Πατήστε ESC για κλείσιμο

ΓΝΩΜΕΣ

Η επόμενη κίνηση της Ε.Κ. για την MLS

Newsteam 0 Comments

Εξελίξεις αναμένονται αυτή την εβδομάδα για το θέμα της MLSκαθώς η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, θα λάβει τις τελικές της  αποφάσεις.

Σύμφωνα με κύκλους της αγοράς, ένα από τα πιθανά σενάρια είναι να απαιτήσει την αναπροσαρμογή των λογιστικών καταστάσεων του 2019, με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε -σε έναν μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό- να ενσωματώνονται και οι αιτιάσεις του πορίσματος της Επιτροπής Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχων (ΕΛΤΕ).

Από το μέγεθος αυτών των διορθωτικών παρεμβάσεων θα μπορούσε να προκύψει ενδεχόμενο ζήτημα «default» για τα δύο από τα τρία ομολογιακά δάνεια της εισηγμένης.

Διάβασε το »

Οι προοπτικές των Πλαστικών Κρήτης

Newsteam 0 Comments

Οι προοπτικές για το 2020 είναι θετικές υποστηρίζει η εταιρία.

Τα εργοστάσια του Ομίλου συνέχισαν αδιάλειπτα τη λειτουργία τους μέχρι σήμερα, με εξαίρεση αυτό του Γκαζιαντέπ στην Τουρκία που παραμένει κλειστό από τις αρχές Απριλίου. Η ζήτηση για τα προϊόντα της είναι ικανοποιητική καθότι απευθύνονται σε τομείς που δεν έχουν υποστεί κάμψη λόγω της πανδημίας, με αποτέλεσμα οι πωλήσεις και τα κέρδη του Ομίλου μέχρι στιγμής να είναι αυξημένα σε σχέση με την ίδια περίοδο της περσινής χρονιάς.

Η πορεία των τιμών των πρώτων υλών σε συνδυασμό με την ευνοϊκή ισοτιμία του ευρώ σε σχέση με το δολάριο ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα.

Αρνητικά μας επηρεάζει η κρίση στην Τουρκία και η διολίσθηση του ρουβλίου.

Διάβασε το »

Φωτιά έχουν πάρει οι συσκέψεις

Newsteam 0 Comments

Υπό την επίβλεψη του Σωκράκη Κόκκαλη, ο διευθύνων σύμβουλος της IntralotΧρήστος Δημητριάδης αναζητεί κεφάλαια και είναι σε επαφή με τους συμβούλους για τη πορεία των ομολογιακών δανείων.

Η εικόνα της εταιρίας θα αποκαλυφθεί στην ετήσια συνέλευση σε λίγα εικοσιτετράωρα όπου σύμφωνα με τη διοίκηση στο EBITDA από την κρίση που προκάλεσε ο κορονοϊός ανέρχεται στα 20-30 εκατ. ευρώ.

Κάποιες φήμες που κυκλοφόρησαν στην αγορά και δεν έχουν επιβεβαιωθεί αρμοδίως αναφέρουν οτι το κουρεμα που θα αφορά το ομόλογο λήξης Σεπτεμβρίου 2021 πρόκειται να ανέλθει στο 35%.

Διάβασε το »

Το κρασί…κρασάκι

Newsteam 0 Comments

Όταν η εισηγμένη Κτήμα Λαζαρίδης -από τις μεγαλύτερες στο κλάδο -υποστηρίζει ότι η παρούσα επιδημία έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα αβέβαιο περιβάλλον επηρεάζοντας σημαντικά τις καταναλωτικές συνήθειες και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποσοτικά πώς αυτό θα επηρεάσει τα μεγέθη του Ομίλου, είναι δεδομένο ότι και ο οίνος μπαίνει σε καραντίνα.

Στο πλαίσιο αυτό η εταιρία περιορίζει τις δαπάνες παραγωγής και  επανεξετάζει και το επενδυτικό του πλάνο, όπου κρίνεται σκόπιμο ώστε να διατηρήσει την οικονομική του θέση και το 2020. 

Διάβασε το »

Revoil: Η κάθετη πτώση στις βενζίνες καλύφθηκε από αλλού…

Newsteam 0 Comments

Να λοιπόν που από ένα πικρό πράγμα γεννιέται και ένα γλυκό όπως μας έχει διδάξει η ίδια η ζωή.

Για παράδειγμα στη περίπτωση της Revoilη κάθετη μείωση σους πωληθέντες όγκους καυσίμων κίνησης για την περίοδο Μαρτίου – Απριλίου που έφθασε το 24%, υπερκαλύφθηκε από τον διπλασιασμό των πωλούμενων όγκων πετρελαίου θέρμανσης την εν λόγω περίοδο γεγονός που εκτιμάται ότι τελικώς θα έχει μια θετική επίδραση στα αποτελέσματα προ Φόρων Τόκων και Αποσβέσεων ( EBITDA) για το διάστημα αυτό.

Διάβασε το »

Χαϊδεμένος: Θα επηρεασθούν αρνητικά τα αποτελέσματα

Newsteam 0 Comments

Το παραδέχεται η εισηγμένη «Χαϊδεμένος» ότι ο  κλάδος των εκτυπώσεων για το 2020 ανήκει σε εκείνες τις επιχειρηματικές κατηγορίες που πλήττονται και αναμένεται να επηρεαστούν από τη διάρκεια, την ένταση και το βαθμό εξάπλωσης της νόσου covid-19 συνδυαστικά και με την υλοποίηση των μέτρων αποφυγής περιορισμού και διάδοσής της και ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά τα βασικά οικονομικά της μεγέθη.

Διάβασε το »

Σοβαρά τώρα; Χώρα Covid-Free ή …Free Covid;

Newsteam 0 Comments

Στην Ελλάδα, λοιπόν, οι τουρίστες θα έρχονται χωρίς τεστ. Εκτός αν θέλετε να πιστέψετε ότι εκείνο το δειγματοληπτικοί έλεγχοι που είπαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός τουρισμού σάς εγγυάται ότι ο τυχόν φορέας του κορονοϊού θα πέσει σίγουρα πάνω στον όποιο δειγματοληπτικό έλεγχο θα γίνεται στα αεροδρόμια. (Αν το πιστεύετε να παίξετε τζόκερ γιατί μάλλον πιο πιθανό είναι να πετύχετε εκεί κάτι).

Στην αρχή, αν θυμάστε, ο κύριος Θεοχάρης μιλούσε για το υγειονομικό διαβατήριο ως απαραίτητο στοιχείο για να επιτύχει το ελληνικό πείραμα. Μας έλεγε μάλιστα ότι η Ελλάδα ασκεί πίεση στην Κομισιόν για να τεθούν συγκεκριμένοι όροι, πανευρωπαϊκού χαρακτήρα, για τον έλεγχο των ταξιδιωτών ΠΡΙΝ ξεκινήσουν από τις χώρες προέλευσης.

Στη συνέχεια όλα αυτά τα ξεχάσαμε.

Ας μην γελιόμαστε, τα υγειονομικά πρωτόκολλα στον τουρισμό καθορίζονται κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) από τις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι από τις συστάσεις των γιατρών. Για παράδειγμα οι γιατροί έλεγαν ότι θα έπρεπε σε ένα αεροπλάνο οι μισές θέσεις να είναι κενές για να τηρούνται στοιχειωδώς οι αποστάσεις. Οι αεροπορικές εταιρίες είπαν ξεχάστε το, δεν μας συμφέρει.

Και το ξεχάσαμε. Και έτσι οι τουρίστες θα έρχονται πακτωμένοι δίπλα δίπλα επί δύο και τρεις ώρες που διαρκεί η πτήση αλλά μετά, στο λεωφορείο θα είναι πιο αραιά και πιο μετά, στην ξαπλώστρα, θα είναι στα 4 μέτρα ο ένας από τον άλλο.

Οι γιατροί αρχικά είπαν πως θα πρέπει να έχουν κάνει τεστ όσοι έρθουν. Αλλά οι tour operators είπαν ξεχάστε το, αυξάνει πολύ το κόστος και θα αποτρέψει πολλούς από το να ταξιδέψουν.

Και το ξεχάσαμε. Και έτσι, ενώ ο κ. Θεοχάρης μιλούσε για το υγειονομικό διαβατήριο που θα πιέζαμε την ΕΕ να το εφαρμόσει, τελικά μας είπε χθες ότι θα κάνουμε μόνο δειγματοληπτικούς ελέγχους. Κι ο,τι γίνει.

Μεσολάβησε και άλλη μια φάση για τα test, η θεωρία των 72 ωρών. Οτι δηλαδή θα πρέπει ο ταξιδιώτης σε διάστημα τριών ημερών πριν πετάξει να έχει κάνει το τεστ και να έχει βγει αρνητικό. Και αυτό λέγαμε πως δεν ήταν επαρκές γιατί δεν μπορούσες να ξέρεις τι έχει μεσολαβήσει αυτές τις τρεις μέρες και αν τελικά τον κόλλησε ο ταξιτζής που τον πήγε στο αεροδρόμιο. Και ξεκίνησε μεγάλη συζήτηση για το πόσο γρήγορα μπορεί να βγουν τα αποτελέσματα και φτάσαμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση να λέμε ότι μπορεί να γίνεται και μέσα σε 30 λεπτά. Περιέργως όμως και αυτό το ξεχάσαμε πλήρως και πήγαμε στο καθόλου τεστ ή έστω στο δειγματοληπτικά, που πρακτικά σημαίνει καθόλου τεστ.

Στην Κρήτη θα ακούσετε ενδιαφέρουσες απόψεις επί αυτού του θέματος. Οι ξενοδόχοι και οι τουριστικοί πράκτορες, που φυσικά θέλουν πελατεία, λένε ελάτε τώρα και τι έγινε, ακόμα και αν κολλήσουν μερικοί δεν μπορεί να ακυρώσουμε όλη τη σεζόν και να καταστραφούμε. Ακόμα και οι ξενοδοχοϋπάλληλοι δυσκολεύονται όταν τους ρωτάς στο συγκεκριμένο θέμα και ας είναι οι πρώτοι που θα εκτεθούν σε κίνδυνο αν κάτι πάει στραβά. Αν οι έλεγχοι δυσκολέψουν τα ταξίδια, τότε θα έρθουν λιγότεροι τουρίστες και τότε θα έχουμε μεγαλύτερη ανεργία και άρα ακόμα και οι συνδικαλιστές δυσκολεύονται να μιλήσουν. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Μια τουλάχιστον πιο ειλικρινή απάντηση μου δίνει σε σημερινό ρεπορτάζ στην Εφ.Συν,. ο πρόεδρος του Παγκρήτιου Συλλόγου Διευθυντών Ξενοδοχείων Δημήτρης Κουμπαράκης: Όταν ο υπουργός Τουρισμού αρχικά μίλησε για το τεστ εντός 72 ωρών, εμείς είπαμε ότι αυτό δεν είναι αρκετό και πως έπρεπε να θεσμοθετηθεί τεστ την ίδια μέρα που πρόκειται κάποιος να πετάξει. Τελικά πάμε στη λύση καθόλου τεστ και αυτό είναι προφανώς επικίνδυνο. Δείχνουν ότι έχουν να διαλέξουν μεταξύ του κινδύνου για αυξημένα κρούσματα, ίσως και θανάτους από τη μία και της οικονομικής ύφεσης και της ανεργίας από την άλλη. Και είναι προφανές ότι διαλέγουν το πρώτο.

Θέλετε να το ξαναγράψω;

Οικονομική ύφεση ή κίνδυνος για κρούσματα και θανάτους; Η απάντηση είναι κίνδυνος για κρούσματα και θανάτους. Εξάλλου, το ίδιο είπε και ο κ. Σόιμπλε προ ημερών όταν ρωτήθηκε για το πόσο μπορεί να σταματήσει η οικονομία για να προστατευτούμε από τον ιό: Δεν υποχωρούν όλα μπροστά στην ανθρώπινη ζωή είπε. Καταλάβατε φαντάζομαι.

Και αν υποψιάζεστε πως κάπου εδώ έρχεται μια παράγραφος για τον ταξικό χαρακτήρα των πολιτικών επιλογών, πολύ καλά το υποψιαστήκατε και ήδη αυτή την παράγραφο διαβάζετε. Ποιος κινδυνεύει περισσότερο λέτε; Ο πλούσιος βορειοευρωπαίος που θα έρθει στην ακριβοπληρωμένη του σουίτα και θα μπορέσει ακόμα και μες στην πανδημία να νοικιάσει ένα κομμάτι ελληνικής παραλίας σε ακόμα πιο prive καταστάσεις απ’ ο,τι τα προηγούμενα χρόνια, πλήρως απομονωμένος από τον έξω κόσμο ή ο μεσοαστός που θα νοικιάσει ένα δωμάτιο και θα είναι μέσα στις ορδές του all inclusive μαζί με τις υπόλοιπες φυλές του Ισραήλ;

Και κάτι ακόμα για την αγαπημένη μας Ευρωπαϊκή Ένωση, το κοινό μας σπίτι όπως μας τα έπρηξαν χρόνια τώρα να την αποκαλούμε οι Μενουμευρώπηδες. Δικαιούμαι να ρωτήσω τι θα γινόταν αν ήταν ανάποδα τα πράγματα και αν ήταν τούμπα ο χάρτης; Αν δηλαδή με κάποιο μαγικό τρόπο οι φτηνές και απολαυστικές διακοπές όλων των Ευρωπαίων δεν ήταν στον ευρωπαϊκό νότο αλλά στον βορά, τότε τι θα γινόταν; Αν υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες ονειρευόμασταν να περάσουμε Ιούλιο και Αύγουστο στις μπυραρίες της Βαυαρίας και δίπλα στα νούφαρα των γερμανικών λιμνών τι μέτρα θα έπαιρναν οι Γερμανοί για να μας αφήσουν να περάσουμε τα σύνορά τους; Θα υποχρέωναν, λέτε, τις υπόλοιπες χώρες να υποβάλλουν σε τεστ τους ταξιδιώτες τους πριν την αναχώρηση;

(Αν έχετε πάντως απορία, οι Γερμανοί για το Octoberfest, τη δική τους τουριστική ατραξιόν, το μεγαλύτερο φεστιβάλ μπύρας στον κόσμο που γίνεται τον Οκτώβριο, πήραν από τώρα την απόφαση να το ακυρώσουν γιατί φοβούνται τον συνωστισμό και τον κορονοϊό. Το ρίσκο είναι υπερβολικά μεγάλο, είπε ο πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βαυαρίας. Αλλά στην Ελλάδα μια χαρά, δεν τρέχει τίποτα μπορούν να έρθουν άφοβα και χωρίς τεστ).

Και το κόστος;

Δείτε και κάτι ακόμα. Το κόστος των ελέγχων, των τεστ, της όλης διαδικασίας αν υποθέταμε ότι πείθαμε την Κομισιόν, θα το αναλάμβαναν οι ίδιοι οι τουρίστες και οι χώρες προέλευσης. Συνεπώς θα επιμεριζόταν σε κάθε χώρα που θα ήθελε να στείλει τους ταξιδιώτες προς τον νότο και βασικά κυρίως προς την Ελλάδα αφού Ιταλία και Ισπανία είναι ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού. Τώρα το κόστος των (δειγματοληπτκών έστω) ελέγχων θα το αναλάβουν εξ ολοκλήρου οι χώρες υποδοχής, δηλαδή κυρίως η Ελλάδα. Από αυτό και μόνο μπορείτε να καταλάβετε πόσο δειγματοληπτικοί θα είναι οι έλεγχοι. Και πάλι ριγμένη η φτωχή Ελλάδα. Αν θέλετε τουρισμό απλά σκάστε και ανοίξτε τις πόρτες.

Και οι Έλληνες κύριε;

Και οι δικές μας διακοπές; Μέσα σε αυτό το κλίμα πώς θα πας εσύ διακοπές, που σε καλεί μάλιστα και ο υπουργός να το κάνεις υποσχόμενος ευρύτερα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού; Και ποιους θα συναντήσεις εκεί που θα πας; Και τι υγειονομικές υποδομές θα έχει εκεί που θα πας και ποιον θα πρωτοκαλύψουν όταν γίνει το κακό, εσένα ή τους τουρίστες από τα ξενοδοχεία καραντίνας; Είσαι σίγουρος ότι η δική σου ζωή θα μετράει το ίδιο με ενός Γερμανού ή ενός Βρετανού πολίτη που ο θάνατός του μπορεί να έχει επίπτωση στη διεθνή μας εικόνα και να λεκιάσει τον μύθο της ασφαλούς χώρας που τόσο πολύ μας πιπίλισαν το κεφάλι ότι είμαστε;

Και οι άνθρωποι που ζουν στους τουριστικούς προορισμούς;

Εδώ στην Κρήτη, στο Ηράκλειο είχαμε πρόσφατα μια αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής (τρομάρα της) που μας έλεγε ότι φοβάται ότι οι μετανάστες θα έρθουν και θα κολλήσουν μεταδοτικές ασθένειες τα παιδιά μας. Αλήθεια, τώρα πού χάθηκε η κυρία Σπανάκη; Τώρα δεν κινδυνεύουν τα παιδιά μας που θα έρθουν οι ορδές των τουριστών χωρίς τεστ; Η μήπως επειδή αυτοί πληρώνουν δεν τρέχει τίποτα; Αν είναι καλά τα έσοδα στα ξενοδοχεία δεν κινδυνεύουν τα παιδιά μας;

Τα παιδιά μας που παρεμπιπτόντως τα στείλατε ήδη στα Γυμνάσια και στα Λύκεια και από την 1η Ιουνίου θα τα στείλετε και στα Δημοτικά. Και από τις 15 Ιουνίου και μετά, θα είναι δίπλα δίπλα το ένα στο άλλο. Το παιδί π.χ. του λογιστή με το παιδί του ξενοδοχοϋπάλληλου που ο ίδιος έχει έρθει σε επαφή με όλους τους τουρίστες στο ξενοδοχείο. Και που φυσικά για να δουλέψει τα εξοντωτικά ωράρια που του επιβάλλουν θα αναγκαστεί να το αφήσει και στη γιαγιά και στον παππού το παιδί για να κολλήσουν τελικά και εκείνοι, που είναι στις ευπαθείς ομάδες.

