Πατήστε ESC για κλείσιμο

Media

ΕΛΙΦ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 570 – έχει ανακτήσει τη μνήμη της;

Newsteam 0 Comments

ELIF Επεισόδιο 570 (ΕΛΙΦ) Star

Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε πως:
Ο Ερκούτ πηγαίνει στο κλαμπ όπου εργάζεται το κορίτσι, που μεταφέρει εκεί κάθε μέρα ο Σελίμ. Η Ελίφ και η Ιντζί πηγαίνουν κουλουράκια στη μητέρα της Λεϊλά. Όταν τις βλέπει η Λεϊλά δεν χαίρεται καθόλου…

Στο επεισόδιο 570 της σειράς ELIF θα δούμε πως:

Από ένα τυχαίο γεγονός η Ασουμάν υποψιάζεται ότι η Γκόντζα έχει ανακτήσει τη μνήμη της.  Η Αρζού πείθει τον εαυτό της και τον Τζεβαχίρ πως για όλες τις ατυχίες τους ευθύνεται ο Γιουσούφ.  Όταν ο Γιουσούφ πηγαίνεις το βιβλιοπωλείο του διαπιστώνει πως κάποιος έχει μπει μέσα και το έχει καταστρέψει.  Η Ελίφ πηγαίνει στο βιβλιοπωλείο για να κάνει τα μαθήματά της και λυπάται όταν το βλέπει σε αυτή την κατάσταση.  Η Ελίφ λέει στη μητέρα της τι συνέβη και εκείνη πηγαίνει να βοηθήσει τον Γιουσούφ. 

Η Ασουμάν αποδεικνύει πως η Γκόντζα έχει ανακτήσει τη μνήμη της. Η Γκόντζα της λέει πως το κρύβει επειδή δεν ξέρει ποιον να εμπιστευθεί. Η Ασουμάν νιώθει άσχημα για αυτό.  Η Λέιλα πηγαίνει στο βιβλιοπωλείο για να μιλήσει με τον Γιουσούφ αλλά την προσπερνά η Μελέκ, που μπαίνει πρώτη στο μαγαζί.  Η Λειλά νιώθει απαίσια. Η Μελέκ κόβεται στο δάχτυλο από ένα σπασμένο τζάμι.

Η Μελέκ λέει στον Γιουσούφ πως είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν στο βιβλιοπωλείο και δεν μπορούν να τα κάνουν όλα μέσα σε ένα βράδυ.  Προτείνει στον Γιουσούφ να μείνει στο σπίτι μαζί τους. Ο Γιουσούφ παίρνει μαζί του ένα βιβλίο για την Ελίφ και κατευθύνεται μαζί με τη Μελέκ στο σπίτι. Ο Μουράτ πιάνει δουλειά ως κούριερ…
ΕΛΙΦ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Διάβασε το »

ΕΛΙΦ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 569 – κανείς δεν θέλει πια να δουλέψει

Newsteam 0 Comments

ELIF Επεισόδιο 569 (ΕΛΙΦ) Star

Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε πως:
Ο Γιουσούφ σκέφτεται να πληρώσει εκείνος το ποσό χωρίς να το πει στη Μελέκ. Η Αρζού ζητάει από τον χρηματιστή της να πουλήσει κάποιες μετοχές της. Ο χρηματιστής την καλεί κάποια στιγμή αλλά η Αρζού δεν ακούει την κλήση του. Τηλεφωνεί στον Ουμίτ και εκείνος μαθαίνει το σχέδιο της Αρζού. Το κορίτσι, που δουλεύει στο κλαμπ και ο Σελίμ τη μεταφέρει κάθε μέρα με το ταξί του, βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς ο άντρας, που την είχε χτυπήσει στο παρελθόν, την ακολουθεί. Ο Τζεβαχίρ παίρνει τα χρήματα από την Αρζού αλλά δεν προλαβαίνει τη χρονική προθεσμία και η επιθεώρηση του κλείνει την επιχείρηση…

Στο επεισόδιο 569 της σειράς ELIF θα δούμε πως:

Η Ζεϊνέπ είναι καλύτερα και τα χέρια της δεν έχουν πια σημάδια του τραυματισμού της. Θέλει να επιστρέψει στη δουλειά αλλά η Μελέκ της λέει πως η Αρζού συνεργάζεται πια με τον Τζεβαχίρ. Η Ζεϊνέπ καταλαβαίνει τώρα τον λόγο για τον οποίο κανείς δεν θέλει πια να δουλέψει ξανά εκεί. Ο Μουράτ και ο Ερκούτ έχουν άλλη μια σύγκρουση και αυτή τη φορά ο Μουράτ παραιτείται. Ο Βεϊσέλ τον ακολουθεί και προσπαθεί να του αλλάξει γνώμη αλλά δεν τα καταφέρνει. Η επιχείρηση του Τζεβαχίρ έχει κλείσει. Τηλεφωνεί στην Αρζού για τα χρήματα γιατί τελικά δεν τα βρήκε στο λογαριασμό του.

Ο Ουμίτ είναι αυτός που άλλαξε τη διαδικασία. Ο Ερκούτ μιλάει με τον Βεϊσέλ και τον απειλεί. Του λέει πως αν ο Μουράτ πει έστω και μία λέξη σχετικά με τη φωτιά, θα τους καταστρέψει και τους δύο. Η Αρζού πηγαίνει στην τράπεζα και μιλάει με τον διευθυντή σχετικά με τα χρήματα. Δεν μπορούν να λύσουν το πρόβλημα και η Αρζού φεύγει θυμωμένη. Ο διευθυντής τηλεφωνεί στον Ουμίτ και αποκαλύπτεται πως τον έχει δωροδοκήσει. Η Αρζού δεν φαντάζεται πως ο Ουμίτ έχει κάποια σχέση με όσα συμβαίνουν, αντίθετα κατηγορεί τον Γιουσούφ και πηγαίνει στο βιβλιοπωλείο του. Ο Γιουσούφ της λέει πως δεν έχει καμία σχέση και η Αρζού τον απειλεί. Ο Μουράτ επιστρέφει σπίτι και μιλάει στην Αϊλά και την Τουλάι για όσα συνέβησαν.

Η Αϊλά του προτείνει να δουλέψει με τον πατέρα της. Ο Μουράτ όμως δεν βρίσκει καθόλου καλή την οικογένεια και αρνείται. Η Αρζού μιλάει με τον Τζεβαχίρ. Τώρα και οι δύο θεωρούν υπεύθυνο τον Γιουσούφ για το θέμα των χρημάτων. Η Αρζού όμως βρίσκει τρόπο να χειριστεί την κατάσταση και λέει στον Τζεβαχίρ πως την επόμενη μέρα η επιχείρησή τους θα ανοίξει ξανά. Ο Ερκούτ πηγαίνει στο κλαμπ όπου εργάζεται το κορίτσι, που μεταφέρει εκεί κάθε μέρα ο Σελίμ. Η Ελίφ και η Ιντζί πηγαίνουν κουλουράκια στη μητέρα της Λεϊλά. Όταν τις βλέπει η Λεϊλά δεν χαίρεται καθόλου…

ΕΛΙΦ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Διάβασε το »

ΕΛΙΦ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 568 – χρειάζεται πολλά χρήματα

Newsteam 0 Comments

ELIF Επεισόδιο 568 (ΕΛΙΦ) Star

Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε πως:
Ο Τζεβαχίρ βλέπει επιτέλους τα χρήματα στο λογαριασμό του και δίνει εντολή για την αγορά του νέου εξοπλισμού. Ο Γιουσούφ λέει στη Μελέκ πως η Αρζού και ο Τζεβαχίρ είναι συνεργάτες. Επίσης λέει πως μπορεί να σώσει τη Μελέκ μια για πάντα. Ο Τζεβαχίρ δέχεται στο μαγαζί του έλεγχο και του ζητάνε να διορθώσει τις εγκαταστάσεις του, διαφορετικά η επιχείρηση θα κλείσει. Του δίνουν μια μέρα περιθώριο. Ο Τζεβαχίρ γίνεται έξαλλος και τα βάζει με τη Μελέκ. Ο Γιουσούφ παρεμβαίνει για να σώσει τη Μελέκ…

Στο επεισόδιο 568 της σειράς ELIF θα δούμε πως:

Ο Γιουσούφ λέει στη Μελέκ πως γίνεται έλεγχος στο εργαστήριο ραπτικής. Τώρα ο Τζεβαχίρ πρέπει να ανανεώσει τον εξοπλισμό για την ασφάλεια των εργατριών. Αυτό όμως για να γίνει χρειάζεται πολλά χρήματα. Ο Τζεβαχίρ τηλεφωνεί ξανά στην Αρζού η οποία στην αρχή θυμώνει αλλά στη συνέχεια συμφωνεί να δώσει τα χρήματα. Ο Τζεβαχίρ είναι ακόμα θυμωμένος και λέει στα κορίτσια πως για όλα όσα συμβαίνουν ευθύνεται ο Γιουσούφ. Αυτός κάλεσε την επιθεώρηση εργασίας και έκλεισαν το εργαστήριο ραπτικής οπότε τώρα και αυτές αφού δεν δουλεύουν, δεν θα πληρωθούν. Τα κορίτσια πηγαίνουν να μιλήσουν με τον Γιουσούφ και εκείνος τους εξηγεί πως ο Γιουσούφ πρέπει να ξοδέψει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να ανανεώσει τα μηχανήματα και αυτός είναι η αιτία του θυμού του. Επίσης τους λέει πως ο έλεγχος γίνεται για τη δική τους ασφάλεια.

Ο Τζεβαχίρ βλέπει τα κορίτσια να μιλάνε με τον Γιουσούφ και τη Μελέκ και το θεωρεί προδοσία. Ο Ουμίτ ελέγχει τον τραπεζικό λογαριασμό της Αρζού και βλέπει πως έχει δώσει λεφτά στον Τζεβαχίρ. Ο Ουμίτ καταλαβαίνει πως η Αρζού δεν κράτησε την υπόσχεσή της αλλά συμπεριφέρεται σαν να μην ξέρει τίποτα. Της προτείνει να της αγοράσει ένα αυτοκίνητο για να μην μετακινείται με ταξί αλλά η Αρζού δεν θέλει ο Ουμίτ να έχει κάποια σχέση με τη διαχείριση των χρημάτων της για να μην ανακαλύψει τη σχέση της με τον Τζεβαχίρ. Η Αρζού ξεφεύγει λέγοντας του πως δεν μπορεί να αγοράσει τώρα αυτοκίνητο γιατί αυτό το διάστημα ξόδεψε πολλά χρήματα στην αγορά κοσμημάτων. Ο Ουμίτ δεν πιστεύει λέξη αλλά υποκρίνεται πως την έχει πιστέψει. Η Μελέκ λέει στον Σελίμ και την Αλιγιέ σχετικά με την Αρζού και τη συνεργασία της. Ο Σελίμ της ζητάει να παραιτηθεί αλλά η Μελέκ του λέει πως έχει συμβόλαιο και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα. Τους εξηγεί πως αν παραιτηθεί θα πρέπει να πληρώσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό.

Ο Γιουσούφ σκέφτεται να πληρώσει εκείνος το ποσό χωρίς να το πει στη Μελέκ. Η Αρζού ζητάει από τον χρηματιστή της να πουλήσει κάποιες μετοχές της. Ο χρηματιστής την καλεί κάποια στιγμή αλλά η Αρζού δεν ακούει την κλήση του. Τηλεφωνεί στον Ουμίτ και εκείνος μαθαίνει το σχέδιο της Αρζού. Το κορίτσι, που δουλεύει στο κλαμπ και ο Σελίμ τη μεταφέρει κάθε μέρα με το ταξί του, βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς ο άντρας, που την είχε χτυπήσει στο παρελθόν, την ακολουθεί. Ο Τζεβαχίρ παίρνει τα χρήματα από την Αρζού αλλά δεν προλαβαίνει τη χρονική προθεσμία και η επιθεώρηση του κλείνει την επιχείρηση…

ΕΛΙΦ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Διάβασε το »

ΕΛΙΦ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 567 – ίσως πληγωθεί

Newsteam 0 Comments

ELIF Επεισόδιο 567 (ΕΛΙΦ) Star

Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε πως:
Ο Ερκούτ και η Γκόντζα μιλάνε με τους δικηγόρους τους για την εταιρία και την κληρονομιά. Η Γκόντζα θέλει να αποδείξει πως υπέγραψε το χαρτί, που της έδωσε η Αρζού όταν δεν θυμόταν τίποτα…

Στο επεισόδιο 567 της σειράς ELIF θα δούμε πως:

Η μητέρα της Λεϊλά φοβάται πως αν η κόρη της μάθει πως η Μελέκ δεν είναι γυναίκα του Γιουσούφ, θα τον διεκδικήσει και ίσως πληγωθεί. Η φίλη της όμως πιστεύει ακριβώς το αντίθετο, πως αυτή είναι μια ευκαιρία για τη Λεϊλά. Επίσης λέει πως ίσως η Μελέκ και ο Γιουσούφ δημιουργήσουν σχέση στο άμεσο μέλλον οπότε η Λεϊλά θα πρέπει να δράσει γρήγορα. Η γειτόνισσα Χούλια συμβουλεύει τη Λεϊλά να μακιγιαριστεί και να ντυθεί όμορφα για να τραβήξει την προσοχή του Γιουσούφ.
Η Ζεϊνέπ πιστεύει πως είναι άσχημη μετά το ατύχημα. Ο Σελίμ την περιποιείται και προσπαθεί να της φτιάξει τη διάθεση. Η Αρζού δεν έχει δώσει ακόμα τα χρήματα για τα σιδερωτήρια και ο Τζεβαχίρ είναι απογοητευμένος. Θεωρεί επίσης πως ο Γιουσούφ θα αποτελέσει πρόβλημα για εκείνον. Τηλεφωνεί στην Αρζού για τα χρήματα. Ο Μουράτ και ο Ερκούτ τσακώνονται για όσα είχαν γίνει στο παρελθόν και ο Βεϊσέλ επεμβαίνει και βγάζει τον Μουράτ έξω από το γραφείο. Του λέει πως δεν είναι υποχρεωμένος να δουλεύει για τον Ερκούτ γιατί τώρα έχει παντρευτεί την Αϊλά και ο πατέρας της μπορεί να τον βοηθήσει. Η Αϊλά εκμεταλλεύεται την Τουλάι και με πρόφαση την εγκυμοσύνη, της ζητάει να της ετοιμάσει ένα παραδοσιακό φαγητό. Η Τουλάι πηγαίνει στην αγορά, αγοράζει όλα όσα χρειάζεται και μαγειρεύει. Το βράδυ η Αϊλά λέει στον Βεϊσελ και τον Μουράτ πως εκείνη μαγείρεψε και η Τουλάι μένει άφωνη.

Ο Τζεβαχίρ βλέπει επιτέλους τα χρήματα στο λογαριασμό του και δίνει εντολή για την αγορά του νέου εξοπλισμού. Ο Γιουσούφ λέει στη Μελέκ πως η Αρζού και ο Τζεβαχίρ είναι συνεργάτες. Επίσης λέει πως μπορεί να σώσει τη Μελέκ μια για πάντα. Ο Τζεβαχίρ δέχεται στο μαγαζί του έλεγχο και του ζητάνε να διορθώσει τις εγκαταστάσεις του, διαφορετικά η επιχείρηση θα κλείσει. Του δίνουν μια μέρα περιθώριο. Ο Τζεβαχίρ γίνεται έξαλλος και τα βάζει με τη Μελέκ. Ο Γιουσούφ παρεμβαίνει για να σώσει τη Μελέκ…

ΕΛΙΦ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Διάβασε το »

ΕΛΙΦ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 566 – θέλουν να τον καταγγείλουν

Newsteam 0 Comments

ELIF Επεισόδιο 566 (ΕΛΙΦ) Star

Στο προηγούμενο επεισόδιο είδαμε πως:
Ο Γιουσούφ προειδοποιεί τη Μελέκ πως ο Τζεβαχίρ δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταλάβει ότι η Ελίφ τους άκουσε. Ο Βεϊσέλ μιλάει στην οικογένειά του για το ατύχημα της Ζεϊνέπ…
Στο επεισόδιο 566 της σειράς ELIF θα δούμε πως:

Η Μελέκ και ο Σελίμ θέλουν να καταγγείλουν τον Τζεβαχίρ. Η Ελίφ κατηγορεί τον εαυτό της επειδή εκείνη είδε το περιστατικό και τώρα η μητέρα της μπορεί να χάσει τη δουλειά της. Η Μελέκ και ο Σελίμ προσπαθούν να της εξηγήσουν πως έκανε το σωστό. Ο Βεϊσέλ, η Τουλάι, ο Μουράτ και η Αϊλά αποφασίζουν να επισκεφθούν τη Ζεϊνέπ. Η Λεϊλά εξακολουθεί να είναι ερωτευμένη με τον Γιουσούφ και η μητέρα της αναρωτιέται αν πρέπει να της πει ότι ο Γιουσούφ δεν είναι παντρεμένος με τη Μελέκ.

Η Φεραγιέ ακούει πως η Μελέκ σκοπεύει να κάνει μήνυση στον Τζεβαχίρ και τον ενημερώνει. Ο Τζεβαχίρ γίνεται έξαλλος και τηλεφωνεί στην Αρζού για να ζητήσει τη βοήθειά της. Της λέει πως η Ζεϊνέπ είχε ένα ατύχημα στη δουλειά και πως πρέπει να ανανεώσει τα σιδερωτήρια. Ο Ουμίτ μπαίνει στο δωμάτιο και η Αρζού κάνει πως μιλάει με μια φίλη της και κανονίζουν να πάνε κομμωτήριο. Ο Ουμίτ δεν την πιστεύει και την ακολουθεί αλλά εκείνη καταφέρνει να του ξεφύγει. Ο Ερκούτ μαθαίνει τι συνέβη στη Ζεϊνέπ και λυπάται. Πιστεύει πως ο Σελίμ της καταστρέφει τη ζωή. Ο Γιουσούφ βλέπει την Αρζού μαζί με τον Τζεβαχίρ. Τους πλησιάζει και ακούει να λένε πως είναι συνεργάτες. Επίσης ακούει τον Τζεβαχίρ να λέει πως πήρε πάλι τη Μελέκ στη δουλειά επειδή η Αρζού το ζήτησε. Ο Γιουσούφ και ο Τζεβαχίρ απειλεί ο ένας τον άλλο. Ακούγοντας τον καυγά τους, η Αρζού αποφασίζει να αγοράσει τα σιδερωτήρια. Ο Γιουσούφ μαθαίνει πως η Μελέκ έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο στη δουλειά της. Η Λεϊλά μαθαίνει πως η Μελέκ δεν είναι γυναίκα του Γιουσούφ. Ο Ερκούτ και η Γκόντζα μιλάνε με τους δικηγόρους τους για την εταιρία και την κληρονομιά. Η Γκόντζα θέλει να αποδείξει πως υπέγραψε το χαρτί, που της έδωσε η Αρζού όταν δεν θυμόταν τίποτα…
ΕΛΙΦ ΕΠΟΜΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Διάβασε το »

Όταν τρώμε δεν μιλάμε και το πιάτο μας κοιτάμε

Newsteam 0 Comments

Με συμβολικές κινητοποιήσεις και παραστάσεις στις πύλες των νοσοκομείων, σήμερα, οι γιατροί σε όλη τη χώρα, ζήτησαν την ουσιαστική ενίσχυση του ΕΣΥ με μόνιμες προσλήψεις, την επίταξη άνευ όρων των ιδιωτικών νοσοκομείων, την επάρκεια μέσων προστασίας. Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, μετατράπηκε από την ΟΕΝΓΕ σε ημέρα υπεράσπισης της Δημόσιας Υγείας με προμετωπίδα τα αιτήματα για:

· Μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών, νοσηλευτών και λοιπών υγειονομικών.

· Πλήρης επίταξη άνευ όρων κλινών, κλινικών, κρεβατιών ΜΕΘ, εξοπλισμού εργαστηρίων και του προσωπικού του ιδιωτικού τομέα περίθαλψης και ένταξή του στο κρατικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

· ΜΑΠ – Μέσα Ατομικής Προστασίας για όλους τους υγειονομικούς.

Τα ίδια κανάλια που κυριολεκτικά έθαψαν τη συνέντευξη της Ομοσπονδίας των Νοσοκομειακών Γιατρών την Τετάρτη που πέρασε, σήμερα θυμήθηκαν τους γιατρούς.

Όχι, δεν συγκινήθηκαν από τα αιτήματά τους. Ούτε από τις αποκαλύψεις και τις καταγγελίες τους για το προσωπικό που λείπει και τα μέσα προστασίας που έρχονται με το σταγονόμετρο.

Σήμερα τα κανάλια ουρλιάζουν γιατί ανακάλυψαν ότι οι γιατροί δεν ήρωες αλλά ανεύθυνοι αφού πήραν μέρος στις διαμαρτυρίες. Ορισμένοι συνωστίστηκαν κιόλας, όταν η αστυνομία επιχείρησε να μπει στον Ευαγγελισμό και δεν κράτησαν τα μέτρα ασφαλείας που κρατά συνήθως ο κ. Χαρδαλιάς στις σέλφι και στις συσκέψεις με τους τοπικούς παράγοντες.

Η αστυνομία επιχείρησε να μπει στον Ευαγγελισμό για να συλλάβει (;) τους γιατρούς που κρατώντας όλα τα μέτρα ασφαλείας είχαν συγκεντρωθεί στο προαύλιο για την ημέρα πανελλαδικής δράσης για τη Δημόσια Υγεία. Ίσως πάλι ήθελε να διευκρινήσει αν έστειλαν SMS για να κατέβουν στο προαύλιο.

Η πρωτοφανής και προκλητική αυτή ενέργεια ακυρώθηκε από τις διαμαρτυρίες των υγειονομικών.

Τα ΜΜΕ σήμερα δεν θα μιλήσουν ούτε για την ημέρα δράσης, ούτε για την πρωτοφανή εισβολή της Αστυνομίας.

Θα μιλήσουν για τον …συνωστισμό των γιατρών στη συγκεκριμένη διαμαρτυρία.

Ίσως κάποια άλλη μέρα, παρουσιάσουν εκστασιασμένα μια νέα πρωτοβουλία της πρωθυπουργικής συζύγου για …χειροκρότημα. Το πρωί εισβολή της αστυνομίας στα νοσοκομεία, το βράδυ χειροκρότημα.

Ευχαριστούμε για το επιλεκτικό ενδιαφέρον τους για το τι κάνουν και λένε οι γιατροί, αλλά, με αφορμή και τα 11+21 εκατομμύρια που σκόρπισε απλόχερα η κυβέρνηση στα ΜΜΕ για την πανδημία, τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι που διαστρέφουν την αλήθεια ας θυμηθούν – και ας εφαρμόσουν- το στιχάκι που λένε τα παιδάκια στους παιδικούς σταθμούς:

Όταν τρώμε δεν μιλάμε και το πιάτο μας κοιτάμε.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Δεν επηρεάζεται η Space Hellas

Newsteam 0 Comments

Ο όμιλος Space Hellas εκτιμά ότι στην παρούσα φάση δεν υπάρχει σημαντική επίπτωση στα θεμελιώδη μεγέθη της καθώς και στην χρηματοοικονομική της κατάσταση.

Ειδικότερα το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητας του ομίλου διενεργείται με μεγάλου και μεσαίου μεγέθους πελάτες που δραστηριοποιούνται σε κλάδους με διαφορετική, ως προς τη ζήτηση προϊόντων πληροφορικής και εξοπλισμού δικτύων, πιθανή επίπτωση από τον Covid-19, λαμβάνοντας υπόψη ότι λόγω της διαμορφούμενης κατάστασης οι τεχνολογικές ανάγκες για επικοινωνία και διαλειτουργικότητα έχουν αντιθέτως αυξηθεί.

Διάβασε το »

To επενδυτικό πρόγραμμα του Δρομέα

Newsteam 0 Comments

Η Δρομέας έχει σχεδιάσει  προς υλοποίηση επενδυτικό σχέδιο ύψους περίπου 1,5 εκατ. ευρώ για την προσθήκη μηχανολογικού εξοπλισμού που θα προσθέσει, ταχύτητα, ευελιξία και δυνατότητα παραγωγής νέων σύγχρονων προϊόντων που απαιτεί η αγορά, πέραν των ετησίων δαπανών για τη διατήρηση και εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος εξοπλισμού.

Διάβασε το »

Οι επιπτώσεις από τον Covid – 19

Newsteam 0 Comments

HProfileαναφορικά με τον Covid-19 υπογραμμίζει για φέτος ότι θα επηρεασθούν αναπόφευκτα τα έσοδα και τα αποτελέσματα του Ομίλου, λόγω της έντασης, της διάρκειας του φαινομένου και της έλλειψης ρευστότητας που επικρατεί στην αγορά και της διαφαινόμενης παγκόσμιας ύφεσης για το 2020, συνεπεία της πανδημίας , και η οποία οδηγεί μεγάλο μέρος της ευρείας πελατειακής βάσης στην οποία απευθύνεται ο Όμιλος σε αναστολή επενδυτικών σχεδίων και στην αναβολή εκσυγχρονιστικών προγραμμάτων.

Διάβασε το »

Μια βουβή αγωνία

Newsteam 0 Comments

Σταματήστε την γκρίνια, μην κάνετε κριτική εν μέσω υγειονομικής κρίσης, υποχρεωμένοι είστε να κάνετε το καθήκον σας, κάνετε λειτούργημα… Φράσεις που μπούχτησα να διαβάζω κάθε μέρα στα social, τυπικά γραμμένες από ανθρώπους καλά χουχουλιασμένους στο σπίτι τους, πιθανά αφού εξάντλησαν όλες τις σειρές του netflix, που φέρουν ίσως βαρέως ότι πρέπει να πάνε super-market με 4 ζευγάρια γάντια, 2 μάσκες και μισό λίτρο αντισηπτικό. Φράσεις που με εκνευρίζουν.

Στις 7 του Απρίλη οι γιατροί του ΕΣΥ ζητούν να ενώσουμε τις φωνές μας – ναι, να γκρινιάξουμε – για την προστασία την δική τους και την δική μας, όλων των πολιτών.  Γιατί αυτοί που είναι στην πρώτη γραμμή κινδυνεύουν για όλους μας. Και αν δεν τους προστατεύσουμε δεν θα έχουμε κανέναν να προστατεύσει εμάς τους ίδιους. Γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, καθαριστές, όλοι όσοι συνεισφέρουν στην λειτουργία των νοσοκομείων μας δεν θέλουν χειροκρότημα, ούτε ονειρεύονται τιμητικές πλακέτες: θέλουν να μπορούν να κάνουν την δουλειά τους με ασφάλεια για τους ίδιους, τις οικογένειές τους και τους ασθενείς τους. Εμείς θα είμαστε στο πλευρό τους.

Κι αν στο ΕΣΥ κάποιοι μπορούν ακόμα να γκρινιάξουν και πολύ καλά κάνουν, παρά τις ενστάσεις των δαχτύλων που κινούνται από απόσταση ασφαλείας, υπάρχει κι ένας βουβός πόνος, μια άφωνη αγωνία διάχυτη στην ιδιωτική Πρωτοβάθμια Υγεία. Είναι ένας ψίθυρος πικρός, ανθρώπων που παλεύουν για την υγεία των άλλων, χωρίς τα δέοντα μέτρα ατομικής προστασίας είτε γιατί αδυνατούν να τα προμηθευτούν οι ίδιοι, είτε γιατί ο εργοδότης – και είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις, ω τόσες πολλές! – απλά δεν τα παρέχει γιατί σιγά μωρέ, μην γίνεστε μυγιάγγιχτοι και αν δεν θες μην έρθεις, θα βρούμε άλλον. Είναι ένας ψίθυρος με φόβο, αν θα υπάρξει αύριο στην δουλειά, αν θα βγουν τα έξοδα αν κάτι σου συμβεί. Είναι ένας ψίθυρος με πίκρα, γιατί κανείς δεν θα σε καταλάβει – γιατρός είσαι, τι ανάγκη έχεις; – ούτε και θα σε συμπονέσει. Για κάποιον αδιόρατο λόγο τα δικά σου διαβάσματα, τα ξενύχτια, οι αγωνίες σου σε καθιστούν παρία, το ζεις όλο αυτό μόνος στην σκοτεινή σου γωνίτσα.

Για τον Γιάννη που κόλλησε εξετάζοντας ατέλειωτες σειρές ανθρώπων σε ανάγκη, για τον Κώστα που φοβάται να διαμαρτυρηθεί ανοιχτά ο ίδιος, για τον Γιώργο που σκέφτεται αν θα έχει να ψωνίσει στο S/M για τα παιδιά του μεθαύριο, για όλους μας, θα φωνάξω εγώ, ο ήδη χαρακτηρισμένος, ο γνωστός γκρινιάρης, ο αγενής φωνακλάς. Γιατί τους νοιάζομαι σαν αδερφούς, γιατί ξέρω τον πόνο, τον φόβο και την αγωνία τους.

Να προσέχετε αδέρφια, και να είστε σιδερένιοι!

Antapocrisis

Διάβασε το »

Πολιτική πατώντας σε πτώματα

Newsteam 0 Comments

Η ανάρτηση μέλους του ΣΥΡΙΖΑ που μετρά τους νεκρούς περιμένοντας να ισοφαριστούν οι απώλειες από το Μάτι για να αρχίσει να αποκαλεί δολοφόνο τον Μητσοτάκη, είναι τοξική και λερώνει. Ας μην μας διαφεύγει όμως ότι η πολιτική που πατά στον αριθμό των πτωμάτων, ούτε ξένη είναι, ούτε πρωτόγνωρη, για όσους δεν ιεραρχούν ως πρώτη πολιτική προτεραιότητα τον άνθρωπο και τη ζωή, και όχι τα κέρδη και τα μνημόνια. Και αυτό αφορά και τις δύο πλευρές.

Όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ επισήμως αποστασιοποιήθηκε, με την επίσημη γραμμή του κόμματος μέσα από τις τοποθετήσεις Τσίπρα και Ξανθού να αναδύουν άρωμα συναίνεσης, η τοξικότητα τέτοιων τοποθετήσεων είναι μαζικό φαινόμενο. Η αντιπολίτευση περιμένει από την κυβέρνηση να αποτύχει. Και το ανάποδο. Δεν αφορά φυσικά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντίστοιχες τοξικές τοποθετήσεις υπήρχαν από οπαδούς και μέλη της ΝΔ στο Μάτι. Συμψηφισμοί και συγκρίσεις ήταν τόσο διαδεδομένοι ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ που δημοσιογράφοι μετρούσαν φέρετρο το φέρετρο, για να πανηγυρίσουν την νίκη των δικών τους ή την ήττα των αντιπάλων.

Ποια αξία νομιμοποιεί το να χαίρεσαι από τον θάνατο; Και μάλιστα από τον θάνατο απλών άγνωστων συνανθρώπων σου, όχι εχθρών, τυράννων ή βασανιστών;

Δεν είναι μόνο ο τυφλός κομματισμός ή η προσδοκία κομματικών κερδών πάνω σε ερείπια και τάφους. Είναι και η αίσθηση ότι σε μια κοινωνία που πολιτικά υποτάσσεται χωρίς δεύτερη κουβέντα στις ορέξεις της αγοράς, η πολιτική στράτευση, σε τελική ανάλυση, δεν αφορά την υπεράσπιση κάποιων ιδεών, αλλά την εναλλαγή ενός πολιτικού δυναμικού σε θέσεις εξουσίας. Πράγματι, αν λίγο ή πολύ, όσοι κυβέρνησαν ακολούθησαν παρόμοια πολιτική, σε τι να διαφοροποιηθούν από τον εχθρό, αν όχι στην θλιβερή καταμέτρηση απωλειών;

Πολιτική πάνω σε πτώματα δεν κάνουν μόνο οι θλιβεροί της αντιπολίτευσης που μετρούν τους νεκρούς περιμένοντας ισοφάριση. Κάνουν και οι θλιβεροί της κυβέρνησης που βρήκαν ώρα να κεφαλαιοποιήσουν την υπεροχή Μητσοτάκη, θεωρώντας ότι τα ανθρώπινα κέρδη από τις χαμηλές απώλειες πρέπει να γίνουν πολιτικά κέρδη για την παράταξή τους. Βγήκαν λοιπόν συντεταγμένα και με άνωθεν σχεδιασμό, (ας μην γελιόμαστε για την ομοβροντία δημοσιευμάτων), να ρίξουν την ιδέα για πρόωρες εκλογές. Στο σενάριο της καλής εξέλιξης της επιδημίας, οι πρόωρες εκλογές προφανώς θα τελειώσουν τον Τσίπρα.

