαδημία Επιστημών. πραγματοποίησαν σειρά πειραμάτων σε δείγματα ιών. Στις 8 Ιανουαρίου, επιβεβαίωσαν ότι ο νέος κορονοϊός ήταν πράγματι η πηγή της επιδημίας. Ο πρώτος θάνατος από τον ιό αναφέρθηκε στις 11 Ιανουαρίου. Στις 14 Ιανουαρίου, η Δημοτική Επιτροπή Υγείας του Wuhan είπε ότι δεν υπήρχαν ακόμη στοιχεία μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά δεν μπορούσαν να πουν με βεβαιότητα ότι η περιορισμένη μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο ήταν αδύνατη.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 20 Ιανουαρίου, ο Δρ. Zhong Nanshan είπε ότι ο νέος κορονοϊός θα μπορούσε να διαδοθεί από τον άνθρωπο στον άνθρωπο (ο Δρ. Zhong, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, είναι διάσημος αναπνευστικός ειδικός και ηγετικό πρόσωπο στον αγώνα κατά του SARS στην Κίνα). Κάποιοι γιατροί μολύνθηκαν από τον ιό. Εκείνη την ημέρα ο κινέζος πρόεδρος Xi Jinping και ο πρωθυπουργός Li Keqiang έδωσαν εντολή σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης να δώσουν προσοχή στην εξάπλωση του ιού. Η Εθνική Επιτροπή Υγείας και άλλοι επίσημοι φορείς κλήθηκαν να ξεκινήσουν έκτακτα μέτρα απόκρισης. Ο Wuhan τέθηκε σε πλήρη αποκλεισμό στις 23 Ιανουαρίου, τρεις ημέρες μετά την έναρξη της μετάδοσης αυτού του ιού από άνθρωπο σε άνθρωπο. Την επόμενη μέρα, η επαρχία Hubei ενεργοποίησε την ειδοποίησή της για το επίπεδο 1. Στις 25 Ιανουαρίου, ο Premier Li συνέστησε μια ομάδα συντονισμού. Επισκέφθηκε το Wuhan δύο ημέρες αργότερα.

Δεν είναι σαφές εάν η Κίνα θα μπορούσε να είχε κάνει κάτι διαφορετικό, καθώς αντιμετώπιζε έναν άγνωστο ιό. Ομάδα του ΠΟΥ που επισκέφθηκε την Κίνα από τις 16 έως τις 24 Φεβρουαρίου επαίνεσε την κυβέρνηση και τον κινεζικό λαό στην έκθεσή του για το ότι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περιορίσουν την εξάπλωση του ιού· Χιλιάδες γιατροί και ιατρικό προσωπικό αφίχθησαν στο Wuhan, δύο νέα νοσοκομεία κατασκευάστηκαν για όσους μολύνθηκαν από τον ιό, και διάφορα σώματα πολιτών δραστηριοποιήθηκαν για να βοηθήσουν τις οικογένειες υπό κράτηση. Αυτό που έκαναν οι κινεζικές αρχές για να περιορίσουν την αύξηση των λοιμώξεων —ως μια σημαντική νέα σειρά μελετών— ήταν να θέσουν τους μολυσμένους στα νοσοκομεία και όσους είχαν έρθει σε επαφή μαζί τους σε καραντίνα. Αυτή η στοχοθετημένη πολιτική ήταν σε θέση να αναγνωρίσει εκείνους που είχαν εμπλακεί στην αλυσίδα της λοίμωξης και έτσι να σπάσει την αλυσίδα.