Μακάρι να βγω ψεύτης και να είμαι υπερβολικός σε όλα τα παραπάνω. Το ρισκάρετε όμως;

Μην απαντήσετε. Η απάντηση είναι ναι, το ρισκάρετε.

Όχι επειδή το θέλετε, επειδή έτσι αποφάσισαν για σας και δεν έχετε άλλη επιλογή.

Και εσύ τί προτείνεις;

Αν διαβάσατε μέχρι εδώ ίσως να διατρέχει τη σκέψη σας το ερώτημα κι εσύ τι προτείνεις. Τι θα έκανες στη θέση τους; Δεν θα το αφήσω αναπάντητο. Πάμε λοιπόν.

  1. Τεστ σε όλους και όσο γίνεται πιο κοντά στην ώρα αναχώρησης. Εξάλλου πια το κόστος πέφτει δραματικά, στη Γερμανία πωλούνται προς 18 ευρώ χονδρική. Αν θέλει κάποιος να έρθει θα έρθει με τους δικούς μας κανόνες. Αυτή θα ήταν μια πραγματικά covid-free χώρα. Όχι αυτή που πληρώνει καταχωρήσεις για να φωνάξει ότι είναι ασφαλής, αλλά αυτή που πραγματικά φροντίζει να μείνει ασφαλής. Οι αυστηροί κανόνες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν προς όφελός μας. Και επικοινωνιακά – εμπορικά. Για όσους έχουν μυαλό. Και όποιος θέλει ας έρθει αλλά με αυτούς τους όρους. Οι άλλοι ας μην έρθουν.
  2. Και αν δεν έρθουν θα έχουμε περισσότερα κλειστά ξενοδοχεία και ανεργία. Η απάντηση είναι μία. Ουσιαστική στήριξη της εργασίας και όχι με ψευτοεπιδόματα και επιδότηση ευέλικτων ωραρίων που μάλιστα φτάνουν μόνο μέχρι την κάλυψη του κατώτατου μισθού. Οχι με τη θεσμοθέτηση της ευέλικτης εκ περιτροπής εργασίας στα ξενοδοχεία που επί της ουσίας ανακοινώθηκε χθες. Αν αποφάσιζες ως κράτος να πληρώσεις εξ ολοκλήρου τους κανονικούς μισθούς που θα χάσουν οι άνθρωποι αυτοί, δεν θα ήταν χάρη. Θα ήταν επένδυση για τη διατήρηση της βαριάς σου βιομηχανίας και την επόμενη χρονιά χωρίς να βάλεις σε κίνδυνο τους ανθρώπους σου. Αυτούς που θέλεις και το 2021 και το 2022 να παράξουν και πάλι υψηλό τουριστικό προϊόν, όταν θα έχει περάσει το κακό.
  3. Το ρίσκο που παίρνουμε είναι μεγαλύτερο από το μπόι μας. Ακόμα και με οικονομίστικη λογική τύπου Σόιμπλε η οικονομική ζημιά από μια πιθανή έξαρση των κρουσμάτων είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δαπάνη για κάλυψη μισθών. Δείτε την Ιταλία. Στην αρχή της πανδημίας έκλεινε τα καφέ αλλά άφηνε ανοιχτές τις βιομηχανικές της μονάδες με τους χιλιάδες εργαζόμενους να συνωστίζονται στα εργοστάσια και στα λεωφορεία για να πάνε και να έρθουν από τις δουλειές τους. Εκριναν πως η ζημιά θα ήταν τεράστια αν κλείσουν τα εργοστάσια αλλά μετά η ζημιά έγινε καταστροφή. Εμείς ήμασταν τυχεροί γιατί τέτοιες βιομηχανίες δεν είχαμε. Η δική μας βιομηχανία ανοίγει τώρα. Αποφεύγουμε να βάλουμε αυστηρούς κανόνες για να περιορίσουμε τη ζημιά ρισκάροντας με μια ενδεχόμενη καταστροφή. Όποιος βλέπει μπροστά θα έπρεπε τώρα να προλαμβάνει, όχι αργότερα να τρέχει να καλύψει τα σπασμένα. Διαφημιζόμαστε ως χώρα Covid free διακινδυνεύοντας να γίνουμε χώρα όπου ο ιός θα κυκλοφορεί ελεύθερα, δηλαδή free Covid.

Πηγή: dionellis.gr

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Μένει μέχρι να φύγει…

Newsteam 0 Comments

Κλειστά κρατά τα χαρτιά του το αμερικανικό επενδυτικό fund OCM Luxembourg Healthcare Greece S.A.R.L για τη παραμονή ή όχι της μετοχής του ΙΑΣΩ στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

Μετά την απόκτηση του 83,37% των μετοχών της εισηγμένης το αμερικανικό fund σχεδιάζει για φέτος την αναβάθμιση και βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας με την ανακαίνιση των νοσηλευτικών μονάδων και την αντικατάσταση του ιατρικού εξοπλισμού με νέο, σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό.

Διάβασε το »

Σε 3 ηπείρους η ανάπτυξη το 2020

Newsteam 0 Comments

Η Inform Λύκος που θα είναι από τους βασικούς διεκδικητές για το έργο των νέων ελληνικών ταυτοτήτων στηρίζεται και φέτος στην ανάπτυξη μέσω της διείσδυσης σε νέες αγορές και νέους πελάτες. 

Η εταιρία θα διερευνήσει και θα αξιολογήσει νέες ευκαιρίες ανάπτυξης στον τομέα της ασφαλούς διαχείρισης εντύπων και πληροφοριών, με κύριες περιοχές ενδιαφέροντος την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Επίσης θα συνεχίσει να διερευνά ενδεχόμενες ευκαιρίες στρατηγικών συνεργασιών, με απώτερο στόχο του την περαιτέρω ενδυνάμωση της θέσης του στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

.

Διάβασε το »

Ας μιλήσουμε για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών

Newsteam 0 Comments

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για αξιολόγηση, χωρίς φόβο και πάθος, αν και για το πάθος δεν είμαι τόσο σίγουρος.

Ξέρετε ότι σε μερικά ιδιωτικά σχολεία, για να γίνει πρόσληψη εκπαιδευτικού πρέπει να προηγηθεί επιτυχής δοκιμαστική διδασκαλία ενώπιον επιτροπής;

Υπήρχε κάποιος εκπαιδευτικός που εκτιμούσα και σεβόμουν πολύ. Ήταν πολύ αναγνωρισμένη η αξία του στο σχολείο που δίδασκε και ήταν στην επιτροπή προσλήψεων και παρακολουθούσε τις δοκιμαστικές διδασκαλίες. Την τελευταία φορά που μίλησα μαζί του ήταν πολύ εκνευρισμένος, λόγω της διδασκαλίας υποψήφιας καθηγήτριας που παρακολούθησε. Ήταν τόσο άσχετη, μου είπε, που πήρε την κιμωλία και άρχισε να γράφει στον πίνακα, αντί να βάλει ένα παιδί να γράφει. Δεν ήξερε κάτι τόσο απλό, ότι μια καθηγήτρια δεν γράφει η ίδια στον πίνακα, γιατί από κάτω τα αγόρια θα σχολιάζουν τα οπίσθιά της. Δεν είπε ακριβώς οπίσθια, άλλη λέξη χρησιμοποίησε, αλλά θα μου συγχωρήσετε την έλλειψη ακριβολογίας.

Θα αφήσω ασχολίαστη την απόρριψη της υποψήφιας καθηγήτριας, επειδή απευθύνομαι σε νοήμον κοινό κι ελπίζω επιπλέον να καταλάβατε, γιατί αυτή ήταν η τελευταία φορά που συνομίλησα με εκείνον τον εκπαιδευτικό. Ποιος εγγυάται ότι τα κριτήρια του αξιολογητή δεν εμφορούνται από σεξισμό ή μισαλλοδοξία; Άλλωστε κι εγώ έχω επιδείξει μισαλλοδοξία και δεν κάλεσα σε συνέντευξη υποψήφια/ο εκπαιδευτικό για πρόσληψη, αν στην αίτησή είχε επισυνάψει και συστατική επιστολή από βουλευτή η μητροπολίτη.

Αντικειμενικά κριτήρια δεν υπάρχουν, ας το παραδεχτούμε.

Επίσης ας παραδεχτούμε πως όλοι/ες οι εκπαιδευτικοί δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο τελειότητας, ούτε αποδίδουν το ίδιο καλά σε όλη τη διάρκεια της διδακτικής τους καριέρας. Και επίσης ξέρω πόσο πολύ μερικοί γονείς δεν εμπιστεύονται εκπαιδευτικούς πολύ νεαρής ή μεγάλης ηλικίας. Είναι βέβαιοι πως οι πολύ νέοι δεν έχουν γνώσεις, εμπειρία και κύρος, ενώ οι μεγάλοι δεν έχουν κατανόηση για τα παιδιά και έχουν ξεπερασμένες ιδέες.

Ας παρακάμψουμε όμως προς το παρόν μαζί με τις σεξιστικές και ηλικιακές προκαταλήψεις και όλες τις άλλες που καθορίζονται από την ομοφοβία, την εμφάνιση, την αρτιμέλεια, την προφορά και ό,τι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. Και ας αναρωτηθούμε για δυο πράγματα. Πόσοι είπαν να μπουν οι κάμερες μέσα στην τάξη, για να δούμε τι μάθημα κάνουν οι εκπαιδευτικοί, ενώ κανείς δεν είπε να μπουν κάμερες στα αστυνομικά τμήματα, όχι για να αναμεταδίδουν, δεν είμαστε όλοι λάτρεις της κλειδαρότρυπας, αλλά μόνο, για να καταγράφουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που γίνονται εκεί μέσα.

Κι επίσης να αναρωτηθούμε γιατί οι άνθρωποι δεν απαιτούν να γίνει αξιολόγηση των νοσοκομειακών γιατρών και των γιατρών του ΕΣΥ; Επειδή είναι τέλειοι και είμαστε όλοι πολύ ευχαριστημένοι; Θα απαντήσω αμέσως.

Γιατί οι γιατροί, παρά τις ενδεχόμενες οικονομικές και εργασιακές αδικίες που τους γίνονται, είναι ηθικά και και κοινωνικά καταξιωμένοι και αντιμετωπίζονται με εκτίμηση και σεβασμό από όλους.

Και για τους αστυνομικούς ο υπουργός προστασίας του πολίτη είπε ότι περπατούν στο δρόμο και ο κόσμος τους χειροκροτεί. Δεν είπε κάτι ανάλογο για τους εκπαιδευτικούς η υπουργός παιδείας. Πώς να το πει; Οι εκπαιδευτικοί είναι ένας κλάδος απαξιωμένος οικονομικά, εργασιακά και κυρίως κοινωνικά. Ακούσαμε και διαβάσαμε από πολιτικά και δημοσιογραφικά στόματα για τους άχρηστους και τεμπέληδες εκπαιδευτικούς που μόνο διεκδικούν αμοιβές και δικαιώματα. Αυτή η απαξίωση οδηγεί στην απαίτηση για αξιολόγηση, να ξεχωρίσουμε τα πρόβατα από τα ερίφια και να τα κατασπαράξουμε. Γιατί όλοι οι Έλληνες ξέρουν την αληθινή ιστορία, όχι αυτή που λένε οι ιστορικοί, γιατί οι στρατιωτικοί ξέρουν καλύτερα τη γραμματική από τους δασκάλους και τους φιλόλογους, γιατί οι πολιτικοί μηχανικοί που έχουν βγάλει Πολυτεχνείο ξέρουν καλύτερα μαθηματικά, φυσική και χημεία από τους εκπαιδευτικούς που έχουν βγάλει ένα απλό πανεπιστήμιο. Γιατί δικηγόροι, γιατροί και καπετάνιοι ξέρουν καλύτερα παιδαγωγικά. Γιατί το πανεπιστήμιο της ζωής είναι αυτό που δίνει τα καλύτερα διπλώματα σε όλες τις ειδικότητες των εκπαιδευτικών.

Πώς θα αξιολογηθούν άνθρωποι τόσο πολύ απαξιωμένοι; Άνθρωποι που δεν τους επιτρέπεται να αναπτύξουν καμιά πρωτοβουλία; Που ολόκληρη η δουλειά τους πρέπει να κινείται σε πλαίσια πολύ αυστηρά προκαθορισμένα από το υπουργείο. Ποια κεφάλαια του βιβλίου θα διδάξουν αναλυτικά, ποια περιληπτικά, ποιες σελίδες ή ποιες παραγράφους απαγορεύεται να διδάξουν και όλα αυτά να αλλάζουν σε κάθε ανασχηματισμό της κυβέρνησης ή μετά από εκλογές. Και πρέπει να ανησυχούν μόνιμα μήπως γράψουν στο βιβλίο της ύλης απαγορευμένες σελίδες, μήπως βάλουν ερώτηση σε τεστ από τις απαγορευμένες, μήπως βάλουν εργασία από τα κεφάλαια που πρέπει να διδάξουν περιληπτικά. Και δεν πρέπει να βάζουν ασκήσεις που δεν είναι στο βιβλίο, να μην κάνουν άσχετες ερωτήσεις και οι ερωτήσεις κρίσεως να είναι μόνο εθνοπατριωτικού χαρακτήρα. Οι καλοί εκπαιδευτικοί πρέπει να διδάσκουν πως κανένας λαός δεν αγάπησε την ελευθερία όσο οι Έλληνες, κανένας λαός δεν ύμνησε την αγάπη προς την πατρίδα όσο οι Έλληνες, καμιά γλώσσα δεν είναι τόσο πλούσια, τόσο πλήρης, τόσο ωραία όσο η Ελληνική, που μπορεί να εκφράσει νοήματα και αισθήματα που καμιά άλλη γλώσσα δεν μπορεί. Και πρέπει ο καλός εκπαιδευτικός να λέει μπράβο και να βάζει καλό βαθμό στο παιδί που διάβασε μέσα στην τάξη το απόκομμα της εφημερίδας που του έδωσε ο μπαμπάς του και που λέει για την ελληνική γλώσσα και την Microsoft.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως για να βγάλουμε θέματα προαγωγικών εξετάσεων σε όλα τα φιλολογικά μαθήματα έπρεπε να καθόμαστε όλοι μαζί που διδάσκαμε το μάθημα με ανοιχτές τις οδηγίες του υπουργείου. Πόσες σειρές να είναι το κείμενο, τι να ρωτάει η πρώτη ερώτηση, τι η δεύτερη, πόσα υποσκέλη έχουν η τρίτη και η τέταρτη και τι ρωτάει το καθένα και πόσες μονάδες παίρνει στη βαθμολογία. Και να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να ρωτάμε τα παιδιά τόσες πολλές και τόσο μεγάλες μπούρδες, που υποτίθεται ότι τις είχαμε κιόλας διδάξει. Και αυτές τις οδηγίες του υπουργείου δεν άξιζε τον κόπο να τις μάθουμε απέξω, αφού θα άλλαζαν σύντομα έτσι κι αλλιώς.

Αυτό το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα ποιος θα το αξιολογήσει και πότε; Αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα που καταδικάζει τους εκπαιδευτικούς σε θάνατο από ασφυξία ποιος θα το αποτιμήσει;

Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλη την κοινωνία ότι διαχρονικά το υπουργείο παιδείας, οι υπηρεσίες του και τα συμβούλιά του αποβλέπουν μόνο στο να στερήσουν από τους εκπαιδευτικούς κάθε πρωτοβουλία, κάθε δυνατότητα, για να αποφασίζουν και για τα πιο απλά ζητήματα λειτουργικής, παιδαγωγικής και διδακτικής φύσης για ένα πολύ απλό λόγο. Το υπουργείο παιδείας και σύσσωμη η ελληνική κοινωνία δεν εμπιστεύεται για τίποτε τους εκπαιδευτικούς. Τους απομυζά, απαιτεί θυσίες, που ποτέ δεν είναι αρκετές, τους απαξιώνει και τους απορρίπτει.