Το επιχείρημα είναι εξίσου χυδαίο, με αυτό των πωρωμένων οπαδών εκατέρωθεν: Αφού το δημοσκοπικό προβάδισμα εκτοξεύεται όσο ο αριθμός των νεκρών παραμένει χαμηλός, ας χρησιμοποιήσουμε την πανδημία προς κομματικό όφελος. Θανατοπολιτική από την ανάποδη, σε μια συγκυρία μάλιστα που ουδείς γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί η υγειονομική μάχη στον κόσμο και στη χώρα, τουλάχιστον στη δεύτερή της φάση, μετά το φθινόπωρο. Που δεν έχει ίχνος της τόσο διαφημιζόμενης εθνικά υπεύθυνης, ωφέλιμης, ενωτικής, εμπνευσμένης, αποφασιστικής, θαρραλέας, σοφής, μελετημένης, περίπου θεϊκής ηγεσίας που αποδίδεται στον Μητσοτάκη από τα αδέκαστα ΜΜΕ.

Η παράταξη Μητσοτάκη, ευνοούμενη εμμέσως από την μέχρι τώρα (και μακάρι και στο μέλλον) θετική εξέλιξη της πανδημίας στη χώρα, σκέφτεται να το εξαργυρώσει μικροκομματικά. Η παράταξη Τσίπρα, απεύχεται τη συγκεκριμένη εξαργύρωση, ενώ οι πελταστές της, είτε αναμένουν η επιδημία να ξεφύγει, είτε προσδοκούν γραμμή άμυνας στην κατακραυγή από το πρωτοφανές εργασιακό και οικονομικό σφαγείο που θα ακολουθήσει.

Πόσο όμοιοι είναι στα αλήθεια οι επίσημοι κομματικοί σχεδιασμοί και οι καθωσπρέπει υπολογισμοί, με τις ασχήμιες των οπαδών τους!

Και πόσο διαφορετική είναι η πολιτική που βάζει σε πρώτη θέση, ανεξαρτήτως σκοπιμοτήτων, προσωρινών ή απώτερων κερδών και συσχετισμών, την κοινωνία, τον άνθρωπο, τη Δημόσια Υγεία.

Γιατί η πραγματική διαχωριστική γραμμή δεν είναι μέσα στις νοσηρές αντεγκλήσεις του διαδικτύου με το τοξικό και σάπιο κλίμα των κομματικών αψιμαχιών. Η διαχωριστική γραμμή ορίζεται από την πολιτική που θεωρεί ότι για να σωθούν οι ανθρώπινες ζωές, χρειάζεται πρόληψη (άρα κλείσιμο της αγοράς και περιοριστικά μέτρα), αλλά και αντιμετώπιση (άρα στήριξη του ΕΣΥ). Και ζητά να λογαριαστεί με την διακομματική πολιτική που αποδυνάμωσε απελπιστικά το δημόσιο σύστημα υγείας. Γιατί μόνο ο θάνατος αυτής της πολιτικής μπορεί να εξασφαλίσει την ζωή και την υγεία της κοινωνίας. Στόχος πολύ σημαντικότερος από το ονοματεπώνυμο του ενοίκου του Μαξίμου.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Μαύρο δάκρυ στα ποτά και τα ξενύχτια

Newsteam 0 Comments

Κλαίνε στην βιομηχανία ποτών καθώς τα  αναψυκτικά, τα κρασιά ή τα ποτά, η on trade αγορά (μπαρ, εστιατόρια, ξενοδοχεία) που είναι κλειστή αντιπροσωπεύει ποσοστά πωλήσεων που ξεκινούν από το 50% και φτάνουν στο 80% ανάλογα το προϊόν.

Μάλιστα η εκτιμώμενη κάθετη πτώση των εισοδημάτων των νοικοκυριών αναμένεται να κτυπήσει και τη ζήτηση από τα λεγόμενα off trade σημεία, τα σούπερ μάρκετ, τη μικρή λιανική κτλ.

Διάβασε το »

Μην στοκάρετε μακαρόνια, φθάνουν για όλους…

Newsteam 0 Comments

Όπως αναφέρουν στη στήλη στελέχη της βιομηχανίας ζυμαρικών μπορεί η ζήτηση να είναι αυξημένη λόγω κορονοϊού, όμως η παραγωγή είναι υπερ-αρκετή για καλύψει τις ανάγκες του κοινού.

Εξάλλου, όπως μου εξηγούσαν, οι εταιρείες είχαν ζήσει αντίστοιχα σκηνικά και το 2015, με την επιβολή των capital controls και ούτε τότε αντιμετώπισαν κάποιο πρόβλημα.

Οπότε, τα στελέχη τους συνιστούν στο κοινό να μην «στοκάρει» μακαρόνια, μια και δεν υπάρχει κίνδυνος ελλείψεων.

Διάβασε το »

Γιατί απαιτούνται 2 εβδομάδες να έρθουν τα ψώνια…

Newsteam 0 Comments

Ελάχιστη παραγγελία 260 ευρώ ζητούν οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ για να φέρουν τα προϊόντα τους στις κατοικίες αυθημερόν.

Διαφορετικά απαιτείται τουλάχιστον 14-15 μέρες. Αυτό συμβαίνει διότι  στην αγορά δεν υπάρχουν αρκετά  ειδικά βανάκια-ψυγεία για να μεταφερθούν οι παραγγελίες και έτσι, όσο κόσμο και αν προσλάβουν, η δουλειά δεν μπορεί να βγει.

Μάλιστα, ακόμα και αν ήθελαν να αγοράσουν ή να νοικιάσουν επιπλέον οχήματα, αυτό δεν είναι εφικτό, καθώς δεν γίνονται αρκετές ταξινομήσεις και δεν έχει νόημα τα βανάκια να έρθουν σε 3 ή 4 μήνες από σήμερα.

Διάβασε το »

Η ώρα του Τσέρνομπιλ για τον Τραμπ: Οι ΗΠΑ ίσως πάψουν να είναι η απόλυτη υπερδύναμη στον κόσμο και να μην επανέλθουν

Newsteam 0 Comments

Οι ΗΠΑ ίσως και να φτάνουν στο δικό τους Τσέρνομπιλ, καθώς αποτυγχάνουν να ηγηθούν στη μάχη κατά της επιδημίας του κορωνοϊού. Όπως συνέβη και με το πυρηνικό ατύχημα στη Σοβιετική Ένωση το 1986, η κατακλυσμιαία καταστροφή εκθέτει συστημικές αποτυχίες που έχουν ήδη αποδυναμώσει την αμερικανική ηγεμονία στον πλανήτη. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της πανδημίας, κανείς δεν αναζητά σήμερα μία λύση την κρίση από την Ουάσινγκτον.

Η πτώση της αμερικανικής επιρροής έγινε ορατή αυτήν την εβδομάδα στις τηλεδιασκέψεις των ηγετών του πλανήτη, στις οποίες η διπλωματική στρατηγική των ΗΠΑ αναλώθηκε σε μία αποτυχημένη προσπάθεια να πείσουν τους υπόλοιπους να υπογράψουν ένα κοινό ανακοινωθέν που αναφερόταν στον ιό της Wuhan, πράγμα που αποτελούσε μέρος μίας καμπάνιας ενοχοποίησης της Κίνας για την επιδημία του κορωνοϊού. Η δαιμονοποίηση των άλλων ως αντιπερισπασμός για τις προσωπικές του αποτυχίες αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής τακτικής του Τραμπ. Ο ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής του Άρκανσας, Τομ Κότον, δήλωσε στο ίδιο μοτίβο ότι η Κίνα εξαπέλυσε αυτήν την επιδημία στον κόσμο και η Κίνα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις ευθύνες.

Η αποτυχία των ΗΠΑ εκτείνεται όμως πέρα από το τοξικό πολιτικό στυλ του Τραμπ: η αμερικανική κυριαρχία στον πλανήτη από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει τις ρίζες της στην μοναδική ικανότητα των ΗΠΑ να διασφαλίζουν τα συμφέροντά τους μέσω της πειθούς ή της απειλής ή της χρήσης βίας. Όμως η αποτυχία της Ουάσινγκτον να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στον Covid-19 καταδεικνύει ότι αυτό δεν ισχύει πλέον και αποκρυσταλλώνεται η αντίληψη ότι αυτή ακριβώς η αμερικανική ικανότητα εξανεμίζεται. Αυτή η αλλαγή στάσης είναι σημαντική, καθώς οι υπερδυνάμεις, όπως η Βρετανική Αυτοκρατορία παλιότερα, η Σοβιετική Ένωση στο πρόσφατο παρελθόν και οι ΗΠΑ σήμερα, στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό και σε μία ορισμένη μπλόφα. Δεν τις παίρνει να θέτουν υπό αμφισβήτηση το προφίλ της απόλυτης υπερδύναμης πολύ συχνά, καθώς δεν μπορούν να εμφανίζονται ως ηττημένες: η μεγαλοποιημένη εικόνα της βρετανικής ισχύος κατέρρευσε παταγωδώς μετά την κρίση του Σουέζ το 1956 και το ίδιο συνέβη και με τη Σοβιετική Ένωση στην περίπτωση του πολέμου του Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.

Η κρίση του κορωνοϊού είναι το αντίστοιχο της κρίσης του Σουέζ και του Αφγανιστάν για την Αμερική του Τραμπ. Στην πραγματικότητα, οι κρίσεις αυτές φαίνονται μικρές μπροστά στην κρίση του κορωνοϊού, η οποία θα έχει πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις, καθώς κάθε χώρα του πλανήτη είναι ένα πιθανό θύμα της κρίσης αυτής και αισθάνεται την απειλή. Μπροστά σε αυτήν την πραγματικά μεγάλη κρίση, η αποτυχία της κυβέρνησης του Τραμπ να διοικήσει να υπευθυνότητα, αποδεικνύεται εξαιρετικά επιζήμια για την θέση των ΗΠΑ στον πλανήτη.

Η πτώση των ΗΠΑ συνήθως αντιμετωπίζεται ως το αντίστοιχο αποτέλεσμα της ανόδου της Κίνας – και η Κίνα έχει πράγματι, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, επιτύχει να ελέγξει την επιδημία στο έδαφός της. Οι Κινέζοι είναι αυτοί που στέλνουν αναπνευστήρες και ιατρικό προσωπικό στην Ιταλία καθώς και μάσκες στην Αφρική. Οι Ιταλοί σημειώνουν ότι οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. αγνόησαν στο σύνολό τους την απελπισμένη έκκληση της Ιταλίας για ιατρικό εξοπλισμό και ότι η Κίνα ήταν η μόνη χώρα που ανταποκρίθηκε. Μέσω μίας κινεζικής φιλανθρωπικής δράσης στάλθηκαν 300.000 μάσκες στο Βέλγιο μέσα σε ένα κοντέινερ που έγραφε απ’ έξω το σύνθημα Ισχύς εν τη ενώσει στα γαλλικά, τα φλαμανδικά και τα κινέζικα.

Τέτοιες πρακτικές άσκησης ελαφράς επιρροής, ίσως έχουν περιορισμένα αποτελέσματα μέχρι η κρίση αυτή να τελειώσει, όμως είναι πιθανό να έχουν μακροχρόνια αποτελέσματα. Πάντως, όσο διαρκεί η κρίση, το μήνυμα που εκπέμπεται προς τα έξω είναι ότι η Κίνα μπορεί να παρέχει απαραίτητο εξοπλισμό και τεχνογνωσία και ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν. Αυτές οι αλλαγές στην αντίληψη των πραγμάτων δεν εξαφανίζονται εν μία νυκτί.

Οι προφητείες που ήθελαν τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε κατάσταση παρακμής έχουν υπάρξει πάμπολλες ακόμη και από την εποχή που οι ΗΠΑ αναδείχθηκαν ως η παγκόσμια υπερδύναμη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κι όμως η προαναγγελθείσα πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας αναβαλλόταν συνεχώς ή έβλεπε τις άλλες μεγάλες δυνάμεις να παρακμάζουν με μεγαλύτερη ταχύτητα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Σοβιετική Ένωση. Οι επικριτές των θεωριών που θέλουν τις ΗΠΑ να βρίσκονται σε πτωτική πορεία επισημαίνουν ότι, ενώ οι ΗΠΑ δεν κυριαρχούν πλέον στην παγκόσμια οικονομία στο βαθμό που το έκαναν παλιότερα, έχουν ακόμη 800 στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο και έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό 748 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όμως η αδυναμία του αμερικανικού στρατού να αξιοποιήσει την τεχνολογική του υπεροχή για να κερδίσει τους πολέμους στη Σομαλία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ έχει καταδείξει πόσο λίγο απέδωσαν οι γιγαντιαίες στρατιωτικές δαπάνες.

O Τραμπ δεν ξεκίνησε νέους πολέμους παρά την επιθετική ρητορική του, όμως έχει αξιοποιήσει την δύναμη του αμερικανικού Υπουργείου Οικονομικών περισσότερο από αυτήν του Πενταγώνου. Μέσω της επιβολής ασφυκτικών οικονομικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν και της απειλής για οικονομικό πόλεμο σε άλλες χώρες, έχει καταστήσει εμφανή το βαθμό του αμερικανικού ελέγχου στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Όμως τα παραπάνω επιχειρήματα σχετικά με την άνοδο ή την πτώση των ΗΠΑ ως οικονομικής και στρατιωτικής δύναμης παραβλέπουν ένα σημαντικό σημείο που κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται προφανές. Η πραγματική πτώση των ΗΠΑ ως παγκόσμιας υπερδύναμης, όπως αυτή αποτυπώνεται παραδειγματικά στην κρίση του κορωνοϊού, δεν έχει τόσο να κάνει με τα όπλα ή το χρήμα, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά έχει πολύ μεγαλύτερη σχέση με τον ίδιο τον Τραμπ, που αποτελεί τόσο σύμπτωμα όσο και αιτία της αμερικανικής παρακμής.

Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ δεν είναι πια μία χώρα που ο υπόλοιπος κόσμος θέλει να μιμηθεί, και εάν το κάνουν, οι μιμητές τείνουν συνήθως να είναι αυταρχικοί και εθνικιστές δημαγωγοί ή δικτάτορες. Ο θαυμασμός τους είναι καλοδεχούμενος για τις ΗΠΑ: παρατηρήστε τον εναγκαλισμό του Τραμπ με τον Ινδό εθνικιστή πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι και την προσπάθεια του να καλλιεργήσει μία νέα γενιά αυταρχικών ηγετών, όπως ο Κιμ στη Βόρεια Κορέα και ο Διάδοχος του Στέμματος Μοχάμεντ στη Σαουδική Αραβία.

Τόσο οι δημοκρατικοί όσο και οι απολυταρχικοί κυβερνώντες θα ενισχυθούν, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, από την πανδημία, καθώς σε καιρούς οξείας κρίσης οι άνθρωποι θέλουν να βλέπουν τις κυβερνήσεις τους ως σωτήρες που ξέρουν τι να κάνουν.

Όμως, δημαγωγοί όπως ο Τραμπ και οι αντίστοιχοι με αυτόν ανά τον κόσμο, σπανίως αποδεικνύονται ικανοί να διαχειριστούν μία πραγματική κρίση, καθώς έχουν ανέλθει στην εξουσία εκμεταλλευόμενοι τα εθνικά και ακραία αισθήματα μίσους, μετατρέποντας τους πολιτικούς τους αντιπάλους σε αποδιοπομπαίους τράγους και μεγενθύνοντας τα δικά τους μυθικά επιτεύγματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του παραπάνω φαινομένου είναι ο ακροδεξιός πρόεδρος της Βραζιλίας, Μπολσονάρο, που κατηγορεί τους πολιτικούς αντιπάλους του και τα μήντια ότι εξαπατούν τους Βραζιλιάνους σχετικά με τους κινδύνους του κορωνοϊού. Η ολιγωρία της κυβέρνησης ως προς την εφαρμογή οποιουδήποτε περιοριστικού της κυκλοφορίας μέτρου είναι τέτοια, ώστε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σε τρεις τουλάχιστον φτωχογειτονιές οι μόνοι που ανακοίνωσαν και επέβαλαν απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις 8 το βράδυ ήταν τα τοπικά καρτέλ των ναρκωτικών (σ.μτφ. Το άρθρο γράφτηκε πριν το φιλικό πραξικόπημα του στρατού στις 4/4/2020).

O Τραμπ πάντα διέπρεπε στο να εκμεταλλεύεται και να παροξύνει τους διαχωρισμούς εντός της αμερικανικής κοινωνίας, παρέχοντας απλοϊκές λύσεις σε φαντασιακές κρίσεις, όπως ήταν το χτίσιμο του περίφημου τείχους, προκειμένου να σταματήσει η είσοδος μεταναστών από την Κεντρική Αμερική στις ΗΠΑ. Τώρα όμως που βρίσκεται αντιμέτωπος με μία πραγματική κρίση ποντάρει στο ότι αυτή θα είναι σύντομη σε διάρκεια και λιγότερο οξεία από όσο εκτιμούν οι ειδικοί. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την δημοτικότητά του να αυξάνεται, πιθανότατα επειδή οι φοβισμένοι άνθρωποι προτιμούν να ακούν καλά νέα, παρά δυσάρεστα. Μέχρι στιγμής, οι χειρότερες εξάρσεις του ιού έχουν εντοπιστεί στη Νέα Υόρκη, τη Βοστόνη και άλλες πόλεις, στις οποίες ο Τραμπ δεν είχε ποτέ πολλούς υποστηρικτές. Εάν όμως ο ιός εξαπλωθεί με την ίδια δριμύτητα στο Τέξας και στη Φλόριντα, τότε η αφοσίωση ακόμη και του πυρήνα των υποστηρικτών του Τραμπ ίσως να εξανεμιστεί.

Ο λόγος που οι ΗΠΑ είναι πιο αδύναμες ως χώρα είναι επειδή σε επίπεδο κατεστημένου έχουν διαιρεθεί και αυτοί οι διχασμοί θα βαθαίνουν όσο ο Τραμπ βρίσκεται στην εξουσία. Μέχρι στιγμής, έχει αποφύγει την πρόκληση σοβαρών διεθνών κρίσεων και οι κακοί του χειρισμοί στην επιδημία του κορωνοϊού δείχνουν ότι σοφά δεν το έπραξε. Πολώνει μία ήδη διχασμένη κοινωνία και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της παρακμής των ΗΠΑ.

Πηγή: Counterpunch

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Η μετάλλαξη της Ακροδεξιάς στην Βραζιλία

Newsteam 0 Comments

Ο Πρόεδρος Μπολσονάρο, περιβάλλεται από ενεργό  στρατιωτικό πολιτικό προσωπικό, ο καθένας  πιο αντιδραστικός από το άλλο. Είναι, εν πάση περιπτώσει, οι συγκεκριμένοι στρατηγοί, ενημερωμένοι για το τι συμβαίνει με την πανδημία  στον πλανήτη και συνειδητοποίησαν την  παράλογη πολιτική  που ασκεί η προεδρία. Η συνέχιση της σημερινής εικόνας  στην Βραζιλία πήρε τις τελευταίες μέρες χαρακτηριστικά τραγωδίας.

Η υπόκλιση μας στον Θεό θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον κορωνοϊό.

Εμείς οι Βραζιλιάνοι έχουμε ισχυρό DNA, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τον κορωνοϊό.

Οι παραπάνω φράσεις είναι δυο  από τα καθημερινά μαργαριτάρια του Μπολσονάρο και την ιδιότυπη λογική του στην καταπολέμηση της πανδημίας.

Καθώς ήταν προφανές ότι κανείς μόνος δεν είναι ικανός να δώσει συμβουλές και προειδοποιήσεις για να σταματήσει το χέρι ενός απίστευτου Μπολσονάρο, οι στρατιωτικοί του πραιτοριανοί αποφάσισαν ότι ο Walter Braga Netto, ο ενεργός στρατηγός, (αυτό είναι ένα τυπικό παράδοξο της κυβέρνησης) που χρεώνεται  στο γραφείο της Προεδρίας, να οριστεί συντονιστής των δράσεων για την καταπολέμηση του κορωνοϊού.

Η απόφαση αυτή πήρε σάρκα  και οστά σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες το Σάββατο 4 Απρίλη.

Σε πραγματικούς πολιτικούς όρους, αυτό σημαίνει ότι θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των αποφάσεων που πρέπει να γίνουν σχετικά με την πανδημία υποβιβάζοντας τον Μπολσονάρο σε καθημερινές ελεγχόμενες εκρήξεις της πολιτικής  ανισορροπίας που τον καταλαμβάνει.

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, αναφέρθηκε επισήμως ότι σε μία εβδομάδα ο αριθμός των θανάτων αυξήθηκε κατά 290%.

Επαναλήφθηκε  επίσης ότι ο επίσημος αριθμός μολυσμένων είναι 9.056. Το νούμερο αυτό πρέπει να προσεγγιστεί με προσοχή γιατί  λείπουν τα αποτελέσματα άλλων 32.000 ελέγχων  που πραγματοποιήθηκαν.

Το πιο εκπληκτικό και ανησυχητικό στη Βραζιλία είναι η απόλυτη, ασταθής και ανεύθυνη συμπεριφορά του Μπολσονάρο κατά τις δύο τελευταίες εβδομάδες, ακριβώς η περίοδος κατά την οποία η πανδημία προχώρησε έντονα και ταχύτατα.

Σαν να μην συνέβαινε τίποτα έκτακτο (το βράδυ της Παρασκευής 3 Απρίλη, ο επίσημος αριθμός θανάτων  έφτασε τους 359, με την προειδοποίηση ότι υπήρχαν πολλές εκκρεμότητες από ελέγχους που περιμένουν τα αποτελέσματα), ο Μπολσονάρο παρέμενε  σταθερός στην άποψη να συνεχίσει τον πόλεμο κατά του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας,  αλλά και εναντίον όλων και όσων υπερασπίζονται ότι καθορίζουν οι γιατροί, δηλαδή την  απομόνωση και την αναστολή μιας πολύ ευρείας σειράς δραστηριοτήτων των πολιτών, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες.

Συνέχιζε  να παροτρύνει τον πληθυσμό να βγει στους δρόμους και την περασμένη Παρασκευή 4 Απρίλη,  είπε δημόσια ότι είχε ένα προεδρικό διάταγμα έτοιμο ώστε να τερματίσει την καραντίνα  σε όλη την επικράτεια ενώ δήλωσε  ότι αξιολογεί τη δυνατότητα να φέρει στρατεύματα στους δρόμους εάν δεν γίνει σεβαστό ένα τέτοιο διάταγμα.

Απομονωμένος στον λαβύρινθο του, ο παθιασμένος ακροδεξιός  πρόεδρος έχει την ισχυρή υποστήριξη του ενός από τους τρεις γιους του,  που συμμετέχει   δυναμικά στην πολιτική. Ο Κάρλος είναι δημοτικός σύμβουλος στο Ρίο αλλά καταλαμβάνει γραφείο στο προεδρικό μέγαρο. Ο Κάρλος εισηγήθηκε την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρώτευσα του Ισραήλ, ενώ δηλώνει θαυμαστής της Μοσσάντ.

Από το τρία παιδιά του, είναι το πιο πολιτικά επικίνδυνο. Με αγάπη, ο πρόεδρος, ο πατέρας  του τον αποκαλεί δημόσια ο πίτμπουλ μου. Αυτός είναι ο εντολοδόχος του γραφείου μίσους που καθοδηγεί τον πατέρα του.  Ορκισμένος αντικομμουνιστής, ρατσιστής,  έχει ως πολιτικό παράδειγμα τον Αουγκούστο Πινοσέτ.

Ένα είναι σίγουρο,  ότι στην πολύπαθη Λατινική Αμερική έχουμε σε εξέλιξη ένα ιδιότυπο πραξικόπημα . Θέλει να διατηρήσει τον εκλεκτό των στρατηγών πρόεδρο, ενώ ταυτόχρονα θέλει να περιορίσει την ανόητη  αντιμετώπιση της επιδημίας του κορωνοϊού που ο ίδιος προβάλλει. Το κυριότερο, το πραξικόπημα θέλει να προλάβει την διογκούμενη αντίδραση των λαϊκών στρωμάτων, του συνόλου του προοδευτικό κόσμου, του συνόλου της αριστεράς, που δεν θα αρκεστεί στην εκδίωξη του Μπολσοναρο. Θα παλέψει για  ριζικές κοινωνικές , πολιτικές , οικονομικές, γεωπολιτικές αλλαγές προς όφελος του κόσμου της εργασίας.

Αυτό τρέμουν οι στρατηγοί της Βραζιλίας και η ολιγαρχία της. Οι πραξικοπηματίες διατηρούν τον Μπολσονάρο πολιτικά βαλσαμωμένο προς το παρόν. Θα διαφανεί στο άμεσο μέλλον εάν ο ακροδεξιός  ιός που μετέδωσε η πολιτική του Μπολσονάρο σε ένα ποσοστό της βραζιλιάνικης κοινωνίας θα αντιμετωπιστεί με επιτυχία  η εάν η μετάλλαξη του ιού από τον Στρατηγό Walter Braga Netto θα ξεγελάσει τον βραζιλιάνικο λαό. Η ακραία φτώχεια, η απόλυτη περιθωριοποίηση των ταπεινών της Βραζιλίας, κτύπησε πολύ πριν την Βραζιλία από τον κορωνοϊό, με αμέτρητα και μη καταγεγραμμένα θύματα. Η πολιτική επιστήμη σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να αντικατασταθεί από την ιατρική.

Πηγή: Αριστερό Ρεύμα

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ιο-ευρωομόλογα και ιο-ευρωμνημόνιο (Μέρος Β)

Newsteam 0 Comments

Μηχανισμοί του χρέους

Η αδράνεια των εθνικών κυβερνήσεων δεν είναι συμπτωματική, αλλ’ αντίθετα αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο έχουν δομηθεί και λειτουργούν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη. Για να πάρουν μέτρα οι κυβερνήσεις χρειάζονται πόρους. Σχηματικά, στο βαθμό που δεν έχουν δική τους παραγωγική δραστηριότητα, τα σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη βρίσκουν πόρους με δύο τρόπους, φορολογούν ή δανείζονται. Τρίτος τρόπος δεν υπάρχει. Μέσα στην ύφεση που έχει ήδη ξεκινήσει η φορολόγηση της οικονομικής δραστηριότητας θα ήταν καταστροφική, ενώ η φορολόγηση του πλούτου είναι αδιανόητη για τις ολιγαρχικές μας κυβερνήσεις.  Απομένει λοιπόν ο δανεισμός. Οι κυβερνήσεις που δεν φορολογούν τους πλούσιους δανείζονται απ’ αυτούς, και γι’ αυτό το εκπληκτικό προνόμιο τους πληρώνουν και τόκο. Υπολογίζεται ότι η αντιμετώπιση της επιδημίας θα εκτινάξει το χρέος ακόμη και των ισχυρότερων χωρών της ευρωζώνης πάνω από το 150% του ΑΕΠ, ενώ της Ιταλίας γύρω στα 180%. [Grégory Claeys, Guntram B. Wolff, COVID-19 Fiscal response: What are the optionsfor the EU Council?, Bruegel, 26 Mαρτίου 2020,  · Silvia Sciorilli Borrelli, Matthew Karnitschnig, Italy’s future is in German hands,  Politico, 2 Απριλίου 2020]


Ποιός δανείζει τα κράτη; τράπεζες κι άλλοι ιδιώτες επενδυτές, είτε η κεντρική τους τράπεζα, όπως ήταν παλιότερα σ’ εμάς η Τράπεζα της Ελλάδος (αλλά τα μέλη της ευρωζώνης απαγορεύεται να δανειστούν από την ΕΚΤ). Όσα  κράτη ελέγχουν το νόμισμά τους, όπως η Ελλάδα έλεγχε τη δραχμή μέχρι να προσχωρήσει στο ευρώ, βρίσκουν τέτοιους πόρους βάζοντας την κεντρική τους τράπεζα να τυπώσει, δηλαδή να φτιάξει από το πουθενά, νέο χρήμα και να τους το δανείσει. Όπως είδαμε, για ν’ αντιμετωπίσει την επιδημία η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ ήδη τυπώνει 2 τρις δολάρια, περίπου το ένα δέκατο του αμερικανικού ΑΕΠ, κι ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει πολύ περισσότερα. Οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης όμως απαγορεύεται να τυπώσουν ευρώ. Αυτό είναι αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία αποφεύγει να στεναχωρήσει τη Γερμανία.

Σήμερα λοιπόν οι περιφερειακές χώρες εκλιπαρούν την ΕΚΤ για κάτι που προτού υιοθετήσουν το ευρώ έφτιαχναν μόνες τους, δημοσιονομικό χώρο γι’ αντιμετώπιση της επιδημίας και της οικονομικής κρίσης που ήδη καλπάζει. Αποκρούστηκαν στις συναντήσεις του Γιούρογκρουπ και των αρχηγών κρατών. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις σ’ αυτές δεν συζητήθηκαν καν πρακτικές πρωτοβουλίες, αλλ’ απλώς χρηματοπιστωτικά μέτρα. Δηλαδή το αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θ’ αφήσει τις ασθενέστερες χώρες να σώσουν τους πληθυσμούς και τις οικονομίες τους, και με τι αντάλλαγμα θα τους κάνει αυτήν τη χάρη. Δείχνοντας την ιεραρχική κι εκμεταλλευτική δομή της, η ΕΕ δεν βιάζεται και δεν παραχωρεί τίποτε. Παρ’ όλες τις ρητορείες περί ισότητας, σε ζητήματα ζωής ή θανάτου αποφασίζουν τα ισχυρά μέλη της, ενώ τ’ αδύναμα περιμένουν την άδεια της ΕΚΤ και του Βερολίνου, η οποία δεν έρχεται.

Η επιδημία ανέδειξε τις αληθινές μέριμνες και προτεραιότητες της ΕΕ και της ΕΚΤ, τις οποίες στην Ελλάδα είδαμε από το 2010. Καταπατώντας τη θέληση του λαού μας κατέστρεψαν για να σώσουν τις ευρωπαϊκές τράπεζες κι εξαπέλυσαν, με τη συνεργεία των κομμάτων εξουσίας και των ολιγαρχών, διαδικασίες απαλλοτριωτικής συσσώρευσης. Αξιοποιώντας την κρίση που οι ίδιες πυροδότησαν και άφησαν να κλιμακωθεί, παρέδωσαν στα χέρια εγχώριων και ξένων καπιταλιστών τον δημόσιο πλούτο, τους παραγωγικούς πόρους και την προλεταριοποιημένη εργατική δύναμη.

Η ΕΕ στο τρίστρατο

Ωστόσο η νίκη των ευρωκρατών στην Ελλάδα ίσως αποδειχτεί πύρρεια, καθώς έδειξε στους ευρωπαϊκούς λαούς τι τους περιμένει αν παραδοθούν στα χέρια της ΕΕ. Εξαγγέλλοντας ότι δεν θα έχει η χώρα του τη δική μας τύχη, ο ιταλός πρωθυπουργός απειλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση με έξοδο. Δείχνει ότι το εννοεί επιβάλλοντας μονομερώς τετελεσμένα γεγονότα· σήμερα (4 Απρίλη) ανακοίνωσε 200 δις νέα δάνεια στις επιχειρήσεις, που αναμένεται να εγκριθούν από τη βουλή τη Δευτέρα, δηλαδή πριν από την ευρωπαϊκή διάσκεψη. Ενώ κανένα από τα πλέγματα εξουσίας των χωρών μελών δεν επιδιώκει μια τέτοια έκβαση, η φορά των εξελίξεων ακριβώς στη διάλυση σ’ αυτήν οδηγεί νωρίτερα ή αργότερα.