Ο κόσμος και η Κίνα

Η υπουργός Υγείας του ινδικού κρατους της Κεράλα, K. K. Shailaja παρακολούθησε την αύξηση των υποθέσεων στο Wuhan και ξεκίνησε έκτακτα μέτρα σε αυτή την πολιτεία των 35 εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ινδία. Δεν περίμενε. Αυτό που έκανε η Κίνα δίδαξε στην Shailaja και την ομάδα της πώς να αντιδράσουν. Κατάφεραν να περιορίσουν τον ιό σε αυτό το μέρος της Ινδίας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενημερώθηκαν νωρίς για τη σοβαρότητα του προβλήματος. Την Πρωτοχρονιά, οι αξιωματούχοι του Κινεζικού Κέντρου Ελέγχου Νόσων κάλεσαν τον Δρ. Robert Redfield, επικεφαλής των Αμερικανικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων, ενώ ήταν σε διακοπές. Αυτό που άκουσε τον αναστάτωσε, έγραψε η New York Times. Ο Δρ. Τζορτζ Φ. Ο Γκάο, ο επικεφαλής του Κινεζικού CDC, μίλησε στο Redfield μέρες αργότερα, και ο Δρ. Γκάο ξέσπασε σε δάκρυα κατά τη διάρκεια της συζήτησης. Η προειδοποίηση αυτή δεν λήφθηκε σοβαρά υπόψη. Ένα μήνα αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πήρε πολύ πιο υπεροπτική θέση. Πιστεύουμε ότι θα έχει καλό τέλος για μας, ανέφερε για τον κορονοϊό. Αυτό μπορώ να σας το διαβεβαιώσω. Δεν κήρυξε εθνική έκτακτη ανάγκη μέχρι τις 13 Μαρτίου, οπότε και ο ιός άρχισε να εξαπλώνεται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Άλλοι σε όλο τον κόσμο ήταν τόσο τυχοδιώκτες. Δεν υπήρχε ασιατική χολέρα το 1832, αλλά μόνο χολέρα που θα έβλαπτε ανθρώπους με κακώς υγιή συστήματα. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν υπάρχει ιός της Κίνας. Υπάρχει μόνο ο SARS-CoV-2. Ο κινεζικός λαός μας έδειξε τον τρόπο να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον ιό, αλλά μόνο μετά από κάποια δοκιμή και σφάλμα εκ μέρους του. Είναι καιρός να μάθουμε αυτό το μάθημα τώρα. Όπως λέει ο ΠΟΥ, δοκιμή, δοκιμή, δοκιμή και μετά προσεκτικά βαθμονομήστε εγκλεισμό, απομονώσεις και καραντίνα. Κινέζοι γιατροί που ανέπτυξαν εμπειρία στην καταπολέμηση του ιού βρίσκονται τώρα στο Ιράν, την Ιταλία και αλλού, φέρνοντας το πνεύμα του διεθνισμού και της συνεργασίας μαζί τους.

Στις 4 Μαρτίου, ο Δρ. Bruce Aylward, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας του ΠΟΥ στην Κίνα, έδωσε συνέντευξη στους New York Times. Όταν ρωτήθηκε για την απάντηση της Κίνας στον ιό, είπε, Κινητοποιούνται, όπως σε έναν πόλεμο, και είναι ο φόβος του ιού που τους καθοδηγούσε. Είδαν πραγματικά τους εαυτούς τους στην πρώτη γραμμή της προστασίας της υπόλοιπης Κίνας. Και του κόσμου.

*Ο Vijay Prashad είναι Ινδός ιστορικός, συντάκτης και δημοσιογράφος. Είναι συνεργάτης και επικεφαλής ανταποκριτής στο Globetrotter, ένα project του Ανεξάρτητου Ινστιτούτου Μέσων Ενημέρωσης. Είναι ο αρχισυντάκτης του LeftWord Books και ο διευθυντής της Tricontinental: Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών. Έχει γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των Σκοτεινότερων Εθνών: Η Λαϊκή Ιστορία του Τρίτου Κόσμου (Ο Νέος Τύπος, 2007), Τα Φτωχότερα Έθνη: Μια πιθανή ιστορία του Παγκόσμιου Νότου (Verso, 2013), Ο θάνατος του έθνους και το μέλλον της Αραβικής Επανάστασης (University of Καλιφόρνια Press, 2016) και το Κόκκινο Αστέρι πάνω από τον Τρίτο Κόσμο (LeftWord, 2017).

Ο Du Xiaojun εργάζεται ως μεταφραστής και έχει έδρα στη Σαγκάη. Η έρευνά του αφορά τις διεθνείς σχέσεις, τη διαπολιτισμική επικοινωνία και την εφαρμοσμένη γλωσσολογία.

Ο Weiyan Zhu είναι δικηγόρος με έδρα το Πεκίνο. Ενδιαφέρεται για κοινωνικά και πολιτικά θέματα.

Από την Guernica

Διάβασε το »

ΗΠΑ: Νοσοκομεία λένε στους γιατρούς ότι θα απολυθούν αν μιλήσουν ανοιχτά για την έλλειψη εξοπλισμού

Newsteam 0 Comments

Τα νοσοκομεία απειλούν να απολύσουν νοσηλευτές, οι οποίοι δημοσιεύουν τις συνθήκες εργασίας τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού — και έχουν σε μερικές περιπτώσεις γίνει πράξη.

Ο Ming Lin, ένας ιατρός σε επείγοντα περιστατικά στην πολιτεία της Ουάσιγκτον, είπε ότι την Παρασκευή ήταν άνεργος επειδή είχε δώσει συνέντευξη σε μια εφημερίδα σχετικά με μια δημοσίευση στο Facebook, στην οποία περιέγραφε οτι πίστευε ότι ήταν ανεπαρκής προστατευτικός εξοπλισμός και δοκιμές. Στο Σικάγο, μια νοσοκόμα απολύθηκε αφού έστειλε email σε συναδέλφους ότι ήθελε να φορέσει μια πιο προστατευτική μάσκα ενώ ήταν εν υπηρεσία. Στη Νέα Υόρκη, το σύστημα υγείας NYU Lango προειδοποίησε τους υπαλλήλους ότι θα μπορούσαν να απολυθούν εάν μιλούσαν στα μέσα ενημέρωσης χωρίς άδεια.