Και όχι, το επαναλαμβάνω, δεν είναι όλοι οι εκπαιδευτικοί το ίδιο καλοί. Υπάρχουν λιγότερο καλοί και περισσότερο καλοί. Ας παρακάμψουμε προς το παρόν το πώς και από ποιον θα αξιολογηθούν. Ας υποθέσουμε ότι γίνεται μια πολύ δίκαιη και σωστή αξιολόγηση και αναδεικνύονται οι πολύ καλοί. Τους άλλους τι θα τους κάνουμε; Είναι ευκαιρία να τους απολύσουμε τώρα που έχουμε κυβέρνηση Μητσοτάκη ή θα τους στείλουμε σε καμιά απομακρυσμένη επαρχία, σε καμιά υποβαθμισμένη συνοικία, γιατί τα παιδιά αυτών των περιοχών έχουν λιγότερες απαιτήσεις και λιγότερα δικαιώματα; Η μήπως θα τους στερήσουμε μισθολογικό κλιμάκιο και έτσι θα ωφεληθούν οι μαθητές τους από αυτήν την ταπείνωση;

Νομίζω ότι καταλήγουμε σε αδιέξοδο. Αλλά μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο. Πρέπει να ακολουθήσουμε άλλη πορεία και άλλη σειρά σκέψεων. Κι ερωτώ αυτούς τους γίγαντες της πολιτικής και της δημοσιογραφίας που κατακρίνουν τους εκπαιδευτικούς τόσο επαίσχυντα μήπως θεωρούν ότι οι νέες και οι νέοι των 18 ετών που μελετούν, για να μπουν στις πανεπιστημιακές σχολές, για να γίνουν εκπαιδευτικοί και πάρα πολλοί/ές κάνουν και μεταπτυχιακές σπουδές και μαθαίνουν ξένες γλώσσες φιλοδοξούν να κάνουν μια τεμπέλικη δουλειά, κακά αμειβόμενη; Στόχος τους είναι να συγκεντρώσουν στο πρόσωπό τους όλη την απαξίωση της κοινωνίας;

Όχι, είναι παιδιά με κέφι, με μεράκι, με ζωντάνια, με όρεξη για δουλειά που θέλουν να προσφέρουν τις γνώσεις τους στις επερχόμενες γενιές. Αλλά ξεκινάνε στραβά. Εκπαιδευτικοί γίνονται οι κοινωνικά και οικονομικά παρακατιανοί. Τα παιδιά των εύπορων και ταξικά ανώτερων οικογενειών δεν γίνονται εκπαιδευτικοί. Νομίζετε ποτέ πως κάποιος γόνος των οικογενειών Σαμαρά, Μητσοτάκη, Κεραμέως θα γινόταν εκπαιδευτικός; Ή μήπως δεν θα γινόταν εκπαιδευτικός για να μη γίνει τεμπέλης και άχρηστος; Αυτοί θα γίνονταν δικηγόροι, οικονομολόγοι, γιατροί, αρχιτέκτονες, ειδικότητες που τους ταιριάζουν. Προσωπικά δίδασκα επί 31 χρόνια σε μεγάλο ιδιωτικό Σχολείο. Από τα τέσσερα μέλη της οικογένειας που διοικούν το σχολείο αυτό κανείς δεν είναι εκπαιδευτικός, κανείς τους ποτέ δεν μπήκε σε τάξη. Κανείς τους δεν επέλεξε να γίνει δάσκαλος φιλόλογος ή μαθηματικός και να μπει σε τάξη. Όχι, τα οικονομικά και η διοίκηση επιχειρήσεων είναι αυτά που τους ταιριάζουν καλύτερα. Αλλά την παιδαγωγική επιστήμη θεωρούν ότι την κατέχουν καλύτερα από όλους τους εκπαιδευτικούς.

Οι εκπαιδευτικοί ξεκινούν την καριέρα τους με το στίγμα της κακομοιριάς και επομένως ό,τι τους δοθεί πολύ τους είναι. Και βεβαίως αντιμετωπίζονται με έλλειψη εμπιστοσύνης και επιφυλακτικότητα, που τους καταδικάζει σε αυτοπεριορισμό και αυτολογοκρισία, σε μόνιμη αβεβαιότητα και αμφισβήτηση που τους οδηγεί σε επιστημονικό μαρασμό και στασιμότητα.

Αυτά είναι που πρέπει να αλλάξουν. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να μπαίνουν στα σχολεία νέοι και όχι μετά από χρόνια ταλαιπωρίας, ΑΣΕΠ, αναπλήρωσης, φροντιστηρίων και ιδιαιτέρων μαθημάτων και όλα τα είδη ταπείνωσης και μαρασμού της προσωπικότητάς τους και της επιστημονικής τους κατάρτισης.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να προσλαμβάνονται χωρίς ταλαιπωρίες, όσο διατηρούν το κέφι τους για δουλειά και προσφορά. Και το υπουργείο και το σχολείο πρέπει συνεχώς να τους ενδυναμώνουν αφήνοντάς τους πολλά περιθώρια πρωτοβουλίας. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να μπορούν να ενημερώνονται σε νέες επιστημονικές θεωρίες της ειδικότητάς τους και της παιδαγωγικής και να μπορούν να τις εφαρμόσουν στη διδασκαλία τους και στη δουλειά τους. Ο σύλλογος των εκπαιδευτικών πρέπει να μπορεί να αποφασίζει για τη λειτουργία του σχολείου και την καθημερινότητά του. Ο σύλλογος διδασκόντων πρέπει να αποφασίζει για το αν θα γίνει αγιασμός στην έναρξη της σχολικής χρονιάς και όχι το υπουργείο. Ο σύλλογος διδασκόντων πρέπει να αποφασίζει αν θα κάνει γιορτή για τους Τρεις Ιεράρχες και όχι το υπουργείο. Ο σύλλογος των διδασκόντων πρέπει να αποφασίζει για το πρόγραμμα των προαγωγικών και απολυτήριων εξετάσεων, χωρίς να το στέλνει στις υπηρεσίες του υπουργείου για έγκριση.

Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αισθάνονται ότι έχουν λόγο και δεν ανήκουν στο περιθώριο της εκπαίδευσης και του σχολείου. Πρέπει να συνδιοικούν και να συναποφασίζουν σε κοινές και τακτικές συνεδριάσεις που θα προβλέπονται από το διδακτικό τους πρόγραμμα. Και πρέπει το κλίμα του σχολείου να είναι τέτοιο, ώστε οι εκπαιδευτικοί συνεχώς να γίνονται καλύτεροι, συνεχώς να βελτιώνονται. Και αυτή η βελτίωση και προσφορά να αναγνωρίζονται και να επιδοκιμάζονται με κάθε τρόπο.

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Κάποτε μου τηλεφώνησε μητέρα μαθητή πολύ δυσαρεστημένη. Πριν μία βδομάδα είχε στείλει σημείωμα σε έναν καθηγητή του γιου της και τον παρακαλούσε να της τηλεφωνήσει, για να μιλήσουν για ένα σοβαρό θέμα του παιδιού. Ο καθηγητής πήρε το σημείωμα, αλλά δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα της μητέρας. Κάλεσα τον ?καθηγητή και τον ρώτησα τι συμβαίνει και μου είπε ότι εκείνη την εποχή είχε πολλά τεστ να διορθώσει και ότι, όταν θα τα τέλειωνε σε λίγες ημέρες, θα τηλεφωνούσε στη μητέρα. Την επόμενη ημέρα στην τακτή συνεδρίαση έθεσα στους εκπαιδευτικούς το ερώτημα: Αν μας ζητήσει μια μητέρα να της τηλεφωνήσουμε, πότε πρέπει να κάνουμε το τηλεφώνημα; Όσοι και όσες μίλησαν είπαν πως το τηλεφώνημα πρέπει να γίνει στο πρώτο διάλειμμα κι αν αυτό είναι αδύνατο, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει στο δεύτερο. Όλοι ήταν κατηγορηματικοί σε αυτό. Δεν αναφέρθηκα στο συμβάν, δεν εξέθεσα τον καθηγητή που παρευρισκόταν στη συνεδρίαση. Η αξιολόγηση όμως έγινε ταχύτατα με πλάγιο τρόπο από τους άλλους συναδέλφους και πολύ αποτελεσματικά. Μετά από λίγο μου τηλεφώνησε η μητέρα και μου είπε ότι της τηλεφώνησε ο καθηγητής και της ζήτησε συγγνώμη για την καθυστέρηση και το θέμα είχε λήξει. Και πράγματι είχε λήξει για πάντα. Μετά με βρήκε ο καθηγητής και ζήτησε κι από μένα συγγνώμη και μου είπε πως δεν είχε καταλάβει πόσο λάθος είχε χειριστεί το θέμα.

Το σχολείο είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο οφείλουμε όλες και όλοι να γινόμαστε καλύτερες/οι. Παιδιά, εκπαιδευτικοί, διευθυντές/τριες πρέπει να μαθαίνουμε και να βελτιωνόμαστε, να προοδεύουμε χωρίς εμμονή σε ιδέες και γνώσεις που μπορεί πλέον να είναι ξεπερασμένες.

Κάποτε σε συζήτηση που είχα με υποψήφια για πρόσληψη φιλόλογο ρώτησα πώς θα δίδασκε το μάθημα των αρχαίων Ελληνικών. Μου είπε ότι θα διάβαζαν μια παράγραφο, θα ζητούσε από τα παιδιά να κάνουν χωρισμό και αναγνώριση προτάσεων, μετά πλήρη συντακτική και γραμματική αναγνώριση και κατόπιν μετάφραση. Ρώτησα γιατί επέλεγε αυτόν τον τρόπο και μου είπε γιατί κι εκείνη έτσι έμαθε αρχαία Ελληνικά. Την ρώτησα αν και τα Αγγλικά που διδάσκονται τα παιδιά πρέπει να τα διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο, αλλά δεν μπόρεσε να μου απαντήσει. Όμως αυτή η καθηγήτρια αν βρισκόταν σε ένα περιβάλλον που δεν θεωρεί τα θέματα της παιδείας ως θέσφατα, σε περιβάλλον που έχει μάθει να θέτει ερωτήματα, σε περιβάλλον που συνεχώς διαβάζει και ανανεώνεται είμαι βέβαιος πως θα μπορούσε να δώσει άλλες απαντήσεις.

Κανείς και καμιά μας δεν είναι τόσο καλός/ή που να μη μπορεί να γίνει καλύτερος/η. Και σε αυτό πρέπει να βοηθάει το σχολικό περιβάλλον με την ανάλογη ενίσχυση από το υπουργείο. Ενίσχυση οικονομική για συμμετοχή σε επιστημονικά συνέδρια, για συνδιοργάνωση με άλλα σχολεία της περιοχής επιστημονικών και παιδαγωγικών συνεδρίων στα οποία οι εκπαιδευτικοί θα ενθαρρύνονται να συμμετέχουν ως ομιλήτριες,ές. Ενίσχυση οικονομική για τη δημιουργία σχολικής βιβλιοθήκης με βιβλία υψηλού επιστημονικού επιπέδου, για χρήση από τους εκπαιδευτικούς, οικονομική ενίσχυση για συνδρομή σε βιβλιοθήκες του εξωτερικού, καθορισμένη ώρα στο διδακτικό ωράριο, στην οποία οι εκπαιδευτικοί μιας ειδικότητας θα συζητούν τα θέματά τους, θα θέτουν στόχους και θα αλληλοενημερώνονται. Και ακόμη οι εκπαιδευτικοί των ξένων γλωσσών να έχουν διδακτική ώρα στο τέλος του σχολικού προγράμματος, για να διδάσκουν ξένες γλώσσες σε όσες/ους συναδέλφους τους επιθυμούν.

Με λίγα λόγια δηλαδή, ας σταματήσουμε να μιλάμε για αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και να αρχίσουμε να μιλάμε για την αξιοποίηση τους μέσα σε ένα κλίμα εμπιστοσύνης που θα αφήνει πολλά περιθώρια για ανάπτυξη πρωτοβουλιών. Και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να συνδιοικούν το σχολείο και να συναποφασίζουν για ζωτικά θέματα και όχι απλώς να συνυπογράφουν μνημεία της γραφειοκρατίας. Και ας αρχίσουμε με επαναπροσδιορισμό των ρόλων και των προσόντων των διευθυντών των σχολικών μονάδων και των προϊσταμένων των εκπαιδευτικών περιφερειών, που έχουν καταλήξει ιερείς της γραφειοκρατίας.

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Τι σημαίνει η κυβερνητική πολιτική στις πλατείες και τι χρειαζόμαστε ως Αριστερά

Newsteam 0 Comments

Η  όξυνση της καταστολής  από την αστυνομία και τα ΜΑΤ τις τελευταίες εβδομάδες και μέρες στην Πλατεία Κυψέλης και στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης δεν αποτελεί κάτι καινούργιο. Όργιο καταστολής από την αστυνομία υπάρχει από την αρχή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Είναι μια συνειδητή και πάγια τακτική της ΝΔ και απευθύνεται σε ένα ακροατήριο που απαιτούσε και απαιτεί συγκεκριμένα αποτελέσματα στο ζήτημα τάξη και ασφάλεια. Γι΄ αυτό και η πολιορκία χώρων στα Εξάρχεια, οι εκκενώσεις καταλήψεων, το άγριο ξυλοκόπημα της οικογένειας Ινδαρέ, η καταστολή στην ΑΣΟΕΕ, η εισβολή σε κινηματογράφο επειδή ανήλικοι έβλεπαν τον Τζόκερ κλπ. Αυτά είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η αστυνομία που είχε την ανοχή και το ελεύθερο από την κυβέρνηση για να ξεσαλώσει χτυπώντας τον λαό όλο το διάστημα πριν τον κορονοϊό, την ίδια ανοχή και στήριξη έχει και τώρα, με αφορμή φαινόμενα συνωστισμού στις πλατείες. Το μέγεθος της υποκρισίας είναι εμφανές. Φάνηκε από το φάουλ του Μπακογιάννη στην Ομόνοια, όπου μαζεύτηκε πλήθος κόσμου και έτρεχε μετά να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά εξέθεσαν την ΝΔ.

Γιατί επιλέγουν να χτυπήσουν τις πλατείες; Η κυβέρνηση στην μαζική συνείδηση βγαίνει κερδισμένη από την εικόνα ότι η Ελλάδα τα κατάφερε με τον κορονοϊό και είχε λίγους θανάτους. Ο Μητσοτάκης σ’ αυτό μετράει αποτελέσματα αυτή τη στιγμή.

Με τις επιθέσεις της αστυνομίας αλλά και των ΜΜΕ στις πλατείες, εξελίσσεται το κυβερνητικό σχέδιο σε πολλά επίπεδα:

Πρώτον συνεχίζεται να χτίζεται το αφήγημα της υπεύθυνης κυβέρνησης έναντι κάποιων αντιπολιτευόμενων ανεύθυνων. Ο Μπακογιάννης ως πορφυρογέννητος γόνος της δυναστείας εξαιρείται των κανόνων και είναι εξορισμού υπεύθυνος.

Δεύτερον, η ανάδειξη της πλατείας ως μέγιστου προβλήματος, αποπροσανατολίζει από τις αεροπορικές εταιρείες με τις οποίες συμφωνούνται σημεία και τέρατα όσον αφορά την υγειονομική ασφάλεια γιατί οικονομικά δεν βγαίνουν. Αποπροσανατολίζει από την πολιτική ανοικτών θυρών στον τουρισμό και τη γραμμής καλώς ήρθε το δολάριο με υποσχέσεις μηδενικών ελέγχων των ξένων τουριστών. Αποπροσανατολίζει από το χαμένο χρόνο για τη θωράκιση του ΕΣΥ, τους μαζικούς διαγνωστικούς ελέγχους, τη στενή επιτήρηση στον ιό.

Τρίτον, οι πλατείες είναι ο εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος σε περίπτωση που τα πράγματα στραβώσουν. Δεν θα κατηγορηθεί ο κρατικός μηχανισμός για τους λιγοστούς ελέγχους, θα κατηγορηθούν όμως οι ανεύθυνοι που μαζεύονται στις πλατείες. Αυτοί θα φταίνε, το εμπεδώσαμε από τώρα.

Και φυσικά υπάρχει πάντα το πολιτικάντικο παιχνίδι του Χρυσοχοΐδη για να κρατηθεί στον αφρό της επικαιρότητας τώρα που ο Χαρδαλιάς του κλέβει την δόξα. Αρχικά, με το περιβόητο άνοιγμα του φακέλου της ΜΑΡΦΙΝ μετά από 10 ολόκληρα χρόνια και ενώ είχε διατελέσει Υπουργός και επί ΜΑΡΦΙΝ και άλλη μια φορά όλο αυτό το διάστημα, και τώρα με τις επιθέσεις στις πλατείες. Ο εσωτερικός διαγκωνισμός των υπουργών της ΝΔ είναι μια σημαντική παράμετρος.