Χωρίς συμφωνία στην ερχόμενη σύνοδο κορυφής η Ιταλία, ίσως και άλλες χώρες της περιφέρειας, υπό την πίεση των λαών τους, ενδέχεται πράγματι να εγκαταλείψουν την ΕΕ ώστε να βρούν πόρους για ν’ αντιμετωπίσουν την επιδημία και την επερχόμενη οικονομική κρίση. Αν αυτό συμβεί, οι εξελίξεις σε κάθε χώρα θα οριστούν κυρίως από εσωτερικούς συσχετισμούς δυνάμεων και κατεξοχήν από το αν θα μπορέσει να χτιστεί μια αριστερά με μαζικό έρεισμα και σαφές πολιτικό σχέδιο. Ακούγεται ακραίο κάτι τέτοιο, αλλά η αστάθεια είναι δομικό στοιχείο του σημερινού συστήματος, και τον τελευταίο μήνα συνέβησαν πολλά πράγματα που έμοιαζαν απίθανα.

Σε κάθε περίπτωση η Ευρωπαϊκή Ένωση, με σαφώς μειωμένη την αίγλη της, δύσκολα θ’ ανακάμψει. Για την ώρα η EKT ενδιαφέρεται να σώσει τις τράπεζες. Εξάγγείλε αγορές τίτλων που σταθεροποιήσαν κάπως τα ελληνικά και ιταλικά ομόλογα, αλλά σαφώς ανεπαρκείς, και δεν έχει ανακοινώσει ουσιαστικά μέτρα για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας που στροβιλίζεται στην κρίση, πόσω μάλλον για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.

Δυο κύριες λυσεις συζητούνται αυτήν τη στιγμή στο πλαίσιό της, εξίσου δυσεφάρμοστες. [Γι’ άλλες φιλελεύθερες λύσεις που συζητούνται βλ. Grégory Claeys, Guntram B. Wolff, COVID-19 Fiscal response:What are the options for the EU Council?, Bruegel, 26 Mαρτίου 2020 · μια νεοκεϋνσιανή πρόταση βλ. στο Positive Money Europe, Helicopter money as aresponse to the COVID-19 recession in the Eurozone, Μάρτιος 2020] Επί της ουσίας συμπίπτουν με κείνες που είχαν συζητηθεί στην κρίση του 2010-2012. Ευνοούν και οι δυο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και βλάπτουν το λαό, μολονότι η μια παριστάνεται σαν να ήταν δήθεν πιο φιλολαϊκή. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ιοευρωομόλογα έναντι ιοευρωμνημόνιου. Την πρώτη, που σκόνταψε στη γερμανική άρνηση, πρότεινε αρχικά η Ιταλία, ενω μετά προώθησε και η Γαλλία μια συμβιβαστική παραλλαγή της. Στη δεύτερη επιμένει η Γερμανία, με στήριξη της Ολλανδίας και λίγων άλλων χωρών.

Ευρωομόλογα μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν. Προτείνεται να εκδίδονται συλλογικά απ’ όλα τα μέλη της ΕΕ ή της ευρωζώνης και ν’ αποτελούν στο εξής κοινό τους χρέος, για την αποπληρωμή του οποίου θα είναι όλα τα μέλη συνυπεύθυνα. Υποτίθεται (αλλά δεν είναι βέβαιο στις σημερινές περιστάσεις) πως οι επενδυτές, κοινώς οι χρηματιστές και οι πλούσιοι, θα τ’ αγοράζουν αξιώνοντας μέτριο επιτόκιο, μεταξύ του χαμηλού (ή και αρνητικού) που τούς εξασφαλίζουν τα γερμανικά ομόλογα και του ψηλού που αποσπούν από τις περιφερειακές χώρες. Έτσι οι περιφερειακές χώρες θα δανείζονται φθηνότερα απ’ όταν βγάζουν δικά τους ομόλογα, αλλά οι χώρες του κεντρικού πυρήνα ακριβότερα.

Αυτή η λεπτομέρεια δείχνει και γιατί δεν θέλουν ευρωομόλογα τα ισχυρά κράτη. Δεν είναι απλώς ότι εξυπηρετούν τους τοπικούς τους επενδυτές οι οποίοι προτιμούν υψηλές αποδόσεις για τα ομόλογα που θ’ αγοράσουν. Επιπλέον τα ευρωομόλογα θα τους κοστίζουν περισσότερο απ’ ό,τι αν δανείζονταν μόνα τους, και μάλιστα θ’ αφορούν βαρύ φορτίο χρέους. Τρίτο, θ’ αφαιρέσουν ένα σημαντικό συγκριτικό τους πλεονέκτημα, δηλαδή τον φθηνότερό τους δανεισμό, με το οποίο στριμώχνουν τις οικονομίες των περιφερειακών χωρών. Θα τα δέχονταν μόνον αν δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς ή αν εξασφάλιζαν ικανό πολιτικό αντάλλαγμα, λόγου χάρη διάσωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύντομα θα δούμε αν πράγματι βρισκόμαστε σε τέτοια συγκυρία.

Το ευρωμνημόνιο, δηλαδή η γερμανική επιλογή, συζητιέται ως αντίτιμο της χρηματοδότησης των χωρών μελών με πιστώσεις του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), τον οποίο διαχειρίζεται το γνωστό μας αμαρτωλό και ανεξέλεγκτο Γιούρογκρουπ. Με την έγκριση του τελευταίου η ΕΚΤ θα μπορεί ν’ αγοράζει απεριόριστα και στοχευμένα ομόλογα των κρατών της ευρωζώνης στη δευτερογενή αγορά, δηλαδή όχι από τα ίδια τα κράτη αλλ’ από καπιταλιστές που θα τα έχουν αγοράσει νωρίτερα από τα κράτη και θα θέλουν να τα ξεφορτωθούν. Δεν θα μπορεί δηλαδή να τ’ αγοράζει απευθείας από τα κράτη, θα πρέπει πρώτα να παρεμβάλλονται κάποιοι τραπεζίτες οι οποίοι να τα εγκρίνουν, και αν δε τα εγκρίνουν τα κράτη να οδηγούνται σε κρίση χρέους, όπως συνέβη στη χώρα μας το 2010. 

Ωστόσο ο ΕΜΣ διαθέτει μόνο 410 δις, ενώ οι πιστώσεις που συζητούνται για την αντιμετώπιση της επιδημίας (Υποστήριξη Πανδημικής Κρίσης, Pandemic Crisis Support PCS) δεν ξεπερνούν τα 240 δις, μολονότι οι δανειακές ανάγκες προβλέπονται πολλαπλάσιες. Για παράδειγμα 200 δις είναι μόνο το πρόγραμμα ενίσχυσης επιχειρήσεων που ανακοίνωσε σήμερα η Ιταλία,  Επιπλέον οι ευρωπαϊκοί λαοί δυσφορούν με τους αντιδημοκρατικούς μνημονιακούς όρους (αιρεσιμότητες), και για αυτόν το λόγο η Γερμανία έχει αρχίσει να συζητά χαλάρωσή τους. Αλλά είναι αφελής όποιος πιστεύει πως θα δοθούν δάνεια χωρίς τέτοιους όρους.

Πολιτική πρόταση, νέοι κοινωνικοί αγώνες

Καμιά από τις δυο λύσεις, των ιοευρωοομόλογων και του ιοευρωμνημόνιου, δεν εφαρμόζεται εύκολα. Και οι δυο ευνοούν τους ολιγαρχικούς δανειστές, στους οποίους μάλιστα αναθέτουν αποφασιστικό πολιτικό ρόλο. Τα ομόλογα που θα εκδοθούν είτε συλλογικά (ιοευρωοομόλογα) είτε από το κάθε κράτος χωριστά (ιοευρωμνημόνιο) θα πρέπει να πείθουν τους επενδυτές ότι θα τους φέρουν κέρδη και θα ξεπληρωθούν. Αν δεν τους αρέσουν, τότε δεν θ’ αγοραστούν, κι επομένως τα κράτη δεν θα μπορούν να χρηματοδοτήσουν την αντιμετώπιση της επιδημίας. Οι ζωές των λαών στο σύστημά μας κρέμονται απ’ ολιγάρχες και χρηματιστές, που δεν χρηματοδοτούν ο,τιδήποτε αν δεν έχουν εγγυήσεις πως θα ξεπληρωθούν και θα κερδίσουν. Αυτήν ακριβώς τη λεπτομέρεια ξεχνούν ψευτοαριστεροί, όπως ο τέως πρωθυπουργός, ή πάντως ο γραφιάς που του γράφει τα κείμενα, όταν ζητούν, περιγελώντας τους ιθαγενείς, γιατί σίγουρα δεν κοροϊδεύουν τους ευρωκράτες, να εκδοθεί ευρωομόλογο χωρίς αιρεσιμότητες, δηλαδή χωρίς όρους που να διασφαλίζουν ότι θα ξεπληρωθεί ακόμη και αν οι λαοί ματώσουν. [Άρθρο του Αλ. Τσίπρα στη Le Monde: Για ποιον χτυπάει η καμπάνα (ΙΙ), Left.gr, 2 Aπριλίου 2020] Ακόμη και αν εκδοθεί τέτοιο ομόλογο, ποιός θα το αγοράσει;

Ιοευρωμνημόνια είτε ιοευρωοομόλογα, αν εκδοθούν, θα έχουν όρους που θα ματώσουν τους λαούς κρατών χρεωμένων ως το λαιμό -θυμηθείτε ότι το πρώτο μνημόνιο επιβλήθηκε στην Ελλάδα με δημόσιο χρέος 109% του ΑΕΠ, ενώ τώρα προβλέπονται σ’ όλη την Ευρώπη χρέη πάνω από 150%. Για να ξεπληρωθούν τέτοια χρέη ακόμη κι εύποροι λαοί θα πρέπει να πεινάσουν. Με αφορμή και πρόσχημα την επιδημία λοιπόν οι κυβερνήσεις αναζητούν τρόπους για να δρομολογήσουν πρωτοφανούς έκτασης μεταβιβάσεις πόρων κι εξουσίας στο χρηματιστικό κεφάλαιο, μια απαλλοτριωτική συσσώρευση πανευρωπαϊκών διαστάσεων. Η οποία βεβαίως έχει και τα ρίσκα της. Με δυο λόγια η ταξική σύγκρουση, ακόμη και στις χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα θ’ αποκτήσει πρωτοφανή μεταπολεμικά ένταση.

Η αριστερά δεν μπορεί να στηρίξει καμιά από αυτές τις δυο λύσεις, ούτε ευρωοομόλογα ούτε ευρωμνημόνια, και φυσικά δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στη σχετική συζήτηση. Φορείς που θέλουν τη μια ή την άλλη στηρίζουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, προωθούν την απαλλοτριωτική συσσώρευση και την υποδούλωση του λαού, κι εξ ορισμού είναι εχθροί της αριστεράς, ό,τι χρώμα και αν βάφουν τα λάβαρά τους.

Γνωρίζοντας ότι το άμεσο μέλλον προοιωνίζεται κλιμάκωση των πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων, πρέπει άμεσα να επεξεργαστούμε πολιτικές προτάσεις ικανές να συσπειρώσουν πλατειά υποστήριξη. Να μιλήσουμε για τα ζητήματα που απασχολούν το λαό, και μάλιστα σε γλώσσα που ο λαός να καταλαβαίνει.

Για ν’ ανταποκριθούμε στις ανάγκες των μηνών που έρχονται δεν χρειαζόμαστε απλή κριτική, αλλά σαφή πολιτική πρόταση. Μια αριστερή πρόταση δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει στοιχεία όπως επίταξη των ιδιωτικών κλινικών κι ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης και συνολικά του δημόσιου τομέα. Επίσης αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια, εξασφάλιση των αναγκαίων σ’ όλο το λαό και στα ταξικά μας αδέρφια που ζουν στη χώρα μας, αξιοπρεπή επιδόματα ανεργίας, ενίσχυση των αυτοαπασχολούμενων και των μικρών επιχειρήσεων ώστε να μην καταστραφούν από το μεγάλο κεφάλαιο που καραδοκεί ν’ αποσπάσει το μερίδιο αγοράς τους, μεταβίβαση σε δημόσιους φορείς υπό εργατικό έλεγχο των στρατηγικής σημασίας παραγωγικών κι εμπορικών επιχειρήσεων, επιδίωξη αυτάρκειας σε τρόφιμα και φάρμακα, και σύντονη προσπάθεια όσο το δυνατόν μεγαλύτερης κάλυψης των αναγκών μας σε ζωτικά αγαθά.

Όλα αυτά όμως δεν πρέπει να χρηματοδοτηθούν με δανεικά. Σε καμιά περίπτωση δεν  πρέπει οι ζωές μας να υποθηκευτούν στους νεοφεουδαρχικούς όρους ευρωομόλογων κι ευρωμνημόνιων. Αριστερή πρόταση σήμερα σημαίνει πρώτα πρώτα διαγραφή του δημόσιου χρέους και ρύθμιση του ιδιωτικού, έξοδο από ΕΕ κι ευρωζώνη, κι εθνικοποίηση των τραπεζών, τις οποίες έχουμε ήδη πληρώσει στο πολλαπλάσιο της εμπορικής τους αξίας. Όλα αυτά δεν κερδίζονται δίχως σκληρές συγκρούσεις, αλλά στους μήνες που έρχονται η ανάγκη θα κάνει τέτοια αιτήματα να ηχούν ρεαλιστικά και αναγκαία, όπως πράγματι είναι. Δικό μας καθήκον να τα διατυπώσουμε καθαρά και συγκροτημένα, να βάλουμε τα δυνατά μας για να διαλύσουμε τις ψευδαισθήσεις που θα καλλιεργήσει η ψευτοαριστερά, να κάνουμε τα πάντα για ν’ ακουστουν στο λαό, και να τον οργανώσουμε έγκαιρα.

Πηγή: tiken.net

Antapocrisis

Διάβασε το »

Για τη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών και την τηλε-εκπαίδευση

Newsteam 0 Comments

Το κλείσιμο των σχολείων στις 11 Μαρτίου, λόγω πανδημίας, συνοδεύτηκε από τις εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας ότι ταυτόχρονα με την καμπάνια Μένουμε Σπίτι θα ξεκινούσαν εντατικές προσπάθειες για να στηθούν διαδικασίες τηλεκπαίδευσης για τα παιδιά που θα μένουν στο σπίτι. Στη βάση αυτή το υπουργείο υιοθέτησε μια πλατφόρμα για σύγχρονη τηλεκπαίδευση με δυνατότητα συνομιλίας με εικόνα και ήχο ενώ ταυτόχρονα κάλεσε γονείς και μαθητές να μπουν σε δύο πλατφόρμες ασύγχρονης εκπαίδευσης όπου οι εκπαιδευτικοί μπορούν να μοιράζονται αρχεία μαζί τους.

Πράγματι, η διακοπή της επαφής των μαθητών με το σχολείο είναι ένα υπαρκτό πρόβλημα. Η επαφή του παιδιού με το δάσκαλο και τον εκπαιδευτικό, είναι αναγκαία. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για παιδιά κλεισμένα μέσα στο σπίτι.

Αν όμως το Υπουργείο ήθελε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα δε θα ακολουθούσε αυτές τις διαδικασίες. Δεν υπήρξε καμία προετοιμασία για οποιαδήποτε μορφή  τηλεκπαίδευσης. Στις  11/03 κλείνουν τα σχολεία και δύο ημέρες μετά η Υπουργός χωρίς καμία προετοιμασία ανακοινώνει ότι ξεκινάει η τηλεκπαίδευση. Πρόκειται για επικοινωνιακή φούσκα με τους μαθητές πειραματόζωα, ενταγμένη στο αφήγημα η ικανή και αποτελεσματική κυβέρνηση ΝΔ.

Δύο εβδομάδες μετά, στις 25 Μαρτίου, το Υπουργείο δίνει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία από τους 1.350.000 μαθητές μόνο 200.000 είχαν μπει στις πλατφόρμες ασύγχρονης εκπαίδευσης. Το ό,τι μπήκαν δε σημαίνει φυσικά και ότι έκαναν κάτι καθώς το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε με το 1/6 των μαθητών. Γι αυτό και πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί στράφηκαν σε άλλους τρόπους επικοινωνίας.

Επομένως για ποιο λόγο τέτοια βιασύνη; Γιατί δεν υπήρξε προετοιμασία – έστω σε έκτακτες συνθήκες;

Η οποιαδήποτε προετοιμασία θα απαιτούσε:

α) Την επιστημονική – παιδαγωγική οριοθέτηση της τηλεκπαίδευσης. Όταν οι επιστημονικές έρευνες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και χρόνια για την υπερβολική έκθεση στις οθόνες και τη συντελούμενη απο-μόρφωση και αποσυγκρότηση της σκέψης, το Υπουργείο δεν θέτει κανένα πλαίσιο. Ποιες είναι οι ενδεδειγμένες μορφές επαφής του δασκάλου με τους μαθητές του για το δημοτικό; Ποιες αντίστοιχα για τους εφήβους; Η σύγχρονη τηλεκπαίδευση συνίσταται για όλες τις ηλικίες; Πόσες ώρες πρέπει να απασχολεί ένα παιδί δημοτικού η οθόνη; Η τηλεκπαίδευση, δεν συνιστάται ούτε από την ίδια την Ε.Ε.για ανηλίκους, ως κανονική εκπαιδευτική διαδικασία με εκπαιδευτικούς και παιδαγωγικούς στόχους. Και από άποψη προσωπικών δεδομένων και από άποψη έκθεσης για πολλές ώρες στην οθόνη και την ακτινοβολία και συνολικά ως ένταξη στη μαθησιακή διαδικασία. Η υποκατάσταση της μαθησιακής διαδικασίας από το Googleing (την απαξία του σχολείου και της μάθησης γιατί υπάρχει η αναζήτηση πληροφοριών στο Google) είναι ένα αυθόρμητο ρεύμα με το οποίο αναμετρούνται καθημερινά οι εκπαιδευτικοί. Το Υπουργείο το μόνο που έχει πει είναι ότι δεν υποκαθιστά τη διδασκαλία στην τάξη, το οποίο είναι σωστό. Αντί όμως να δηλώσει ρητά ότι πρόκειται για μια έκτακτη κατάσταση που θα διαρκέσει όσο διαρκούν τα μέτρα, η κα Κεραμέως δηλώνει ότι η τηλεκπαίδευση ήρθε για να μείνει.

β) Την καταγραφή των δυνατοτήτων των μαθητών από άποψη εξοπλισμού. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 22% των μαθητών δεν έχουν πρόσβαση σε υπολογιστή με σύνδεση διαδικτύου. Για τα παιδιά του δημοτικού δεν έχουν όλοι οι γονείς εκτυπωτές να τυπώνουν φυλλάδια ή τεχνικές και παιδαγωγικές γνώσεις για να καθοδηγούν το παιδί τους. Αυτό σημαίνει πως κάποιοι μαθητές πετιούνται έξω από τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Είμαστε ενάντια σε κάθε ταξική διάκριση, λόγω έλλειψης των απαιτούμενων τεχνικών μέσων.

γ) Τη γνώση γύρω από τις δυνατότητες των εκπαιδευτικών, καθώς ούτε επιμορφωμένοι είναι για μια τέτοια εκπαιδευτική διαδικασία, που απαιτεί διαφορετική παιδαγωγική προετοιμασία από τη φυσική τάξη, ούτε έχουν όλοι τον κατάλληλο εξοπλισμό, ούτε έχουν όλοι την ίδια εξοικείωση με τα τεχνικά μέσα. Οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι κονδυλοφόροι του συστήματος φωνασκούν για τους τεμπέληδες εκπαιδευτικούς, αγνοώντας, εσκεμμένα, ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι μια απλή βιντεοκλήση…

Το Υπουργείο δεν επέλεξε μια τέτοια προσέγγιση γιατί επικράτησαν και στην εκπαίδευση –   όπως και στην υγεία – οι επικοινωνιακές σκοπιμότητες και οι ιδεοληψίες της κυβέρνησης για την ατομική ευθύνη. Σύμφωνα με αυτές η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, ακόμη και σε έκτακτες συνθήκες, δεν είναι συνταγματική υποχρέωση του κράτους, αλλά ατομική ευθύνη του κάθε εκπαιδευτικού, γονέα, μαθητή, ανάλογα τα τεχνικά μέσα που έχει, την κοινωνική τάξη, το μορφωτικό επίπεδο.

Σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες είναι εκτός τηλεκπαίδευσης αφενός γιατί οι πλατφόρμες του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου δεν μπορούν να ανταποκριθούν και μέχρι να τα καταφέρουν θα χρειαστούν μερικές εβδομάδες ακόμη κατά τη διάρκεια των οποίων γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί θα σπάνε κυριολεκτικά τα νεύρα τους μπροστά στις οθόνες και αφετέρου γιατί χιλιάδες άλλοι δεν έχουν τον εξοπλισμό.

Την ίδια στιγμή στην ιδιωτική εκπαίδευση οι εργοδότες έσπευσαν να εφαρμόσουν πολύωρα προγράμματα τηλεκπαίδευσης έξω από κάθε παιδαγωγική λογική για να δείξουν ότι έχουν το καλύτερο εμπόρευμα. Επεκτείνουν και εντατικοποιούν την εργασία των εκπαιδευτικών χωρίς όριο, αφού στην τηλεργασία ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι διαθέσιμος 24 ώρες το 24ωρο, ενώ ταυτόχρονα ανενόχλητοι από τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς απολύουν ή παρακρατούν μισθούς εργαζομένων.

Τα ΜΜΕ όπως – την προ-κορονοϊού περίοδο – κατηγορούσαν τους υγειονομικούς τώρα χρεώνουν στους εκπαιδευτικούς την αποτυχία της τηλεκπαίδευσης του Υπουργείου. Άσχετοι με το θέμα δημοσιογράφοι ζητάνε αξιολόγηση εδώ και τώρα ανάλογα με το ποιοι κάνουν τηλεκπαίδευση και ποιοι όχι. Ακούγεται όλο και πιο συχνά ό,τι, μπροστά στην κρίση που έρχεται, πρέπει να κοπεί ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων που δε δουλεύουν.

Όπως χτύπησαν τη δημόσια υγεία τα προηγούμενα χρόνια στη λογική της ανταποδοτικότητας, έτσι ετοιμάζονται για το χτύπημα στην δημόσια εκπαίδευση τώρα. Η συνταγή είναι γνωστή από την προπαγάνδα για την επιβολή των μνημονίων. Ο κοινωνικός αυτοματισμός, το διαίρει και βασίλευε, η αξιολόγηση για να ξεχωρίσουν οι ικανοί από τους ανίκανους.

Εμείς καλούμε στην υιοθέτηση τριών κατευθύνσεων εδώ και τώρα.

  • Ανακοίνωση από τώρα γενναίας μείωσης της ύλης στη Γ’ λυκείου. Επαναλήψεις μέσω τηλεκπαιδευσης σε αυτήν την ύλη. Κανένα προχώρημα της ύλης σε κανένα μάθημα. Για όσα μαθήματα της Γ’ λυκείου η ύλη είναι πολύ πίσω, λόγω μη προσλήψεων εκπαιδευτικών έως και το Δεκέμβριο, η μείωση της ύλης να είναι ακόμα μεγαλύτερη. Μείωση των φραγμών – αύξηση των εισακτέων στα τριτοβάθμια ιδρύματα με αύξηση της χρηματοδότησης. Οι μαθητές των υπόλοιπων τάξεων να περάσουν την τάξη χωρίς προαγωγικές εξετάσεις, με κατάλληλη αναπροσαρμογή της ύλης για την επόμενη σχολική χρονιά, όπου είναι αναγκαίο.
  • Αξιοποίηση της ΕΡΤ για διαμόρφωση ενός εθνικού προγράμματος επιμορφωτικών εκπομπών και επαναλήψεων. Την ευθύνη των μαθημάτων να αναλάβουν οι παιδαγωγικοί υπεύθυνοι των ΠΕΚΕΣ. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να αποτελέσει τον κορμό της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και να προσαρμοστεί σε κάθε τάξη και σχολείο ανάλογα με τα καταγεγραμμένα διαθέσιμα τεχνικά μέσα εκπαιδευτικών/γονέων/μαθητών, με επικουρική αξιοποίηση των πλατφορμών σύγχρονης και ασύγχρονης τηλεκπαίδευσης και με γνώμονα την καθολική πρόσβαση των μαθητών/τριών σε αυτό. Σήμερα αυτοί οι τρεις πυλώνες (ασύγχρονη, σύγχρονη, εκπαιδευτική τηλεόραση) είναι ασύνδετοι, χωρίς κεντρικό σχεδιασμό, στη λογική της ατομικής ευθύνης.
  • Παροχή δωρεάν διαδικτύου σε όλους τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς για τα παιδιά δημοτικού – γυμνασίου για το διάστημα αυτό.

Και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε:

  • Για μαζικούς μόνιμους διορισμούς με βάση τα δεκάδες χιλιάδες κενά. Καμία σκέψη για υποκατάσταση του εκπαιδευτικού σε απομακρυσμενα νησιά και χωριά από διαδικασίες τηλε-εκπαιδευσης.
  • Για να μη γίνει η αξιολόγηση μοχλός για τη διάλυση του κοινωνικού αγαθού της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Καμία αξιολόγηση, κανένας διαχωρισμός των εκπαιδευτικών σε απρόθυμους/πρόθυμους με βάση την τηλεκπαιδευση, καμία χρήση των δεδομένων που καταγράφονται αυτήν την περίοδο στις πλατφόρμες.

Συντονισμός Διαλόγου και Δράσης Κομμουνιστικών Δυνάμεων

Επιτροπή Εκπαιδευτικών

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ο κορωνοϊός και ο καπιταλισμός της Άγριας Δύσης

Newsteam 0 Comments

Τα θλιβερά νέα από την άλλη μεριά του Ατλαντικού είναι αναμενόμενα για όποιον δεν μπερδεύει τις δυνατότητες της κοινωνικής ελίτ με την αληθινή πραγματικότητα. Το ισχυρότερο κράτος του πλανήτη είναι στην πραγματικότητα ανοχύρωτο κοινωνικά και υγειονομικά. Ο λόγος δεν είναι ούτε η οικονομική αδυναμία, ούτε η τεχνολογική υστέρηση. Κάθε άλλο.

Ο Τραμπ ανακοίνωσε πακέτο μαμούθ ύψους 2,2 τρισεκατοκκυρίων δολαρίων για την αμερικανική οικονομία. Ξεπερνά κατά πολύ κάθε άλλο πρόγραμμα στήριξης. Οι δε εταιρείες τεχνολογικές αιχμής, ακόμα και αν έχουν στείλει σημαντικά τμήματα της παραγωγής τους στην Άπω Ανατολή, διατηρούν ισχυρές παραγωγικές δυνατότητες στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Τι φταίει λοιπόν;

Ο Άντι Σλάβιτ, πρώην επικεφαλής σύμβουλος Υγείας του Ομπάμα, έγραψε χθες για έναν σκληρό εμφύλιο πόλεμο εξασφάλισης αναπνευστήρων ανάμεσα στις Πολιτείες των ΗΠΑ. Κάθε κυβερνήτης ψάχνει απεγνωσμένα μέσα αναπνευστικής υποστήριξης των βαρέως πασχόντων, ξέροντας ότι ο αριθμός τους θα κρίνει τις ανθρώπινες απώλειες. Πληρώνοουν όσο όσο. Η τιμή τους εκτοξεύτηκε από 15.000 δολάρια στα 45.000 δολάρια, ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό.

Ο Άντριου Κουόμο, κυβερνήτης της Νέας Υόρκης δήλωσε ότι στην πολιτεία οι αναπνευστήρες θα τελειώσουν σε 5 μέρες. Είναι διαθέσιμοι 2.200 αλλά οι ανάγκες διασωλήνωσης κάθε μέρα ανεβαίνουν. Προς το παρόν προσπαθούν να κάνουν πατέντες διακλαδώνοντας τους σωλήνες των αναπνευστήρων ή μετατρέποντας συσκευές BiPAP σε CPAP.

Οι αναπνευστήρες εξαντλήθηκαν όταν η Κίνα αγόρασε μαζικά όλο το απόθεμα στις αρχές Φεβρουαρίου, την περίοδο που η διοίκηση Τραμπ καθησύχαζε τους πάντες ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Σήμερα οι αμερικανικές εταιρείες σπεύδουν να ανταποκριθούν στις αυξημένες ανάγκες, αλλά οι καπιταλιστικοί νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης δεν ανταποκρίνονται στις άμεσες ιατροφαρμακευτικές απαιτήσεις.

Ταυτόχρονα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ρίχνει το μπαλάκι στις πολιτείες για την προμήθεια του απαραίτητου εξοπλισμού. Ο ίδιος ο Τραμπ κατηγόρησε τις πολιτείες λέγοντας ότι θα όφειλαν να είχαν στοκάρει τον απαραίτητο εξοπλισμό και όχι να περιμένουν από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Όμως ήταν η FEMA (η ομοσπονδιακή υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας των ΗΠΑ) που πρόλαβε και δέσμευσε όποιον αναπνευστήρα υπήρχε στην αγορά.

Κάθε πολιτεία χτυπά τις τιμές προς τα πάνω σε έναν ανταγωνισμό που θα κρίνει τη ζωή και τον θάνατο δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, σύμφωνα με τις δυσοίωνες προβλέψεις του Άντονι Φάουτσι, επικεφαλής επιδημιολόγου.

Και η κυβέρνηση Τραμπ;

Απέτυχε ολοκληρωτικά στην προετοιμασία της υγειονομικής άμυνας και του συστήματος περίθαλψης ενόψει πανδημίας. Από την αρχική αδιαφορία για τα διαγνωστικά τεστ, μέχρι την έλλειψη κλινών, μέσων προστασίας, αναπνευστήρων, η διακυβέρνηση Τραμπ δείχνει με κυνισμό τι σημαίνει το κράτος της ελεύθερης αγοράς.

Όταν στις 16 Μαρτίου οι κυβερνήτες των πολιτειών ζήτησαν από τον Λευκό Οίκο να χρησιμοποιήσει όλη την ομοσπονδιακή δύναμη για να λύσει το πρόβλημα της έλλειψης εξοπλισμού, ο Τραμπ απάντησε με τη φράση που θα μείνει στην ιστορία: Αναπνευστήρες, μάσκες, εξοπλισμό – βρείτε τα μόνοι σας.

Και για να μην μείνει αμφιβολία για το laissez faire στην αγορά ιατρικού εξοπλισμού, συμπλήρωσε ότι το νόημα της αγοράς είναι κάντε το μόνοι σας – είναι καλύτερο.

Προς το παρόν οι πειρατείες διαδέχονται η μία την άλλη ανάμεσα στις χώρες της πολιτισμένης Δύσης, με αρπαγές φορτίων ιατροφαρμακευτικής βοήθειας. Προχθές, Γερμανός αξιωματούχος κατήγγειλε τις ΗΠΑ ότι άρπαξαν φορτίο 200.000 μασκών υψηλής προστασίας που έρχονταν από την Κίνα.

Είπε ο πειρατής τον πειρατή, πειρατή. Η Γερμανία ήταν αυτή που δέσμευε κατ’ εξακολούθηση ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό που προορίζονταν για την Ισπανία, την Ιταλία, ακόμα και την Ελλάδα, σύμφωνα με τα διεθνή μέσα. Είχε την ατυχία αυτός ο εξοπλισμός, προερχόμενος από Κίνα να προσγειώνεται πρώτα σε γερμανικά αεροδρόμια. Κι εκεί, γινόταν το πλιάτσικο.

Ο USAID, ο ομοσπονδιακός οργανισμός ανθρωπιστικής βοήθειας, εξέδωσε στις 27 Μαρτίου μια επείγουσα ανακοίνωση όπου ζητούσε από όλες τις αποστολές ανά τον πλανήτη να μαζέψουν τον προστατευτικό εξοπλισμό (ειδικά τις μάσκες) και να τις στείλουν πίσω στις ΗΠΑ.

Φορτηγά πλοία άλλαξαν προορισμό εν πλω, αερομεταφερόμενα κοντέινερ με μέσα ατομικής προστασίας έγιναν αντικείμενο διπλωματικών απειλών και οικονομικών εκβιασμών, σε μια μάχη που αντί να έχει την ανθρωπότητα στο ένα στρατόπεδο και την πανδημία τον άλλο, μοιάζει με το ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Κράτος εναντίον κράτους, κυβερνήτης εναντίον κυβερνήτη, πολιτεία εναντίον πολιτείας, σε έναν πλειστηριασμό με τίτλο ο θάνατός σου η ζωή μου. Η πολιτισμένη και προηγμένη Δύση έγινε ξανά άγρια, σε έναν ανταγωνισμό που βυθίζει κάθε προοπτική συνεργασίας, συντονισμού, κοινού σχεδίου. Ο ανταγωνισμός και η εμπορευματική λογική βρίσκεται άλλωστε στο γενετικό υλικό του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει κανένα ίχνος αλληλοβοήθειας ανάμεσα στα μέλη της. Για την ακρίβεια το ισχυρό της κέντρο απλώς αναμένει την περαιτέρω εξασθένηση της αδύναμης περιφέρειας για να της πατήσει ακόμα σκληρότερα το λαιμό. Το δε Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν έχει καν συνέλθει για να αναζητήσει τους καλύτερους δυνατούς τρόπους για μια συντονισμένη παγκόσμια απάντηση στην πανδημία.