Τα νοσοκομεία φιμώνουν νοσοκόμες και άλλους νοσηλευτές σε προσπάθεια να διατηρήσουν την εικόνα τους, ανέφερε η Ρουθ Σούμπερτ, εκπρόσωπος Τύπου της Κρατικής Ένωσης Νοσηλευτριών της Ουάσινγκτον. Είναι εξωφρενικό.

Τα νοσοκομεία παραδοσιακά είχαν αυστηρές οδηγίες στα μέσα ενημέρωσης για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των ασθενών, προτρέποντας το προσωπικό να συνομιλεί με δημοσιογράφους μόνο μέσω επίσημων γραφείων δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο η πανδημία έχει ξεκινήσει σε μια νέα εποχή, ανέφερε ο Σούμπερτ.

Οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να πουν στο κοινό τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στις εγκαταστάσεις όπου φροντίζουν τους ασθενείς Covid-19, είπε.

Είναι καλό και κατάλληλο για τους εργαζομένους στον τομέα της υγείας να μπορούν να εκφράζουν τους φόβους και τις ανησυχίες τους, ειδικά όταν εκφράζουν ότι ενδέχεται να τους εξασφαλίσουν καλύτερη προστασία, ανέφερε ο Γκλεν Κόεν, διευθυντής τμήματος του Κέντρου Βιοηθικής της Νομικής Σχολής του Χάρβαρντ. Είναι πιθανό τα νοσοκομεία να προσπαθούν να περιορίσουν τις ζημιές της φήμης επειδή όταν οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας λένε ότι δεν προστατεύονται, το κοινό αναστατώνεται πολύ με το νοσοκομειακό σύστημα.

Κάποιες δημοσιεύσεις έχουν γίνει viral και μοιράζονται εκατοντάδες χιλιάδες φορές, συχνά με ετικέτα #GetMePPE. Οι νόμοι περί απορρήτου απαγορεύουν τη γνωστοποίηση συγκεκριμένων πληροφοριών για τους ασθενείς, αλλά δεν εμποδίζουν τη συζήτηση γενικών συνθηκών εργασίας.

After examining a hypoxic woman in her 50s with no medical problems who likely has COVID, I had to clean my single-use face shield that I’ve worn the past three days with disinfectant used to clean hospital beds since we ran out of sanitizing wipes #GetMePPE pic.twitter.com/85xQcmc1dN

— Ayrenne Adams, MD MPH (@AyrenneAdamsMD) March 28, 2020

Οι υπάλληλοι της NYU Lango Health έλαβαν ανακοίνωση την Παρασκευή από την Κάθι Λιούις, εκτελεστική αντιπρόεδρο επικοινωνιών, αναφέροντας ότι όποιος μιλήσει στα ΜΜΕ χωρίς άδεια θα υπόκειται σε πειθαρχική δίωξη, συμπεριλαμβανομένης της λήξης.

Ο Τζιμ Μάντλερ, εκπρόσωπος Τύπου της NYU Lango Health, ανέφερε ότι η πολιτική ήταν να προστατευθεί η εμπιστευτικότητα των ασθενών και του προσωπικού. Καθώς οι πληροφορίες εξελίσσονται συνεχώς, είναι προς το συμφέρον του προσωπικού μας και του θεσμού να επιτραπεί μόνο σε όσους διαθέτουν τις πιο ενημερωμένες πληροφορίες να επιλύσουν αυτά τα ζητήματα στα ΜΜΕ.

Το Σύστημα Υγείας Montefiore της Νέας Υόρκης απαιτεί άδεια από το προσωπικό πριν μιλήσει δημόσια, και έστειλε μια υπενθύμιση σε ένα ενημερωτικό δελτίο της 17ης Μαρτίου ότι όλα τα αιτήματα των ΜΜΕ πρέπει να κοινοποιούνται και να εξετάζονται από το τμήμα δημοσίων σχέσεων.

Οι συνεργάτες δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να αλληλεπιδρούν με δημοσιογράφους ή να μιλούν εξ ονόματος του ιδρύματος με οποιαδήποτε ιδιότητα, χωρίς προέγκριση, σύμφωνα με την πολιτική, η οποία παρουσιάστηκε από το Bloomberg News.