Η συνεχής καταστολή όμως δεν είναι μονάχα επικοινωνιακό παιχνίδι. Σε πλατύ κοινωνικό επίπεδο η ΝΔ καταλαβαίνει ότι κερδίζει στο θέμα τάξη και ασφάλεια. Μετρούσε νίκες στο πεδίο της πάταξης της ανομίας και συνεχίζει στο ίδιο τέμπο, με το έδαφος να είναι εύφορο από το λίπασμα του αγριανθρωπισμού και του κοινωνικού αυτοματισμού. Γιατί η πλειοψηφία της κοινωνίας, τσακισμένη μετά από μια δεκαετία μνημονίων, μετά από τραγικές διαψεύσεις και προδοσίες, χωρίς ελπίδα και προοπτική, απογοητευμένη και στην ιδιώτευση, τσιμπάει στο ζήτημα ασφάλεια. Η κυβέρνηση καταστέλλει γιατί μπορεί, γιατί με την βοήθεια των ΜΜΕ εξασφαλίζει συναίνεση και αποδοχή σε πλατύ κόσμο. Εμπεδώνει και χτίζει στην πλατιά συνείδηση ότι η καταστολή όσων ξεφεύγουν από το πλαίσιο που η ίδια θέτει, ακόμη και αν αυτό είναι υποκριτικό και εμφανώς παράλογο, είναι μια κανονικότητα.

Οι δυνάμεις του κινήματος τσίμπησαν και αυτές με τις επιθέσεις στις πλατείες. Γιατί όσο πρέπει να καταγγελθεί το όργιο υποκρισίας των αστυνομικών επιθέσεων στις πλατείες, άλλο τόσο το δίπολο  καταστολή-αντικαταστολή λειτουργεί σαφώς υπέρ του πρώτου. Ο ήδη αποσυγκροτημένος χώρος της εναπομείνασας αριστεράς μπαίνει σε ένα παιχνίδι που συμφέρει τον αντίπαλο. Είναι μια λογική λανθασμένη και σχετίζεται με το ερώτημα για ποιο πράγμα πρέπει κυρίως να κριθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη;. Η κυβέρνηση κρίνεται, αυτή τη στιγμή, γιατί ενώ υπάρχει υγειονομική κρίση που θα έρθει ξανά ως απειλή το φθινόπωρο, δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για την μόνιμη ενίσχυση των νοσοκομείων. Κρίνεται γιατί την μεγάλη οικονομική κρίση που έρχεται, θα την πληρώσουμε πάλι εμείς με εκτόξευση της ανεργίας και μερική απασχόληση. Κρίνεται για το εκ νέου χτύπημα στην δημόσια και δωρεάν παιδεία και τον αντιπεριβαλλοντικό νόμο-φιλέτο για το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Τα ΜΑΤ δεν θα σταματήσουν να μας χτυπάνε, με το να τα καταγγέλλουμε πόσο βάρβαρα είναι, όσο απαραίτητη και αν είναι αυτή η καταγγελία. Ούτε με το να απαντάμε στο όργιο καταστολής με κινητοποιήσεις χωρίς τήρηση υγειονομικών μέτρων, βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης και των ΜΜΕ.

Από αυτή την άποψη, χρειάζονται ιεραρχήσεις και προτεραιότητες. Στην πολιτική μπορεί να αμυνόμαστε οπουδήποτε δεχόμαστε επίθεση, αλλά η νίκη, (έστω και με την έννοια του να βγούμε από μια δύσκολη κατάσταση), κρίνεται από το αν θα επιλέξουμε τον χώρο της μάχης. Να συγκεντρώσουμε προσοχή και δυνάμεις στα ζητήματα που αποτελούν ή μπορούν να αποτελέσουν τον αδύναμο κρίκο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Εκεί που μπορεί να διαρραγεί η κοινωνική ανοχή στην κυβέρνηση.

Αυτό σημαίνει να στοχεύσουμε στα υλικά προβλήματα και στην οικονομική και κοινωνική επιβίωση. Αυτά αφορούν τρία πεδία το επόμενο διάστημα: α) την προστασία της δημόσιας υγείας με την άμεση κρατική ενίσχυση σε προσωπικό και εξοπλισμό των νοσοκομείων, που παραμένουν απογυμνωμένα με ευθύνη της κυβέρνησης, ενόψει του κορονοϊου και της ενδεχόμενης έξαρσής του, β) την αναζήτηση και διαμόρφωση εκείνων των αιτημάτων για την στήριξη και ανακούφιση των εργαζομένων και των ανέργων και γ) την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας μπροστά στη νέα επίθεση Κεραμέως στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Σε αυτά τα μέτωπα μπορούν να συγκεντρωθούν δυνάμεις και να απειληθεί η ηγεμονία Μητσοτάκη. Και είναι καταστροφικό, την ώρα που υπάρχει ο μεγάλος ελέφαντας της επερχόμενης οικονομικής κρίσης στο δωμάτιο, δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά να υιοθετούν την ατζέντα κλέφτες και αστυνόμοι. Έτσι, θα συνεχίσουμε, δυστυχώς, να παίζουμε το παιχνίδι του αντιπάλου. Παραδίδοντας τα όπλα στα μεγάλα πεδία που δημιουργεί η πανδημία και η διαχείρισή της.

Ας πάμε αλλιώς, αυτή τη φορά.

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Ο COVID – 19 έφερε πτώση στην ανοικτή νοσηλεία

Newsteam 0 Comments

Είναι πρωτοφανή η πτώση των περιστατικών ανοικτής νοσηλείας που  επέφερε η πανδημία αφού για παράδειγμα το ΙΑΣΩ είδε πάνω από 50% πτώση περιστατικών σε ορισμένους τομείς, όπως o διαγνωστικός (ανοικτή νοσηλεία), τα περιστατικά παιδιατρικών νοσηλειών και οι χειρουργικές επεμβάσεις συγκριτικά με την αντίστοιχη περίοδο του 2019.

Η εκτίμηση της διοίκησης είναι ότι η εισηγμένη  Εταιρεία έχει αρκετή ρευστότητα ( ταμειακά διαθέσιμα 34 εκατ. ευρώ στο τέλος του 2019) για να αντέξει την κρίση, ενώ παράλληλα έχει, ήδη εξασφαλίσει νέα έγκριση για γραμμή κίνησης κεφαλαίου.

Διάβασε το »

Το ψωμάκι στη κορυφή της πανδημίας

Newsteam 0 Comments

Σε όλες τις μεγάλες πανδημίες και διατροφικές κρίσεις, το ψωμάκι παραμένει στη κορυφή της κατανάλωσης.

Έτσι και τώρα η Μύλοι Κεπενού εισηγμένη στο ΧΑ δηλώνει ότι για φέτος  δεν αναμένει σημαντική διαφοροποίηση στον κύκλο εργασιών της, με τις εργασίες της εισηγμένης να μην έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα από την πανδημία covid-19.

Η διοίκηση της εισηγμένης προτίθεται να προτείνει στην επικείμενη τακτική γενική συνέλευση των μετόχων τη διανομή μερίσματος 0,053 ευρώ ανά μετοχή, αυξημένο έναντι του αντίστοιχου περυσινού (0,043 ευρώ).

Διάβασε το »

Το δίδυμο των διαγραφών

Newsteam 0 Comments

Οι επόμενες διαγραφές στο Χρηματιστήριο Αθηνών θα αφορά το κλάδο των ιχθυοκαλλιεργειών.

Η διαδικασία συγχώνευσης και απορρόφησης Νηρέα και Σελόντα θα έχει ολοκληρωθεί στο τέλος του έτους. Στο πλαίσιο αυτό μέσα στον Ιούνιο αναμένει την διαγραφή των μετοχών και την παύση διαπραγμάτευση τους για τις δύο εταιρίες ενώ  ήδη έχει ξεκινήσει η σταδιακή διοικητική και λειτουργική ενοποίηση.

Διάβασε το »

Δώστε μου Ελευθερία – Όχι, δώστε μου καλύτερα Θάνατο.

Newsteam 0 Comments

Ο κόσμος είναι τώρα περίεργος και βρίσκεται σε αρκετή σύγχυση αυτή τη στιγμή. Αλλά αν είστε αρκετά μεγάλοι για να θυμάστε την εποχή Μπους, μπορεί οι μέρες αυτές να σας λένε κάτι.

Αν δεν έχετε προσχωρήσει στο στρατόπεδο των κατ’ επάγγελμα Δημοκρατικών που επιδιώκουν την επιστροφή του πρώην Προέδρου Τζορτζ Μπους, ίσως να αποκτήσετε μια μορφή ψυχικής διαταραχής παρακολουθώντας τους συντηρητικούς να απαιτούν μαζικά και επιτακτικά να αποκτήσουν οι Αμερικανοί την ελευθερία να αρρωστήσουν, τόσο οι ίδιοι, όσο και όλοι οι υπόλοιποι γύρω τους. Η ιστοσελίδα The Federalist το ανέλυσε καλύτερα στα τέλη του περασμένου μήνα:

Φαίνεται σκληρό να αναρωτηθούμε αν μπορεί να είναι καλύτερο για το έθνος να αφήσουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να πεθάνουν. Πιθανώς για αυτόν τον λόγο, λίγοι ήταν πρόθυμοι να το δηλώσουν αυτό δημόσια μέχρι τώρα. Ωστόσο, η ειλικρινής αντιμετώπιση της πραγματικότητας δεν είναι παράλογη και η άρνηση να εξετάσει κανείς εάν η παρούσα απάντηση αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο κακό από αυτό που θεωρητικά σκοπεύει να αντιμετωπίσει, θα ήταν δειλή.

Δυστυχώς, αυτή η τερατώδης λογική υιοθετήθηκε από μια ευρεία γκάμα της Δεξιάς, από οικονομολόγους και παρουσιαστές ειδήσεων μέχρι και  τον ίδιον τον Τραμπ. Πρόκειται για το εντελώς αντίστροφο για τους ανθρώπους που πέρασαν ολόκληρο τον 21ο αιώνα επιμένοντας ότι δεν πρέπει να λογαριάσουμε καμιά δαπάνη, ούτε να διστάσουμε την κατάργηση των πολιτικών ελευθεριών, αν είναι να σωθεί έστω και μια ζωή Αμερικανού από βομβιστή αυτοκτονίας.

Μπορεί να είναι δύσκολο να το θυμηθούμε μετά τα τελευταία τέσσερα χρόνια τρέλας, αλλά κατά τη διάρκεια των δεκαπέντε ετών που οδήγησαν στην εκλογή του Τραμπ, οι Αμερικανοί συντηρητικοί ηγήθηκαν μιας επιτυχημένης εκστρατείας για τον αναπροσανατολισμό της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ γύρω από τη διεξαγωγή ενός πολέμου κατά της τρομοκρατίας. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2011 που άφησαν 2.753 νεκρούς – έναν τρομακτικό αριθμό που τώρα όμως αντιπροσωπεύει μόλις το 3,5% του αριθμού των θανάτων της πανδημίας του κορωνοϊού (μέχρι στιγμής), και δεν είναι πολύ περισσότερος από τον αριθμό των Αμερικανών που πεθαίνουν καθημερινά από τον ιό – η αμερικανική Δεξιά προχώρησε  στο να σπαταλήσει παράλογα χρηματικά ποσά αλλά και ανθρώπινες ζωές σε αντιπαραγωγικούς πολέμους και άλλες πρωτοβουλίες που αποσκοπούσαν στην αποτροπή οποιουδήποτε παρόμοιου γεγονότος  από το να ξανασυμβεί,  ντροπιάζοντας και συκοφαντώντας όποιον διαφωνούσε, χαρακτηρίζοντας τον ως δειλό ή ακόμη και προδότη.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, και περισσότεροι Αμερικανοί πέθαιναν από ατυχήματα στην μπανιέρα τους, παρά από τρομοκρατικές πράξεις, η Δεξιά παρέμεινε αδιάφορη. Μέχρι τώρα, είχε ήδη δημιουργήσει μια εκτεταμένη κρατική υποδομή για παγκόσμια κατασκοπεία που περισσότερο παραβίαζε συστηματικά την ιδιωτική ζωή των νομιμοφρόνων Αμερικανών, από ό, τι στην πραγματικότητα συλλάμβανε επικίνδυνους τρομοκράτες. Παρόλα αυτά, υποστήριζαν, πως εάν το σταμάτημα της κατασκοπείας θα κοστίσει έστω και μία ζωή, το τίμημα δεν αξίζει τον κόπο.

Όχι πολύ χειρότερα από τη γρίπη

Γι’ αυτό είναι εκπληκτικό, αλλά εν τέλει δεν μας εκπλήσσει και τόσο, το γεγονός ότι οι συντηρητικοί παίρνουν την αντίθετη πολική θέση τώρα που η απειλή είναι μια πανδημία που σκότωσε 24 φορές περισσότερους Αμερικανούς σε δύο μήνες από ό, τι σκότωσαν οι τρομοκράτες μέσα σε δυο δεκαετίες.

Η Wall Street Journal ήταν ένας από τους πρώτους  που μπήκαν σε αυτήν την λογική, προειδοποιώντας ότι ενώ αυτό δεν πρέπει να γίνει μια συζήτηση ανάμεσα στο πόσες ζωές θα θυσιαστούν και πόσες χαμένες θέσεις εργασίας μπορούμε να ανεχτούμε, η ουσία είναι ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί διαφυλάσσει τη δημόσια υγεία της για μεγάλο χρονικό διάστημα με κόστος την συνολική οικονομική της υγεία. Με άλλα λόγια, η εφημερίδα έμπαινε ακριβώς στη λογική που έλεγε ότι δεν πρέπει να μπούμε.

Πριν από περισσότερο από μια δεκαετία ωστόσο, η εφημερίδα ήταν μια αξιόπιστη υποστηρικτική φωνή όταν επρόκειτο για την καταπάτηση των πολιτικών ελευθεριών στο όνομα της τρομοκρατίας. Όταν οι φιλελεύθεροι επέκριναν τον ισχυρισμό της κυβέρνησης Μπους για το δικαίωμα να κρατούν επ’ αόριστον έναν πολίτη των ΗΠΑ χωρίς δίκη – συγκεκριμένα τον κατηγορούμενο τρομοκράτη Jose Padilla – η εφημερίδα παραπονέθηκε ότι απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση για τα δικαιώματα ενός και μόνο ανθρώπου η συζήτηση για τα δικαιώματα όλων των υπολοίπων – δηλαδή, το δικαίωμα προστασίας από την επίθεση του εχθρού. Άλλες φορές, η εφημερίδα χλεύαζε τους φιλελεύθερους κριτικούς του Μπους ως υστερικούς παρανοϊκούς που πιστεύουν ότι η Στάζι έχει αναγεννηθεί στη Δυτική Πτέρυγα του Λευκού Οίκου ή η KGB ξεσαλώνει στο κέντρο της πόλης και αμφισβητούσε την προσαγωγή των τρομοκρατών σε στρατιωτικά δικαστήρια λόγω θεμάτων ασφαλείας.

Από την 11η Σεπτεμβρίου και μετά, σχεδόν κάθε πρόταση για  μια πιο αποτελεσματική χρήση των μυστικών υπηρεσιών καταγγέλθηκε από την Αριστερά και τη φιλελεύθερη Δεξιά ως επίθεση στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, διαμαρτύρονταν η συντηρητική αρθρογράφος Heather MacDonald στις σελίδες της εφημερίδας, σε ένα άρθρο με τίτλο Η τζιχάντ της ιδιωτικής ζωής. Σπρώχνουν τις υπηρεσίες πληροφοριών πίσω, σε μια νοοτροπία πριν από τις 9/11, όταν η απλή πιθανότητα μιας παραβίασης της ιδιωτικής ζωής ή των πολιτικών ελευθεριών ξεπερνούσε κατά πολύ τις ανησυχίες για την ασφάλεια.

Προς απολύτως καμιά έκπληξη, η MacDonald καταγγέλλει αυτές τις μέρες την μαζική υπερβολική αντίδραση και την παράνοια για την πανδημία που είναι εντελώς παράλογη, κατηγορώντας ψευδώς ότι ο κορωνοϊός δεν είναι πολύ χειρότερος από τη γρίπη.

Και δεν είναι η μόνη. Ο αναλυτής του ABC, Matthew Dowd, ζήτησε την εξεύρεση ισορροπίας μεταξύ της προστασίας της υγείας των πολιτών και της προστασίας της οικονομίας μας. Όταν ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Ρεπουμπλικανικό, ο Dowd ήταν στρατηγικός αναλυτής  για τον Μπους, προβάλλοντας διαφημίσεις που κατηγορούσαν τον Δημοκρατικό του αντίπαλο ότι έπαιζε παιχνίδια πολιτικής με την εθνική ασφάλεια, επειδή επέκρινε τον νόμο Patriot Act[1]. Ήταν μια άλλη ευκαιρία για εμάς να πούμε ότι ο γερουσιαστής Kerry ξεφεύγει απόλυτα στις απόψεις του σχετικά με τον Patriot Act, είχε πει ο Dowd εκείνη την εποχή.