Η αλήθεια είναι ότι οι επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων που ορκίζονται στον απόλυτο και άγριο ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς δεν μπορούν να εκπαιδευτούν μέσα σε λίγα 24ωρα στις αρχές της συνεργασίας, της αλληλεγγύης ή της ενότητας.

Πώς μπορούν όσοι κηρύσσουν τον ανταγωνισμό με τον άλλον ή την απαξίωση για τον ανίσχυρο και τον ασθενέστερο, να αντιληφθούν σήμερα ότι η υγεία είναι δημόσιο αγαθό; Ότι η υγεία του ενός δεν είναι αδιάφορη για την υγεία του άλλου, αλλά προϋπόθεσή του;

Η κατάσταση θυμίζει μια δυστοπική σύγχρονη εκδοχή του βιβλίου Ο Άρχοντας των Μυγών του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ λέει ο Τζέρεμι Κόναϊντικ, ένας πρώην αξιωματούχος – επικεφαλής ανθρωπιστικών αποστολών. Χρειαζόμαστε αλληλεγγύη για να βρούμε λύση, αλλά αντί για αλληλεγγύη, έχουμε ανταγωνισμό.

Η υγειονομική χρεοκοπία του σύγχρονου κόσμου, και μάλιστα του οικονομικά και τεχνολογικά ισχυρότερου μέρος του, θα φέρει μια μεγάλη οικονομική χρεοκοπία.

Όμως έχει ήδη προκαλέσει μια ακόμα μεγαλύτερη ηθική και ιδεολογική χρεοκοπία.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ιο-ευρωομόλογα και ιο-ευρωμνημόνιο

Newsteam 0 Comments

Μέρος Α’

Εξαφανισμένη την κρίσιμη στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση άφησε τα μέλη της αβοήθητα στην κατάσταση ανάγκης. [Σπύρος Μαρκέτος, Την ΕυρωπαϊκήΈνωση την είδε κανείς πουθενά;Τiken,  15 Mαρτίου 2020] Ακόμη χειρότερα, καθώς ξεκινούσε η επιδημία Γερμανία και Γαλλία απαγόρευσαν να σταλούν ιατρικές μάσκες και υγειονομικό υλικό στους λεγόμενους εταίρους. Τα εσωτερικά σύνορα ξανάνοιξαν μόνον όταν η Ιταλία ξεσηκώθηκε κατά των Βρυξελλών, κι ενώ κινέζικα και ρωσικά αεροπλάνα της έφερναν εξοπλισμό για ΜΕΘ, προστατευτικές στολές και φάρμακα. Η απότομη σιγή ασυρμάτου του θεσμού στον οποίο εδώ και δεκαετίες επένδυσαν τις ελπίδες τους οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες ήρθε ενώ η κρατική παρέμβαση στην οικονομία ξαναζωντανεύει, και ο κόσμος μοιάζει ν’ αντιλαμβάνεται ξανά πόσο κρίσιμο ρόλο παίζει το κράτος στη ζωή του. [David Harvey, Anti-Capitalist Politics in the Time of COVID-19, 19 Μαρτίου 2020] Οφείλεται στ’ ότι η ΕΕ δεν μπορεί να παρακάμψει ένα δυσεπίλυτο δίλημμα, που περιγράφεται στο δεύτερο μέρος αυτού του άρθρου.

Ρωσία, Κίνα, ΗΠΑ

Εντυπωσιάζει σε βάρος της ΕΕ η σύγκριση με Ρωσία και Κίνα. Η τελευταία, μολονότι πρώτη αντιμετώπισε τη μαζική εξάπλωση του ιού, κι έκανε αρχικά λάθη, αντέδρασε αποφασιστικά και μοιάζει πλέον να ελέγχει την επιδημία. Το πέτυχε επιβάλλοντας καραντίνα, κλείνοντας την οικονομική δραστηριότητα στις περιοχές που πλήγηκαν, αναζητώντας συστηματικά τους φορείς του ιού και απομονώνοντας όλες τις επαφές τους σε νεόδμητα νοσοκομεία, επιταγμένα ξενοδοχεία και αλλού. Κινήσεις αποτελεσματικές τις οποίες όμως η Δύση δεν συζητά καν. [Coronavirus – How To Lift Lockdowns And WhyWe Should All Wear Masks , Τhe Moon of Alabama, 23 Mαρτίου 2020]

Η Ρωσία επίσης πήρε δραστήρια μέτρα προστασίας με αυστηρη και στοχευμένη καραντίνα,  φόρους στο κεφάλαιο, άδεια με πλήρεις αποδοχές σ’ όλους τους εργαζόμενους που δεν κινητοποιούνται στην αντιμετώπιση της επιδημίας (ήδη για τρεις εβδομαδες, μάλλον θα παραταθεί), αναβολή του προγραμματισμένου δημοψηφίσματος (αντίθετα από τη Γαλλία), κοινωνικές παροχές χωρίς δικαιολογητικά, άφθονα επιδόματα και άδειες μετ’ αποδοχών ως το 2021, και πάγωμα των τοκοχρεολυτικών δόσεων των οφειλετών, της καταβολής φόρων των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των ασφαλιστικών εισφορών των αυτοαπασχολούμενων,  και των πτωχεύσεων στις περιοχές που έπληξε η επιδημία. [Andrew Korybko, Russia Is Responding Better Than Everyone Else To World War C, ΟneWorld Press, 27 Μαρτίου 2020].

Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν συγχυσμένα την εξάπλωση της επιδημίας στο λαό τους, προφανώς δεν τις πολυενδιαφέρει αυτός, αλλ’ αποφάσισαν ακαριαία την προστασία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ψήφισαν το μεγαλύτερο στην ιστορία πακέτο στήριξης της οικονομίας (με κρατικό δανεισμό) 2 τρισεκατομμυρίων, υπερδιπλάσιο εκείνου με τ’ οποίο αντιμετώπισαν την κρίση του 2007-8. Το δόλωμα για να ηρεμήσει ο λαός είναι 1.200 δολλάρια για τις λαϊκές οικογένειες, με 500 δολλάρια επιπλέον για κάθε παιδί, πάγωμα κάποιων χρεών, κι ενίσχυση των επιδομάτων ανεργίας. Συνολικά ενισχύουν τα λαϊκά στρώματα με 600 δις, ή 30% του πακέτου, αλλά πολλαπλάσιες παροχές δίνουν στο κεφάλαιο. Στις μεγάλες επιχειρήσεις 500 δις (25%), στις μικρές 377 δις (19%), σε κράτος και αυτοδιοίκηση 340 δις (17%), συν 180 δις (9%) για στοιχειώδη προστασία του πληθυσμού στον δημόσιο τομέα μαζί με το ιδιωτικό σύστημα υγείας. [Visual Capitalist, A Visualization of the CARES Act, 27 Μαρτίου 2020]. Η (ιδιωτική) κεντρική τράπεζα παύει πλέον να δεσμεύεται από περιορισμούς στην έκδοση νέου χρήματος, καθώς και από τους προηγούμενους κανόνες διαφάνειας, ενώ αποκτά το δικαίωμα να στηρίζει πρακτικά απεριόριστα τις ιδιωτικές επιχειρήσεις που κατά βούλησιν θα επιλέγει. Αξιοποιείται λοιπόν ο πανικός για να επιβληθεί μόνιμη κατάσταση ανάγκης στην οικονομία, που θα μπορούσε και να χαρακτηριστεί σοσιαλισμός για τους πλούσιους και τους ημέτερους και άγριος φιλελευθερισμός για το λαό. Η κρίση έγινε ευκαιρία για κάποιους, όπως είχε γίνει, σε μικρότερη κλίμακα, και μετά τον τυφώνα Κατρίνα.

Προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Τέτοια έκτακτα μέτρα σταθεροποίησης είναι αριστερά ή δεξιά; Αυτό μάλλον εξαρτάται από τη γενική κατεύθυνση της πολιτικής που εφαρμόζεται, η οποία στις ΗΠΑ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φιλελεύθερη ακροδεξιά, στην Κίνα είναι εξισορροπητική ταξικού συμβιβασμού, ενώ στη Ρωσία συντηρητική. Ωστόσο η αντιπαραβολή μ’ αυτά τα μέτρα δείχνει πόσο ακροδεξιά φιλελεύθερη πολιτική ασκεί από δεκαετίες η Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολιτική τοξική και κατεξοχήν ταξική, πατριαρχική, ιμπεριαλιστική, ρατσιστική και οικολογικά καταστροφική, που αναζωπυρώνει εθνικά και θρησκευτικά μίση παρά τον ρηχό κοσμοπολιτισμό που επαγγέλλεται. Πολιτική υπέρ του σκληρού πυρήνα της ΕΕ σε βάρος της περιφέρειας και των φτωχών χωρών, υπέρ των ολιγαρχών και του μεγάλου κεφαλαίου σε κάθε μία από τις χώρες μέλη σε βάρος του λαού, υπέρ των ανδρών σε βάρος των γυναικών που επωμίζονται κυρίως τα βάρη της κρίσης, και τελικά πολιτική καταστροφική για αδύναμες ομάδες όπως πρόσφυγες, μετανάστες και ρομά. Με δυο λόγια, πολιτική υπέρ των λίγων και ισχυρών πλούσιων σε βάρος των πολλών και αδύναμων φτωχών. Που αναδεικνύει αφτιασίδωτη την πραγματικότητα, ότι είμαστε σκλάβοι του κεφαλαίου, καθώς στο βωμό του θυσιάζει τις ζωές μας χωρίς δεύτερη σκέψη το καπιταλιστικό κράτος.

Τα όρια τούτης της πολιτικής ήδη δοκιμάζονται στην Ιταλία, όπου ομάδες πεινασμένων λεηλατούν εμπορικά καταστήματα ενώ λιγότερο πεινασμένοι κατεβάζουν τις σημαίες της ΕΕ από τις δημόσιες υπηρεσίες. Δεν μένεις κλεισμένος στο σπίτι όταν δεν έχεις να φας, κι εδώ, αντίθετα απ’ ό,τι έκανε η Κίνα, δεν συζητάμε καν την εξασφάλιση επισιτισμού στους αποκλεισμένους. Καθώς η δημοτικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει ήδη καταποντιστεί στην Ιταλία, τα περιθώρια χειρισμών της ιταλικής κυβέρνησης απέναντι στους λεγόμενους εταίρους στένεψαν, πράγμα που αποτυπώνεται στη δηλωμένη άρνησή της να δεχτεί το γερμανικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης. Ισπανία και Γαλλία, καθώς και οι μικρές χώρες της περιφέρειας, γνωρίζουν ότι άμεσα θα βρεθούν σε ανάλογη θέση.

Τέσσερεις μήνες αφότου ενημερώθηκε επίσημα για την επιδημία στην Κίνα η ΕΕ δεν έκανε τίποτε για να την αντιμετωπίσει. Τέλη Μαρτίου συζήτησε χλιαρά μέτρα υποστήριξης της Ιταλίας και της Ισπανίας, χωρίς αποτέλεσμα. Ακόμη πιο εύγλωττα από τις άκαρπες συναντήσεις κορυφής μιλά η αδράνεια των γραφειοκρατικών μηχανισμών. Αφήνοντας κατά μέρους συμβολικές χειρονομίες που έγιναν επί τούτου και όχι στο πλαίσιο θεσμικών αποφάσεων, λόγου χάρη τη μεταφορά λίγων ιταλών και γάλλων ασθενών σε  κενές γερμανικές ΜΕΘ ώστε να καλλιεργηθούν ψευδαισθήσεις ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, κανένα πραγματικό μέτρο συμπαράστασης δεν σχεδιάστηκε καν. Αν κάτι τέτοιο σχεδιαζόταν, θα συζητιόταν κιόλας. Αλλά τίποτε τέτοιο δεν συζητιέται. Ευρωπαϊκή πολιτική αντιμετώπισης της επιδημίας ως σήμερα δεν υπάρχει, και η απουσία της επιχειρείται να κρυφτεί πίσω από εκθέσεις ιδεών. [Όπως του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μαργαριτη Σχοινά]

Πηγή: tiken.net

Antapocrisis

Διάβασε το »

Γιατροί: Ήρωες σε γύψο

Newsteam 0 Comments

Το χθεσινό έγγραφο της διοίκησης του ΓΝΑ Λαϊκό που ήρθε στο φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνει την απόπειρα του υπουργείου να φιμωθούν οι ενοχλητικές φωνές τω γιατρών και νοσηλευτών της πρώτης γραμμής. Απόπειρα που έγινε προκλητικά σαφής με την συντεταγμένη και άνωθεν αποσιώπηση της Συνέντευξης Τύπου της ΟΕΝΓΕ της 1/4, η οποία αν και καταγράφηκε από συνεργείο της ΕΡΤ, δεν αναφέρθηκε ως ξεχωριστή είδηση.

Τι πιο λογικό να είναι κεντρική είδηση η συνέντευξη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των ανθρώπων που δίνουν τη μάχη της υγείας; Τι πιο χρήσιμο από το να δώσουν την πραγματική εικόνα της υγειονομικής μάχης οι ίδιοι οι μαχητές της; Όχι όμως στην Ελλάδα, όχι από την ελληνική δημόσια τηλεόραση, όχι πολύ περισσότερο από τα ιδιωτικά ΜΜΕ.

Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ που ήταν να μοντάρει τη συνέντευξη, αλλά τελικά δεν τη μόνταρε, αναφέρει:

Θα γράψω μόνο ότι είναι προβληματικό στο 2ωρο κεντρικό δελτίο να γίνονται συνεχείς και εκτενείς αναφορές στις ελλείψεις που έχουν τα νοσοκομεία του εξωτερικού (προσωπικού, αναπνευστήρων και μέσων προστασίας) και η ενημέρωση για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ΕΣΥ να γίνεται με το σταγονόμετρο .
Ναι αυτό συμβαίνει σε όλα τα κανάλια, κανείς από όσο είδα δεν έπαιξε χθες την συνέντευξη τύπου της ΟΕΝΓΕ. Αλλά από την ερτ ο κόσμος έχει παραπάνω απαιτήσεις.

Το έγγραφο της διοίκησης του ΓΝΑ Λαϊκό, αναφέρει επί λέξει:

Απαγορεύεται σε οποιονδήποτε εργαζόμενο να προβαίνει σε δηλώσεις προφορικές ή έγγραφες στα ΜΜΕ, που αφορούν στη διαχείριση ύποπτων ή επιβεβαιωμένων περιστατικών του νέου κορωνοϊού.

Το έγγραφο της διοίκησης του ΓΝΑ Λαϊκό

Τι σημαίνει στα αλήθεια διαχείριση; Αν αφορά τα προσωπικά δεδομένα και το ιατρικό απόρρητο, θα έπρεπε να αναφερθούν ονομαστικά. Άλλωστε ουδεμία παραβίαση έχει υπάρξει και ούτε πρόκειται. Είναι προφανές ότι η απαγόρευση αναφοράς στα ΜΜΕ της διαχείρισης αφορά στο βαθμό ετοιμότητας (ή ανετοιμότητας) του οχυρωμένου (ή ανοχύρωτου) συστήματος. Αφορά στην απαγόρευση διαμαρτυρίας ή αποκάλυψης της έλλειψης επαρκών προστατευτικών μέσων. Αφορά στις χρόνιες παθογένειες, ελλείψεις, κενά του ΕΣΥ που πρέπει να αποσιωπηθούν για να μην χρεωθούν ευθύνες σε όσους τα δημιούργησαν.

Από τη μια οι γιατροί είναι σε γύψο, με τις συνεχείς έμμεσες προτροπές (ή και απειλές) για να μη μιλούν.

Από την άλλη ένα καλοπληρωμένο σύστημα κολακείας αναπτύσσεται, τέτοιο που δημιουργεί ευθέως θέμα δημοκρατίας.

Σημερινό πρωτοσέλιδο. Οι εμπνευστές του είναι κανοί να καταγγέλουν χωρίς αιδώ την προσωπολατρία των σοσιαλιστικών καθεστώτων.

Από την αποθέωση και τα πορτραίτα αγιογραφίας των πρωταγωνιστών της καθημερινής ενημέρωσης, μέχρι τη φιλοτεχνημένη εικόνα ενός πρωθυπουργού – σωτήρα της χώρας, για τον οποίο η κοινωνία πρέπει να ξεχάσει ότι θεωρούσε τους γιατρούς πλεονάζοντες ή ότι έθεσε 7.900 εργαζόμενους στον ΕΟΠΥΥ σε διαθεσιμότητα.

Θα ήταν διαφημιστικό από σειρά του Netflix, αλλά τα πρόσωπα μας είναι γνωστά. Ανάμεσά τους ο εξαφανισμένος πρόεδρος του ΕΟΔΥ Αρκουδομανέας, ο ίδιος που δήλωνε ότι ο κορωνοϊός έχει χαμηλή μεταδοτικότητα.

Ορισμένες φορές η γελοιότητα των αγιογραφικών πορτραίτων είναι υπερβολική ακόμα και για τα στάνταρντ των μεσημεριανάδικων, αλλά τα ελληνικά ΜΜΕ ποτέ δεν παύουν να μας εκπλήσσουν.

Μια στρατιά δημοσιογράφων, αποσπασμένων αλλά και τρωκτικών που μασουλούν χρήμα και επιδοτήσεις, με τελευταίο προκλητικό ρεγάλο τα 11 εκατομμύρια που μοίρασε το πρωθυπουργικό γραφείο στους κολλητούς ψάλτες που δοξολογούν την κυβέρνηση, φτάνει μέχρι το σημείο να επιτίθεται σε κάθε φωνή που αποκαλύπτει μέρος της αλήθειας. Γιατί η αλήθεια για τις ευθύνες που αφόπλισαν το σύστημα Υγείας της χώρας πρέπει να πεθάνει.

Σε κάθε πόλεμο, το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια, λέει το γνωστό απόφθεγμα.

Στον σημερινό υγειονομικό πόλεμο που διεξάγουν οι υγειονομικοί, το απόφθεγμα επιβεβαιώνεται.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ειρήνη ή επιδημία: ποια επιλογή υπάρχει για την Ουκρανία;

Newsteam 0 Comments

Μέχρι στιγμής η πανδημία έχει στοιχίσει μόλις τέσσερις ζωές στην Ουκρανία, μόνο που άμεσα προκάλεσε μια κρίση δίχως προηγούμενο, η οποία ολοένα και περισσότερο σέρνει τη χώρα στα απόνερα της. Η αυστηρή καραντίνα, η επιβολή του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και το κλείσιμο των ΜΜΜ έχουν παραλύσει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, έχουν σταματήσει την παραγωγή ενώ έχουν φέρει τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στο χείλος της καταστροφής. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα της ιστορίας του κορονωϊού, οι συνέπειες της έχουν ήδη λάβει ιστορικές αναλογίες – τουλάχιστον στην κοινωνικο-οικονομική τους διάσταση.

Η κοινωνία βρίσκεται σε κατάσταση σοκ – οι περισσότεροι Ουκρανοί πολίτες δεν ξέρουν αν θα έχουν τα βασικά μέσα συντήρησης αύριο, δηλαδή δουλειά, μισθό, στέγη, φαγητό και φάρμακα. Η ισοτιμία της γρίβνα[1] πέφτει, οι τιμές στα σουπερμάρκετ και στα καταστήματα διαρκώς αυξάνονται. Οι άνθρωποι συχνά δεν μπορούν να αφήσουν τις πόλεις ή τις συνοικίες τους για να βρουν φτηνότερα προϊόντα αλλού, να πάρουν λεφτά ή προμήθειες από συγγενείς στην ύπαιθρο – έτσι λοιπόν στερούνται από την βασική κοινωνική κινητικότητα που τους επέτρεπε να τα βγάζουν πέρα νωρίτερα, εξασφαλίζοντας την επιβίωση τους με κάποιο τρόπο.

Όλα αυτά προστίθενται πάνω στον πανικό και τις επιθέσεις των κοινωνικών ψυχώσεων. Αυτές οι συλλογικές, οριακές καταστάσεις εντείνονται όχι μόνο από το φόβο του αγνώστου και της ασθένειας αλλά και από μια χρόνια έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στις αρχές. Αυτό βέβαια μπορεί εύκολα να εξηγηθεί εφόσον οι ηγέτες του ουκρανικού κράτους σ’ αυτή τη συγκυρία επιδεικνύουν μια διαχειριστική ικανότητα επιπέδου καρικατούρας. Δεν πήραν καν τα απλούστερα και τα πιο αναγκαία υγειονομικά-επιδημιολογικά μέτρα ελέγχου έγκαιρα, αφήνοντας σχεδόν χίλιους τόνους μασκών να φύγουν εκτός της χώρας, δίνοντας την ευκαιρία να θησαυρίσουν οι ψηλά ιστάμενοι κερδοσκόποι. Την ίδια ώρα όμως, επικεντρώνονται ολοένα και περισσότερο σε εσπευσμένες και βολονταριστικές αποφάσεις∙ εμφανώς αντιλαμβανόμενοι την ευκαιρία να ψαλιδίσουν εντελώς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών.

Πλέον είναι ολότελα εμφανές ότι σε μια κρισιακή κατάσταση, οι πολιτικοί σχεδιάζουν να ελέγχουν την χώρα με ένα απολυταρχικό τρόπο, βασιζόμενοι στην Εθνοφρουρά, την αστυνομία, τις Ένοπλες Δυνάμεις και τις ακροδεξιές γκρούπες, μια εκ των οποίων είναι επίσημα επιτετραμμένη στο να επιτηρεί την εφαρμογή των μέτρων στην πρωτεύουσα. Αυτό ακριβώς ενισχύει τις πολιτικές ενέργειες των διεκδικητών για το ρόλο ενός δυνατού χεριού, όπως ο επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών Arsen Avakov, που διαθέτει επιρροή τόσο στις επίσημες δομές της εξουσίας όσο και στις εθνικιστικές εθελοντικές γκρούπες. Ακόμη όμως και μια τέτοια δύναμη μπορεί να θριαμβεύσει σε μια υποθετική κατάρρευση των κρατικών δομών εν μέσω κοινωνικού χάους. Ειδικά από την ώρα που η χώρα μπήκε σε καραντίνα, την καθιστά ένα καζάνι που σιγοβράζει στην κρίση. Μάλιστα η χώρα δεν μπορεί περαιτέρω να αφεθεί στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής – όπως έγινε από εκείνους που επέστρεψαν από το εξωτερικό μόλις σήμερα.

Ωστόσο το ζήτημα δεν αφορά πλέον μόνο τα κλειστά σύνορα – ακόμη χειρότερο είναι το γεγονός ότι πίσω από την πρόσφατα υλοποιημένη συμφωνία Σένγκεν[2] δεν υπάρχει πλέον καλύτερη ζωή τόσο για τους μετανάστες όσο και για τους ξένους. Και η κατάσταση στην Ουκρανία δεν ενέχει το πραγματικό ενδιαφέρον για τους υποκριτές-φίλους των αναπτυγμένων χωρών, που τώρα εστιάζουν στα δικά τους προβλήματα, αφήνοντας το Κίεβο να παλέψει μόνο του για τη δική του σωτηρία. Και μάλιστα δεν δείχνουν αλληλεγγύη ούτε μεταξύ τους, κλέβοντας ιατρικές μάσκες που στάλθηκαν από την Κίνα για τους Ιταλούς.

Προφανώς, κάτω από αυτές τις συνθήκες η Ουκρανία δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο που την κατέστρεψε πριν τον κορωνοϊό. Ωστόσο, αυτό ακριβώς δεν συνιστούσε καταστροφή και για όλους. Η σύρραξη στο Ντονμπάς είναι ζήτημα μεγάλης σημασίας για την πολιτική ελίτ της χώρας, καθώς όλοι οι εκπρόσωποι της ζουν από αυτήν, από μισάνθρωπους μπλόγκερ μέχρι τον πλουσιότερο ολιγάρχη, που γίνονται σταθερά πλουσιότεροι από το φιάσκο του Ρόττερνταμ[3]. Ο αργόσυρτος πόλεμος στην ανατολή, μπαίνει πλέον στον έβδομο χρόνο του, χρησιμεύει ως τρόπος ζωής για το καθεστώς που προέκυψε μετά το Μαϊντάν[4]. Δεν θρέφει απλά τις ελίτ που προέκυψαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, που έχουν αφομοιώσει και τις σαράντα αποχρώσεις του γκρι – τη μαύρη και αιματοβαμμένη επιχείρηση του πολέμου, βγάζοντας κέρδη από τη θλίψη και την οικονομική επιδείνωση της ζωής άλλων ανθρώπων. Ο πόλεμος προσφέρει ακόμα περισσότερα στις αρχές, δίνοντας τους το δικαίωμα να ελέγχουν ένα διαρκώς εμπόλεμο και φτωχοποιημένο κράτος. Εντέλει, όλα τα προβλήματα της Ουκρανίας αποδίδονταν στην διαρκή αντανάκλαση της επιθετικότητας. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, ικανές στο να οργανώνουν τις μάζες στην τροχιά πετυχημένων, κοινωνικών διαμαρτυριών, εκκαθαρίστηκαν προληπτικά, ως μέτρο μιας πάλης ενάντια στη φανταστική Πέμπτη φάλαγγα του εχθρού.

Όμως δεν υπάρχουν άλλες οικονομικές και οργανωτικές εφεδρείες για τον πόλεμο, οι οποίες θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν στη μάχη εναντίον της σύγχρονης μορφής της επιδημίας. Υπάρχει έλλειψη στα βασικά μέσα – ακόμη και στο φαγητό για τους στρατιώτες. Λόγω της επιδημίας του κορωνοϊού, που έχει προκαλέσει την άρνηση σύναψης συμβολαίων εκ μέρους των εταιρειών για να παρέχουν υπηρεσίες σίτισης στις στρατιωτικές μονάδες, μια οριακή κατάσταση ενδεχομένως να ανακύψει στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας αναφορικά με την αδιατάρακτη εξασφάλιση τροφής, δήλωσε το Προεδρικό Γραφείο σε ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε σήμερα στα μέσα.

Η κρίση που προκλήθηκε από τη σύρραξη έχει εδώ και καιρό αποδυναμώσει το ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας και την έχει κάνει ένα χρόνια άρρωστο οργανισμό, μολυσμένο με τους ιούς της φτώχειας, του εγκλήματος, της βίας και της διαφθοράς. Και δεν είναι καν σε θέση να δώσει μια επαρκή απάντηση στην σοβαρή πρόκληση που αντιμετωπίζει η Ουκρανία αυτές τις μέρες. Τελικά, ο πόλεμος πάντοτε αποτέλεσε τον σημαντικότερο παράγοντα για την ανάπτυξη κοινωνικών ασθενειών, οι οποίες μεταδίδονταν εύκολα σε ένα ασταθές πεδίο της πρώτης γραμμής, όπως μπορεί να διαπιστωθεί στην Αντιτρομοκρατική Ζώνη Δράσης[5], όπου έχει σημειωθεί ένα αυξημένος αριθμός περιστατικών μόλυνσης από φυματίωση, ΗIV και διάφορους τύπους ηπατίτιδας.

Πρόκειται για μια καταστροφή, επειδή είναι προφανές ότι κάποιοι στρατιώτες υποτιμούν κάθε μέτρο προστασίας – όπου υπάρχει άλλωστε αλκοόλ, υπάρχει και σεξ δίχως προφυλάξεις – και η βιομηχανία του σεξ ανθεί στη συγκεκριμένη περιοχή. Υπάρχουν πόρνες στον τοπικό πληθυσμό και στην πραγματικότητα όλο αυτό προσομοιάζει σε βιολογικό πόλεμο, επειδή αυτές είναι οροθετικές, με ηπατίτιδα ενώ οι στρατιώτες έρχονται δίχως προφυλάξεις σε σεξουαλική επαφή μαζί τους. Δυστυχώς υπάρχει ταυτόχρονα το φαινόμενο του σεξοτουρισμού. Κορίτσια μεταφέρονται στην Αντιτρομοκρατική Ζώνη Δράσης για να προσφέρουν πατριωτική βοήθεια, δήλωσε σε μια συνέντευξη ο εκπρόσωπος της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας για τις Κλινικές Εργασίες, ο συνταγματάρχης Vladimir Steblyuk.

Ο πόλεμος στο Ντονμπάς και η συγκέντρωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο μέτωπο είναι μια δυνάμει εστία μετάδοσης της επιδημίας. Εν αντιθέσει με τις ενθουσιώδεις δηλώσεις της ηγεσίας του Υπουργείου Άμυνας, στο πεδίο των στρατώνων δεν υπάρχει ανάγκη να μιλήσουμε για καμία καραντίνα. Η εαρινή κατάταξη στο στρατό έχει ήδη αναβληθεί. Έτσι λοιπόν το ζήτημα της θέσπισης μακράς εκεχειρίας γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου για τις δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων του στρατιωτικού προσωπικού και των εκατομμυρίων κατοίκων του Ντονμπάς. Οι πόλεμοι και οι επιδημίες πάντοτε πήγαιναν χέρι-χέρι στις σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας, και οι στρατοί ήταν συχνά οι φορείς μολυσματικών ασθενειών. Δεν είναι λοιπόν άνευ σημασίας ότι αυτά τα δυο φαινόμενα, σε συνδυασμό με την πείνα και τον θάνατο, αποκαλούνται ως οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, αναφέρει ορθά ο ιστορικός Yuriy Latysh από το Κίεβο.

Και πράγματι, η ιστορία μας διδάσκει ότι ο πόλεμος και η επιδημία είναι αδέρφια σε αγαστή συνεργασία για την καταστροφή της ανθρωπότητας. Η τρομερή τους σύμπλευση έχει ξεδιπλωθεί αρκετές φορές. Αρκεί να θυμηθούμε το Μαύρο Θάνατο[6] που εξαπλώθηκε στην Ευρασία μαζί με τους Τουμάνους[7] του μογγολικού στρατού, πρώτα στην Κίνα όπου το 90% του πληθυσμού της επαρχίας Henan πέθανε από την επιδημία, και μετά στην Ευρώπη, που έχασε σχεδόν το μισό της πληθυσμό σαν αποτέλεσμα αυτής της πανδημίας. Ο Ιταλός Gabriel de Mussi μας άφησε μια περιγραφή της πολιορκίας της σημερινής Φεοντοσίγια[8] – της τότε γενοβέζικης αποικίας της Κάφα, την οποία αποπειράθηκε να κυριεύσει η Χρυσή Ορδή[9] του Janibek Khan. Μια επιδημία πανώλης χτύπησε τον μογγολικό στρατό, η οποία μεταδόθηκε στους υπερασπιστές της πόλης και σύντομα η πανώλη προσέβαλε τα πληρώματα των πλοίων που συνέδεαν την Κριμαία με την Ιταλία, γεγονός που οδήγησε στην χειρότερη καταστροφή της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Μια αντίστοιχη καταστροφή συντελέστηκε και στον Α’ ΠΠ κι ένας σημαντικός αριθμός των θυμάτων του δεν σκοτώθηκε από σφαίρες αλλά από επιδημίες που αναπτύχθηκαν υπό μη υγειονομικές συνθήκες και σε στενό συνωστισμό ανθρώπων. Ο τύφος, η φυματίωση και η χολέρα ήταν ουσιαστικά διάσπαρτες. Ωστόσο ο πιο τρομερός φόρος αίματος πληρώθηκε στην Ισπανική Γρίπη που εκκίνησε από το αμερικανικό στρατόπεδο στο Fort Riley, το οποίο στάθμευε κοντά στα δίκτυα του πυρετού που έφερναν οι Κινέζοι εργάτες. Η γρίπη διείσδυσε στην Ευρώπη μέσω των στρατευμένων Αμερικανών και για αρκετά χρόνια σκότωνε στρατιώτες στα χαρακώματα όλων των εμπόλεμων χωρών, οι οποίες δεν κοινοποιούσαν τα της επιδημίας λόγω των περιορισμών της λογοκρισίας. Έτσι ο φονικός ιός πήρε το όνομα από την αμέτοχη στον πόλεμο Ισπανία, οι αρχές της οποίας πρώτες μίλησαν για την επιδημία.