Ο Lauri Mazurkiewicz, η νοσοκόμα του Σικάγου, η οποία απολύθηκε από το Βορειοδυτικό Αναμνηστικό Νοσοκομείο, έπειτα από παρότρυνση συναδέλφων να φορούν περισσότερο προστατευτικό εξοπλισμό, υπέβαλε αγωγή άδικης απόλυσης.

Πολλά νοσοκομεία ψεύδονται στους εργαζομένους τους και αναφέρουν ότι οι απλές μάσκες είναι αρκετές ενω οι νοσηλεύτριες αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, ανέφερε.

Η Mazurkiewicz, 46 ετών, έχει άσθμα και νοιάζεται για τον πατέρα της, ο οποίος πάσχει από αναπνευστική νόσο. Στα 75 του, βρίσκεται σε μία από τις ομάδες που κινδυνεύουν περισσότερο να πεθάνουν από τον ιό. Δεν ήθελα να μολυνθώ επειδή δεν φοράω την κατάλληλη μάσκα και στη συνέχεια την διαδώσω στους ασθενείς και την οικογένειά μου, ανέφερε.

Εκπρόσωπος του Βορειοδυτικού Αναμνηστικού Νοσοκομείου αρνήθηκε να σχολιάσει, επικαλούμενος την αγωγή. Το νοσοκομείο ανέφερε σε μια ηλεκτρονική δήλωση ότι είναι αφοσιωμένο στην ασφάλεια των υπαλλήλων μας.

Ο Τσαρλς Πρόσπερ, διευθύνων σύμβουλος του Βορειοδυτικού Δικτύου του Ιατρικού Κέντρου Ειρήνης St. Joseph, όπου εργαζόταν ο Λιν στο Μπέλινγκχαμ, ανέφερε σε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ότι ο Λιν ήταν δημόσια επικριτικός για την ετοιμότητα του νοσοκομείου να αντιμετωπίσει ασθενείς. Το συμβόλαιο του Λιν είναι μέσω της TeamHealth, η οποία είπε ότι επιδιώκει να του βρει νέα δουλειά.

Ο όρκος μας είναι να μην κάνουμε κακό, δήλωσε ο Λιν. Μίλησα για την ασφάλεια των ασθενών και ως αποτέλεσμα με απέλυσαν.

Δεν εμποδίζουν όλα τα νοσοκομεία το προσωπικό να μιλήσει στον Τύπο. Το όρος Σινά της Νέας Υόρκης προγραμματίζει συνεντεύξεις ΜΜΕ για νοσηλευτές, ιατρούς και ασκούμενους, για να βοηθήσει το κοινό να κατανοήσει τη σοβαρότητα της κρίσης, ανέφερε εκπρόσωπος Τύπου σε ηλεκτρονική δήλωση. Το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο έχει λάβει εκατοντάδες τέτοιες κλήσεις και ενθάρρυνε τους εργαζόμενους να μιλήσουν με δημοσιογράφους.

Η Nisha Mehta είναι 38χρονη ακτινολόγος από τη Charlotte της Βόρειας Καρολίνας, η οποία διευθύνει δύο ομάδες στο Facebook για γιατρούς με περίπου 70.000 μέλη. Έχει συγκεντρώσει πολυάριθμα αιτήματα από εργαζομένους στον τομέα της υγείας, ελπίζοντας να βάλουν τις ιστορίες τους στη δημόσια αρένα.

Ακούω ιστορίες από γιατρούς σε ολόκληρη τη χώρα και όλοι λένε: Έχουμε αυτές τις ιστορίες που πιστεύουμε ότι είναι σημαντικές για να ξεφύγουμε, αλλά μας λένε από τα νοσοκομειακά μας συστήματα ότι δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε στον Τύπο, και αν το κάνουμε αυτό θα υπάρξουν ακραίες συνέπειες, είπε.

Πολλοί αναφέρουν ότι λαμβάνουν καθημερινά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προτρέποντάς τους να μην συνομιλούν με τα ΜΜΕ σε καμία περίπτωση. Ο κόσμος πρέπει να ακούσει αυτές τις ιστορίες και οι άλλοι γιατροί πρέπει να τις ακούσουν για να προειδοποιηθούν για το τι θα ακολουθήσει, ανέφερε η Μεχτά. Είναι τόσο σημαντικό που όλοι καταλαβαίνουν πόσο άσχημα θα προχωρήσει αυτό.

Με πληροφορίες από: https://www.bloomberg.com/news/articles/2020-03-31/hospitals-tell-doctors-they-ll-be-fired-if-they-talk-to-press?fbclid=IwAR0UuxfK63ie8ls0V5QEri-FJ0aI2AV2sytVJihdAZKzodCABFcNB9DOHws

Από την Guernica

Διάβασε το »