Αυτό δεν περιορίζεται μόνο στους προπαγανδιστές των Ρεπουμπλικάνων. Ο ίδιος ο γερουσιαστής του Ουισκόνσιν Ρον Τζόνσον είπε ότι πρέπει να αξιολογήσουμε το συνολικό κοινωνικό κόστος αυτής της απαίσιας ασθένειας και να προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια προοπτική, επειδή κάθε πρόωρος θάνατος είναι τραγωδία, αλλά ο θάνατος είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής. Ο Τζόνσον δεν ήταν και τόσο διατεθειμένος να στηρίξει φιλοσοφικά την αξία της ζωής πριν από τέσσερα χρόνια, όταν επέκρινε τον δημοκρατικό αντίπαλο του, τον πρώην γερουσιαστή του Ουισκόνσιν, Ρους Φέινγκολντ, επειδή ήταν η μόνη αρνητική ψήφος για την αρχική έκδοση του Patriot Act Ο κόσμος είναι πολύ επικίνδυνο μέρος για μια τέτοια συμπεριφορά, δήλωνε σε μια από τις διαφημίσεις του.

Για χρόνια, ο αντιπρόσωπος Pat Toomey (Ρεπουμπλικάνος, Πενσυλβάνια) ήταν ένας σταθερός υποστηρικτής μιας ποικιλίας μέτρων τεμαχισμού των πολιτικών ελευθεριών – αντιτρομοκρατικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του νόμου Patriot Act, των στρατιωτικών δικαστηρίων και του νόμου εθνικής άμυνας του 2011[2], που έδωσε στον πρόεδρο την εξουσία να φυλακίσει τους ανθρώπους για όσο διάστημα ήθελε και να επιβάλει τον στρατιωτικό νόμο στο έδαφος των ΗΠΑ. Δεν μπορώ να κάθομαι και να μην δίνω στο FBI, στη CIA, στην NSA και στο Υπουργείο Δικαιοσύνης τα εργαλεία που χρειάζονται, είπε πριν ψηφίσει τον αρχικό Patriot Act. Τώρα είναι ένας από τους νομοθέτες που πιέζει τον Τραμπ να βιαστεί και να στείλει τους ανθρώπους πίσω στη δουλειά εν μέσω της πανδημίας.

Πριν από τέσσερα χρόνια ο πρώην κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϋ και ο άνθρωπος που στήριξε τον Τραμπ, Κρις Κρίστι, παρουσίαζε (με λάθος στοιχεία) τον εαυτό του σαν έναν σκληρό διώκτη της τρομοκρατίας. Δεν μπορείτε να απολαύσετε τις πολιτικές σας ελευθερίες εάν βρίσκεστε σε φέρετρο, έλεγε, ενώ κατηγόρησε έναν αντίπαλο φιλελεύθερο πολιτικό ότι έκανε τις ΗΠΑ πιο αδύναμες και πιο ευάλωτες σε μια τρομοκρατική επίθεση επειδή αντιτασσόταν στις κυβερνητικές δυνάμεις επιτήρησης. Για μένα, είναι μια καθημερινότητα να βλέπω στα μάτια τους ανθρώπους που έχασαν τους συζύγους και τις συζύγους τους, τους πατέρες και τις μητέρες τους, τις αδελφές και τους αδελφούς τους, τους γιους και τις κόρες τους, είπε στο Συμβούλιο Εξωτερικών Πολιτικής. Ποια είναι λοιπόν η στάση του Κρίστι τώρα;

Φυσικά, όλοι θέλουν να σώσουν κάθε ζωή που μπορούν, αλλά το ερώτημα είναι: μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να φτάσουμε, τελικά;         Ο Κρίστι μίλησε πρόσφατα για την ανάγκη να ξανανοίξει η αγορά, επιμένοντας ότι οι Αμερικανοί απλά θα πρέπει να δεχτούν τρεις χιλιάδες θανάτους την ημέρα. Σαφώς, το γεγονός  ότι κοιτάζει στα μάτια λιγότερους ανθρώπους τώρα, που δεν βρίσκεται σε δημόσιο αξίωμα, έχει επηρεάσει τον Κρίστι.

Το ίδιο ισχύει και για τον Αντιπρόεδρο Μάικ Πενς, ο οποίος ψήφισε ξανά και ξανά για να διατηρήσει εν ισχύ τις αμφιλεγόμενες διατάξεις του Patriot Act και υποστήριξε το μυστικό (και πολύ παράνομο) πρόγραμμα του Μπους για τη συλλογή εκατομμυρίων τηλεφωνικών αρχείων Αμερικανών πολιτών. Η επιθυμία των τρομοκρατών να επιβάλουν τέτοια βία στην πατρίδα μας αλλά και στους συμμάχους μας είναι πραγματική, δήλωσε ο Πενς, ο οποίος αργότερα αντιτάχθηκε στο να επιτρέψει στους Σύριους πρόσφυγες να εγκατασταθούν στην Ιντιάνα με πρόσχημα την ασφάλεια και προστασία. Ο Πενς φυσικά, υποστηρίζει πιστά τώρα την πρόθεση του Τραμπ να ανοίξει ξανά τη χώρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, έτσι ώστε η θεραπεία να μην είναι χειρότερη από την ασθένεια.

Είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό να βλέπεις το κανάλι Fox να γίνεται η μήτρα των αρνητών του κορωνοϊού, δεδομένου ότι το δίκτυο ήταν κάποτε το πρώτο που υποβάθμιζε τα ακραία μέτρα που έπαιρνε ο Μπους στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της προστασίας της πατρίδας. Όταν η φιλελεύθερη ρεπόρτερ του Fox, Άλαν Κολμς, παραπονέθηκε το 2007 ότι τα μέτρα του Μπους επηρέαζαν τις πολιτικές ελευθερίες των Αμερικανών, η Λόρα Ίγκραχαμ απάντησε ότι πρέπει να προστατεύσουμε πρώτα αυτή τη χώρα, και ότι αν, θεός φυλάξει, έχουμε ακόμα μια τρομοκρατική επίθεση σε αυτήν την χώρα, τα επιχειρήματά σας θα απογυμνωθούν ως εντελώς ακαδημαϊκά. Φυσικά, η Λόρα Ίγκραχαμ είναι σήμερα μια από τις κορυφαίες φωνές που απαιτούν πρόωρο άνοιγμα της οικονομίας των ΗΠΑ, γιατί δεν μπορούμε να πλέον αρνηθούμε στο λαό μας τις βασικές του ελευθερίες.

Αλλά κανένας δεν φτάνει τον ρεπόρτερ του  Fox, Μπιλ Ο’Ράιλι, ο οποίος έχει μείνει στην αφάνεια από τότε που εκδιώχθηκε από το δίκτυο λόγω  σεξουαλικής παρενόχλησης που έκανε στο χώρο εργασίας του. Στις αρχές του περασμένου μήνα, ο Ο’Ράιλι προέβλεπε με αυτοπεποίθηση τον αριθμό των θανάτων στις ΗΠΑ, που (μέχρι σήμερα) θα ήταν κάπου στις δέκα χιλιάδες, (νούμερο που δεν προσεγγίζει καν τον πραγματικό αριθμό που είναι έξι φορές πάνω), και ότι οι πολλοί άνθρωποι που πεθαίνουν, τόσο εδώ όσο και σε όλο τον κόσμο, ήταν στα τελευταία τους ούτως ή άλλως.

Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι για το μεγαλύτερο μέρος των είκοσι προηγούμενων ετών, ο Ο’Ράιλι χρησιμοποιούσε το προβεβλημένο βήμα που είχε στο Fox για να φωνάζει ατελείωτα για την απειλή της τρομοκρατίας και το πόσο επικίνδυνη και ανεύθυνη –  και πιθανώς ανατρεπτική– είναι η οποιαδήποτε κριτική στην κυβέρνηση Μπους και στις αντιτρομοκρατικές της προσπάθειες. Κάποτε είπε ότι πιστεύει ακράδαντα ότι το ACLU (Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες) θέλει να υπονομεύσει τη στρατιωτική προσπάθεια στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και ότι ήταν η πιο επικίνδυνη οργάνωση της χώρας. Τόνισε ότι καμία χώρα δεν μπορεί να κερδίσει μια σύγκρουση με τον τρόπο που οι ΗΠΑ πολεμούν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όταν υπάρχει τόση διαφωνία για τις πολιτικές του Μπους.

Αυτή ήταν η αντίδραση του Ο’Ράιλι στο άκουσμα της είδησης για τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές που κατέφθασαν στη Νέα Υόρκη για το Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανικών το 2004:

Αντί να απλώς να καταστέλλονται με τη βία οι βίαιοι διαδηλωτές που προκαλούν ζημιές, πρέπει να τους καταδικαστούν σε φυλάκιση σε ομοσπονδιακή φυλακή. Οι περισσότεροι Αμερικανοί αναγνωρίζουν το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Εννοείται την αναγνωρίζω κι εγώ. Αλλά μαχόμαστε σε έναν πόλεμο εδώ. Και κάθε πράξη που θέτει τη χώρα σε κίνδυνο αποτελεί σαμποτάζ. Και εδώ μιλάμε ξανά για μια τρομοκρατική πράξη.

Οι παρακάτω ήταν οι δηλώσεις του το 2008, για την αντίθεση του τότε εκλεγμένου Προέδρου Ομπάμα στα βασανιστήρια:

Η ακροαριστερά, οι τύποι του ACLU, δεν θέλουν καθόλου ανάκριση υπόπτων τρομοκρατίας. Τίποτα εκτός από τα δικαιώματα  Miranda[3] και τους συνηγόρους υπεράσπισης. Οι περισσότεροι Αμερικανοί καταλαβαίνουν μια τέτοια πολιτική θα ήταν πολύ επικίνδυνη.

Εδώ ήταν δύο χρόνια πριν από το παραπάνω, αναφερόμενος στη φιλελεύθερη αντίδραση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας από τη διακυβέρνηση Μπους:

Στο τέλος καταλήγουμε σε αυτό: Πιστεύω ότι θα υπάρξει περισσότερο αίμα στους αμερικάνικους δρόμους εάν η κυβέρνηση χαλαρώσει το κυνήγι των τρομοκρατών.

Με τα πιο πρόσφατα σχόλιά τους έγινε πλέον σαφές ότι για κάποιον λόγο ο Ο’Ράιλι και οι δεξιοί συμπατριώτες του προφανώς σταμάτησαν να ανησυχούν, αντίθετα καλοδέχονται το σενάριο για περισσότερο αίμα στους αμερικάνικους δρόμους.

Δικομματική υποκρισία

Δεν αποτελεί  νέα ανακάλυψη ότι οι Δεξιοί είναι αισχροί υποκριτές. Θα πουν ό,τι χρειάζεται για να επιτύχουν τους πολιτικούς τους στόχους.

Κατά την εποχή του Μπους, οργάνωναν τη σπατάλη χρημάτων σε στρατιωτικούς εργολάβους, την οικοδόμηση ενός κράτους ασφαλείας για να αποτρέψει οποιοδήποτε μελλοντικό προοδευτικό πολιτικό κίνημα. Συκοφάντησαν Δημοκρατικούς και φιλελεύθερους ως αδύναμους και επικίνδυνους, γιατί η ασφάλεια και η διασφάλιση της ανθρώπινης ζωής ΕΙΝΑΙ το θέμα. Τώρα, ο στόχος άλλαξε για να διατηρήσουν γεμάτα τα πορτοφόλια των πλούσιων βιομηχάνων κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Αποτρέπουν την κριτική σε μια επί δεκαετίες νεοφιλελεύθερη οικονομική ανοησία, επιτιθέμενοι ξανά σε Δημοκρατικούς και φιλελεύθερους, αυτή τη φορά χαρακτηρίζοντάς τους τυραννικούς και επικίνδυνους, ζητώντας εν τέλει ελευθερία ανεξαρτήτως τιμήματος.

Το πρόβλημα είναι ότι το στενό πολιτικό φάσμα της Αμερικής κυριαρχείται από δύο πλευρές που στην ουσία δεν πιστεύουν τίποτα από αυτά  που λένε και καταβάλλουν ελάχιστη προσπάθεια να πείσουν για το αντίθετο. Η μία πλευρά πέρασε οκτώ χρόνια ως κόμμα της συγκεντρωτικής κυβερνητικής εξουσίας για χάρη της ασφάλειας, πριν περάσει άλλα οκτώ χρόνια ενοχλούμενη από την κυβερνητική τυραννία, ενώ τώρα υποστηρίζει μέτρα για τη σιωπηρή δολοφονία δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Η άλλη πλευρά πέρασε οκτώ χρόνια προειδοποιώντας για τον επικείμενο, αντιδημοκρατικό κίνδυνο ενός συγκεντρωτικού κράτους εθνικής ασφάλειας, προτού υιοθετήσει και διευρύνει περισσότερο το ίδιο κράτος εθνικής ασφάλειας για άλλα οκτώ χρόνια.

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε πού ακριβώς καταλήγει ένα πολιτικό σύστημα όταν κυριαρχείται από κυνικούς παράγοντες σαν αυτούς.

Ωστόσο, η ιστορία δείχνει ότι όταν υπάρχει ένα αυξανόμενο στρατόπεδο ανθρώπων απογοητευμένων και δύσπιστων προς την υπάρχουσα πολιτική τάξη, αυτό, σπάνια είναι καλός οιωνός για αυτήν.

Πηγή: Jacobin

Μετάφραση: antapocrisis

[1]  Πέρασε μόλις  45 ημέρες μετά την 11η Σεπτεμβρίου στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, ο νόμος Patriot Act και ήταν η πρώτη από τις πολλές αλλαγές στους νόμους επιτήρησης που διευκόλυναν την κυβέρνηση να κατασκοπεύει τους Αμερικανούς πολίτες επεκτείνοντας την εξουσία της για να παρακολουθεί τις επικοινωνίες μέσω τηλεφώνου και email καθώς και να συλλέγει αρχεία τραπεζικών και πιστωτικών λογαριασμών.

[2] Το νομοσχέδιο πέρασε από το Σώμα των ΗΠΑ στις 14 Δεκεμβρίου 2011, τη Γερουσία των ΗΠΑ στις 15 Δεκεμβρίου 2011 και υπογράφηκε στον νομοθετικό σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών στις 31 Δεκεμβρίου 2011 από τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Ο νόμος επιτρέπει χρηματοδότηση 662 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεταξύ άλλων για την υπεράσπιση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμφερόντων τους στο εξωτερικό.

[3] Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η προειδοποίηση Miranda είναι ένας τύπος ειδοποίησης που δίνεται συνήθως από την αστυνομία σε εγκληματίες υπόπτους που βρίσκονται υπό κράτηση (ή σε ανακρίσεις) που τους συμβουλεύουν για το δικαίωμά τους να σιωπήσουν. Δηλαδή, το δικαίωμά τους να αρνηθούν να απαντήσουν σε ερωτήσεις ή να παρέχουν πληροφορίες στην επιβολή του νόμου.

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Το ν/σ για την εταιρική διακυβέρνηση

Newsteam 0 Comments

Την τελευταία εβδομάδα του Μαίου αναμένεται η κατάθεση του νέου νομοσχεδίου για την εταιρική διακυβέρνηση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου θα συμβαδίσει  με την επικείμενη έναρξη του σχεδίου «Ηρακλής»  για τις πωλήσεις  τιτλοποιήσεων, «κόκκινων» δανείων των ελληνικών τραπεζών σε ξένους επενδυτές. 

Διάβασε το »

Τρία νέα προγράμματα εθελούσιας εξόδου

Newsteam 0 Comments

Η διοίκηση του ΟΤΕ έχοντας ως στόχο τη μείωση προσωπικού κατά 15% προχωρά μέσα στους επόμενους μήνες σε τρία νέα προγράμματα εθελουσίας εξόδου αξίας 15 εκατ. ευρώ.

Τα προγράμματα περιλαμβάνουν  πάνω από 400 εργαζομένους  σε διάφορες υπηρεσίες  της μητρικής εταιρίας και σε θυγατρικές εταιρίες του ομίλου.

Συνολικά 130.000 ευρώ είναι το πακέτο για κάθε εργαζόμενο που αποχωρεί.

Διάβασε το »

Aλλαγή φρουράς στον ΣΕΒ

Newsteam 0 Comments

Τη Δευτέρα 15 Ιουνίου 2020 αλλάζει το κυβερνείο στον ΣΕΒ.

Αλλαγή σκυτάλης από το κλάδο πληροφορικής που εκπροσωπούσε ο Φέσσας στη βαριά βιομηχανία και τον Δημήτρη Παπαλεξόπουλο του Τιτάνα.

Έτσι για να ρθει η ισορροπία στον ΣΕΒ που δεν μπορούσαν οι δημογέροντες να χωνέψουν ότι επί μία 4ετία η τη μπροστινή εικόνα εκπροσωπούσε ένας άοσμος και άγευστος πρόεδρος…

Διάβασε το »

Ο ταμειακός Γολγοθάς της Intralot(2)

Newsteam 0 Comments

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι η εταιρεία θα απαιτήσει στους επόμενους 16 μήνες περί τα 400 εκατ. ευρώ.