Αυτό ακριβώς το μάθημα είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Και δεν προκαλεί έκπληξη ότι η νέα πανδημία έχει ενισχύσει τα αντιπολεμικά αισθήματα απέναντι στο φόντο της ηθικής χρεωκοπίας των μεγαλύτερων, άριστα εφοδιασμένων στρατών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, που επέδειξαν ανεπάρκεια στη μάχη ενάντια στον ιό.

Εν μέσω όλης αυτής της κατάστασης, το ΝΑΤΟ και άλλοι δυτικοί στρατοί διαρκώς πραγματοποιούν στρατιωτικές ασκήσεις, καυχώμενοι για τα πλωτά τους νοσοκομεία και χρησιμοποιώντας υπερβολικούς προϋπολογισμούς. Αλλά που βρίσκονται τώρα όλοι αυτοί; Σε μια σειρά χωρών της δυτικής Ευρώπης τα πράγματα φτάνουν στο σημείο του να επιλέγουν οι γιατροί ποιος θα επιβιώσει μεταξύ των κρουσμάτων κορωνοϊού. Οι γιατροί μιλούν ευθέως για τακτικές που προσομοιάζουν σε πόλεμο. Αλλά πού έχει αλήθεια εγκατασταθεί έστω κι ένα κινητό στρατιωτικό νοσοκομείο; Γιατί στην Ιταλία βλέπουμε γιατρούς από την Κούβα και την Κίνα, αλλά δεν βλέπουμε έστω κι έναν γιατρό από τα μέλη του ΝΑΤΟ. γιατί δεν βλέπουμε έστω με ανθρωπιστική αποστολή, όπως λ.χ. μια αποστολή τροφίμων; Γιατί παρόλο τον διεθνή προϋπολογισμό 2,5 δισ $ η συμμαχία είναι ικανή μονάχα για δολοφονίες εξ’ αποστάσεως με drone. Η λειτουργία του στρατού περιορίστηκε στη διεξαγωγή ιμπεριαλιστικών πολέμων έτσι που οι πιο ισχυροί στρατοί του κόσμου απλά ατρόφησαν στην ικανότητα τους να διεξάγουν ανθρωπιστικές αποστολές. Η πανδημία του Covid-19 εγείρει πληθώρα ερωτημάτων. Η διάλυση του ΝΑΤΟ είναι ένα από τα πιο σημαντικά. Η απομόνωση είναι μια καλή ευκαιρία για να σκεφτούμε σχετικά με τον ευρύτερο κόσμο γράφει ο Ουκρανός μπλόγκερ Ilya Derevyanko από το Αμβούργο.

Η κρίση εντείνει τις διαμαρτυρίες ενάντια στους παράλογους πολέμους και τις καταστροφικές πολεμικές δαπάνες και ενάντια στο πλαίσιο γενικευμένων περικοπών στη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, της υγείας και των κοινωνικών αναγκών. Τα δραματικά γεγονότα που εκτυλίσσονται στην Ευρώπη, έχουν ξεκάθαρα υπογραμμίσει αυτή την αντίφαση. Και είναι λογικό το ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ António Guterres απαίτησε το άμεσο τέλος του πολέμου σε όλο τον πλανήτη, επειδή αυτό ακριβώς είναι το προαπαιτούμενο για την νίκη στη μάχη εναντίον της πανδημίας.

Καλώ σε άμεση, παγκόσμια εκεχειρία σε όλες τις πλευρές του πλανήτη. Είναι καιρός να θέσουμε ένα φραγμό στην ένοπλη σύρραξη και μαζί να επικεντρωθούμε σ’ έναν ειλικρινή αγώνα για τις ζωές μας. Απευθύνομαι στις εμπόλεμες παρατάξεις: Σταματήστε τις εχθροπραξίες, βάλτε στην άκρη τη δυσπιστία και την εχθρότητα, σιγήστε τα όπλα, σταματήστε τους βομβαρδισμούς και τις εναέριες επιθέσεις δήλωσε το απόγευμα της 23ης Μαρτίου. Κι είναι φανερό ότι αυτές οι λέξεις απευθύνονται μεταξύ άλλων και στους επικεφαλής του Κιέβου.

Ποια θα είναι η απάντηση απέναντι στο κάλεσμα αυτό; Στην Μπάνκοβα[10] δεν μπορούν παρά να καταλάβουν ότι η Ουκρανία αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή κρίση στη σύγχρονη ιστορία της. Η παύση του πολέμου, με τους όρους ενός αμοιβαίου συμβιβασμού, όπως σκιαγραφείται στη συμφωνία του Μινσκ[11], είναι στις παρούσες συνθήκες ένα βασικό τεστ για την νομιμότητα της εξουσίας. Ο πρόεδρος Zelensky δεν διαθέτει τους πόρους για να παλέψει την επιδημία και το κράτος δεν μπορεί επί μακρόν να συνεχίζει τη σύγκρουση, εξοικονομώντας γιατρούς και νοσοκομεία. Και η κατάσταση στη χώρα δίνει κάθε ευκαιρία για την τελική παύση πυρός, αγνοώντας την υστερία της πολεμοκάπηλης παράταξης.

Ειρήνη ή επιδημία – αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ουκρανία.

Πηγή: liva.com.ua

Μετάφραση: antapocrisis


[1] Tο εθνικό νόμισμα της Ουκρανίας με αντιστοιχία προς το € 0,3:1 (29/3/2020)

[2] Συμφωνία της ΕΟΚ που ψηφίστηκε το 1985 και άρχισε να εφαρμόζεται από το 1995. Με βάση αυτή προωθείται η προοδευτική κατάργηση των ελέγχων στα κοινά σύνορα των κρατών-μελών, η καθιέρωση της ελεύθερης κυκλοφορίας για όλα τα πρόσωπα- υπηκόους των κρατών που υπέγραψαν τη Συμφωνία αλλά και η αστυνομική και δικαστική τους συνεργασία.

[3] Ειρωνική αναφορά στο σχέδιο του Ρότερνταμ, μια μέθοδο που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση των μονάδων άνθρακα της χώρας, η οποία στην πράξη χαρίζει αστρονομικά κέρδη στο κομμάτι της ουκρανικής ελίτ που ασχολείται με την εξόρυξη και την πώληση καυσίμων.

[4] Το καθοδηγούμενο από τις ΗΠΑ και την ΕΕ αντιδραστικό κίνημα που απαιτούσε την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ. Εκκίνησε τον Νοέμβριο του 2013 με κινητοποιήσεις και κλιμακώθηκε στην πραξικοπηματική ανατροπή της φιλορωσικής κυβέρνησης Γιανουκόβιτς το Φεβρουάριο του 2014 από μια συμμαχία ευρωπαϊστών και νεοναζί.

[5] Οι περιοχές του Ντονμπάς και του Λουγκάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, κατά την ουκρανική κυβέρνηση, που από το 2014 ως σήμερα έχουν αποσχιστεί από το ουκρανικό κράτος μετά τις εξελίξεις που δρομολόγησε το κίνημα Μαϊντάν. Υποστηρίζονται από τη Ρωσική Ομοσπονδία και είναι πεδίο εντεινόμενων επιθέσεων του ουκρανικού στρατού.

[6] Η επιδημία βουβωνικής πανώλης που χτύπησε την Ευρώπη το διάστημα 1348 – 1353 μ.Χ. και φαίνεται ότι εξόντωσε πάνω από το 1/3 των κατοίκων της.

[7] Μογγολικός λαός της βορειοανατολικής Κίνας.

[8] Πόλη στην Κριμαία, η πρώην βυζαντινή πόλη Θεοδοσία.

[9] Τα εδάφη της Ευρασίας που κατακτήθηκαν και κυβερνιούνταν από μογγολικά φύλα το διάστημα 1240 – 1502 μ.Χ.

[10] Οδός του Κιέβου, στην οποία δεσπόζει το προεδρικό μέγαρο.

[11] Συμφωνία κατάπαυσης του πυρός μεταξύ της ουκρανικής κυβέρνησης και των ανταρτοκρατούμενων περιοχών του Ντονμπάς και του Λουγκάνσκ, που υπογράφηκε το 2014 και στην πράξη δεν τηρήθηκε ποτέ.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Από την ολομέλεια της Βουλής καταλάβαμε ότι μόνο ο λαός θα σώσει το λαό

Newsteam 0 Comments

1.

Ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ότι λόγω της διορατικότητας του και τα έγκαιρα περιοριστικά μέτρα έχει αποφευχθεί το χειρότερο. Η αλήθεια είναι ότι τα περιοριστικά μέτρα τα πήραν οι περισσότερες χώρες την ίδια περίοδο (μέσα Μάρτη), βλέποντας τα αποτελέσματα της πανδημίας στην Ιταλία. Η δε κυβέρνηση κάτω από την κοινωνική κατακραυγή έκλεισε τις εκκλησίες μετά από μια χαμένη βδομάδα διαπραγμάτευσης με τους ιεράρχες. Αντίστοιχες αποφάσεις είχαν παρθεί ήδη σε όλον τον κόσμο, ακόμα και σε θεοκρατικά καθεστώτα. Να θυμίσουμε επίσης ότι αποφασίστηκαν περιοριστικά μέτρα σε χώρους εργασίας πολύ αργά και αυτά που αποφασίστηκαν δεν επαρκούν. Οι επικίνδυνοι χώροι συνωστισμού παραμένουν οι χώροι εργασίας. Να θυμίσουμε ότι για τα προσφυγικά camps δεν έχει κάνει τίποτα. Η αυτοπειθάρχηση και συνειδητή συμπεριφορά του λαού και αρκετή τύχη έχει όντως αποτρέψει μια, προς το παρόν, ανεξέλεγκτη πορεία της εξάπλωσης του ιού. Γι’ αυτό το χυδαίο πολιτικό παιχνίδι που κάνει όμως η κυβέρνηση, θα πρέπει να δώσει λογαριασμό.

Ο κ. Μητσοτάκης υπερασπίστηκε ότι πήρε έγκαιρα μέτρα για τη στήριξη του ΕΣΥ. Μπορεί να μας υπενθυμίσει τις πραγματικές αποφάσεις θωράκισης της χώρας, από τις πρώτες δηλώσεις περί προετοιμασίας και θωράκισης των κ. Κικίλια και Αρκουμανέα στις 30 Ιανουαρίου, μέχρι τις 8 Μάρτη, τότε που οι 133 νεκροί μέσα σε μια μόνο μέρα της Ιταλίας, έκαναν πλέον τον πρωθυπουργό να δηλώνει ότι θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Και πιο συγκεκριμένα: Πόσες προσλήψεις έγιναν αυτό το διάστημα; Πόσες κλίνες ΜΕΘ άνοιξαν; Πόσοι αναπνευστήρες εξασφαλίστηκαν; Ποιες ποσότητες προστατευτικών υλικών έφτασαν στα νοσοκομεία; Πόσα διαγνωστικά τεστ έγιναν διαθέσιμα; Οι συνεχείς καταγγελίες των υγειονομικών και η πλήρης συνείδηση ότι το διαλυμένο από τα μνημόνια ΕΣΥ δεν πρόκειται να αντέξει αν η πανδημία χτυπήσει την Ελλάδα στην ίδια ένταση με τις άλλες χώρες, οδήγησαν στα σημερινά, λιγοστά αποτελέσματα ενίσχυσης του ΕΣΥ. Τις προσλήψεις που εξακολουθούν να αργούν απελπιστικά, την αύξηση των κλινών ΜΕΘ που εξακολουθούν να μην επαρκούν, την αγορά υλικών – όχι πάντα κατάλληλων, τις χορηγίες (με τις αντίστοιχες σκοπιμότητες) εντυπωσιασμού από τους ιδιώτες όταν το αίτημα της επίταξης των ιδιωτικών νοσοκομείων το αγκάλιασε η λαϊκή πλειοψηφία, την αύξηση του προϋπολογισμού του Υπουργείου Υγείας όχι κατά 75 εκ αλλά κατά 200 εκ. Σας πήρε ένα μήνα, υπό τη λαϊκή πίεση, για μερικά μπαλώματα και για να πείσετε τους φίλους σας βιομηχάνους, εφοπλιστές, κλινικάρχες να δώσουν κάτι για τα μάτια του κόσμου. Όταν στην Κίνα (σε συνείδηση της διαφοράς κλίμακας και μεγέθους) έχτιζαν μέσα σε λίγες μέρες νοσοκομεία, αλλά και όταν άλλες ευρωπαϊκές χώρες κρατικοποίησαν τα ιδιωτικά νοσοκομεία… Σήμερα υπερηφανεύεστε ότι έχουμε γεμάτες μόνο 90 από τις λίγο κάτω από 250 ΜΕΘ για τον κορωνοϊό. Μακάρι να μην χρειαστεί ούτε μία παραπάνω. Αλλά ο ρυθμός αύξησης των διασωληνώσεων κάνει την αύξηση των κλινών όχι αυριανή αλλά χθεσινή ανάγκη.

3.

Σας ακούσαμε να λέτε και πάλι για τους ήρωες με τις άσπρες και πράσινες στολές. Και εσάς και τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, μέσε σε ένα πνεύμα ομοψυχίας. Χαιρόμαστε που οι αργόμισθοι και κηφήνες γιατροί και νοσηλευτές, αυτοί που πλεόναζαν ή που έπλεκαν βελονάκι, αυτοί που έχουν φάει ξύλο και χημικά από όλες τις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας, έγιναν ήρωες. Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά είστε υποκριτές. Γιατί προχθές η ΟΕΝΓΕ, η πανελλήνια ομοσπονδία των γιατρών έδωσε συνέντευξη τύπου, υποδεικνύοντας ελλείψεις και προβλήματα, αλλά τα κρατικά και ιδιωτικά κανάλια τους φίμωσαν. Οι γιατροί της πρώτης γραμμής της αντιμετώπισης της πανδημίας είναι καλοί αν ευλογούν την κυβέρνηση, αλλά πρέπει να αποκλειστούν και να σιωπήσουν αν μιλούν για κενά και ελλείψεις. Είναι οι γιατροί και οι νοσηλευτές που τους κατηγορείτε ότι διασπείρουν πανικό και fake news επειδή ζητούν να πάνε στη μάχη, αλλά όχι άοπλοι. Ντροπή για την υποκρισία κ. Μητσοτάκη. Θα κάνουμε τη δουλειά μας όπως και όσο καλύτερα μπορούμε, και λίγο παραπάνω, αλλά δε θα σιωπήσουμε. Και όσο και να μη σας αρέσει το σύνθημα, #ΜεταΘαΛογαριαστουμε.

Σας ακούσαμε και εσάς και τα άλλα κόμματα που υπηρέτησαν μνημόνια και περικοπές στην υγεία να μιλάτε για το αναντικατάστατο του ΕΣΥ και του δημόσιου συστήματος. Εξηγείστε μας γιατί όλοι μαζί τα προηγούμενα χρόνια μειώσατε τις δημόσιες δαπάνες για την υγεία; Γιατί κλείσατε κλινικές; Γιατί μειώσατε το προσωπικό; Γιατί κόψατε τους μισθούς μας; Γιατί αυξήσατε τις εφημερίες σε βαθμό εξάντλησης του προσωπικού; Γιατί μειώσατε τις ΜΕΘ; Γιατί αυξήθηκε κι άλλο το μερίδιο της ιδιωτικής υγείας στην πίτα, εκτοξεύοντας τις ιδιωτικές δαπάνες, δηλαδή αυτές που πληρώνει ο λαός, στις υψηλότερες θέσεις της Ε.Ε; Γιατί μειώσατε την κρατική χρηματοδότηση, οδηγώντας τις κρατικές δαπάνες της χώρας στις χαμηλότερες θέσεις της Ε.Ε;
Δώστε μας μια πειστική απάντηση. Αν σας ανάγκασαν οι εταίροι, ποιος μας λέει ότι δεν θα κάνετε το ίδιο την επομένη μέρα, όταν και πάλι θα υπάρξει οικονομική κρίση, και όταν και πάλι θα καλέσετε τον λαό να την πληρώσει;
Τώρα λέτε ότι μετά την πανδημία θα εφαρμόσετε πολιτικές ανάταξης του ΕΣΥ. Δεν σας έχουμε καμία εμπιστοσύνη. Ακόμα και αυτές τις ώρες, δεν μπορείτε να κρυφτείτε. Με το νέο εφεύρημα ότι το δημόσιο σύστημα υγείας θα έχει υπό την εποπτεία του δύο συνιστώσες, το κρατικό σύστημα και το ιδιωτικό σύστημα, θα στηθεί το επόμενο πάρτι εις βάρος της υγείας του λαού, προς όφελος των ιδιωτών και των μεγάλων εταιρειών στο χώρο της υγείας και του φαρμάκου. Αυτό είναι έτσι κι αλλιώς το διακηρυγμένο σας σχέδιο, προεκλογικά και μετεκλογικά. Αυτό ήταν και λίγο πριν το ξέσπασμα της πανδημίας. Οι  ΣΔΙΤ, η μετατροπή του ΕΣΥ σε ΝΠΙΔ,  η χρεοκοπημένη και εμμονική ιδεοληψία ότι το δημόσιο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη κρατικό.

Ακούσαμε και τα τρία κόμματα, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ να κάνετε αντιπαράθεση για το πακέτο οικονομικής στήριξης ύψους 6,8 δις προς τους εργαζόμενους, τους επαγγελματίες, τις επιχειρήσεις. Η αντιπολίτευση λέει ότι είναι λίγα, η κυβέρνηση λέει ότι είναι περισσότερα από το μέσο όρο στην Ε.Ε. και επικαλέστηκε και το ύψος του χρέους και των αυξημένων πλεονασμάτων που είχε συμφωνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι το 2060. Και οι τρεις κάνατε ευχές για το ευρωομόλογο. Δεν ακούσαμε όμως από κανέναν σας να λέει την αλήθεια. Αλήθεια τι θα κάνετε όταν η Ε.Ε., δηλαδή η Γερμανία, ζητήσει το επόμενο μνημόνιο, για να πάρει αυτά τα λεφτά πολλαπλάσια; Θα το υπογράψετε και πάλι, όπως έχετε κάνει σε όλα όσα σας ζήτησαν μέχρι σήμερα; Για μας είναι σαφές ότι και σήμερα, και αύριο, μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τη Δημόσια Υγεία και μόνο η Δημόσια Υγεία μπορεί να σώσει το λαό.

#ΜετάΘαΛογαριαστούμε

Antapocrisis

Διάβασε το »

Καφές, χυμοί και.. chat

Newsteam 0 Comments

Στους κερδισμένους από τον εγκλεισμό των πολιτών είναι το Πλαίσιο Computers, καθώς οι ηλεκτρονικές παραγγελίες έχουν διπλασιαστεί για laptops και tablet, ενώ αυξημένες είναι και οι πωλήσεις σε web κάμερες και άλλων προϊόντων που απαιτούνται για τη σύνδεση στο internet.

Αναφορικά με την πορεία της πώλησης λευκών συσκευών, έναν τομέα που πρόσφατα εισήλθε η Πλαίσιο μεγάλη ζήτηση παρουσιάζουν οι καταψύκτες, οι καφετέριες και οι αποχυμωτές. 

Διάβασε το »

Λίγο πριν το λουκέτο;

Newsteam 0 Comments

Η διοίκηση της Yalco δεν αποκλείει την παύση της λειτουργίας στο άμεσο μέλλον, ενώ «βροχή» έπεσαν οι καταγγελίες δανειακών συμβάσεων.

Πιο αναλυτικά, όπως αναφέρεται στη λογιστική κατάσταση πρώτου εξαμήνου 2019 που δημοσιεύθηκε με καθυστέρηση, η διοίκηση της εταιρείας συνεχίζει την προσπάθεια για τη συνεχή βελτίωση της παραγωγικότητάς της και τη βελτιστοποίηση της χρήσης των διαθέσιμων πόρων της, ωστόσο, αξιολογώντας τα γεγονότα, δεν μπορεί να δεσμευτεί για την εξεύρεση λύσης που να διασφαλίζει την συνέχιση των δραστηριοτήτων της εταιρείας γεγονός που καθιστά πιθανή την παύση λειτουργίας της στο άμεσο μέλλον.

Διάβασε το »

Κληρώνει για τη πεντάδα στη Σαλόνικα…

Newsteam 0 Comments

Προχωρά ο διαγωνισμός του ΟΛΘ για την επένδυση των 130 εκατ. ευρώ, καθώς από τις 7 μη δεσμευτικές προσφορές που έχουν υποβληθεί θα κοπούν οι 2 και θα μείνουν οι 5.

Μεταξύ των ελληνικών ομίλων που διεκδικούν το έργο είναι ο Mytilineos με Rover Maritime, η Τέρνα μαζί με EifargeE, η Intrakat, η Αβαξ, και ο Άκτωρας.

Διάβασε το »

Το ΕΣΥ δεν είναι φιλανθρωπικό γκαλά

Newsteam 0 Comments

Η δυσανεξία προς το δημόσιο σύστημα περίθαλψης, ακόμα και όταν όλοι καταλαβαίνουν ότι είναι η μόνη άμυνά μας στην επιδημική κρίση, βλάπτει σοβαρά την υγεία. Η ιδεοληψία ότι μόνο το ιδιωτικό μπορεί να δουλέψει αποτελεσματικά καταρρέει όταν έρχεται η ώρα της αλήθειας. Ακόμα και οι ορκισμένοι λάτρεις του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι σήμερα τυγχάνουν να κυβερνούν, στο δημόσιο σύστημα υγείας στηρίζονται, για να αντέξει υγειονομικά η χώρα.

Μπερδεύουν όμως τη συνταγματική υποχρέωση του κράτους να διασφαλίζει την υγεία των πολιτών με τα φιλανθρωπικά γκαλά στα οποία είθισται να συμμετέχουν.

Οι δωρεές από τους ιδιώτες, παρουσιάζονται μετά βαΐων και κλάδων στην καθημερινή ενημέρωση Χαρδαλιά αλλά και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι το αντίβαρο, των μέχρι το μεδούλι νεοφιλελεύθερων, για το γεγονός ότι σήμερα αναγνωρίζεται μέχρι και από τις πέτρες η αναγκαιότητα του δημόσιου συστήματος υγείας.

Έχει γίνει μόδα η ανακοίνωση δωρεών αναπνευστήρων, προστατευτικού υλικού, ακόμα και κλινών ΜΕΘ από επιχειρηματικούς ομίλους.

Ο κ. Μητσοτάκης σήμερα, από το βήμα της Βουλής, υπογράμμισε την σημασία του ιδιωτικού κεφαλαίου ευχαριστώντας όσους έκαναν δωρεές και προειδοποιώντας όσους δεν έκαναν. Η επιθετική υπεράσπιση του ιδιωτικού τομέα από όσους ξήλωσαν το δημόσιο, προσφεύγοντας βέβαια σε αυτόν την ώρα της κρίσης, δεν προξενεί έκπληξη. Προξενεί όμως θλίψη.

Ανακοινώθηκε για παράδειγμα σήμερα ότι ο Καρέλιας δώρισε 50 υπερσύγχρονες ΜΕΘ. Άλλες 50 ΜΕΘ ανακοίνωσε η Βουλή ότι δώρισε στο Σωτηρία. Κοστολόγησε μάλιστα τη δωρεά στα 8 εκατομμύρια ευρώ.

Διορθώστε μας αν δεν καταλαβαίνουμε: Μπορεί ο Καρέλιας (μεγάλη εταιρεία, αλλά όχι στις μεγαλύτερες 20 της χώρας), να εξασφαλίσει 50 ΜΕΘ και δεν μπορεί η κυβέρνηση να εξασφαλίσει ΧΘΕΣ, όχι ΑΥΡΙΟ, 1000;

Μπορεί η Βουλή να δωρίσει ΜΕΘ με κόστος 160.000 η μία, και δεν παραιτούνται από ντροπή όλοι όσοι διετέλεσαν υπουργοί υγείας την τελευταία δεκαετία και άφησαν τη χώρα με το χαμηλότερο αριθμό κλινών ΜΕΘ στην Ευρώπη;

Ανακοινώνει ο πρωθυπουργός σήμερα ότι ιδιώτες χρηματοδοτούν τη λειτουργία πάνω από 500 ΜΕΘ, και δεν ντρέπεται για το χάλι στο οποίο και αυτός και οι προκάτοχοί του έφεραν τη Δημόσια Υγεία;

Είναι κατανοητή η ανάγκη να ξεπλυθεί το μονίμως φοροδιαφεύγον ιδιωτικό κεφάλαιο. Καθώς και να ισορροπήσει στα μάτια της κοινωνίας η απόλυτη ανάγκη ενίσχυσης του δημόσιου συστήματος υγείας.

Αλλά στη φάση που είμαστε οι πολιτικές σκοπιμότητες πρέπει να μείνουν στο συρτάρι. Προέχει επιτακτικά η διασφάλιση του καλύτερου δυνατού για την υγεία του λαού.

Ο υφυπουργός Κοντοζαμάνης ανακοίνωσε ότι οι διαθέσιμες για τον κορωνοϊό κλίνες ΜΕΘ είναι 240 και ανάλογα με τις ανάγκες που παρουσιάζονται θα ανοίγουν και άλλες.

Γιατί να μην ανοίξουν τώρα; Αν κάθε όμιλος ανοίγει ή δωρίζει για πλάκα 20, 30 ή 50 κλίνες ΜΕΘ, γιατί δεν το κάνει το κράτος;

Μήπως προσδοκά να μην υπάρξει ανάγκη αυξημένου αριθμού διασωληνώσεων; Μακάρι να είναι έτσι. Ωστόσο η μέση ποσοστιαία αύξηση των διασωληνωμένων covid-19 ασθενών, από 13 Μαρτίου μέχρι σήμερα, είναι 9%. Δεν πρέπει να ετοιμαστεί το σύστημα Υγείας για κάθε λογικό ενδεχόμενο;

Μήπως λείπει προσωπικό; Ας προσληφθεί.

Ας σταματήσει το αίσχος της μεταφοράς πέρα δώθε γιατρών και νοσηλευτών που ήδη υπάρχουν στην πρωτοβάθμια φροντίδα ή σε μικρότερα νοσοκομεία.

Μήπως δεν έχουμε στην Ελλάδα σήμερα διαθέσιμους εντατικολόγους ή αναισθησιολόγους; Γιατί δεν καλούνται από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, όλοι οι νέοι επιστημόνες γιατροί που εξαναγκάστηκαν σε εκπατρισμό, να επιστρέψουν και να προσφέρουν στη χώρα; Κι ας έχει τον μισό έστω ενθουσιασμό με τον οποίο ανακοινώνει τις επιχειρηματικές φιλανθρωπικές δωρεές.

Ή μήπως κάτι τέτοιο θα σήμαινε μόνιμες θέσεις στο ΕΣΥ, πράγμα που ακόμα και σήμερα οι εμμονικοί με τον ιδιωτικό τομέα υγείας προσπαθούν να αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι;

Για αυτό είναι προτιμότερες οι δωρεές;

Γιατί δεν δεσμεύουν τη μόνιμη κάλυψη των αναγκών που έχει η χώρα σε κλίνες εντατικής θεραπείας;

Γιατί ξεπλένουν τις ευθύνες όσων άφησαν τη χώρα υγειονομικά ανοχύρωτη;

Γιατί διαφημίζουν την κοινωνική ευαισθησία της οικονομικής ελίτ της χώρας;

Είναι αλήθεια ότι η ιθύνουσα τάξη της χώρας θεωρεί λογικό να λύνει τα κοινωνικά προβλήματα μέσα από φιλανθρωπικές βραδιές. Δεν πειράζει να υπάρχουν φτωχοί, θα κάνουμε φιλανθρωπίες. Δεν πειράζει να υπάρχουν άστεγοι, θα κάνουμε φιλανθρωπίες. Δεν πειράζει να μην έχουμε κλίνες ΜΕΘ, θα κάνουμε φιλανθρωπίες.

Ε λοιπόν, πειράζει.

Κρατήστε τα φιλανθρωπικά σας γκαλά για να παριστάνουν οι οικονομικά ισχυροί τους κοινωνικά ευαίσθητους. Σήμερα οι κυβερνώντες οφείλετε να ανταποκριθείτε στη συνταγματική επιταγή που θέλει το Κράτος να μεριμνά για την υγεία των πολιτών.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Να λογαριαστούμε μέχρι τώρα

Newsteam 0 Comments

Η κυβέρνηση ολοκλήρωσε τη Δευτέρα τον πρώτο κύκλο οικονομικών μέτρων λόγω της κρίσης του κορονοϊού. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν έχει ακόμα συμφωνηθεί, λόγω διαφωνιών, κάτι συγκεκριμένο, εκτός από την απόφαση της ΕΚΤ στις 19 Μαρτίου, οπότε η Κριστίν Λαγκάρντ ανακοίνωσε την αγορά ομολόγων 750 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 12 δισ, αφορούν την Ελλάδα. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν έναν πρώτο λογαριασμό των μέτρων.

Η κυβέρνηση στις 30 Μαρτίου διθυραμβικά ανακοίνωσε ότι το πακέτο μέτρων για την ανακούφιση της κρίσης ανέρχεται σε 6,8 δισ. ευρώ, ήτοι 3,5% του ΑΕΠ. Αυτό το πακέτο περιλαμβάνει κυρίως ενισχύσεις στις επιχειρήσεις: 2,1 δισ. λόγω μη καταβολής φορολογικών υποχρεώσεων (κυρίως ΦΠΑ), 1,6 δισ. λόγω μη καταβολής ασφαλιστικών υποχρεώσεων, 1 δισ. ευρώ από τη λεγόμενη επιστρεπτέα προκαταβολή επιχειρήσεων που αφορά δάνεια, κτλ.

Από τις ανακοινώσεις τις κυβέρνησης δεν φαίνεται να περιλαμβάνεται στα μέτρα η επιδότηση τόκων των ενήμερων δανείων, ίσως γατί αναμένεται να ενταχθούν σε γενικότερο πλαίσιο ενίσχυσης από την Ε.Ε.

Και τι περίσσεψε για τους εργαζόμενους; Μόλις ένα δισ. ευρώ περίπου. Η κυβέρνηση ξηλώθηκε δίνοντας επίδομα 800 ευρώ σε όσους εργαζόμενους τέθηκαν σε αναστολή εργασίας (το οποίο στην αρχή υπολόγιζε ότι αφορά ένα ποσό 450 εκατ. που περιελάμβανε και την καταβολή των αναλογουσών ασφαλιστικών εισφορών) και το αύξησε αργότερα με διεύρυνση των κατηγοριών. Για όσους είναι σε καθεστώς αναστολής εργασίας η κυβέρνηση ανέλαβε επίσης την καταβολή μέρους του δώρου του Πάσχα που αφορά την περίοδο αναστολής, δηλαδή κατά προσέγγιση το 1/4 του δώρου καταβάλλει η κυβέρνηση και τα 3/4 ο εργοδότης. Όσον δε αφορά τον τομέα της Υγείας που δέχεται το βάρος αντιμετώπισης της επιδημίας, η κυβέρνηση δαπανά μόνο 200 εκατ. ευρώ και μόλις άλλα 150 εκατ. για όλο τον αγροτικό τομέα.

Παρά το γεγονός ότι τα νούμερα που παρουσίασε η κυβέρνηση διατυπώνονται κατ’ εκτίμηση, είναι προφανές ότι στην τσέπη των εργαζομένων δεν θα μπει παραπάνω από το 20% του πακέτου. Ψίχουλα λοιπόν στο οικονομικό πεδίο, ενώ αντίθετα νομοθετήθηκαν μια σειρά από αντιλαϊκές ρυθμίσεις: δικαίωμα στους εργοδότες για εκ περιτροπής εργασία με μείωση των αποδοχών μονομερώς, δικαίωμα για αναστολή εργασίας με αποζημίωση από το κράτος μόλις 800 ευρώ για διάστημα ενάμιση μήνα, μη καταγραφή των υπερωριών με τη μεθόδευση να δηλώνονται τον επόμενο μήνα, καμία προστασία από απολύσεις, αφού όποιος εργοδότης εντάσσεται σε καθεστώς κρατικής επιδότησης μπορεί να απολύει από Ιούνιο ελεύθερα, κ.ο.κ.