Στο ταμείο της επιχείρησης στο τέλος του 2019 υπήρχαν 171 εκατ. ευρώ τα οποία μέχρι σήμερα έχουν περιοριστεί σε 145 εκατ. ευρώ. Συνεπώς, για τη συνέχιση της λειτουργίας της επιχείρησης απαιτείται είτε η εισροή νέων κεφαλαίων, πώληση δραστηριοτήτων, «κούρεμα» των υποχρεώσεων ή συνδυασμός  όλων των προαναφερομένων.

Γι’ αυτό ο ορκωτός λογιστής της εταιρείας στα αποτελέσματα του 2019 κάνει λόγο για συνθήκες που «υποδηλώνουν την ύπαρξη ουσιώδους αβεβαιότητας, η οποία ενδεχομένως να εγείρει σημαντική αμφιβολία σχετικά με τη δυνατότητα του ομίλου να συνεχίσει τη δραστηριότητά του».

Διάβασε το »

Ο ταμειακός Γολγοθάς της Intralot(1)

Newsteam 0 Comments

Η πιο σημαντική άμεση πρόκληση για την εισηγμένη αφορά την αποπληρωμή ή αναχρηματοδότηση του ομολογιακού δανείου ύψους 250 εκατ. ευρώ.

Η κίνηση αυτή πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2021. Παράλληλα, η εταιρεία πρέπει να καταβάλει στο μεσοδιάστημα πάνω από 70 εκατ. ευρώ σε τόκους για τον δανεισμό ύψους 765 εκατ. ευρώ που διαθέτει. 

Επίσης χρειάζεται κεφάλαιο κίνησης περίπου 80 εκατ. ευρώ (100 εκατ. ευρώ το 2019).

Διάβασε το »

Η Πανδημία και η Παγκόσμια Οικονομία

Newsteam 0 Comments

Οι αναπτυσσόμενες χώρες αντιμετωπίζουν κατάρρευση του διεθνούς εμπορίου, πτώση εμβασμάτων, απότομες αντιστροφές ροών κεφαλαίων και υποτίμηση νομισμάτων. Μόνο οι τολμηρές πολιτικές – ελάφρυνση του χρέους, διεθνής χρηματοδότηση, προγραμματισμός και πολλά άλλα – θα αποτρέψουν περαιτέρω καταστροφή.

Υπάρχει ακόμη πολλή αβεβαιότητα σχετικά με την πανδημία COVID-19: όσον αφορά στην έκταση της εξάπλωσής της, τη σοβαρότητά της σε διάφορες χώρες, τη διάρκεια της έξαρσης και το αν μια αρχική βελτίωση της κατάστασης θα δώσει τη θέση της σε μια επανεμφάνιση. Αλλά ορισμένα πράγματα είναι ήδη σίγουρα: γνωρίζουμε ότι ο οικονομικός αντίκτυπος αυτής της πανδημίας είναι ήδη τεράστιος, με αποτέλεσμα οτιδήποτε έχουμε βιώσει στη ζωή μας μέχρι σήμερα να μοιάζει ασήμαντο. Το τρέχον σοκ στην παγκόσμια οικονομία είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερο από εκείνο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης του 2008 και είναι πιθανό να είναι πιο έντονο από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Ακόμη και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι του εικοστού αιώνα, ενώ διέκοψαν τις αλυσίδες εφοδιασμού και κατέστρεψαν φυσική υποδομή και πληθυσμούς, δεν περιελάμβαναν τους περιορισμούς στην κινητικότητα και την οικονομική δραστηριότητα που ισχύουν σήμερα στην πλειονότητα των χωρών. Πρόκειται, επομένως, για μια πρωτοφανή παγκόσμια πρόκληση και απαιτεί πρωτοφανείς απαντήσεις.

Αυτός ο πολύ σοβαρός οικονομικός αντίκτυπος προφανώς δεν απορρέει από την ίδια την πανδημία, αλλά από μέτρα που έχουν υιοθετηθεί σε ολόκληρο τον κόσμο για τη συγκράτησή της, τα οποία έχουν κυμανθεί από σχετικά ήπιους περιορισμούς στην κινητικότητα και τις δημόσιες συναθροίσεις έως ολοκληρωτικά lockdown (και λήψη αυστηρών μέτρων) που έχουν επιφέρει τη διακοπή των περισσότερων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Αυτό έχει σημάνει μια ταυτόχρονη πίεση και στη ζήτηση και στην προσφορά. Κατά τη διάρκεια του κλειδώματος (lockdown), ο κόσμος (ειδικά όσοι είναι χωρίς μόνιμες συμβάσεις εργασίας) στερείται εισοδημάτων και η ανεργία αυξάνεται δραστικά, προκαλώντας τεράστιες μειώσεις στη ζήτηση κατανάλωσης που θα συνεχιστούν στην περίοδο μετά την άρση του κλειδώματος. Ταυτόχρονα, η παραγωγή και η διανομή σταματούν για όλα εκτός από τα βασικά προϊόντα και υπηρεσίες – και ακόμη και για αυτούς τους τομείς, ο εφοδιασμός επηρεάζεται άσχημα λόγω ανεπαρκούς εφαρμογής και ανισορροπιών στις εισροές και εκροές που επιτρέπουν την παραγωγή και διανομή. Προηγούμενες περιφερειακές και παγκόσμιες κρίσεις δεν οδήγησαν σε αυτήν την σχεδόν απόλυτη παύση κάθε οικονομικής δραστηριότητας. Ο θανατηφόρος συνδυασμός της κατάρρευσης τόσο στη ζήτηση όσο και στην προσφορά είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή τη φορά η κρίση είναι πραγματικά διαφορετική και πρέπει να αντιμετωπιστεί διαφορετικά.

Το παγκόσμιο εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών καταρρέει ήδη. Ο ΠΟΕ αναμένει ότι το εμπόριο θα μειωθεί σε ποσοστό μεταξύ 13 έως 32% το 2020. Ωστόσο, ακόμη και αυτές οι δυσοίωνες προβλέψεις θα μπορούσαν να αποδειχθούν μετριοπαθείς, επειδή σιωπηρά βασίζονται στη σχετικά γρήγορη συγκράτηση του ιού και στην άρση του λοκ ντάουν μέσα στο καλοκαίρι. Οι εξαγωγές αγαθών – εκτός από εκείνα που θεωρούνται απαραίτητα – έχουν σταματήσει ουσιαστικά. Τα ταξίδια έχουν περιοριστεί δραματικά σε σχέση με το παρελθόν και ο τουρισμός έχει επίσης σταματήσει προς το παρόν. Διάφορες άλλες διασυνοριακές υπηρεσίες που δεν μπορούν να παρασχεθούν ηλεκτρονικά, συρρικνώνονται απότομα. Οι τιμές του εμπορίου έχουν καταρρεύσει και θα συνεχίσουν να μειώνονται. Τον μήνα που προηγήθηκε έως τις 20 Μαρτίου 2020, οι τιμές των πρωτογενών εμπορευμάτων μειώθηκαν κατά 37%, με τις τιμές της ενέργειας και των βιομηχανικών μετάλλων να μειώνονται κατά 55%.

Εντός των εθνικών συνόρων, η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώνεται με έως τώρα αδιανόητα ποσοστά, επιφέροντας όχι μόνο μια δραματική άμεση κατάρρευση αλλά προοιωνίζει και μια  μελλοντική συρρίκνωση, καθώς θα υπάρξουν αρνητικά πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου 22 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους σε τέσσερις εβδομάδες, ενώ το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα συρρικνωθεί κατά 10 έως 14% από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο. Αλλού η κατάσταση δεν είναι διαφορετική, πιθανά μάλιστα να είναι χειρότερη, καθώς οι περισσότερες χώρες αντιμετωπίζουν πολλαπλούς παράγοντες οικονομικής ύφεσης. Το ΔΝΤ προέβλεψε στις 14 Απριλίου ότι η παγκόσμια παραγωγή θα μειωθεί κατά 3% το 2020 και κατά 4,5% σε κατά κεφαλήν όρους – και αυτό βασίζεται στις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.

Αυτή η κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας επηρεάζει αναγκαστικά την παγκόσμια χρηματοδότηση, η οποία βρίσκεται επίσης σε ανισορροπία. Η πάγια άποψη ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι ατελείς, όχι μόνο λόγω ασύμμετρης αλλά και ελλιπούς πληροφόρησης, επιβεβαιώνεται από την πράξη: οι αγορές έχουν να κάνουν με την πρόβλεψη στον χρόνο και τώρα πρέπει οδυνηρά να αποδεχθούμε ότι κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το μέλλον, ακόμη και λίγους μήνες μπροστά. Τα οικονομικά στοιχήματα και τα συμβόλαια που έγιναν πριν από λίγους μήνες τώρα φαίνεται εντελώς παράλογο να ισχύουν. Τα περισσότερα χρέη είναι σαφώς μη βιώσιμα. Οι ασφαλιστικές απαιτήσεις θα είναι τόσο ακραίες, με αποτέλεσμα να γονατίζουν τους περισσότερους ασφαλιστές. Οι χρηματιστηριακές αγορές καταρρέουν, καθώς οι επενδυτές συνειδητοποιούν ότι καμία από τις εικασίες στις οποίες στηρίχθηκαν οι προηγούμενες επενδύσεις δεν ισχύει πλέον. Αυτές οι αρνητικές δυνάμεις μαζί ισοδυναμούν με τεράστιες απώλειες που θα μπορούσαν να απειλήσουν την ίδια τη βιωσιμότητα της παγκόσμιας καπιταλιστικής τάξης (μια τάξη που πάσχιζε χωρίς αποτέλεσμα να δείξει κάποιο δυναμισμό την τελευταία δεκαετία).

Άνισα αποτελέσματα

Σε έναν ήδη πολύ άνισο κόσμο, αυτή η κρίση έχει ήδη αυξήσει και θα συνεχίσει να αυξάνει απότομα την παγκόσμια ανισότητα. Ένα μεγάλο μέρος αυτού οφείλεται στις πολύ διαφορετικές πολιτικές απαντήσεις στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες (εκτός από την Κίνα, την χώρα προέλευσης της πανδημίας, η οποία κατάφερε να συγκρατήσει τη διάδοσή της και να αναγεννήσει την οικονομική δραστηριότητα σχετικά γρήγορα), σε σύγκριση με τις προηγμένες οικονομίες. Το τρομακτικά τεράστιο μέγεθος της κρίσης προφανώς έχει χρεωθεί στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στον ανεπτυγμένο κόσμο, οι οποίοι (πιθανώς προσωρινά) εγκατέλειψαν όλες τις συζητήσεις για τη δημοσιονομική λιτότητα και ξαφνικά φαίνεται ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα απλώς να χρηματοδοτήσουν πολιτικές από τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα. Είναι πιθανό ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει υπό το κράτος του πανικού που προέκυψε την τρίτη εβδομάδα του Μαρτίου, χωρίς μαζική παρέμβαση από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες του ανεπτυγμένου κόσμου – όχι μόνο την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, αλλά και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Τράπεζα της Ιαπωνίας, την Τράπεζα της Αγγλίας και άλλες.

Το τεράστιο προνόμιο των Ηνωμένων Πολιτειών ως κατόχων του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος, τους δίνει προφανώς μεγαλύτερη ελευθερία να στηρίξουν τη δική τους οικονομία. Ωστόσο, άλλες ανεπτυγμένες χώρες προτείνουν, επίσης, αρκετά μεγάλα δημοσιονομικά πακέτα, από 5% του ΑΕΠ στη Γερμανία έως 20% στην Ιαπωνία, εκτός από διάφορα άλλα επεκτατικά και σταθεροποιητικά μέτρα μέσω των κεντρικών τραπεζών τους.

Αντίθετα, πολλές αναπτυσσόμενες χώρες έχουν πολύ λιγότερα περιθώρια να συμμετάσχουν σε τέτοιες πολιτικές, και ακόμη και εκείνες οι μεγαλύτερες αναπτυσσόμενες οικονομίες που θα μπορούσαν να το πράξουν, φαίνεται να περιορίζονται από τον φόβο ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα τιμωρήσουν σκληρά τυχόν δημοσιονομικές ατασθαλίες. Αυτό είναι από μόνο του τρομερό: οι οικονομικές ανάγκες τους είναι ήδη πολύ μεγαλύτερες από αυτές στον ανεπτυγμένο κόσμο. Οι αναπτυσσόμενες χώρες -πολλές από τις οποίες δεν έχουν ακόμη ζήσει την πανδημία στην πραγματική της έκταση- έχουν πληγεί από μια αληθινή καταιγίδα κατάρρευσης του παγκόσμιου εμπορίου, πτώσης εμβασμάτων, απότομων αντιστροφών των ροών κεφαλαίων και υποτίμησης του νομίσματος. Μόνο τον Μάρτιο, η διαφυγή κεφαλαίων από περιουσιακά στοιχεία αναδυόμενων αγορών ήταν περίπου 83 δισεκατομμύρια δολάρια και από τον Ιανουάριο σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δολάρια έχουν φύγει έξω από τις αναπτυσσόμενες χώρες – σε σύγκριση με 26 δισεκατομμύρια δολάρια μετά την οικονομική κρίση του 2008. Οι επενδύσεις χαρτοφυλακίου μειώθηκαν κατά τουλάχιστον 70% από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο του 2020 και τα spread στα ομόλογα των αναδυόμενων αγορών έχουν αυξηθεί απότομα. Τα νομίσματα των αναπτυσσόμενων χωρών έχουν υποτιμηθεί ως επί το πλείστον απότομα, εκτός από της Κίνας. Η κρίση του συναλλάγματος δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους, κάτι που είναι πιο δύσκολο να γίνει λόγω της συρρίκνωσης των εισροών συναλλάγματος και της αύξησης του εγχώριου κόστους για την εξυπηρέτησή τους. Στις αρχές του Απριλίου, ογδόντα πέντε χώρες είχαν προσεγγίσει το ΔΝΤ για βοήθεια έκτακτης ανάγκης λόγω σοβαρών προβλημάτων στις υποχρεώσεις πληρωμής σε ξένο νόμισμα και ο αριθμός αυτός είναι πιθανό να αυξηθεί.

Αυτές οι εξωτερικές πιέσεις, οι οποίες είναι ήδη πολύ μεγαλύτερες από οποιοδήποτε φαινόμενο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης του 1929, συνδέονται πια με οικονομίες που ήδη παλεύουν με τις τρομερές εγχώριες οικονομικές συνέπειες των στρατηγικών τους για τον περιορισμό του ιού. Το βάρος αυτών των διαδικασιών έχει βαρύνει υπερβολικά τους άτυπους και επισφαλώς εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, οι οποίοι στερούνται βασικά μέσα για τη διαβίωσή τους και βυθίζονται στη φτώχεια με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Το 70% των εργαζομένων στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι εκτός τυπικής και δηλωμένης καταγραφής και είναι απίθανο να πληρώνονται έστω και στο ελάχιστο κατά τη διάρκεια του λοκ ντάουν, κατά το οποίο αναγκάζονται να είναι ανενεργοί. Οι εργαζόμενοι με τυπικές συμβάσεις έχουν επίσης αρχίσει να χάνουν τις δουλειές τους. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπολόγισε στις αρχές του Απριλίου ότι περισσότεροι από τέσσερις στους πέντε εργαζόμενους στον κόσμο αντιμετωπίζουν τις δυσμενείς επιπτώσεις της πανδημίας και των συναφών πολιτικών απαντήσεων, και οι περισσότεροι από αυτούς κατοικούν στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι  εργαζόμενες γυναίκες είναι πιο πιθανό να επηρεαστούν δυσανάλογα: να χάσουν θέσεις εργασίας και να αντιμετωπίσουν σημαντικές περικοπές αμοιβών, να πεταχθούν έξω από την αγορά εργασίας όταν υπάρξουν ξανά διαθέσιμες θέσεις, να υποφέρουν κατά τη διάρκεια του κλειδώματος λόγω αυξημένης πιθανότητας ενδοοικογενειακής βίας, να υποφέρουν από κακή διατροφή σε μια περίοδο έλλειψης τροφίμων στα νοικοκυριά.

Σε πολλές χώρες, οι ελλείψεις αγαθών συνδέονται με δραματικές αυξήσεις στην έκταση της απόλυτης φτώχειας και της αυξανόμενης πείνας, ακόμη και μεταξύ εκείνων που προηγουμένως δεν θεωρούνταν φτωχοί. Πράγματι, η επανεμφάνιση της πείνας σε παγκόσμια κλίμακα είναι πιθανώς μια ατυχής συνέπεια της πανδημίας και των μέτρων περιορισμού που προέκυψαν. Επιπρόσθετα σε όλες αυτές τις καταθλιπτικές ειδήσεις, τα περισσότερα κράτη στις αναπτυσσόμενες χώρες δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε υψηλά επίπεδα χρηματοδότησης του ελλείμματος (με δανεισμό από τις κεντρικές τράπεζες) ώστε να επιτρέψουν υψηλές δημόσιες δαπάνες, λόγω των συναλλαγματικών περιορισμών και της εντονότερης πίεσης που θα ασκήσουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές εξαιτίας ακριβώς των ελλειμμάτων τους.

Οι συνέπειες

Αυτό, δυστυχώς, είναι μόνο η αρχή. Τι θα συμβεί όταν τεθεί υπό έλεγχο η πανδημία; Να θυμόμαστε ότι μετά από ένα σεισμικό σοκ αυτού του μεγέθους, οι οικονομίες σε ολόκληρο τον κόσμο δεν θα είναι σε θέση να συνεχίσουν απλώς όπως πριν, ξεκινώντας από το σημείο που είχαν σταματήσει πριν από αυτήν την κρίση. Κατά το επόμενο έτος, πολλά πράγματα είναι πιθανό να αλλάξουν, συμπεριλαμβανομένης της παγκόσμιας αναδιοργάνωσης του εμπορίου και των ροών κεφαλαίων. Το διεθνές εμπόριο θα παραμείνει συγκρατημένο για μια περίοδο. Οι περισσότερες τιμές των εμπορευμάτων θα παραμείνουν επίσης χαμηλές, διότι η παγκόσμια ζήτηση θα χρειαστεί κάποιο χρόνο για να ανακάμψει. Αυτό θα επηρεάσει τα έσοδα των εξαγωγέων εμπορευμάτων, αλλά δεν πρόκειται να έχουν πλεονέκτημα ούτε οι εισαγωγείς εμπορευμάτων καθώς θα επικρατήσουν οι συνολικότερες αποπληθωριστικές πιέσεις που απορρέουν από την υποτονική ζήτηση.

Από την άλλη πλευρά, η διάσπαση των αλυσίδων εφοδιασμού θα μπορούσε να οδηγήσει σε συγκεκριμένες ελλείψεις, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων βασικών στοιχείων, δημιουργώντας πληθωρισμό κόστους, ιδίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι διασυνοριακές ροές κεφαλαίων θα είναι ρευστές και ασταθείς, και οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες θα αγωνιστούν να προσελκύσουν επαρκές και ασφαλές κεφάλαιο ώστε να προστεθεί στις εγχώριες αποταμιεύσεις και να καλύψει το κόστος χρηματοδότησης του εμπορίου. Οι απότομες υποτιμήσεις νομισμάτων που έχουν ήδη συμβεί είναι απίθανο να αντιστραφούν εντελώς και θα μπορούσαν ακόμη και να επιταχυνθούν περαιτέρω, ανάλογα με τις στρατηγικές που ακολουθούνται τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αυτές οι πτώσεις των νομισματικών αξιών, τα υψηλότερα περιθώρια επί των τόκων που καταβάλλονται και οι αυξανόμενες αποδόσεις στα ομόλογα θα συνεχίσουν να κάνουν το εξυπηρετούμενο χρέος ένα τεράστιο πρόβλημα. Πράγματι, το χρέος των περισσότερων αναπτυσσόμενων χωρών θα είναι απλώς μη βιώσιμο.

Εκτός από τα προβλήματα στις εγχώριες τράπεζες και τους λοιπούς δανειστές εκτός χρηματοπιστωτικού τομέα από μια πιθανή αδυναμία πληρωμής μεγάλης κλίμακας, θα υπάρξουν τεράστια προβλήματα στις ασφαλιστικές αγορές, με την αποτυχία ορισμένων ασφαλιστικών εταιρειών και την αύξηση των ασφαλίστρων που θα αποτελέσουν αντικίνητρο ασφάλισης για τις περισσότερες μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις. Τα έσοδα από ταξίδια και τουρισμό θα περιοριστούν επίσης σημαντικά μεσοπρόθεσμα, καθώς η πρότερη εμπιστοσύνη που υπήρχε σε αυτά τα ταξίδια θα έχει διαβρωθεί. Ομοίως, πολλοί μετανάστες θα έχουν χάσει τη δουλειά τους. Η ζήτηση για ξένη εργασία είναι πιθανό να μειωθεί σε πολλές χώρες υποδοχής, με αποτέλεσμα να μειωθούν και τα εμβάσματα. Όλα αυτά θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση στα οικονομικά της κυβέρνησης, ειδικά (αλλά όχι μόνο) στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Αποφυγή της καταστροφής

Αυτή η λιτανεία της φρίκης βρίσκεται όντως μέσα στη σφαίρα του πιθανού. Ευτυχώς αυτά τα αποτελέσματα δεν είναι αναπόφευκτα: εξαρτώνται καθοριστικά από τις πολιτικές απαντήσεις. Οι τρομερές συνέπειες που περιγράφονται παραπάνω βασίζονται στους διεθνείς οργανισμούς και στις εθνικές κυβερνήσεις που δεν λαμβάνουν τα μέτρα που θα μπορούσαν να βελτιώσουν την κατάσταση. Υπάρχουν τόσο εθνικές όσο και παγκόσμιες πολιτικές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, αλλά πρέπει να εφαρμοστούν γρήγορα, προτού η κρίση προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανθρωπιστική καταστροφή. Είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι οι πολιτικές απαντήσεις δεν αυξάνουν (όπως συμβαίνει σήμερα) τις εθνικές και παγκόσμιες ανισότητες. Αυτό σημαίνει ότι οι στρατηγικές ανάκαμψης πρέπει να αναπροσανατολιστούν μακριά από τις παραχωρήσεις σε μεγάλες εταιρείες χωρίς επαρκή ρύθμιση των δραστηριοτήτων τους, και προς τη διευκόλυνση της επιβίωσης, της απασχόλησης και της συνεχιζόμενης ζήτησης της κατανάλωσης των ανθρώπων με μικρά και μεσαία εισοδήματα, και της επιβίωσης και επέκτασης πολύ μικρών, μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Υπάρχουν ορισμένα προφανή βήματα που πρέπει να λάβει άμεσα η διεθνής κοινότητα. Αυτά τα βήματα βασίζονται στην υπάρχουσα παγκόσμια χρηματοοικονομική αρχιτεκτονική – όχι επειδή αυτή η αρχιτεκτονική είναι θεμιτή, δίκαιη ή αποτελεσματική (δεν είναι), αλλά επειδή, δεδομένης της ανάγκης για ταχεία και ουσιαστική ανταπόκριση, απλώς δεν υπάρχει πιθανότητα κατασκευής σοβαρών εναλλακτικών θεσμών και ρυθμίσεων αρκετά γρήγορα. Τα υπάρχοντα θεσμικά όργανα – ειδικά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – πρέπει να επιτύχουν, γεγονός που απαιτεί την παύση της μεροληπτικής υποστήριξης του κεφαλαίου και την προώθηση της δημοσιονομικής λιτότητας.

Το ΔΝΤ είναι το μόνο πολυμερές ίδρυμα που έχει την ικανότητα να δημιουργεί παγκόσμια ρευστότητα και αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να το κάνει σε μεγάλη κλίμακα. Μια άμεση θέσπιση  Ειδικών Τραβηχτικών Δικαιωμάτων (SDR), τα οποία είναι συμπληρωματικά αποθεματικά περιουσιακά στοιχεία (καθορίζονται από ένα σταθμισμένο καλάθι πέντε κύριων νομισμάτων), θα δημιουργούσε πρόσθετη διεθνή ρευστότητα χωρίς επιπλέον κόστος. Δεδομένου ότι μια εκ νέου θέσπιση SDR πρέπει να διανεμηθεί σύμφωνα με την ποσόστωση κάθε χώρας στο ΔΝΤ, δεν μπορεί να είναι σε διακριτική ευχέρεια και δεν μπορεί να υπόκειται σε άλλα είδη προϋποθέσεων ή πολιτικής πίεσης. Πρέπει να δημιουργηθούν και να διανεμηθούν τουλάχιστον 1 έως 2 τρισεκατομμύρια SDR. Αυτό θα έχει τεράστια σημασία ώστε να διασφαλιστεί ότι οι παγκόσμιες διεθνείς οικονομικές συναλλαγές απλά δεν θα παγώσουν ακόμη και μετά την άρση των lockdown, και ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες θα μπορούν να ασχοληθούν με το διεθνές εμπόριο.

Οι προηγμένες οικονομίες με διεθνή αποθεματικά είναι πολύ λιγότερο πιθανό να χρειαστεί να τα χρησιμοποιήσουν, αλλά τα SDR μπορούν να αποδειχθούν σωτήρια για τις αναδυόμενες αγορές και τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, παρέχοντας πρόσθετους πόρους για την καταπολέμηση τόσο της πανδημίας όσο και της οικονομικής καταστροφής.

Αυτό είναι πολύ καλύτερο από την εξάρτηση από το ΔΝΤ για την παροχή δανείων, τα οποία συχνά απαιτούν όρους. (Στο βαθμό που απαιτούνται πρόσθετα δάνεια έκτακτης ανάγκης από το ΔΝΤ, πρέπει επίσης να παρέχονται χωρίς όρους, ως καθαρά αντισταθμιστική χρηματοδότηση για αυτό το άνευ προηγουμένου σοκ.)

Η έκδοση περισσότερων SDR είναι επίσης προτιμότερη από το να επιτρέπεται στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ να διαδραματίσει το ρόλο του μοναδικού σταθεροποιητή του συστήματος. Οι πολιτικές της Ομοσπονδιακής Τράπεζας παρέχουν επί του παρόντος σε κεντρικές τράπεζες μερικών μόνο επιλεγμένων χωρών ρευστότητα δολαρίου. Αλλά αυτό δεν είναι μια πολυμερής κατανομή βασισμένη σε κανόνες. Αυτές οι ανταλλαγές αντικατοπτρίζουν τα στρατηγικά εθνικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και επομένως ενισχύουν τις παγκόσμιες ανισορροπίες ισχύος.

Ένας λόγος για τον οποίο υπήρξε μόνο περιορισμένη θέσπιση των SDR μέχρι στιγμής (η τελευταία αύξηση ήταν μετά την κρίση του 2008, αλλά μόνο με περίπου 276 δισεκατομμύρια SDR) είναι ο φόβος ότι μια τέτοια αύξηση της παγκόσμιας ρευστότητας θα προκαλούσε πληθωρισμό. Όμως, η παγκόσμια οικονομία έζησε χωρίς πληθωρισμό για περισσότερο από μια δεκαετία, ακόμα και αν είχαν γίνει οι μεγαλύτερες αυξήσεις ρευστότητας ποτέ, μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, ακριβώς επειδή η παγκόσμια ζήτηση παρέμεινε χαμηλή.

Η τρέχουσα κατάσταση είναι διαφορετική μόνο επειδή είναι πιο οξυμμένη.

Το δεύτερο σημαντικό διεθνές μέτρο είναι η αντιμετώπιση προβλημάτων εξωτερικού χρέους. Θα πρέπει να υπάρξει αμέσως αναστολή ή πάγωμα όλων των αποπληρωμών χρέους (τόσο του χρεολύσιου όσο και των τόκων) για τους επόμενους έξι μήνες τουλάχιστον, καθώς οι χώρες αντιμετωπίζουν τόσο την εξάπλωση της νόσου όσο και τις συνέπειες του κλειδώματος. Αυτό το μέτρο πρέπει επίσης να διασφαλίσει ότι οι τόκοι δεν θα συσσωρεύονται κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Είναι προφανές ότι πολύ λίγες αναπτυσσόμενες χώρες θα είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους όταν οι εισροές συναλλάγματος έχουν σταματήσει. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, αν όλα τα άλλα είναι σε αναμονή στην παγκόσμια οικονομία σήμερα, γιατί οι στις πληρωμές χρέους πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικό;

Η προαναφερθείσα αναστολή είναι μια προσωρινή κίνηση για να σωθούν αυτές οι χώρες σε  μια περίοδο που η πανδημία και οι περιορισμοί στην οικονομία βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους. Ωστόσο, είναι πιθανό να χρειαστεί ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους, και πρέπει να παρέχεται πολύ σημαντική ελάφρυνση του χρέους, ιδίως σε χώρες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Ο διεθνής συντονισμός θα ήταν πολύ καλύτερος για όλους τους ενδιαφερόμενους από τις άτακτες αθετήσεις χρεών που θα ήταν διαφορετικά αναπόφευκτες.

Στα έθνη-κράτη, ο θεσμός των ελέγχων κεφαλαίου (capital controls) θα επέτρεπε στις αναπτυσσόμενες χώρες να αντιμετωπίσουν τουλάχιστον εν μέρει αυτούς τους παγκόσμιους μετωπικούς ανέμους, περιορίζοντας την αστάθεια των διασυνοριακών χρηματοοικονομικών ροών. Τέτοιοι έλεγχοι κεφαλαίου πρέπει να επιτρέπονται και να ενθαρρύνονται ρητά, προκειμένου να περιοριστεί η άνοδος των εκροών, να συγκρατηθεί η μείωση της ρευστότητας λόγω των πωλήσεων στις αναδυόμενες αγορές και να σταματήσει η πτώση των τιμών του νομίσματος και της αξίας των περιουσιακών στοιχείων. Στην ιδανική περίπτωση, θα πρέπει να υπάρξει κάποια συνεργασία μεταξύ των χωρών για να αποφευχθεί η επιλογή μιας μόνο χώρας από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Το επακόλουθο αυτής της κρίσης θα απαιτήσει επίσης μια αναβίωση του σχεδιασμού – κάτι που σχεδόν έχει ξεχαστεί σε πάρα πολλές χώρες στη νεοφιλελεύθερη εποχή. Η κατάρρευση των συστημάτων παραγωγής και διανομής κατά τη διάρκεια του κλειδώματος σημαίνει ότι ο καθορισμός και η διατήρηση της προσφοράς βασικών εμπορευμάτων είναι κρίσιμης σημασίας. Τέτοιες αλυσίδες εφοδιασμού θα πρέπει να μελετηθούν ως προς τις εμπλεκόμενες σχέσεις εισροών-εκροών, οι οποίες με τη σειρά τους απαιτούν συντονισμό μεταξύ διαφορετικών επιπέδων και υπηρεσιών στις κυβερνήσεις καθώς και μεταξύ των επαρχιών – και ενδεχομένως και σε περιφερειακό επίπεδο.

Η πανδημία είναι πιθανό να επιφέρει αλλαγή στη στάση απέναντι στη δημόσια υγεία σε όλες σχεδόν τις χώρες. Δεκαετίες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ηγεμονίας έχουν οδηγήσει σε δραστικές μειώσεις των κατά κεφαλήν δαπανών για τη δημόσια υγεία σε πλούσιες και φτωχές χώρες. Είναι πλέον περισσότερο από προφανές ότι δεν ήταν απλώς μια άνιση και άδικη στρατηγική, αλλά μια ανόητη: χρειάστηκε μια μολυσματική ασθένεια για να καταδείξει ότι η υγεία της ελίτ εξαρτάται τελικά από την υγεία των φτωχότερων μελών της κοινωνίας. Εκείνοι που υποστήριξαν τη μείωση των δαπανών για τη δημόσια υγεία και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών υγείας το έκαναν θέτοντας σε κίνδυνο τον εαυτό τους. Αυτό ισχύει και σε παγκόσμια κλίμακα. Οι τρέχουσες αξιολύπητες εθνικές διαμάχες σχετικά με την πρόσβαση σε προστατευτικό εξοπλισμό και φάρμακα, προδίδουν μια πλήρη έλλειψη συνειδητοποίησης της φύσης του θηρίου. Αυτή η ασθένεια δεν θα τεθεί υπό έλεγχο πουθενά, εκτός εάν τεθεί υπό έλεγχο παντού. Η διεθνής συνεργασία δεν είναι μόνο επιθυμητή αλλά απαραίτητη.

Ενώ πιέζουμε για αυτές τις μεγάλες στρατηγικές για τις εθνικές κυβερνήσεις και τους διεθνείς οργανισμούς, πρέπει να έχουμε επίγνωση ορισμένων ανησυχιών. Η μία είναι ο φόβος ότι οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο θα χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία που παρουσιάζεται από την πανδημία για να πιέσουν για την συγκέντρωση της εξουσίας, με σημαντικά αυξημένη παρακολούθηση και επιτήρηση των πολιτών, και αυξημένη λογοκρισία και έλεγχο των ροών πληροφοριών ώστε να μειώσουν τη δική τους ευθύνη. Αυτό έχει ήδη ξεκινήσει σε πολλές χώρες και ο φόβος της μόλυνσης οδηγεί πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να αποδεχθούν εισβολές στην ατομική σφαίρα και μορφές κρατικού ελέγχου στην ιδιωτική ζωή που πριν από μήνες θα θεωρούνταν απαράδεκτες. Θα είναι πιο δύσκολο να διατηρηθεί ή να αναβιώσει η δημοκρατία σε τέτοιες συνθήκες. Απαιτείται πολύ μεγαλύτερη δημόσια επαγρύπνηση τόσο στο παρόν όσο και μετά το τέλος της κρίσης.