Σε ό,τι, πάλι, έχει να κάνει, με το αποκαλούμενο μπαζούκα της ΕΚΤ για επαναγορά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους όσο χρειαστεί, είναι και εδώ σαφές ποιός εξυπηρετείται. Με αυτή την κίνηση η ΕΚΤ θα αγοράσει κρατικά ομόλογα και ομόλογα υποτίθεται αξιόπιστων εταιρειών. Είναι μια ενέργεια που δεν έχει άμεσο δημοσιονομικό κόστος, και αποσκοπεί στην μείωση των επιτοκίων των ομολόγων και την στήριξη των χρηματιστηρίων. Υπάρχουν όμως, δύο γκρίζα σημεία. Πρώτον, ότι το κράτος αποκτά μετοχές η εταιρικά ομόλογα χωρίς να μετέχει στις διοικήσεις των εταιρειών. Δεύτερον, η κίνηση για μαζική εγγύηση εταιρικών δανείων στην οποία προβαίνουν όλα τα κράτη για την αντιμετώπιση της κρίσης, δημιουργεί έναν μηχανισμό όπου τραπεζικά δάνεια εταιρειών θα περιβάλλονται με την εγγύηση του δημοσίου, θα τιτλοποιούνται, θα αγοράζονται από την ΕΚΤ και ο κίνδυνος χρεωκοπίας θα αναλαμβάνεται από την κοινωνία.

Όπως είπαμε, για την επαναγορά ομολόγων σε πρώτη φάση η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει το ποσό των 750 δισ., εκ των οποίων τα 12 δισ. αφορούν ελληνικά ομόλογα. Το τελευταίο σημαίνει ότι η ΕΚΤ έδωσε ζεστό χρήμα 12 δισ. ευρώ στους ξένους μεγαλοεπενδυτές που κατά πλειοψηφία κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα, για να βελτιώσει την ρευστότητα τους και να τους απαλλάξει από τον κίνδυνο χρεωκοπίας που αυξάνεται με την οικονομική κρίση.

Οι παραπάνω ενέργειες είναι χαρακτηριστικές ενός συγκεκριμένου παραδείγματος οικονομικής αντιμετώπισης της κρίσης. Νεοφιλελεύθερες και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις επιδοτούν κυρίως τις εταιρίες και δευτερευόντως τους εργαζόμενους, ενθαρρύνουν την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, παρέχουν άφθονη χρηματοδότηση στους κατόχους πλούτου και αποκλείουν τις επενδύσεις μέσω του κράτους (π.χ. μεγάλα δημόσια έργα, κάλυψη αναγκών μέσω του κράτους η κρατικών οργανισμών, κτλ.). Το γεγονός ότι, ενώ αντιμετωπίζουμε μια τεράστια υγιειονομική κρίση, το κράτος δαπανά μόλις 200 εκατ. για την υγεία (και μάλιστα στο ποσό περιλαμβάνεται επιδότηση ιδιωτικών κλινικών με 30 εκατ. ευρώ) είναι χαρακτηριστική.

Πηγή: kosmodromio.gr

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι

Newsteam 0 Comments

Από αναβολή σε αναβολή για τις ετήσιες λογιστικές καταστάσεις των εισηγμένων.

Στη πρώτη δεκαετία του 2000, οι εισηγμένες εταιρείες δημοσίευαν ετήσιες λογιστικές καταστάσεις (έστω και προσωρινές) έως τις 28 Φεβρουαρίου. Αργότερα η προθεσμία μετατέθηκε για την 31η Μαρτίου, προ ολίγων ετών πήγε στις 30 Απριλίου για να φτάσει φέτος (λόγω του ιού) στις 30 Ιουνίου.

Δηλαδή στο τέλος θα μαθαίνουμε τα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους όταν θα λήγει το τρέχον έτος. 

Διάβασε το »

Πάγωσε μέχρι νεωτέρας η πώληση…

Newsteam 0 Comments

Αναβάλλεται η πώληση της Εθνικής Ασφαλιστικής μέχρι να το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Σε αυτό συνέτεινε και η προσφορά που έδωσε το CVC που απέχει σημαντικά από τις προσδοκίες της Εθνικής τράπεζας. Η διοίκηση της τράπεζας είχε θέσει τον πήχη σε ένα ποσό που θα κινείται κατ' ελάχιστον άνω των 600 εκατομμυρίων ευρώ, αλλά τελικά δέχθηκε μια προσφορά μετά βίας πέριξ των 500 εκατ.

Ταυτόχρονα, λόγω των συνθηκών η συζήτηση για εισαγωγή στο Χ.Α., placement κ.λπ. δεν υφίσταται ούτε κατά διάνοια.

Διάβασε το »

Χάθηκε το Πάσχα και οι πωλήσεις βυθίζονται

Newsteam 0 Comments

Ψάχνεται η Jumbo λόγω της μη λειτουργίας των καταστημάτων της.

Μπορεί οι καλύτερες περίοδοι πωλήσεων για την Jumbo να είναι τον Σεπτέμβριο που ανοίγουν τα σχολεία και τον Δεκέμβριο λόγω Χριστουγέννων, αλλά οι μεγάλες επιπτώσεις υπάρχουν για τον εμπορικό όμιλο από την απώλεια της πασχαλινής περιόδου.

Διάβασε το »

Γιατί απέτυχε η Δύση και όχι η Ανατολή;

Newsteam 0 Comments

Τα νούμερα είναι γνωστά. Χθες, 31 Μαρτίου, Ιταλία, Ισπανία, ΗΠΑ και Γαλλία βρέθηκαν στις 4 πρώτες θέσεις των ανθρώπινων απωλειών από τον κορωνοϊό. Η Κίνα με 3.305 νεκρούς είναι στην 5η θέση, αλλά με βάση τους ρυθμούς αύξησης, άλλες χώρες της Δύσης θα την ξεπεράσουν.

Τα θλιβερά στατιστικά, θέτουν ένα αμείλικτο ερώτημα:

Γιατί η Δύση απέτυχε;

Το ερώτημα γίνεται ακόμα πιο αμείλικτο γιατί ο ιός ξεκίνησε από την Κίνα. Ο πρώτος νεκρός στη Δύση καταγράφεται δύο περίπου μήνες από τις πρώτες κινεζικές απώλειες και την ενημέρωση του ΠΟΥ για τον νέο ιό. Εάν στην Κίνα η πανδημία ήταν κάτι καινούριο και ξαφνικό, η Δύση είχε χρόνο να προετοιμαστεί.

Οι επιδημιολόγοι και οι ερευνητές θα μελετήσουν τους ειδικούς λόγους αυτής της δυτικής ευαλωτότητας. Θα αναφερθούν στα επιστημονικά δεδομένα, στα πληθυσμιακά και επιδημιολογικά στοιχεία, στα καθαρά ιατρικά δεδομένα, στα ευρήματα των ερευνών. Οι μη ειδικοί καλά θα κάνουμε να τους ακούσουμε.

Μπορούμε ωστόσο να σημειώσουμε μια σειρά από κοινωνικές συμπεριφορές, πολιτικές στάσεις και ιδεολογικές ιεραρχήσεις που έπαιξαν το δικό τους ρόλο.

Πρώτον: Η υπεροψία του αποικιοκράτη

Μέχρι σήμερα οι μαζικοί θάνατοι από επιδημίες ήταν θλιβερό προνόμιο της καθυστερημένης Ασίας ή Αφρικής. Σήμερα η προηγμένη Δυτική Ευρώπη και οι ΗΠΑ ζουν ένα οδυνηρό σοκ. Η αναπτυγμένη Δύση που θεωρεί ότι η οικονομική και τεχνολογική της υπεροχή την κάνει άτρωτη, έκανε λάθος υπολογισμούς. Σαφής ένδειξη είναι οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας:

Στις 31 Δεκεμβρίου του 2019 η Κίνα ενημερώνει τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για 50 κρούσματα πνευμονίας που συνδέονται με οξύ αναπνευστικό σύνδρομο αλλά δεν ανήκει στους γνωστούς ιούς.

Στις 31 Ιανουαρίου, ένα μήνα μετά την ενημέρωσή του από τις κινεζικές αρχές, ο Π.Ο.Υ. αποδέχεται ότι υπάρχει υγειονομικό πρόβλημα και κηρύσσει κατάσταση ανάγκης.

Μόλις στις 11 Μαρτίου, ο Π.Ο.Υ. κηρύσσει πανδημία, αφού έχουν ήδη υπάρξει 4.291 νεκροί. Χρειάστηκαν δύο μήνες και δέκα μέρες από το ξέσπασμα της επιδημίας στην Κίνα, και πάνω από ενάμισι μήνας από τα σκληρά μέτρα της κινεζικής κυβέρνησης για μια τέτοια απόφαση.

Η αργοπορία, η αδιαφορία, η έλλειψη συναίσθησης της κατάστασης για τις ηγεσίες της Δύσης είναι εκκωφαντικές. Αποκορύφωμα, η κανονική διενέργεια των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία, στις 15 Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία καταγράφονται 682 θάνατοι παγκοσμίως, 368 εκ των οποίων στην Ιταλία και 101 στην Ισπανία.

Η αποικιοκρατική υπεροψία των ελίτ της Δύσης θεώρησε ότι η επιδημία δεν θα πλήξει, ή τουλάχιστον δεν θα πλήξει σοβαρά τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Η αιωνόβια αυτή κουλτούρα βλέπει τους άλλους ως κατώτερους, ευάλωτους ή και αναλώσιμους.

Όταν αποδεικνύεται ότι ο ιός δεν γνωρίζει σύνορα και δεν σέβεται τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, δεν υπάρχει πλέον χώρος για αυτοκριτική παρά μόνο για ενοχοποίηση του ιού ως κινέζικου, κατά τις προσφιλείς διατυπώσεις του Αμερικανού προέδρου.

Είναι προφανές ότι η Κίνα αγόρασε -με μεγάλο κόστος- τον χρόνο για να προετοιμαστεί όλος ο υπόλοιπος κόσμος και όλος ο υπόλοιπος κόσμος τον σπατάλησε, όπως εύστοχα σημειώνει ο Ian Johnson των New York Times.

Χρειάστηκαν 800 νεκροί στην Ιταλία για να επιβληθεί το λοκ ντάουν στον Βορρά, το οποίο μάλιστα ήταν σε τεράστιο βαθμό προσχηματικό καθώς οι βιομηχανίες εξακολούθησαν να δουλεύουν στο φουλ. Σχεδόν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις χρησιμοποίησαν το παραθυράκι του αντίστοιχου νόμου παίρνοντας άδεια από τον αρμόδιο Νομάρχη για να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη λειτουργία τους.

Στην Κίνα, στην Ουχάν των 11 εκατομμυρίων κατοίκων, επιβλήθηκε λοκ ντάουν μετά τον 30ο νεκρό. Εφτά μέρες μετά, απαγορεύτηκε η κυκλοφορία σε ολόκληρη την επαρχία της Χουμπέι των 60 εκατομμυρίων πολιτών. Το λοκ ντάουν ήταν απόλυτο και πραγματικό.

Ακόμα και οι πιο φανατικοί πολέμιοι του αυταρχικού κινέζικου καπιταλισμού, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν ότι στην πανδημία, η Κίνα αν και υπέστη πρώτη τα φονικά αποτελέσματα του covid-19, αντέδρασε με πιο ορθολογικό και αποτελεσματικό τρόπο από την υπεροπτική Δύση.

Οι αντιδράσεις στη Νότια Κορέα, στην Ταϊβάν, στη Σιγκαπούρη, στην Ιαπωνία, ήταν άμεσες και ακαριαίες. Ίσως επειδή οι ασιατικές χώρες είχαν χτυπηθεί σκληρότερα από τον ιό SARS το 2002 – 2003, ίσως επειδή οι κυβερνήσεις τους δεν κινήθηκαν με την υπεροψία του απρόσβλητου από ασθένειες αποικιοκράτη, η επιδημία κατέστη διαχειρίσιμη.

Δεύτερον: Η λατρεία των αγορών

Στις 11 Ιανουαρίου η Κίνα καταγράφει τον πρώτο θάνατο. Η κατάσταση βγαίνει τόσο γρήγορα εκτός ελέγχου που 12 ημέρες μετά, στις 23 Ιανουαρίου η κινεζική κυβέρνηση θέτει σε σκληρή καραντίνα την Ουχάν.

Στις 19 Φεβρουαρίου ξεσπά η επιδημία στην βόρεια Ιταλία. Ο ασθενής – 0 δεν μπορεί να βρεθεί και αποδεικνύεται εκ των υστέρων ότι υπήρξαν πολλαπλές πηγές εισόδου.

Στις 21 Φεβρουαρίου η Κίνα μετρά ήδη 2.345 νεκρούς. Είναι σαφές ότι η επιδημία μπορεί να εξελιχθεί πολύ γρήγορα και με φονικά αποτελέσματα.

Εντωμεταξύ η εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου διεξάγεται κανονικά από τις 18 μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου, ενώ επίσης κανονικά συνεχίζονται τα σχολεία, οι ποδοσφαιρικοί αγώνες, οι εμπορικές και τουριστικές δραστηριότητες.

Μόλις στις 8 Μαρτίου η Ιταλία μπαίνει σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, αν και, όπως έχει επισημανθεί, αυτή η κατάσταση ανάγκης δεν αφορά τις μεγάλες βιομηχανίες του Βορρά που συνεχίζουν να συνωστίζουν τους εργαζόμενους στους χώρους παραγωγής. Ο Σύνδεσμος Ιταλών Βιομηχάνων διαμαρτύρεται σε κάθε απόπειρα να κλείσουν οι μη αναγκαίες παραγωγικές δραστηριότητες, ακόμα και τις ημέρες που ο ημερήσιος φόρος αίματος ξεπερνά τα 600 άτομα.

Ο Μπόρις Τζόνσον, με βασικό του μέλημα να μην διαταραχθεί η απρόσκοπτη οικονομική λειτουργία στο Ηνωμένο Βασίλειο, σε συνέντευξή του στις 11 Μαρτίου, έδωσε ζωντανό δείγμα της σύγχρονης ευγονικής: Προειδοποίησε ότι πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν, αλλά την ίδια ώρα δεν εξήγγειλε ούτε μισό μέτρο για την αποτροπή της διάδοσης. Τα σχολεία παρέμειναν ανοικτά, το ίδιο – και πολύ περισσότερο – οι επιχειρήσεις σε μια νεοφιλελεύθερη επιδημιολογική εφαρμογή της θεωρίας της αγέλης. Μόνο 10 μέρες αργότερα, στις 23 Μαρτίου, και κάτω από την ισχυρή πίεση του επιστημονικού κόσμου της χώρας, πάρθηκαν μέτρα περιορισμού της διάδοσης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, αφού πείστηκε ότι η προσευχή μαζί με τους συνεργάτες του δεν εμποδίζει τον ιό, αναγκάστηκε να πάρει μέτρα, δηλώνοντας όμως ότι η χώρα δεν σχεδιάστηκε για να μείνει κλειστή, και πρέπει πολύ σύντομα να ανοίξει ξανά για μπίζνες. Συνεπικουρείται από το επιχειρηματικό, βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό σύμπλεγμα της χώρας, που θεωρεί ότι η ζημιά είναι μεγαλύτερη με το κλείσιμο της οικονομίας παρά με την ανεξέλεγκτη διάδοση του ιού. Ο αμερικανός πρόεδρος υπήρξε εντελώς κυνικός λέγοντας ότι δεν μπορούμε να ακολουθούμε μια θεραπεία χειρότερη από το ίδιο το πρόβλημα.

Από άκρη σε άκρη, στην πολιτισμένη Δύση, το μήνυμα είναι σαφές: Δεν μπορεί η οικονομία να υποτάσσεται στους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι στην οικονομία. Έτσι, το κλείσιμο της οικονομίας άργησε απελπιστικά, όταν πλέον οι ρυθμοί μετάδοσης είχαν γίνει εκθετικοί.

Και όσο και αν μας λένε ότι δεν μπορούμε να πολιτικοποιούμε την πανδημία, αυτή η εγκληματική αργοπορία σε μέτρα περιορισμού της μετάδοσης που τσάκισε ήδη τα ισχυρά υγειονομικά συστήματα της Ευρώπης, έχει ηθικό αυτουργό: Λέγεται παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

Τρίτον: Η ιδιωτικοποίηση του κράτους

Μετά την υποτίμηση του κινδύνου για να μην διαταραχθούν οι ελεύθερες αγορές της παγκοσμιοποίησης, μετά την καθυστέρηση των μέτρων για να μην επιβραδυνθεί η οικονομία, ακολούθησε η χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού σε εγχώρια πλέον κλίμακα.

Τα συστήματα υγείας δεν άντεξαν εκεί που ξέφυγε η επιδημία. Το σύστημα περίθαλψης λύγισε κάτω από τους αυξημένους αριθμούς. Ο αριθμός των ανθρωπίνων απωλειών είναι σαφές ότι εξαρτάται από τη δυνατότητα εντατικής και αυξημένης παρακολούθησης των βαρέως νοσούντων, αλλά η χωρητικότητα δεν επαρκεί.

Το επιχείρημα όσων απαξιώνουν την ανάγκη της ραγδαίας αύξησης των κλινών ΜΕΘ και ΜΑΦ αλλά και του προσωπικού και εξοπλισμού για εντατική παρακολούθηση, είναι ότι δεν άντεξε η Λομβαρδία, με πολλαπλάσιες καλύτερες αναλογίες του συστήματος περίθαλψης.

Είναι πράγματι αναμενόμενο να μην αντέξει η τρέχουσα δυναμικότητα του συστήματος υγείας αν ο ιός μεταδίδεται μαζικά στην κοινότητα. Δεν είναι όμως αναμενόμενο να μην προετοιμαστεί, χρηματοδοτηθεί και εκτελεστεί από ένα ισχυρό δημόσιο, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αύξηση αυτής της δυναμικότητας, έστω και στις παραμονές της πανδημίας.

Η Κίνα επέβαλε μια καραντίνα στρατιωτικού τύπου χωρίς την παραμικρή χαλαρότητα. Έφτασαν στο σημείο να μην επιτρέψουν παρά την έξοδο ενός και μόνο ατόμου ανά νοικοκυριό κάθε δύο ημέρες, για την αγορά των απολύτως απαραίτητων.

Οι φιλελεύθεροι της Δύσης θα μιλήσουν για τον πρωτοφανή κρατικό αυταρχισμό. Πιθανά θα έχουν δίκιο. Ξεχνούν όμως, ή θέλουν να ξεχνούν, ότι μαζί με τον αυταρχισμό, το κινεζικό κράτος είχε τη δυνατότητα να επιβάλει την τήρηση της καραντίνας, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Οι κρατικές υπηρεσίες έφτασαν στο σημείο να διανέμουν φαγητό στο κατώφλι των σπιτιών για να μην βγει κανείς έξω. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο στην Ευρώπη;

Η αδυναμία της Δύσης φάνηκε από την αδυναμία των κρατών της να επέμβουν αποτελεσματικά, ακόμα και μετά την διάδοση του ιού στην κοινότητα, στα συστήματα υγείας. Προστατευτικά υλικά, αναπνευστήρες, εξοπλισμός, βρέθηκαν όλα εξαντλημένα, η προμήθειά τους μετέωρη, εξαρτώμενη από τη διαθεσιμότητα της αγοράς. Η διαθεσιμότητα γρήγορα εξαντλήθηκε και οι ισχυρές κυβερνήσεις βρέθηκαν να μπλοκάρουν εξαγωγές, να παρακρατούν φορτία ιατροφαρμακευτικής βοήθειας ή να επιτάσσουν παραγωγικές μονάδες στην παραγωγή πχ αναπνευστήρων.

Τα, σε μεγάλο βαθμό ιδιωτικοποιημένα κράτη της Δύσης, δεν μπόρεσαν να αυξήσουν απότομα την καμπύλη χωρητικότητας των συστημάτων υγείας. Η τιτάνια κινητοποίηση για να αυξηθούν στο συντομότερο χρονικό διάστημα οι κλίνες με δυνατότητα υποστήριξης βαρέως πασχόντων ασθενών, απαιτούσε ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα που δεν έχει απεμπολήσει τη δυνατότητά του να κινητοποιεί όλες τις υπαρκτές δυνάμεις μιας κοινωνίας.

Η Κίνα έστησε 17 νοσοκομειακές μονάδες μέσα σε πέντε μέρες στην Ουχάν. Φυσικά η Κίνα είναι Κίνα και τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα. Ωστόσο αυτή η κίνηση δείχνει μια κατεύθυνση.

Δείχνει μια λογική.

Δείχνει ότι δεν φτάνει μόνο να προσπαθήσεις να επιμηκύνεις στο χρόνο το ξέσπασμα της επιδημίας, και άρα να μειώσεις την καμπύλη των νοσούντων.

Απαιτείται να αυξήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο την καμπύλη της δυναμικότητας του συστήματος περίθαλψης, και ειδικά εκείνου του τμήματος που μπορεί να προσφέρει εντατική παρακολούθηση.

Αυτή η λογική δεν ήταν δυνατόν να ακολουθηθεί από μια Δύση που επί δεκαετίες αποδυναμώνει συστηματικά και συνειδητά τη δημόσια παρέμβαση σε όφελος του ιδιωτικού τομέα.

Αποτέλεσμα ήταν στην Ιταλία και στην Ισπανία να πεθαίνει κόσμος χωρίς να μπορεί να λάβει την απαιτούμενη ιατρονοσηλευτική στήριξη.

Μας λένε να μην πολιτικολογούμε αλλά και αυτή η αδυναμία έχει ηθικό αυτουργό: Την απαξίωση του δημόσιου, την κυριαρχία της αγοράς, τη λατρεία του ιδιωτικού, την αποδυνάμωση του κοινωνικού ρόλου του κράτους.

Τέταρτον: Το κολλεκτιβίστικο πνεύμα

Δεν υπάρχει κανενός είδους σοσιαλισμός στην Κίνα, αυτό είναι σαφές.

Υπάρχει όμως κληρονομημένο ένα πνεύμα συλλογικής ευθύνης και κολλεκτιβισμού. Υπάρχει η πεποίθηση – γιατί είναι πεποίθηση- ότι μόνο μια καλά οργανωμένη, συντονισμένη, πειθαρχημένη και συλλογική δράση θα μπορέσει να φέρει αποτέλεσμα.

Ο καθηγητής του Γέιλ Χρηστάκης, μιλώντας για το πώς η Κίνα περιόρισε την επιδημία υπογράμμισε ότι η Κίνα έχει μια κολεκτιβιστική κουλτούρα και μια αυταρχική κυβέρνηση, που επέτρεψαν αυτήν την τεράστια αντίδραση σε τέτοιο ευρύ φάσμα. Έχει έτσι τα φόντα για την καταπολέμηση μιας πανδημίας, εφόσον αξιοποιεί πράγματι πραγματικές πληροφορίες και ανταποκρίνεται ορθολογικά.

Απέναντι στην κολλεκτιβίστικη κουλτούρα της Κίνας, αλλά και ευρύτερα των ασιατικών κρατών, που δεν οφείλεται με θετικό τρόπο μόνο στο σοσιαλιστικό παρελθόν της πρώτης, αλλά και με αρνητικό τρόπο σε αυτοκρατορίες και απολυταρχικά καθεστώτα αιώνων, τι έχει να αντιτάξει η Δύση;

Τη λατρεία της ατομικότητας, που ενώ συχνά λειτουργεί ως προπέτασμα καπνού για το σφαγιασμό των κοινωνικών δικαιωμάτων, στην προκειμένη λειτούργησε ως αμφισβήτηση, με φιλελεύθερο πρόσημο του δικαιώματος στο κέρδος, στη βόλτα, στη διασκέδαση.

Η δυσκολία να πειστούν οι δυτικές κοινωνίες για άμεσα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης και άρα καθυστέρησης της διάδοσης ήταν εμφανής, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι τα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Που δεν ήταν, ή τουλάχιστον δεν ήταν όλα.

Η Δύση υστέρησε ακόμα και εκεί που θεωρείται ευρέως ότι έχει πλεονέκτημα: Στην άρνηση της δεισιδαιμονίας, στην αποδοχή της επιστημονικής πρότασης, στον ορθό λόγο. Στη Δύση είναι που ανθούν οι πιο αντιεπιστημονικές απόψεις για την υγειονομική άμυνα. Στη Δύση είναι που καθημερινά πολλαπλασιάζονται παραδοξολογίες και συνωμοσιολογίες. Στη Δύση είναι που αμφισβητήθηκαν τα μέτρα περιορισμού, όχι μόνο στις εκ του πονηρού, περιττές ή συμμορφωτικές διαστάσεις τους, αλλά και εκεί που ήταν άκρως απαραίτητα από κάθε ιατρική άποψη.

Είναι νωρίς να εκτιμήσει κανείς αν η υστέρηση της Δύσης μεταφράζεται σε κάτι, πυροδοτεί κάτι άλλο, ή φανερώνει κάτι τρίτο.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η κρίση της πανδημίας θα μεταβάλει συσχετισμούς και διατάξεις δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως λειτούργησε για παράδειγμα ο Πρώτος Παγκόσμιος, ή η κρίση του Σουέζ, ή η σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν και το δυστύχημα του Τσέρνομπιλ. Η πανδημία είναι σε εξέλιξη και οι επιπτώσεις της θα εξελιχθούν σε βάθος χρόνου, συνυπολογίζοντας πολλαπλά δεδομένα.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η Δύση εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Η πραγματική διέξοδος: Προτάσεις για την αποφυγή της καταστροφής της Ιταλίας

Newsteam 0 Comments

Δεν μπορούμε να κατευθύνουμε τον άνεμο, μπορούμε όμως να κατευθύνουμε τα πανιά

Σενέκας

Όταν ένα σώμα νοσεί  και έχει  πέσει η άμυνα του ανοσοποιητικού  του συστήματος είναι πολύ κοντά στο κινδυνεύσει η ίδια η ζωή του. Είναι αυτό ακριβώς που συνέβη στη χώρα μας. Το σοκ της πανδημίας ήταν σαν ένα έμφραγμα. Τα δρακόντεια μέτρα  της κυβέρνησης, με συνέπεια την παράλυση μεγάλου μέρους της οικονομικής δραστηριότητας, με τον αναγκαστικό εγκλεισμό των πολιτών της, οδηγούν τη χώρα σε μία ανεπανάληπτη κατάρρευση. Περισσότερο ακόμα από  την πανδημία, είναι το οικονομικό μπλοκάρισμα που προκλήθηκε από τα αυστηρά μέτρα της κυβέρνησης,  το ένοχο χάσιμο χρόνου και οι αναστολές της Ε.Ε. αυτά που τιμωρούν  τους πολίτες που δεν έχουν μερίδιο στον παράδεισο, ούτε ένα παχυλό λογαριασμό στην τράπεζα.  Η κυβέρνηση δικαιολογεί τις αποφάσεις της λέγοντας πως έτσι θα σωθεί η ζωή των πολλών. Πράγματι, αλλά το τίμημα είναι ότι μετά από λίγο καιρό, οι μη έχοντες Ιταλοί θα πεθάνουν από την πείνα και τις στερήσεις. Αυτή είναι  η πρώτη εξαιρετική ανάγκη την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε.

Ζητάμε επομένως από την κυβέρνηση:

  • Την άμεση  διάθεση τουλάχιστον 30 δισ για ν‘ αντέξουν όλοι εκείνοι που δεν έχουν  κανένα εισόδημα, και που θα βρεθούν χωρίς δουλειά, συμπεριλαμβανομένων και των αυτοαπασχολούμενων.
  • Την άμεση αναστολή πληρωμών των δόσεων των δανείων για όσους έχουν υπογράψει συμβόλαια για δάνεια με τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, μηδενισμός των ληξιπρόθεσμων χρεών για όσους πλέον δεν έχουν κανένα εισόδημα.
  • Την χορήγηση 100 δισ, με τη μορφή δανείων με αποπληρωμή σε βάθος χρόνου,  σε όλες τις επιχειρήσεις, τους εμπόρους, τους αγρότες και τους τεχνίτες, με σκοπό να μπορέσουν να επανακιννήσουν την δραστηριότητα τους.

Μα αυτά τα άμεσα και επείγοντα μέτρα δεν επαρκούν. Για να αποφευχθεί η καταστροφή και να προωθηθεί η αναγέννηση της χώρας η ανάγκη ν’ αλλάξουμε ρότα.

Είμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Δεν μπορεί να αφεθεί η οικονομία στα χέρια των κερδοσκόπων τραπεζιτών και των πολυεθνικών, αλλά αντίθετα να δοθεί στο κράτος η ουσιαστική λειτουργία της διεύθυνσης και του σχεδιασμού.

Με την οπτική της κατάκτησης της πλήρους εθνικής κυριαρχίας, νομισματικής και λαϊκής πολιτικής, της μονομερούς εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα δεσμά του ευρώ, διακηρύσσουμε οκτώ μέτρα για την εξασφάλιση της χώρας, που σύμφωνα με το σύνταγμα του 1948 και των αναφαίρετων δικαιωμάτων της δημοκρατίας και της ελευθερίας, θα είναι τα θεμέλια της αναγέννησης της.

  1. Μορατόριο του δημόσιου χρέους που δημιουργήθηκε από την τεράστια κερδοσκοπία του χρηματοπιστωτικού συστήματος ώστε να αποφευχθεί κάθε επιθετική ενέργεια εκ μέρους του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κατεστημένου.
  2. Πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων 400 δισ για την πλήρη απασχόληση που να καλύπτει την δημιουργία νέων υποδομών ιδιαίτερα στο νότο, τη διατήρηση εκείνων που υπάρχουν καθώς και την προστασία της δημόσιας και κρατικής περιουσίας, την ενδυνάμωση του δημόσιου συστήματος υγείας, εκπαίδευσης, δικαιοσύνης και της τοπικής αυτοδιοίκησης.
  3. Εξασφάλιση των καταθέσεων των πολιτών. Σήμερα αυτές ελέγχονται από το κερδοσκοπικό τραπεζικό σύστημα, ενώ θα μπορούσαν να είναι προστατευμένες, να αξιοποιηθούν και να χρησιμοποιηθούν ως πόροι για την αναγέννηση της χώρας. Θα έπρεπε να εκδοθούν κρατικά ομόλογα αλληλεγγύης με προαιρετική συνδρομή και θετικό επιτόκιο, ειδικά για τους ιταλούς πολίτες.
  4. Έκδοση κρατικού νομίσματος με στόχο την δημιουργία της απαραίτητης ρευστότητας για το οικονομικό σύστημα. Ένα νόμισμα χωρίς χρέος, εγγυημένο από το κράτος, για εσωτερική μόνο κυκλοφορία.
  5. Άμεση ανασύνταξη του οργανισμού βιομηχανικής ανασυγκρότησης (I.R.I.), με εθνικοποίηση των τομέων και των επιχειρήσεων εθνικής στρατηγικής σημασίας – ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, οδοί και μεταφορές, τράπεζες και ασφάλεια.
  6. Εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ιταλίας με σκοπό να είναι σε θέση να εκδώσει σύντομα τη νέα λίρα, εγκαθιδρύοντας ταυτόχρονα τον σαφή διαχωρισμό ανάμεσα σε τράπεζες επενδύσεων και εμπορικές τράπεζες.
  7. Κρατικός έλεγχος της κίνησης των κεφαλαίων με απαγόρευση μεταβίβασης σε ξένες εταιρίες, επιχειρήσεων ήκαι μετοχών, καθώς και δημοσίων αγαθών και δημόσιας περιουσίας. Γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να επανεξεταστούν οι λειτουργίες της αγοράς, ώστε αυτή να υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο για να καταστεί λειτουργική ως προς την αρμονική ανάπτυξη του έθνους.
  8. Γενική μείωση των φόρων με προοπτική τον επανακαθορισμό του φορολογικού συστήματος.

Δεν υπάρχει άλλη ρεαλιστική λύση, μόνο με αυτές τις οκτώ θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις θα μπορέσει να είναι ασφαλής και να ανορθωθεί.

Δεν εμπιστευόμαστε την παρούσα κυβέρνηση, ούτε τα κόμματα που μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής, γιατί όλοι υπακούουν στο μεγαλειώδη καπιταλισμό. Ας είμαστε επιφυλακτικοί στο να παραδώσουμε τη χώρα στα χέρια του –ακόμη μια φορά- σωτήρα της πατρίδας, ενσωματωμένου στο αδηφάγο σύστημα. Γι’ αυτό είναι επείγον περισσότερο από ποτέ, ο λαός να σηκώσει το κεφάλι και να πάρει στα χέρια του τη τύχη της χώρας.