Υπάρχει επίσης ο φόβος ότι οι αυξημένες ανισότητες που δημιουργούνται από αυτήν την κρίση θα ενισχύσουν τις υπάρχουσες μορφές κοινωνικών διακρίσεων. Κατ’ αρχήν, ένας ιός δεν σέβεται την τάξη ή άλλες κοινωνικοοικονομικές διακρίσεις. Ωστόσο, υπάρχει η γνωστή σύνδεση ανάμεσα στην εισοδηματική φτώχεια και στις μολυσματικές ασθένειες. Στις άνισες κοινωνίες μας, οι φτωχές και οι κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες είναι πιο πιθανό να εκτεθούν στον COVID-19 και πιο πιθανό να πεθάνουν από αυτόν, επειδή η ικανότητα των ανθρώπων να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα, η ευαισθησία τους σε ασθένειες και η πρόσβασή τους στη θεραπεία ποικίλλουν πολύ, ανάλογα με το εισόδημα, τα περιουσιακά στοιχεία, το επάγγελμα και την τοποθεσία. Ίσως ακόμη χειρότερα, οι πολιτικές περιορισμού του COVID-19 εντός των χωρών δείχνουν ακραία ταξική προκατάληψη. Η κοινωνική αποστασιοποίηση (καλύτερα περιγράφεται ως φυσική απόσταση) υπονοεί σιωπηρά ότι τόσο οι κατοικίες όσο και οι χώροι εργασίας δεν είναι τόσο γεμάτοι και υπό συμφόρηση, οπότε τάχα οι προδιαγεγραμμένοι κανόνες μπορούν εύκολα να διατηρηθούν. Ο φόβος της μόλυνσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας έφερε κάποιες πιο δυσάρεστες μορφές κοινωνικών διακρίσεων και προκαταλήψεων σε πολλές χώρες, από την αντιπάθεια στους μετανάστες, έως τη διαφοροποίηση βάσει της φυλής, της κάστας, της θρησκείας και της τάξης. Σε μια εποχή που η καθολικότητα της ανθρώπινης κατάστασης καθίσταται εμφανής λόγω ενός ιού, οι απαντήσεις σε πάρα πολλές χώρες έχουν επικεντρωθεί σε εξειδικευμένες διαιρέσεις, οι οποίες προμηνύουν δυσάρεστα για τη μελλοντική πρόοδο.

Παρά αυτές τις καταθλιπτικές πιθανότητες, είναι επίσης αλήθεια ότι η πανδημία, ακόμη και η τεράστια οικονομική κρίση που έχει προκαλέσει, θα μπορούσαν επίσης να επιφέρουν κάποιες αλλαγές στη συμπεριφορά που οδηγούν σε ένα πιο ελπιδοφόρο μέλλον. Τρεις πτυχές αυτού του θέματος αξίζουν σχόλιο.

Το πρώτο είναι η αναγνώριση της ουσιαστικής φύσης και της κοινωνικής σημασίας των επαγγελμάτων περίθαλψης, και του μεγαλύτερου σεβασμού και αξιοπρέπειας που δείχνουμε στους αμειβόμενους και στους μη αμειβόμενους εργαζόμενους. Αυτό θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα οι κοινωνίες να αυξήσουν τον αριθμό των αμειβόμενων εργαζομένων στον τομέα της περίθαλψης, να παρέχουν την απαιτούμενη κατάρτιση για αυτούς λόγω της μεγαλύτερης εκτίμησης των δεξιοτήτων που απαιτούνται σε μια τέτοια εργασία, και να προσφέρουν σε αυτούς τους εργαζομένους καλύτερες αποδοχές, περισσότερη νομική και κοινωνική προστασία και μεγαλύτερη αξιοπρέπεια.

Δεύτερον, η ευρύτερη συνειδητοποίηση από το λαό της πραγματικής πιθανότητας ότι μπορεί να συμβούν αδιανόητα γεγονότα και αδιανόητα φοβερές διεργασίες που εξαπολύονται από τον τρόπο ζωής μας, μπορεί επίσης να αποδείξει την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής και τις καταστροφές που θα προκαλέσει. Αυτό θα μπορούσε να κάνει περισσότερους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη αλλαγής του τρόπου με τον οποίο ζούμε, παράγουμε και καταναλώνουμε, προτού να είναι πολύ αργά. Μερικές από τις λιγότερο ορθολογικές πτυχές των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, ειδικά στην πολυεθνική βιομηχανία τροφίμων (η οποία έχει ενθαρρύνει τα προϊόντα από ένα μέρος του κόσμου να αποστέλλονται σε άλλο μέρος του κόσμου για επεξεργασία, προτού επιστρέψουν σε μέρη κοντά στην προέλευσή τους προς κατανάλωση), θα πρέπει να εξεταστούν και θα μπορούσαν να μειωθούν σημαντικά. Θα μπορούσαν να ακολουθηθούν και άλλες αλλαγές στον τρόπο ζωής και την κατανάλωση και τους τρόπους διανομής.

Τέλος, σε ένα πιο φιλοσοφικό επίπεδο, οι υπαρξιακές απειλές όπως οι πανδημίες ενθαρρύνουν την μεγαλύτερη αναγνώριση των πραγμάτων που έχουν σημασία στην ανθρώπινη ύπαρξη: καλή υγεία, ικανότητα επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης με άλλους ανθρώπους και συμμετοχή σε δημιουργικές διαδικασίες που φέρνουν χαρά και ικανοποίηση. Αυτές οι συνειδητοποιήσεις θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν τα πρώτα βήματα προς πολιτιστικές αλλαγές που οδηγούν στην αναδιοργάνωση των κοινωνιών μας. Υπάρχει μια ευκαιρία να απομακρυνθούμε από κυρίαρχες ιδεολογίες σχετικά με τον ατομικισμό, τη μέτρηση όλων με βάση τη χρηστικότητα και το κέρδος, σε πιο κοινωνικά πλαίσια φροντίδας και συνεργασίας.

Πηγή: Dissent Magazine

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Υπόθεση Τοπαλούδη: Κέρδισε η τιμή, έχασε το χρήμα

Newsteam 0 Comments

Στην υπόθεση Τοπαλούδη υπήρχαν εξαρχής 2 βασικά ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν καταρχήν κάθε άνθρωπο και κάθε πολίτη αυτής της χώρας και φυσικά και τους νομικούς, αλλά όχι μόνον αυτούς, αφού το έγκλημα δεν αποτελεί ούτε αποκλειστικό ούτε προνομιακό πεδίο ενδιαφέροντος των νομικών.  Οι δύο βασικές πτυχές που εξαρχής είχε είναι κατ’ εμέ οι εξής:

1. Η πρώτη ήταν αυτή της γυναικοκτονίας. Η γυναικοκτονία μπορεί να μην αποτελεί νομική ορολογία, είναι όμως κοινωνιολογικός και εγκληματολογικός όρος. Αυτό που χαρακτηρίζει τη γυναικοκτονία δεν είναι απλά το ότι το θύμα είναι γυναίκα, αλλά ότι το θύμα δολοφονείται εξαιτίας υπαρκτών κοινωνικών αντιλήψεων ή συνθηκών που καταπιέζουν τη γυναίκα και της επιβάλλουν ορισμένο ρόλο. Δολοφονείται επειδή είναι γυναίκα ή επειδή συγκλίνει ή κυρίως αποκλίνει από αυτό που θεωρείται ότι (πρέπει να) είναι η γυναίκα. Δολοφονείται γιατί αρνήθηκε το σεξ, γιατί αντιμίλησε, γιατί δεν σεβάστηκε το σύζυγο ή τον πατέρα της κλ.π. Γι’ αυτό η υπόθεση της Ελένης είναι γυναικοκτονία, ενώ π.χ. μία δολοφονία μίας γυναίκας στο πλαίσιο μίας ληστείας δεν έχει μάλλον τα χαρακτηριστικά της γυναικοκτονίας. Και γι’ αυτό το λόγο δεν στέκει και ο όρος ανδροκτονία που διάφοροι καλοθελητές υποστηρίζουν. Γιατί οι άνδρες κατά κανόνα δεν δολοφονούνται επειδή εμφανίζουν τυπικές συμπεριφορές του φύλου τους ή επειδή αποκλίνουν από αυτές. Εδώ η έμφαση μπαίνει στο κατά κανόνα: υπάρχουν δολοφονίες ανδρών που έχουν τέτοια κίνητρα (χαρακτηριστική εδώ η υπόθεση Γιακουμάκη, που δολοφονήθηκε λόγω απόκλισης από τα πρότυπα του ανδρισμού). Ο όρος όμως ανδροκτονία μάλλον θα συσκότιζε, παρά θα βοηθούσε και σίγουρα όσοι τον υποστηρίζουν έχουν άλλα κίνητρα.

Η εισαγγελική πρόταση φαίνεται μάλλον να έλαβε υπόψιν της την παραπάνω πτυχή. Διατηρώ την εξής επιφύλαξη: τα περί αφίλητης παρθένας κλ.π. δεν είναι φυσικά ούτε προοδευτικά ούτε συμβάλλουν θετικά στην συζήτηση για τις γυναικοκτονίες. Υπάρχει όμως σοβαρή πιθανότητα να προέκυψαν από την αξιολόγηση του πραγματικού υλικού της υπόθεσης. Να ειπώθηκε με λίγα λόγια γιατί όντως ήταν έτσι κι όχι γιατί έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα. Σε κάθε περίπτωση, η εισαγγελική πρόταση ούτε είναι ούτε θα έπρεπε να είναι μνημείο αντισεξισμού. Η βασική συνεισφορά της αφορά τη δεύτερη πτυχή της υπόθεσης και ιδίως ως προς αυτήν πρέπει να δοθούν τα εύσημα στην εισαγγελέα. Και εξηγούμαι.

2. Η δεύτερη βασική πτυχή της υπόθεσης ήταν εξαρχής η προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος από το περιβάλλον των δραστών (ιδίως του Ροδίτη) με εργαλείο το χρήμα και την πολιτική πίεση. Σε αυτήν την προσπάθεια συνέβαλλαν εξαρχής καθοριστικά διάφορα φυτεμένα δημοσιεύματα στον Τύπο για το νεαρό Ροδίτη που βρήκε το Θεό και μετάνιωσε, για τον Αλβανό που τα έκανε όλα κλ.π. Η εισαγγελική πρόταση φώτισε με εξαιρετικό τρόπο αυτήν την πτυχή. Μίλησε χωρίς περιστροφές για τη συγκάλυψη, κόλλησε στον τοίχο ψευδομάρτυρες, ανέδειξε τη λυσσαλέα προσπάθεια που καταβλήθηκε για να επηρεαστούν ψυχιατρικοί πραγματογνώμονες και για να φύγει η υπόθεση από τα χέρια συγκεκριμένου αστυνομικού που πολύ απλά έκανε σωστά τη δουλειά του. Ανέδειξε ζητήματα για τα οποία κανονικά μετά τη δίκη πρέπει να σχηματιστούν δικογραφίες, να γίνουν πειθαρχικά κλ.π. Σε μία ταξική κοινωνία, τα ταξικά χαρακτηριστικά και η δύναμη των διαδίκων παίζουν ρόλο. Και εδώ προσοχή: ο πλούτος και το κοινωνικό status του δράστη δεν αξιολογήθηκε αφηρημένα ως επιβαρυντική περίσταση. Αξιολογήθηκε ως πραγματικό γεγονός, καθώς προέκυψε από την διαδικασία ότι έπαιξε ρόλο στην τέλεση και στην απόπειρα συγκάλυψης του εγκλήματος. Πολύ καλώς αξιολογήθηκε λοιπόν.

Όσοι παρενέβησαν (λιγότερο ή περισσότερο αθώα) για να μιλήσουν για το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη (άρθρο 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ), σε αυτό μάλιστα το στάδιό της, κακώς το έπραξαν. Δεν προκύπτει, κατά την άποψή μου, ζήτημα δίκαιης δίκης. Τα δικαιώματα των κατηγορουμένων έγιναν σεβαστά, η άποψή τους ακούστηκε. Δεν πέρασε όμως γιατί στηριζόταν στην διαστρέβλωση της πραγματικότητας, στις ψευδείς μαρτυρίες, στη δαιμονοποίηση του θύματος κλ.π. Κέρδισε η Τιμή και έχασε το Χρήμα.

Κλείνω με μία σκέψη νομική φαινομενικά, καθόλου όμως τεχνική νομίζω. Εκτός από το 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ, για παραβίαση του οποίου η χώρα μας έχει αρκετές φορές καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ (κυρίως λόγου υπέρβασης του εύλογου χρόνου της δίκης), υπάρχει και το άρθρο 2 παρ. 1 για το δικαίωμα στη ζωή που προστατεύεται από την Πολιτεία. Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί σε αρκετές περιπτώσεις για παραβίαση του εξαιτίας αναποτελεσματικής έρευνας ή/ και πλημμελούς δικαστικής αξιολόγησης των συνθηκών του θανάτου ενός προσώπου. Χαρακτηριστικά αναφέρω τις εξής καταδίκες: την υπόθεση του θανάτου του Τσαλικίδη, προσώπου συνδεόμενου με το σκάνδαλο των υποκλοπών του 2006, υπόθεση θανάτου τοξικομανούς κρατουμένου εντός της φυλακής που αποδόθηκε σε υπερβολική δόση, υπόθεση δολοφονίας Αλβανού υπηκόου όπου δεν διερευνήθηκε το ρατσιστικό κίνητρο, ενώ μετά από 5μισι χρόνια αστυνομικής έρευνας, ο κατηγορούμενος απηλάχθη ελλείψει στοιχείων. Και εκεί συγκρούστηκε η εξουσία, το χρήμα, ο ρατσισμός κλ.π. με την απόδοση δικαιοσύνης και έχασε η δικαιοσύνη. Η εισαγγελέας λοιπόν, όπως το βλέπω, δεν μας οδήγησε σε παραβίαση του 6 παρ. 1. Μας γλίτωσε από μία καταδίκη για παραβίαση του 2 παρ. 1. Γιατί αποτελεσματική διερεύνηση εγκλήματος κατά της ζωής είναι αυτή που δεν επηρεάζεται από το χρήμα και την εξουσία των εμπλεκόμενων προσώπων ούτε από τα χειρότερα σεξιστικά, ρατσιστικά κλ.π. κοινωνικά αντανακλαστικά. Είναι αυτή που σώζει την αλήθεια και σέβεται την αξία του ανθρώπου και της ζωής του.

Πηγή: Κίνηση Ασκούμενων και Νέων Δικηγόρων

Antapocrisis

Άρθρο του antapocrisis

Διάβασε το »

Φάγανε… φάγανε… φάγανε και η εταιρία έσκασε

Newsteam 0 Comments

Πράματα και θάματα στη ΛΑΡΚΟ καθώς, μεταξύ άλλων, ο ειδικός διαχειριστής διαπίστωσε καταβολή διπλών επιδομάτων (Διευθυντή και Προϊστάμενου).

Ο πιο υψηλόμισθος υπάλληλος το 2019 ελάμβανε μηνιαίο μικτό μισθό ύψους 5.880 ευρώ πλέον λοιπών επιδομάτων, ενώ το μισθολογικό του κόστος για το 2019 ανήλθε σε 134.000 ευρώ. Εντοπίστηκαν συνολικά δεκαπέντε περιπτώσεις στελεχών που εισπράττουν μικτή μηνιαία αμοιβή ίση ή μεγαλύτερη αυτής που προβλεπόταν για τον Διευθύνοντα Σύμβουλο. Εντοπίστηκαν εργαζόμενοι οι οποίοι ευρισκόμενοι σε άδεια ελάμβαναν προσαυξήσεις επιδομάτων βάρδιας ή ετοιμότητας ή βάρδιας Σαββατοκύριακου.

Οι ίδιοι εργαζόμενοι σημειώνεται ότι δηλωνόταν, συστηματικά, περί τις τέσσερις φορές το μήνα σε ετοιμότητα με αποτέλεσμα να λαμβάνουν σχεδόν διπλάσιους μισθούς.

Διάβασε το »

Τιτάν: Πλησιάζει επικίνδυνα το 1 δισ. ευρώ…

Newsteam 0 Comments

Αυξημένο δανεισμό εμφάνισε η μεγαλύτερη εγχώρια τσιμεντοβιομηχανία το πρώτο τρίμηνο του 2020.

Ειδικότερα ο καθαρός δανεισμός (αφού αφαιρεθούν τα ταμιακά διαθέσιμα) στις 31 Μαρτίου 2020 έφθασε τα 878 εκατ. ευρώ μειωμένος σε σχέση με τα υψηλότερα επίπεδα του 2019, αλλά αυξημένος κατά 42 εκατ. ευρώ σε σύγκριση με τα τέλη του 2019.

Διάβασε το »

Λούλης: Πτώση εσόδων στο α’ εξάμηνο του 2020

Newsteam 0 Comments

Η πανδημία χτυπά ανελέητα τη κατανάλωση και στα άλευρα με αποτέλεσμα η μεγαλύτερη εγχώρια αλευροβιομηχανία να αναμένει μονοψήφια μείωση εσόδων στο πρώτο εξάμηνο του 2020 με γνώμονα ότι η πορεία του τετραμήνου εμφανίζει μικρή πτώση.

Για το 2019 οι πωλήσεις διαμορφώθηκαν στα 103 εκατ. ευρώ και τα κέρδη προ φόρων έφθασαν τα 4,1 εκατ. ευρώ.

Διάβασε το »