Μας λένε πως είμαστε σε πόλεμο. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν πώς ανορθώθηκε  κάποτε η Ιταλία. Όλες οι υγιείς, λαϊκές δυνάμεις της χώρας ενώθηκαν σε μια Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης που μας απελευθέρωσε από τον κατακτητή  και μας παρέδωσε αυτά τα πολύτιμα αγαθά, την Δημοκρατία και το Σύνταγμα.

Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε!

2832020

Liberiamo l’Italia / Να ελευθερώσουμε την Ιταλία

Πηγή: liberiamolitalia.org

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

8 Κράτη απευθύνουν επιστολή στον Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών για την άρση των κυρώσεων εναντίον τους

Newsteam 0 Comments

Η επιστολή προτρέπει τον αρχηγό του ΟΗΕ να ζητήσει την πλήρη και άμεση άρση των παράνομων, καταναγκαστικών και αυθαίρετων μέτρων οικονομικής πίεσης.

Η Βενεζουέλα προχώρησε  την Τετάρτη  στην από κοινού με την  Κίνα, τη Ρωσία, το Ιράν, τη Συρία, τη Βόρειο Κορέα, την Κούβα και τη Νικαράγουα έκκληση προς τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες να ζητήσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες να αφαιρέσουν τις παράνομες οικονομικές τους κυρώσεις στις χώρες αυτές εν μέσω της παγκόσμιας πανδημίας του κορωναϊού.

Σήμερα έχουμε έναν κοινό εχθρό. Όπως έχετε ήδη αναγνωρίσει, είναι καιρός να προετοιμαστούμε  να εντείνουμε και να αυξήσουμε τις προσπάθειες. Οι εθνικές κυβερνήσεις μας είναι διατεθειμένες να προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση, αναφέρει η επιστολή που υπέγραψαν οι Υπουργοί Εξωτερικών.

Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μια δύσκολη, αν όχι αδύνατη, κίνηση για τις χώρες που αντιμετωπίζουν σήμερα μονομερή και καταναγκαστικά μέτρα, τα οποία είναι παράνομα και παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Οι υπουργοί κάλεσαν τον αρχηγό του ΟΗΕ να ζητήσει την πλήρη και άμεση άρση αυτών των παράνομων, αυταρχικών και αυθαίρετων μέτρων οικονομικής πίεσης […] προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης, αποτελεσματική και ικανή αντίδραση όλων των μελών της διεθνούς κοινότητας απέναντι στον  COVID-19, αλλά και να απορρίψει την πολιτικοποίηση αυτής της πανδημίας .

Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, ο Guterres έγραψε στην οικονομική ομάδα των 20 (G20) ότι είναι υπέρ της άρσης των κυρώσεων που επιβάλλονται στις χώρες για να εξασφαλίσουν την πρόσβαση στα τρόφιμα, τα απαραίτητα υγειονομικά υλικά και την ιατρική υποστήριξη για την αντιμετώπιση του  COVID-19.

Τώρα είναι η ώρα  για αλληλεγγύη και όχι αποκλεισμό, δήλωσε ο επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού.

Ωστόσο, οι εκκλήσεις  αυτές  είναι απίθανο να γίνουν δεκτές στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου οι διπλωμάτες  ισχυρίζονται  ότι δεν έχει υπάρξει σοβαρή συζήτηση  για την προοπτική χαλάρωσης των κυρώσεων.

Περισσότεροι από 465.000 άνθρωποι παγκοσμίως έχουν διαγνωστεί με το COVID-19, τη θανατηφόρα ασθένεια που προκαλείται από τον κοροναϊό. Περίπου 113.000 έχουν ανακάμψει, αλλά σχεδόν 21.000 έχουν πεθάνει, σύμφωνα με στοιχεία που συνέταξε το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins με έδρα τις Η.Π.Α.

Οι εκθέσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα τονίζουν τη θανατηφόρα επίπτωση των κυρώσεων στην πρόσβαση σε βασικά φάρμακα και εξοπλισμό, όπως αναπνευστήρες και προστατευτικό εξοπλισμό για τους  ασθενείς, καθώς και τους εργαζόμενους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης σε χώρες που υποφέρουν από τις οικονομικές κυρώσεις  των ΗΠΑ.

Πηγή: telesurtv.net

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Χάλασε η συμφωνία Ιβάν – Στέγγου

Newsteam 0 Comments

Ναυάγησε η συμφωνία Ιβάν Σαββίδη και οικογένειας Στέγγου.

Η εμπλοκή προέκυψε στο τίμημα πώλησης του πολυτελούς τουριστικού συγκροτήματος στη Σιθωνία, καθώς η προσφορά της Belterra Investements συμφερόντων Ιβάν Σαββίδη στη βάση αποτίμησης μεγάλου διεθνούς οίκου δεν ικανοποίησε την οικογένεια Στέγγου.

Τα 100 εκατ. ευρώ του Σαββίδη φάνηκαν λίγα στην οικογένεια Στέγγου και έτσι το deal ματαιώθηκε. 

Διάβασε το »

Από τις Βρυξέλλες η απόφαση… για το λουκέτο

Newsteam 0 Comments

Ευκαιρία έψαχνε η οικογένεια Στασινόπουλου που διαμένει μόνιμα στις Βρυξέλλες να σταματήσει τη λειτουργία του εργοστασίου της Sovel στον Αλμυρό Βόλου.

Η βασική αιτία είναι η έλλειψη παραγγελιών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αφού τα μεγάλα έργα έχουν ολοκληρωθεί στην Ελλάδα.

Ας μην μιλήσουμε για τις εξαγωγές σε άλλες χώρες που παραπαίει ο χαλυβουργικός κλάδος λόγω και του εμπορικού πολέμου.

Διάβασε το »

Δώσε και σώσε στα χρόνια του Covid – 19

Newsteam 0 Comments

Μπόνους 2 εκατ. ευρώ στους 1.041 εργαζόμενους θα δώσουν τα Πλαστικά Κρήτης για τη συμπλήρωση των 50 ετών από την ίδρυση της εταιρίας.

Αυτό το ποσό αναλογεί ακριβώς σε 1921 ευρώ σε κάθε εργαζόμενο. Ο Εμμανουήλ Λεμπιδάκης - που όλη η Ελλάδα είχε συγκλονιστεί από την 6μηνη απαγωγή του- δείχνει πόσο σέβεται τους εργαζομένους, αλλά και όταν αισθανθείς τη ματαιότητα της ζωής γίνεσαι πιο αλληλέγγυος προς τους συνανθρώπους σου.

Διάβασε το »

Η απρόσμενη αναμέτρηση: ο κορωνοϊός και ο καπιταλισμός

Newsteam 0 Comments

Είναι μάλλον ταιριαστό το γεγονός ότι η σοβαρή απειλή του κορωνοϊού έπληξε το μεγαλύτερο μέρος της Δύσης στις ειδούς του Μαρτίου, την ημέρα που κατά παράδοση υπολογίζονταν οι εκκρεμείς οφειλές στην Αρχαία Ρώμη. Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν ένα πραγματικό τρενάκι του τρόμου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) δήλωσε ότι η μόλυνση είναι τελικά πανδημία, οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να ανταποκριθούν, ο ιός κυριάρχησε στις ειδήσεις, καθώς και στην πληθώρα πληροφοριών στα κοινωνικά δίκτυα, πόλεις ακόμη και ολόκληρες χώρες κατέβασαν ρολά, αγορές κάθε είδους έκλεισαν και οι εταιρίες ανακοίνωσαν απολύσεις και διακοπή λειτουργίας. Έγινε ξεκάθαρο ότι ανεξάρτητα από την προέλευση, τα μονοπάτια και τη θνησιμότητα του ιού που ονομάζεται Covid-19, αυτός επρόκειτο να δοκιμάσει σκληρά τον δυτικό καπιταλισμό και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης που διαθέτει. Σχεδόν παντού, ο καπιταλισμός τα ήθελε και τα ‘παθε. Άλλωστε, τα προβλήματα και οι ανισορροπίες έχουν συσσωρευτεί στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα εδώ και τέσσερις δεκαετίες, φαινομενικά από τότε που πήρε το νεοφιλελεύθερο δρόμο από την κρίση της δεκαετίας του 1970 και συνέχισε να τον ακολουθεί, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις κρίσεις και τα προβλήματα που προκάλεσε.

Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, ο δυτικός καπιταλιστικός κόσμος αγόραζε χρόνο, συσσωρεύοντας δημόσιες και ιδιωτικές οφειλές, για να αποτρέψει τo ξεκαθάρισμα των αγορών του, ένα πρόβλημα που ο νεοφιλελευθερισμός, με την αμείλικτη πτωτική του πίεση στους μισθούς και τις τιμές, επιδείνωσε περαιτέρω.

Η κρίση του 2008 υπήρξε η προηγούμενη στιγμή αλήθειας. Ωστόσο, δεν οδήγησε σε σοβαρό αναπροσανατολισμό της πολιτικής, μόνο σε μια κοινωνικοποίηση πληθώρας ιδιωτικών χρεών, καθώς οι τράπεζες που θεωρούνταν υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν εξυγιάνθηκαν και τα στελέχη τους που θεωρούνταν υπερβολικά σπουδαίοι για να φυλακιστούν συνέχισαν τις παλιές πρακτικές τους. Μόνο οι κοινοί θνητοί έχασαν σπίτια και δουλειές κι έπρεπε να υπομείνουν τη δυστυχία ελέω  λιτότητας στο όνομα της σταθεροποίησης των δημόσιων οικονομικών.

Η σημερινή πανδημία είναι βέβαιο ότι θα είναι διαφορετική, όχι επειδή είναι πιο θανατηφόρα από ό,τι οι προηγούμενες (δεν είναι) ούτε γιατί προκαλεί όλεθρο στις χρηματοπιστωτικές αγορές, (όπως οι περισσότερες κρίσεις της νεοφιλελεύθερης εποχής), αλλά επειδή εκθέτει τις αδυναμίες, τις στρεβλώσεις και τις ανισορροπίες της παραγωγής που έχει διαμορφώσει ο νεοφιλελευθερισμός εδώ και τέσσερις δεκαετίες

Ο νεοφιλελευθερισμός υποτίθεται ότι θα αναζωογονούσε τον καπιταλισμό, θα αποκαθιστούσε τα ζωώδη ένστικτα της αγοράς που μέχρι τότε φέρονταν να είχαν ήδη πληγεί από τον θανάσιμο εναγκαλισμό του κράτους. Ωστόσο, ποτέ δεν το έκανε αυτό. Τα ποσοστά ανάπτυξης τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες παρέμειναν σταθερά κάτω από εκείνα της στατικής μεταπολεμικής Χρυσής Εποχής του καπιταλισμού. Αντ’ αυτού, το σύστημα παραγωγής που ορίζεται από τον δυτικό καπιταλισμό επεκτάθηκε, τουλάχιστον με τρεις τρόπους. Χωρικά – περικύκλωσε τον κόσμο. Χρονικά – εντάθηκε με την παραγωγή που ανταποκρίνεται στη ζήτηση, τα χαμηλά ή ανύπαρκτα αποθεματικά και το ελάχιστο οικονομικό μαξιλάρι για να αντιμετωπίσει τυχόν απρόβλεπτες συνθήκες. Τέλος, από κοινωνικής άποψης, πίεσε σκληρά τους εργαζόμενους και τις μικρές επιχειρήσεις, εξαναγκάζοντας τους να προσφέρουν εργασία και προϊόντα με χαμηλές αμοιβές και τιμές ενώ αναλάμβαναν κάθε είδους κοινωνικούς και οικονομικούς κινδύνους.

Βεβαίως, οι πληγές που έχουν ήδη προκαλέσει ο ιός αλλά και η μάχη εναντίον του, ακόμα και αυτά που θα συμβούν στο μέλλον, ήταν και θα είναι δαπανηρά: οι τομείς-κλειδιά της παγκόσμιας οικονομίας δεν μπορούν να τεθούν εκτός λειτουργίας για μήνες χωρίς τεράστιες δαπάνες. Ωστόσο, μια υγιής δομή με έστω και λίγο λίπος προς ξόδεμα, θα είχε αντισταθεί πολύ καλύτερα από την στεγνή, επισφαλή, τσιτωμένη παραγωγική δομή που ήδη όδευε προς ξεκαθάρισμα.

Τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου, όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναβάθμισε τον Covid-19 σε παγκόσμια πανδημία, σημειώθηκε πρωτοφανής δυσφορία στις παγκόσμιες αγορές. Οι χρηματιστηριακές αγορές στις ΗΠΑ υπέστησαν τη μεγαλύτερη πτώση τους στη διάρκεια μιας ημέρας μετά την συντριβή του 1987, παρά την έκτακτη μείωση των επιτοκίων από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα και την υπόσχεση της να εισφέρει τρισεκατομμύρια στο σύστημα την προηγούμενη εβδομάδα. Αυτή η διόρθωση όμως δεν έγινε με άνεση. Παραδόξως, οι χρηματιστηριακές αγορές, που συνήθως θεωρούνταν πιο επικίνδυνες, δεν ήταν οι μόνες. Οι αγορές ομολόγων μικρότερου ρίσκου υπέφεραν επίσης, όπως και οι αγορές των ασφαλέστερων περιουσιακών στοιχείων, των αμερικανικών κρατικών ομολόγων και οι αγορές χρυσού, καθώς οι επενδυτές ζητούσαν ρευστότητα.

Επιπλέον, ο πόνος δεν ήταν μόνο οικονομικός. Καθώς η μια χώρα μετά την άλλη επέβαλε περιορισμούς επί περιορισμών στις μετακινήσεις, στις αεροπορικές εταιρείες, στις εταιρείες κρουαζιέρας, στα αεροδρόμια και σε άλλες εταιρείες που συνδέονται με τα ταξίδια, μαζί με τεράστια τμήματα του μεγάλου και παραφουσκωμένου τομέα υπηρεσιών, που βασίζονται κυρίως στην παραγωγή και κατανάλωση πρόσωπο με πρόσωπο, προκάλεσαν κλεισίματα, περικοπές και απολύσεις. Οι αλυσίδες εφοδιασμού διερράγησαν και οι καταρρέουσες αγορές συμπίεσαν την παραγωγή. Ως κερασάκι στην τούρτα, η διαφωνία μεταξύ του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Κρατών (ΟΠΕΚ) και των συμμάχων του οδήγησε σε έναν πόλεμο μείωσης των τιμών που έκανε την παραγωγή σχιστολιθικών πετρωμάτων στην Αμερική, ένα από τα σουξέ της αμερικανικής οικονομίας σε μια κατά τα άλλα ζοφερή δεκαετία.

Παρόλο που η ένταση αυτής της δυσφορίας οφείλεται σε λόγους πολύ πιο πέρα από τον ιό, οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις προφανώς θα ερμήνευαν την πανδημία ως υπεύθυνη για την ύφεση. Ο Τζορτζ Μπους ο νεώτερος είχε καταλήξει, έτσι κι αλλιώς, στο ότι η 9η Σεπτεμβρίου ευθυνόταν για την ύφεση, η οποία όμως είχε ήδη αρχίσει μήνες πριν. Κάλεσε λοιπόν τους Αμερικανούς να επιδείξουν τον πατριωτισμό τους κάνοντας ψώνια.

Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερα ξεχωριστά στοιχεία για τη μακρόχρονη κατανόηση των δυτικών καπιταλιστικών κοινωνιών που αντιμετωπίζουν τη χειρότερη κρίση της δημόσιας υγείας γι’ αυτή τη γενιά.

Το πρόβλημα της ζήτησης και οι λύσεις νομισματικής πολιτικής

Το πιο σημαντικό από όλα ήταν το χαμηλό επίπεδο της συνολικής ζήτησης του καταναλωτή και των επενδύσεων σε σχέση με την παραγωγική ικανότητα, για να μην αναφέρουμε το παραγωγικό δυναμικό, που προκάλεσε την επιβράδυνση της ανάπτυξης στη δεκαετία του 1970. Ο νεοφιλελευθερισμός, η ευνοούμενη λύση της Δύσης, όχι μόνο δεν το αντιμετώπισε, αλλά κατέστησε τα πράγματα χειρότερα, διευκολύνοντας την οικονομική επένδυση, συμπιέζοντας τους μισθούς και τις κυβερνητικές δαπάνες και αυξάνοντας την ανισότητα. Τέτοιου τύπου επενδύσεις βάζουν χρήματα μόνο στις τσέπες εκείνων που δεν θα τα ξοδέψουν ούτε θα τα επενδύσουν παραγωγικά, θα αυξήσουν μόνο τα τεράστια ποσά που χρεώνουν σε κερδοσκοπικές αγορές. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με αυτό το πρόβλημα αναβλήθηκε. Πρώτον λόγω της αύξησης του δανεισμού της κυβέρνησης για τη χρηματοδότηση των μη αναγκαίων κοινωνικών δαπανών, δεύτερον με ολοένα και πιο ξεδιάντροπες φορολογικές περικοπές για τους πλούσιους αλλά και τεράστιες αυξήσεις στις στρατιωτικές δαπάνες, σε επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις και στη συνέχεια μέσω του ιδιωτικού χρέους που κορυφώθηκε με την κρίση του 2008.

Αυτή η ανάπτυξη που προσέφεραν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οφείλονταν κυρίως στις επενέργειες του πλούτου της φούσκας ακινήτων. Επέτρεψαν την αύξηση της κατανάλωσης μόνο σε μια στενή ελίτ. Τα τελευταία δέκα χρόνια της λιτότητας, ακόμη και αυτού του τύπου η ανάπτυξη έχει στεγνώσει και η Δύση κατέγραψε τους χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης οποιασδήποτε δεκαετίας νεοφιλελευθερισμού. Η νεοφιλελεύθερη επιλογή εξαντλείται, ακόμη και ως στρατηγική για μια αναιμική ανάπτυξη. Οι συνθήκες ζήτησης κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών ήταν υποτονικές, με τις περισσότερες νέες καταναλωτικές και επενδυτικές ανάγκες να εμφανίζονται στην Κίνα και σε άλλες μη δυτικές χώρες.

Η κρίση ζήτησης που προέκυψε από την τρέχουσα πανδημία έχει επιδεινώσει αυτή την ήδη κακή κατάσταση. Είναι γεγονός ότι οι ανισότητες, που συσσωρεύονταν κατά τις νεοφιλελεύθερες δεκαετίες, θα επιδείνωναν την εξάπλωση της πανδημίας και ότι με τη σειρά της εκείνη θα επιδεινώσει την ανισότητα. Η εξέλιξη αυτή θα εντείνει την κρίση ζήτησης.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, οι δυτικές κυβερνήσεις και οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν βρει έναν νέο τρόπο να αγοράζουν χρόνο για το καπιταλιστικό σύστημα: παριστάνουν ότι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ανάπτυξης μόνο μέσω της νομισματικής πολιτικής. Κρατούν το κοινό υπνωτισμένο ως υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και ως ειδικοί στο να τραβούν έξυπνους, ακόμη και περίεργους, λαγούς νομισματικής πολιτικής από τα καπέλα τους – τα χαμηλότερα επιτόκια, τα αρνητικά επιτόκια, την ποσοτική χαλάρωση, την πολιτική καθοδήγησης των κεντρικών τραπεζών και ό,τι δεν δημιουργεί την εντύπωση ότι απομυζούν κάθε κύτταρο για να σώσουν την παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, όλα συνιστούν ένα τυπικό αποπροσανατολισμό: ο John Maynard Keynes προειδοποίησε πολύ καιρό πριν ότι θα ερχόταν η στιγμή που η νομισματική πολιτική δεν θα ήταν επαρκής από μόνη της για να καθορίσει τον βέλτιστο ρυθμό επένδυσης και ως εκ τούτου τον αποδεκτό ρυθμό ανάπτυξης. Η αποτελεσματικότητά του θα ισοδυναμούσε με μια τρύπα στο νερό.

Αυτό από το οποίο αποσπά την προσοχή του κοινού όλη αυτή η συζήτηση για τη νομισματική πολιτική, είναι η δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή οι αυξήσεις στις δημόσιες δαπάνες και στις επενδύσεις. Ενώ τμήματα του οικονομικού τύπου το αναγνωρίζουν αυτό, ουτοπικά φαντάζονται ότι μια μικρή δόση θα αποδειχθεί επαρκής. Ξέχασαν ότι ο Κέινς είχε συνεχίσει, στην επόμενη πρόταση, λέγοντας: Θεωρώ λοιπόν ότι μια σχετικά εκτεταμένη κοινωνικοποίηση των επενδύσεων θα αποδειχθεί το μόνο μέσο για να προσεγγιστεί η πλήρη απασχόληση. (Για τον Κέινς, η πλήρης απασχόληση ήταν ο πρωταρχικός στόχος της οικονομικής πολιτικής, η οποία δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήταν το πρώτο βήμα, πέρα από τον καπιταλισμό, προς μια καλύτερη κοινωνία).

Περιττό να πούμε ότι αυτό που ο Κέινς χαρακτήριζε μια σχετικά εκτεταμένη κοινωνικοποίηση των επενδύσεων θα ισοδυναμούσε με κάποιο είδος σοσιαλισμού, στον οποίο οι κυβερνήσεις σπεύδουν να πραγματοποιούν επενδύσεις, όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά επειδή ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση ή δεν επιθυμεί να τις κάνει. Για να το θέσουμε με άλλο τρόπο, η κλίμακα του δημοσιονομικού ακτιβισμού που θα απαιτηθεί για την αποκατάσταση ενός αποδεκτού επιπέδου ανάπτυξης, απασχόλησης και ζήτησης θα είναι πράγματι τόσο μεγάλη που θα εγείρει ορισμένα θεμελιώδη ζητήματα. Αν οι καπιταλιστές είναι ανίκανοι και απρόθυμοι να κάνουν το ένα και μοναδικό πράγμα που κάνει τα χειρότερά τους χαρακτηριστικά ανεκτά, δηλαδή να επενδύσουν ώστε να δημιουργήσουν απασχόληση, ποια είναι τότε η αξία χρήσης της καπιταλιστικής τάξης; Γιατί πρέπει τα δημοκρατικά μας κράτη να τους αφήνουν να έχουν τον έλεγχο της οικονομίας; Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε αυτό το σημείο την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον. Η σημερινή κρίση μπορεί να κάνει αδύνατο το να το αγνοήσουμε.

Η νομισματική πολιτική βγαίνει εκτός πορείας

Ενώ η εστίαση στη νομισματική πολιτική αποπροσανατόλισε την προσοχή του κοινού από τον πολύ αναγκαίο δημοσιονομικό ακτιβισμό, προκάλεσε, παρ’ όλ’ αυτά μεγάλο χάος και πλέον ενδέχεται να έχει εξαντλήσει ακόμη κι αυτή τη διεστραμμένη της χρησιμότητα. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο μεγαλύτερος ωφελούμενος της απορρύθμισης του νεοφιλελευθερισμού, καθώς και οι δυσμενείς συνθήκες ζήτησης που δημιούργησε, οι οποίες έστειλαν κεφάλαια σε αγορές περιουσιακών στοιχείων και όχι σε παραγωγικές επενδύσεις, αντιμετωπίζει τώρα την κατάρρευση της ίδιας του της βάσης. Η συντριβή της χρηματιστηριακής αγοράς το 1987 ήταν η πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση της νεοφιλελεύθερης εποχής και ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας, Άλαν Γκρίνσπαν, απάντησε με το περίφημο πακέτο Γκρίνσπαν, αποκαθιστώντας ουσιαστικά την εξαφάνιση της ρευστότητας- ξαναγεμίζοντας το ποτήρι με κρασί – διατηρώντας έτσι το πάρτυ των κερδοσκόπων. Έκτοτε, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και οι αδελφές δυτικές κεντρικές τράπεζες ανταποκρίθηκαν σε χρηματοπιστωτικές κρίσεις με περαιτέρω εισροές ρευστότητας, τόσο με τη μείωση των επιτοκίων όσο και, αμεσότερα, με την αγορά λιγότερων περιουσιακών στοιχείων, γνωστή και ως ποσοτική χαλάρωση.

Οι πρακτικές αυτές αιτιολογούνταν ως απαραίτητες για την αποκατάσταση των επενδύσεων, της οικονομικής δραστηριότητας και της απασχόλησης. Ωστόσο, το μόνο που αποκατέστησαν είναι η ικανότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα να συνεχίσει την αντιπαραγωγική του αισχροκέρδεια, που δημιουργεί ανισότητα. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν μια σειρά από φούσκες στο χώρο των ακινήτων, οι οποίες αύξησαν την περιουσία του 1% του πληθυσμού και, σε μικρότερο βαθμό, του 10%, και προκάλεσαν μεγάλη οικονομική δυσπραγία στο 90%, όταν ξέσπασαν. Η αισχρή αυτή συλλογή περιλαμβάνει το κραχ της χρηματιστηριακής αγοράς του 1987, τις διάφορες χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 που κορυφώθηκαν με την οικονομική κρίση της Ανατολικής Ασίας το 1997-8, τη συντριβή dot-com του 2000 και την κρίση του 2008.

Ενώ η νομισματική πολιτική συνέχισε να αναπληρώνει το κρασί στο ποτήρι, το πάρτυ των κερδοσκόπων ήταν σαφώς χειρότερο. Οι διεθνείς ροές κεφαλαίων, για παράδειγμα, παραμένουν 65% χαμηλότερες από την αιχμή τους πριν από το 2008, παρά τη γενναιοδωρία των κεντρικών τραπεζών. Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα βαραίνονται από τα υψηλότερα ελάχιστα αποθεματικά που επέβαλε η κατά τ’ άλλα αναποτελεσματική επαναρύθμιση μετά την κρίση. Λαμβάνοντας υπόψη πόσο χρήσιμο είναι το χρηματικό ρίσκο για να κερδίσει κανείς χρήματα στις σημερινές χρηματοπιστωτικές αγορές, η τεράστια κλίμακα των χρημάτων που αναζητούν επιστροφές δεν μπορεί παρά να μειώσει τα περιθώρια. Έτσι, ακόμη και αυτή η σχετικά αδύναμη πολιτική έχει επηρεάσει τα κέρδη του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παρόλα αυτά, την τελευταία δεκαετία παρατηρήθηκε μια σημαντική φούσκα στη χρηματιστηριακή αγορά, η οποία φαίνεται να έχει πλέον ξεσπάσει. Η επείγουσα μείωση επιτοκίων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας και η υπόσχεση της να ρίξει τρισεκατομμύρια στο σύστημα την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου δεν δούλεψε. Σε απάντηση, ανακοίνωσε την περαιτέρω μείωση των επιτοκίων σε σχεδόν μηδενικά επίπεδα, περισσότερες αγορές αξιών και τη συνηθισμένη υπόσχεση να χρησιμοποιήσει όλο το φάσμα των εργαλείων την Κυριακή 15 Μαρτίου λίγο πριν ξεκινήσουν οι αγορές στην Ανατολή. Με αυτή την κίνηση, η Fed έχει εξαντλήσει όλα τα πυρομαχικά της. Από το 2015, είχε αυξήσει τα επιτόκια με ρητό σκοπό να κρατήσει κάποιο μαξιλαράκι για μια άλλη κρίση, για να είναι τότε σε θέση να μειώσει τα επιτόκια. Κατά τους τελευταίους έξι μήνες τα έχει χάσει όλα, το μεγαλύτερο μέρος το έχασε τον Μάρτιο του 2020. Δεν έχει απομείνει τίποτα. Τα αρνητικά επιτόκια είναι πλέον καυτά. Ακόμα και οι πιο ριψοκίνδυνοι Ευρωπαίοι δεν έχουν αποτολμήσει να επεκταθούν πέρα ​​από το -0.5 τοις εκατό και η Fed μέχρι τώρα ήταν απρόθυμη να πάει ως την αρνητική κλίμακα. Με αυτό σαν δεδομένο, το γεγονός ότι οι αγορές αρνήθηκαν να ανταποκριθούν την επόμενη μέρα, πέφτοντας σαν πέτρες από το πρωί στην Ανατολή μέχρι το βράδυ στη Δύση, έδωσε μια ανατριχιαστική ετυμηγορία σχετικά με τις δυνατότητες της νομισματικής πολιτικής.

Ανεξάρτητα από το πόσο υψηλές αποτιμήσεις περιουσιακών στοιχείων πηγαίνουν σε οποιαδήποτε κερδοσκοπική φρενίτιδα, ανεξάρτητα από το πόσο η Ομοσπονδιακή Τράπεζα τις ενθαρρύνει, τελικά καθορίζονται από τη βαρύτητα της παραγωγικής οικονομίας, τις ανάγκες και τις επιθυμίες της. Η φούσκα dot-com αναγκάστηκε να ξεσπάσει, δεδομένης της αξίας των τόσων πολλών αποθεμάτων της. Οι στεγαστικές και πιστωτικές φούσκες ξέσπασαν το 2008, όταν έπρεπε να αυξηθούν τα επιτόκια για να διατηρηθεί η αξία του δολαρίου εν μέσω αυξήσεων των τιμών των βασικών εμπορευμάτων, με αποτέλεσμα να επιβραδυνθούν οι αυξήσεις των τιμών των κατοικιών και να υπάρξουν όλο και περισσότερες υπερτιμημένες υποθήκες, υψηλότερης αξίας από τις τιμές των σπιτιών που είχαν χρησιμοποιηθεί ως υποθήκη. Σήμερα το πρόβλημα για τη χρηματιστηριακή αγορά μπορεί να έχει προκληθεί από την πανδημία αλλά αγγίζει τα βαθύτερα, θεμελιακά της  προβλήματα.

Καθώς οι αγορές αξιών, οι οποίες χρηματοδοτούν την κερδοσκοπία στην αξία των ήδη παραγόμενων περιουσιακών στοιχείων, αυξήθηκαν σε μέγεθος κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, ξεπέρασαν κάθε λογικό ποσοστό έναντι της  παραγωγικής δραστηριότητας – επένδυσης στην παραγωγή νέων αγαθών και υπηρεσιών (αυτό που ορισμένοι αποκαλούν πραγματική οικονομία ) – ακόμη και αν στηρίζονταν σε αυτή. Στην παρούσα κρίση, το σχετικό σχήμα εμπιστοσύνης είναι το ακόλουθο: Οι τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δέχονται καταθέσεις παραγωγικών εταιρειών ως χρηματοδότηση ύψιστης ποιότητας. Ωστόσο, υπό την επίδραση των διαταραχών της προσφοράς και της ζήτησης, οι παραγωγικές εταιρείες αποσύρουν αυτές τις καταθέσεις και μάλιστα δανείζονται χρήμα. Επιπλέον, όλες οι μεγάλες εταιρίες αυτό ακριβώς το κάνουν μαζί και ταυτόχρονα.

Παρότι αυτό δεν έχει προκαλέσει άμεση τραπεζική κρίση, το πρόβλημα μπορεί να μην βρίσκεται και πολύ μακριά: όπως πρόσφατα επεσήμανε ένας αρθρογράφος των Financial Times, ακόμα και η μεταρρύθμιση Dodd-Frank και άλλες κανονιστικές ρυθμίσεις μετά το 2008,  που έκαναν τις τράπεζες πιο ανθεκτικές, απαιτούν από αυτές να έχουν ένα ελάχιστο επίπεδο αντίστοιχων ποιοτικών καταθέσεων. Η τόσο γρήγορη απώλεια αυτών των καταθέσεων απειλεί το προφίλ ρευστότητας και την κανονιστική συμμόρφωση των ίδιων των τραπεζών. Κι ακόμα δεν έχουμε αρχίσει να βλέπουμε την άνοδο των εταιρικών υποβαθμίσεων και των πτωχεύσεων που θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερη πίεση χρηματοδότησης.

Η προσφορά ρευστότητας εκ μέρους της Fed δεν λειτουργεί πλέον, διότι αυτό που χρειάζεται σήμερα η οικονομία είναι ένας τρόπος για να δημιουργηθεί ζήτηση, τόσο ζήτηση καταναλωτών όσο και επενδύσεων, με σκοπό την αποκατάσταση και την επέκταση της παραγωγής. Στις τρέχουσες συνθήκες χαμηλών ιδιωτικών δαπανών και επενδύσεων, αυτό μπορεί να είναι μόνο έργο των κυβερνήσεων. Αυτό όμως δημιουργεί πρόβλημα. Από τη μια πλευρά, χωρίς αυτή τη ρευστότητα, μια γενικευμένη χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, πολύ πιο βαθιά από την προσωρινή πτώση στην παραγωγή και την κατανάλωση – που μόνο η πανδημία θα προκαλούσε, δεν βρίσκεται και πολύ μακριά. Από την άλλη πλευρά, αν η κυβέρνηση κάνει πραγματικά αυτό που χρειάζεται, θα θέσει ένα ερωτηματικό για το μέλλον του καπιταλισμού.

Η παραγωγική οικονομία σε τεταμένα όρια

Όπως έχουμε σημειώσει, το χρονικά, χωροταξικά και κοινωνικά υπερπαραγωγικό σύστημα που διαμορφώθηκε στις τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού, ήδη επρόκειτο να οδηγηθεί σε εκκαθάριση. Ενώ για περίπου μια δεκαετία μετά το 1995, οι δυτικές αλυσίδες εφοδιασμού έφθασαν σχεδόν στην Κίνα, η ανάπτυξή τους ήδη επιβραδυνόταν πολύ πριν την κρίση του 2008, χάρη σε ένα σύνθετο σύνολο παραγόντων όπως ο κορεσμός των δυτικών αγορών που στραγγαλίστηκε από τον νεοφιλελευθερισμό και η αύξηση των μισθών στην Κίνα. Μετά το 2008 και την έναρξη της λιτότητας, τα αποτελέσματα δεκαετιών συμφωνιών ελευθέρων συναλλαγών, που στην πραγματικότητα ήταν συμφωνίες για τη διευκόλυνση των ξένων επενδύσεων, ανεμπόδιστων από τις εργασιακές, περιβαλλοντικές και άλλες προδιαγραφές, άρχισαν να επιστρέφουν στην πατρίδα τους, στη Δύση. Παρά τις αναφορές  που υποστηρίζουν ότι τα δυτικά επίπεδα μισθών και απασχόλησης δεν είχαν καμία σχέση με το εμπόριο, στην πραγματικότητα, οι εμπορικές συμφωνίες ροκάνιζαν και τα δύο, ειδικά τους εργάτες στη Δύση.

Ενώ αυτή η δυσαρέσκεια θα έπρεπε να απαντηθεί από το προοδευτικό κίνημα, οι δεκαετίες εξευτελισμού της Αριστεράς από την σε άνοδο νεοφιλελεύθερη δεξιά και οι δεκαετίες νομιμοφροσύνης των παραδοσιακά αριστερών κομμάτων (πιθανώς χάρη στους δικούς τους ιστορικούς και βαθιά ριζωμένους περιορισμούς), κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Αντ ‘αυτού, καθώς ο δεξιός λαϊκισμός εκμεταλλεύτηκε αυτή τη δυσαρέσκεια, διαιρώντας έντεχνα κι εκλογικά, όπως με το Brexit και τους εμπορικούς πόλεμους, ενώ παράλληλα ελάχιστα έκανε για να την αντιμετωπίσει, το αποτέλεσμα έχει αποσταθεροποιήσει περαιτέρω τις ήδη ισχνές διεθνείς παραγωγικές ρυθμίσεις του πλανήτη. Η επιδημία του κοροναϊού έχει μόνο επιταχύνει το ρυθμό προς την αναμέτρηση.

Η κρίση της διαχείρισης κρίσεων

Το τελικό στοιχείο σε αυτό το κακό κοκτέιλ σχετίζεται με τους μηχανισμούς μέσω των οποίων έχουν ιστορικά αντιμετωπιστεί οι κρίσεις στον καπιταλισμό – το κράτος και η πολιτική. Οι δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού έχουν διαβρώσει τόσο τις κρατικές όσο και τις ευρύτερες πολιτικές ικανότητες στις δυτικές κοινωνίες και δεν μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτές για να δώσουμε μια συνεπή απάντηση στην τρέχουσα κρίση, είτε στον έλεγχο και τον τερματισμό της πανδημίας βραχυπρόθεσμα, είτε στον μακροπρόθεσμο οικονομικό αναπροσανατολισμό που θα είναι απαραίτητος.

Αυτό φαίνεται σαφέστερα από την υποτονικότητα των δυτικών απαντήσεων στην πανδημία. Έχοντας ξοδέψει αρκετούς μήνες στο να βρίσκουν λάθη στην ανταπόκριση της Κίνας, η ίδια η αντίδραση της Δύσης υπολείπεται αρκετά σε σχέση μ’ εκείνη του Πεκίνου. Η έκθεση της Μεικτής Αποστολής για την νόσο του κορονοϊού 2019 (Covid-19) μεταξύ ΠΟΥ-Κίνας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι:

Μπροστά σε έναν προηγουμένως άγνωστο ιό, η Κίνα έχει αναπτύξει ίσως την πιο φιλόδοξη, ευκίνητη και επιθετική προσπάθεια περιορισμού της ασθένειας στην ιστορία. Η στρατηγική που στήριξε αυτήν την προσπάθεια συγκράτησης ήταν αρχικά μια εθνική προσέγγιση που προωθούσε την καθολική παρακολούθηση της θερμοκρασίας, την κάλυψη και το πλύσιμο των χεριών. Ωστόσο, καθώς εξελίχθηκε το ξέσπασμα και αποκτήθηκε γνώση, υιοθετήθηκε μια προσέγγιση επιστήμης και ρίσκου. Τα ειδικά μέτρα περιορισμού προσαρμόστηκαν σε επαρχιακό, νομαρχιακό και ακόμη και σε κοινοτικό επίπεδο, στην ικανότητα εγκατάστασης και στη φύση της νέας μετάδοσης του κορωνοϊού εκεί.

Η αντίθεση με τη Δύση δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη. Πάρτε ως παράδειγμα τα δύο κορυφαία νεοφιλελεύθερα έθνη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Και στα δύο, τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού έχουν μειώσει την κρατική ικανότητα, κατέστρεψαν κρίσιμους θεσμούς και έχασαν το καλύτερο προσωπικό τους. Και στις δύο, οι πολιτικές ελίτ έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και τα πολιτικά συστήματα έχουν αναστατωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε επέτρεψαν σε τσαρλατάνους να καταλάβουν τα ανώτατα πολιτειακά τους καθήκοντα. Πώς μπορούν αυτά τα εξαντλημένα συστήματα να παράγουν την πολιτική προθυμία και την κρατική ικανότητα αντιμετώπισης της κρίσης που εκτυλίσσεται; (Μπορούμε να προσθέσουμε εδώ ότι η πανδημία δοκιμάζει επίσης την ίδια την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης.)

Στις ΗΠΑ, με ένα ιδιωτικό ιατρικό σύστημα, η ασφάλιση, το κόστος και άλλες εμπορικές παράμετροι, εξακολουθούν να υπαγορεύουν μια ασυνάρτητη απάντηση στην οποία ακόμη και οι διαγνωστικοί έλεγχοι παραμένουν αδιαφανείς, αφήνοντας το πραγματικό μέγεθος της πανδημίας να παραμένει ένα μυστήριο. Το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου παραπάνω από μια δεκαετία  λιτότητας είχε ήδη αφήσει την Εθνική Υπηρεσία Υγείας (NHS) ανίκανη να αντιμετωπίσει τις συνήθεις, εποχιακές εξάρσεις της γρίπης, χωρίς να αναβάλει τις εκλογικές διαδικασίες, επιδίωξε να αναδείξει την αναγκαιότητα ως αρετή,  υποστηρίζοντας ότι στόχευε στην ανοσία αγέλης. Αυτή δεν ήταν παρά μια αποστειρωμένη κήρυξη πτώχευσης με έντονη επίγευση γενοκτονίας. Θεωρώντας ότι η πανδημία θα έπληττε τους φτωχούς σκληρότερα, αποδεχόμενη ότι ο ιός θα εξαπλωθεί, δεκάδες αγαπημένοι θα πεθάνουν και μόνο ο πιο ικανός θα επιβιώσει,  ήταν σαν να λέει αφήστε το διάβολο να πάρει τον τελευταίο που θα μείνει. Σε όλο τον δυτικό κόσμο, η κυριαρχία των συστημάτων πληροφοριών από τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης παρήγαγε ένα επίπεδο παρερμηνειών και δυσλειτουργιών, που μπορούν μόνο να εντείνουν τα προβλήματα.

Επιπλέον, οι ανικανότητες του εκάστοτε έθνους εντείνονται από τους διεθνείς ανταγωνισμούς και τις εντάσεις, καθιστώντας δύσκολη μια διεθνώς συντονισμένη απάντηση. Οι ρίζες των αντιπαλοτήτων, που χαρακτηρίζουν τον εικοστό πρώτο αιώνα, έγκεινται βεβαίως στη μετατόπιση του οικονομικού κέντρου βάρους του κόσμου μακριά από τη Δύση. Βέβαια, αυτή η μετατόπιση εντάθηκε από την αργή ανάπτυξη της Δύσης κατά τις νεοφιλελεύθερες δεκαετίες και από την ικανότητα της Κίνας και ορισμένων άλλων κυβερνήσεων να αποφύγουν ή να προσαρμοστούν στις διακυμάνσεις της. Η Δύση εδώ και πολύ καιρό είχε αρχίσει να αντιδράει άσχημα σε αυτή τη μετατόπιση: εντείνοντας τον στρατιωτικό και τον οικονομικό πόλεμο εναντίον των αντιπάλων και των ανερχόμενων. Η άνοδος του λαϊκισμού έχει μόνο χειροτερέψει τα πράγματα.

Ενώ το επίπεδο διεθνούς ομαλότητας μετά το 2008 σκιαγραφούταν με υπερβολική αισιοδοξία και οι προσπάθειες των G20 ελάχιστα κατάφεραν να μετριάσουν την κρίση, η εποχή του America First και το Brexit δείχνουν ένα νέο επίπεδο διαφωνίας. Η προσπάθεια του Τραμπ να προσφέρει μεγάλα ποσά σε φαρμακευτικές εταιρείες για αποκλειστική πρόσβαση σε ένα εμβόλιο, είναι ίσως ο πιο πρόσφατος πάτος  στη συμπεριφορά των δυτικών κρατών εν μέσω της κρίσης. Ακόμη και το να μάθουμε από την επιτυχία της Κίνας δέχεται αντιστάσεις στις περισσότερες πολιτικές της Δύσης και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τόσο πολύ ώστε να μην αναφέρονται οι ιατρικές πρόοδοι προς την επιτυχή θεραπεία, πόσο μάλλον να συζητούνται ή να υιοθετούνται. Εν τω μεταξύ, τα διεθνή καθεστώτα κυρώσεων εμποδίζουν τις δαιμονικές κυβερνήσεις, όπως εκείνη της Βενεζουέλας, να αγοράζουν φάρμακα για θεραπεία.

Εάν η πανδημία του κοροναϊού έπληττε μια υγιή και αρμονική παγκόσμια οικονομία, θα είχε προκαλέσει μεγάλη ζημιά, αλλά η ζημιά θα ήταν περιορισμένη σε χρόνο και χώρο. Εντούτοις, πλήττει μια παγκόσμια οικονομία και ένα καπιταλιστικό σύστημα ήδη αποδυναμωμένο από δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού. Η επίδρασή της είναι, και θα παραμείνει, άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτές τις υποκείμενές της αδυναμίες. Θα πρέπει να είναι σαφές από τα προηγούμενα ότι η κατάσταση περιέχει μεγάλες δυνατότητες για ανάκαμψη της αριστεράς. Αυτό όμως ας το αφήσουμε για κάποια άλλη χρονική στιγμή.

Πηγή: Canadian Dimension

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Περί περιοριστικών μέτρων…

Newsteam 0 Comments

Χρειαζόμαστε περισσότερα περιοριστικά μέτρα; Πληθαίνουν οι αναφορές στα ΜΜΕ για απείθαρχους πολίτες, καταστρατήγηση των περιορισμών, φωνές για αυστηροποίηση και λήψη επιπλέον περιοριστικών μέτρων… Παράλληλα αυξάνονται τα κρούσματα τουλάχιστον υπερβολικών ρεπορτάζ αν όχι καταφανώς ψευδόμενων. Για σταθείτε λίγο.

Πρώτον, ας ξεκαθαρίσουμε κάτι που συχνά παρανοείται: δεδομένης της σχετικά μακράς περιόδου επώασης, τα σημερινά νούμερα της εξάπλωσης σχετίζονται με τα μέτρα προ 10ημέρου τουλάχιστον, όχι τα χθεσινά ή προχθεσινά. Μόλις τώρα λοιπόν μπαίνουμε στην περίοδο αξιολόγησης του πραγματικού lockdown (τιθέμενου προοδευτικά σε ισχύ από 21/3 έως 23/3). Δυστυχώς η αξιολόγηση αυτή δεν είναι εύκολη μιας και ο ΕΟΔΥ διενεργεί τεστ επιβεβαίωσης με το σταγονόμετρο (περισσότερα επ’ αυτού παρακάτω) αλλά ο αριθμός των διασωληνομένων – που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί – προσφέρει δυνατότητες αναγωγής και κυρίως έμμεσης εκτίμησης της ταχύτητας εξάπλωσης. Βάσει αυτού του ρυθμού μπορούμε να πούμε πως τα ήδη υπάρχοντα μέτρα δείχνουν να επιρρεάζουν σημαντικά την εξάπλωση και να κατακρατούν τους ρυθμούς διασποράς πολύ κάτω της φοβούμενης εκθετικής καμπύλης. Αν λοιπόν χρειάζεται κάτι, αυτό είναι η διαρκής επαγρύπνηση, η μη χαλάρωση και η σωστή εφαρμογή.

Ακόμα και αν χρειάζεται περαιτέρω περιορισμός της διασποράς, πολύ πριν ποινικοποιήσουμε τον περίπατο και την φιλική και ερωτική συνεύρεση κατ’ οίκον, κι ενώ είναι ήδη ορατή η ψυχολογική φθορά του μέσου πολίτη στους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, υπάρχουν πολύ πιο ουσιαστικές εστίες συγχρωτισμού που θα μπορούσαν να μετριαστούν με πολλαπλάσιο αποτέλεσμα, όπως για παράδειγμα μονάδες παραγωγής προϊόντων μη άκρως απαραίτητων για την διαχείριση της κρίσης και ο συνυφασμένος συγχρωτισμός στα ΜΜΜ από και προς αυτές.

Ποιος είναι ο στόχος των περιοριστικών μέτρων και κατά πόσο τον έχουμε πετύχει; Σκοπός των γενικών περιοριστικών μέτρων είναι η επιβράδυνση της μετάδοσης ώστε η εξάπλωση να μην αφορά ταυτόχρονα τόσους πολλούς νοσούντες που να προκαλέσει έμφραγμα στο ΕΣΥ. Ένα ΕΣΥ που αντί να ενισχύεται με υπερεντατικούς ρυθμούς παρατηρεί νωχελικά τους αριθμούς ελπίζοντας να μην φτάσουν τα χαμηλά από την χρόνια λιτότητα όρια κορεσμού του. Ο αποκλεισμός της μετάδοσης είναι αδύνατον να επιτευχθεί με τέτοια μέσα και επομένως το σκύλιασμα κρίνεται πέρα από κακόβουλο απέναντι στους πολίτες και ανεδαφικό. Ο αποκλεισμός της μετάδοσης μπορεί να γίνει μόνο με αυστηρή απομόνωση – και όχι απλό περιορισμό – των βεβαιωμένων κρουσμάτων και των επαφών τους. Αλλά αυτό απαιτεί τεστ επιβεβαίωσης σε κάθε κλινική υποψία, την ακριβώς αντίθετη δηλαδή πολιτική από αυτή που εφαρμόζει ο ΕΟΔΥ. Καθημερινά διαβάζω αναφορές συναδέλφων on the field που ίδρωσαν να πείσουν τον φορέα να γίνει επιτέλους ο έλεγχος ή κατέφυγαν σε ιδιωτικές λύσεις (που απαράδεκτα παραμένουν εμπορεύσιμο προϊόν), με αποτέλεσμα η επιβεβαίωση να έρχεται με σημαντική – και επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο – καθυστέρηση. Για όποιον γνωρίζει δε την τεχνολογία της RT-PCR που χρησιμοποιείται στον μοριακό έλεγχο, η αγνόηση από πλευράς ΕΟΔΥ της προσφοράς τριών πανεπιστημιακών μας εργαστηρίων παραμένει ακατανόητη.

Συμπερασματικά, χωρίς εφησυχασμό αλλά και χωρίς υστερίες, τα γενικά περιοριστικά μέτρα χρήζουν ορθολογιστικής συνέχισης σε συνδυασμό με ανακάλυψη και απομόνωση των κρουσμάτων και των επαφών τους. Και αυτό το τελευταίο είναι το κομμάτι του παζλ που μας λείπει.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Οι αλλαγές στην Ιντρακάτ

Newsteam 0 Comments

Mε εντολή του Σωκράτη Κόκκαλη μειώθηκαν οι θέσεις στο δ.σ  της Ιντρακάτ από 10 σε 9.

Εξήλθαν από το Δ.Σ. οι επί χρόνια συνεργάτες του Σ. Kόκκαλη, κ.κ.  Σ. Φίλος και Aν. Tσούφης, αλλά και ο XKαλλής,  ενώ εισήλθαν οι ITσούμας και IMαρμαγγιόλης.

Το ισχυρό ηγετικό δίδυμο με τον Δημήτρη Kούτρα πρόεδρο και τον Πέτρο Σουρέτη διευθύνοντα σύμβουλο, διατηρήθηκε ως έχει, όπως και στις θέσεις των αντιπροέδρων ο Nτίνος Kόκκαλης και ο Δημ. Θεοδωρίδης. 

Διάβασε το »

Αξιόλογη η αντοχή του μεγάλου λιμανιού

Newsteam 0 Comments

Θετική εικόνα παρουσίασαν τα στοιχεία κίνησης  στο λιμάνι του Πειραιά  τον Φεβρουάριο, καθώς το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας όχι μόνο δεν έδειξε μείωση της εμπορευματικής κίνησης τον Φεβρουάριο αλλά εμφανίζει μικρή αύξηση της τάξης του 2,2%. Σε επίπεδο διμήνου οι δύο προβλήτες εμφανίζουν αύξηση της κίνησης κατά 4,8%, στα 837 χιλ. εμπορευματοκιβώτια.

Βέβαια τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά, καθώς οι διακοπές στον εφοδιασμό αναμένεται να γίνουν πιο έντονες μέσα στον Μάρτιο όπου πολλές εταιρείες στις περισσότερες χώρες του κόσμου προχώρησαν σε παύση της δραστηριότητάς τους.

Διάβασε το »

Υπέρ του ΟΤΕ δουλεύει η καραντίνα

Newsteam 0 Comments

Τα έσοδα του ΟΤΕ ενισχύονται αυτή τη περίοδο καθώς ο εγκλεισμός εκατομμυρίων πολιτών  φέρνει μεγαλύτερη κατανάλωση σε δεδομένα και υπηρεσίες επικοινωνίας.

Επίσης η συνδρομητική τηλεόραση δύσκολα θα χάσει πελάτες στην τρέχουσα συγκυρία.

Η αγορά ιδίων παρέχει ένα σταθερό δίχτυ ασφαλείας, αφού υπάρχουν καθημερινές αγορές στη μετοχή, ενώ το μέρισμα που θα δώσει φέτος ο όμιλος ανέρχεται σε 55 λεπτά.

Διάβασε το »

Η Δημόσια Υγεία θέλει χρηματοδότηση, δεν θέλει φιλανθρωπία

Newsteam 0 Comments

Λένε πολλοί ότι η κυβέρνηση της ΝΔ για να αντιμετωπίσει την πανδημία κάνει πράγματα που είναι σε αντίθεση με το χαρακτήρα της. Εν μέρει ισχύει. Εκτάκτως ενισχύει τα νοσοκομεία, αναγνωρίζει εμμέσως το ρόλο του συστήματος υγείας, αναγκάζεται ευθέως να χειροκροτήσει γιατρούς και νοσηλευτές, δηλώνει ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί, ακόμα και αν τελικά δεν το κάνει.

Εν μέρει όμως.

Γιατί από κάθε χαραμάδα της κυβερνητικής φυσιογνωμίας ξεπροβάλει ο δυσώδης νεοφιλελευθερισμός για να κάνει φανερό ότι η υποχώρηση της κυβέρνησης μπροστά στην Δημόσια Υγεία είναι μόνο πρόσκαιρη και υποκριτική.

Η πρόταση Μητσοτάκη για κατάθεση του μισού της βουλευτικής αποζημίωσης στο ταμείο για την πανδημία δείχνει πώς ακριβώς αντιμετωπίζει τις υγειονομικές ανάγκες της χώρας.

Σαν κάτι το έκτακτο, που ισχύει μόνο για σήμερα, όχι για αύριο, και που μπορεί να αντιμετωπιστεί όχι με γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης, αλλά με τη μισή βουλευτική αποζημίωση για έναν – δύο μήνες.

Αλήθεια τώρα;

Στα σοβαρά αυτό έχει να πει ο κ. Μητσοτάκης για τις εγκληματικές ευθύνες που οδήγησαν στο ξεδόντιασμα της υγειονομικής άμυνας της χώρας;

Αυτό έχει να προτείνει η κυβέρνηση της ΝΔ για τη Δημόσια Υγεία; Να δώσουν το μισό μισθό τους βουλευτές και υπουργοί;

Να θυμίσουμε ότι η έκθεση του ΟΟΣΑ Ελλάδα-Προφίλ Υγείας 2019, διαπιστώνει ότι η Ελλάδα δαπανά ελάχιστους πόρους για προληπτική φροντίδα, είναι από τις χώρες με τη μεγαλύτερη έλλειψη γενικών γιατρών στην Ε.Ε, βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο της Ε.Ε σε νοσοκομειακές κλίνες ανά 1000 κατοίκους και είναι η πρώτη χώρα της Ε.Ε με τον χαμηλότερο αριθμό νοσηλευτών ανά 1 000 κατοίκους.

Να υπενθυμίσουμε ότι η ίδια έκθεση, υπογραμμίζει ότι οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία είναι από τις χαμηλότερες της Ε.Ε, διαμορφούμενες σε κατά τι λιγότερο από το 5 % του ΑΕΠ.

Αυτή ήταν επί χρόνια η πολιτική του κράτους για τη Δημόσια Υγεία.

Μετά την πανδημία, θα εξακολουθήσει η υγεία του λαού να αντιμετωπίζεται όπως πριν; Με τα νοσοκομεία υποστελεχωμένα, με χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις, με απαξίωση και χαμηλούς μισθούς, με εκδίωξη των νέων συναδέλφων στο εξωτερικό, με κλείσιμο μονάδων υγείας, με ασφυξία της πρωτοβάθμιας φροντίδας;

Αυτές τις μέρες, πέρα από τη μάχη που δίνει ο υγειονομικός κόσμος της χώρας, αλλά και ολόκληρη η κοινωνία απέναντι στην πανδημία, διεξάγεται και μια άλλη μάχη. Η μάχη ανάμεσα σε όσους έβλεπαν και βλέπουν την υγεία ως εμπόρευμα, ως αγαθό προς πώληση και συναλλαγή, και σε όσους αναγνωρίζουν την ανάγκη ενός ισχυρού, δημόσιου, καλά χρηματοδοτημένου δημόσιου συστήματος υγείας. Ενός συστήματος τόσο καλά στελεχωμένου που δεν θα ταλαιπωρεί τον λαό, δεν θα τον σπρώχνει στην ιδιωτική δαπάνη, δεν θα κάνει γιατρούς και νοσηλευτές σάκο του μποξ για τις αυξημένες ανάγκες περίθαλψης.

Στη μάχη αυτή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συμμετέχει με όλες της τις δυνάμεις.

Θεωρώντας δια του υφυπουργού Κοντοζαμάνη, ότι οι προσλήψεις μόνιμων και όχι συμβασιούχων ή επικουρικών, συνιστούν ιδεοληψία.

Καθιστώντας δια του πρωθυπουργού υπεύθυνη για τη Δημόσια Υγεία την κοινωνία και την ατομική συμπεριφορά και όχι την πολιτεία και την κυβερνητική πολιτική.

Αναγορεύοντας σε ύψιστη προσφορά στη μάχη ενάντια στην πανδημία τις δωρεές επιχειρηματικών και εφοπλιστικών ομίλων ή κλινικαρχών.

Την ώρα της μεγαλύτερης υγειονομικής μάχης που γνώρισε ποτέ η γενιά μας, έχουμε μια κυβέρνηση που ενώ αναγκαστικά και τακτικά στηρίζεται στο δημόσιο σύστημα υγείας, στρατηγικά θέλει να το υπονομεύσει.

Εάν οι βουλευτές και οι υπουργοί θέλουν ειλικρινά να στηρίξουν το σύστημα υγείας στη μάχη της πανδημίας, ας κρατήσουν τον πολλαπλάσιο ενός επιμελητή του ΕΣΥ μισθό τους. Ας νομοθετήσουν όμως σήμερα, άμεσες προσλήψεις στο ΕΣΥ (τα νούμερα που υπάρχουν μέχρι σήμερα σε προσλήψεις γιατρών, νοσηλευτών και λοιπού προσωπικού, είναι τραγικά λίγα) και κατακόρυφη αύξηση της χρηματοδότησης στα παραπαίοντα νοσοκομεία.

Εάν έχουν σκοπό, όταν με το καλό ξεπεράσουμε την πανδημία, να πνίξουν και πάλι τη Δημόσια Υγεία στη λιτότητα και στη φτώχεια, τότε η ελεημοσύνη και η φιλανθρωπία στην οποία καλεί ο κ. Μητσοτάκης τους βουλευτές, στάζει χολή και υποκρισία. Χολή για το Εθνικό Σύστημα Υγείας, υποκρισία για τις τεράστιες ελλείψεις και τα χαώδη κενά.

Το καθήκον της υπεράσπισης της Δημόσιας Υγείας, δεν υποκαθίσταται από επικοινωνιακές ντρίπλες. Η υγεία του λαού δεν είναι ζήτημα κοινοβουλευτικής φιλανθρωπίας. Είναι ζήτημα συνταγματικής υποχρέωσης.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Οι αρχηγοί των κρατών φοβούνται. Όχι τον ιό, εμάς.

Newsteam 0 Comments

Μπορείς σχεδόν να μυρίσεις τον ιδρώτα στα πρόσωπα όσων εμφανίζονται σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις ή όσων κάνουν δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όταν σταδιακά όλοι οι πολιτικοί και δημοσιογραφικοί θεσμοί παγκοσμίως, αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι πραγματικά απειλεί ο κορωνοϊός. Κι αυτό δεν είναι μόνο η υγεία μας.

Η κοσμοθεωρία που κυριαρχεί, εδώ και δύο γενιές περίπου, καταρρέει. Δεν μπορεί πια να δώσει απαντήσεις στα τρέχοντα προβλήματα και στην κατάσταση, όπως αυτή έχει δημιουργηθεί. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι πρόκειται για μία τραγική έκφραση του κάρμα, το γεγονός ότι πολλές -δυνατές οικονομικά- χώρες κυβερνούνται σήμερα από τους πλέον ακατάλληλους ιδεολογικά και συναισθηματικά, για την αντιμετώπιση της πανδημίας, ανθρώπους. Αυτό αφορά το μεγαλύτερο μέρος των χωρών της Δύσης, αλλά η Αγγλία αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα.

Η καθυστέρηση

Όλα ξεκίνησαν το σαββατοκύριακο που ο Ντόμινικ Κάμινγκς, ο ιδεολογικός εγκέφαλος πίσω από τον πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον, επέμενε να καθυστερεί αδικαιολόγητα τη λήψη μέτρων από την κυβέρνηση για την προστασία ενάντια στον κορωνοϊό, οδηγώντας έτσι μοιραία την Αγγλία να ακολουθήσει το κακό παράδειγμα της Ιταλίας, και όχι το καλό της Νότιας Κορέας.

Σύμφωνα με σχετικά δημοσιεύματα, ο Ντόμινικ Κάμινγκς αρχικά καθυστέρησε τη λήψη μέτρων λέγοντας ότι και να πεθάνουν μερικοί συνταξιούχοι δεν έγινε και κάτι. Αυτή λοιπόν η αντίληψη, καθώς και η αναποφασιστικότητα των επόμενων ημερών εξηγούν την αργοπορία στην αντίδραση της κυβέρνησης.

Αυτή ήταν η κατάσταση πριν δύο εβδομάδες. Παγκοσμίως υπήρχαν χιλιάδες θάνατοι εξαιτίας του ιού και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας είχε ήδη ζητήσει από τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν μέτρα προστασίας και να κάνουν εξετάσεις σε πιθανά κρούσματα. Αυτή η τραγική ολιγωρία από την κυβέρνηση Τζόνσον σε μία τέτοια στιγμή δεν πρέπει ούτε να ξεχνιέται ούτε να συγχωρείται.

Ο Κάμινγκς φυσικά, αρνείται ότι έχει κάνει τέτοιου είδους δηλώσεις, κάνοντας λόγο για δυσφήμιση. Αλλά ας αφήσουμε για λίγο τις τυπικότητες. Υπάρχει κανείς που πιστεύει πραγματικά ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό του Κάμινγκς και των υπολοίπων, όταν πληροφορήθηκαν ότι η πανδημία που θα αντιμετωπίσουν πρόκειται να αναιρέσει τις κοινωνικές και οικονομικές θεωρίες, στην εφαρμογή των οποίων αφιέρωσαν ολόκληρες τις πολιτικές τους καριέρες; Μια οικονομική θεωρία, στην οποία -κατά ευχάριστη σύμπτωση- βασίζουν την πολιτική και κοινωνική τους θέση. Και σίγουρα, οι σκληροί αυτοί μονεταριστές μετατρέπονται ήδη σε δήθεν σοσιαλιστές, για να περάσουν εύκολα οι πρώτες εβδομάδες της κρίσης. Είναι μακρύς όμως ακόμη ο δρόμος.

Ανατροπή της λιτότητας

Η αγγλική κυβέρνηση ανέτρεψε την προηγούμενη εβδομάδα τη αυστηρή οικονομική της στάση που αποτελεί το κέντρο της ιδεολογίας του συντηρητικού κόμματος εδώ και μια δεκαετία περίπου, και επέλεξε τη σπατάλη δημοσίων εσόδων προκειμένου να σώσει επιχειρήσεις που δεν λειτουργούν πια, καθώς και πολίτες που δεν βρίσκονται σε θέση να δουλέψουν.

Από την οικονομική κρίση του 2008, οι συντηρητικοί υποστήριζαν τον περιορισμό των κονδυλίων της κοινωνικής πρόνοιας, αυξάνοντας τα νούμερα των αστέγων και των ανέργων στην Αγγλία. Η απάντησή τους μάλιστα για τη σκληρή αυτή στάση, ήταν ότι δεν υπάρχει κάποιο μαγικό δέντρο που παράγει χρήματα για να μας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές.

Υποστήριζαν μάλιστα, ότι η ελεύθερη αγορά είναι η μόνη λύση που φορολογικά μας βγάζει από το αδιέξοδο. Και η σοφία μιας τέτοιας ρήσης δεν άργησε να φανεί, αφού από την κρίση του 2008, το 1% των εκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων βγήκε ακόμα πλουσιότερο. Εν τω μεταξύ, οι υπόλοιποι κοιτούσαμε τους μισθούς και τις επαγγελματικές προοπτικές μας να μειώνονται, ώστε αυτό το 1% να μπορεί να συσσωρεύσει κι άλλο πλούτο σε οφσόρ εταιρίες, χρήματα τα οποία ούτε εμείς ούτε η κυβέρνηση και οι φορολογικές αρχές θα μπορούσαμε ποτέ να αγγίξουμε.

Ο νεοφιλελευθερισμός έγινε μία έννοια περίπλοκη, που χρησιμοποιείται για να δώσει την εικόνα ενός μη βιώσιμου, εταιρικού καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο όμως αποτελεί τη μόνη δίκαιη και λογική οικονομική λύση χωρίς να περιλαμβάνει …συσσίτια και γκούλαγκ. Μάλιστα, βρίσκει υποστηρικτές όχι μόνο στην αγγλική πολιτική σκηνή (όπου και το μεγαλύτερο μέρος του κοινοβουλευτικού εργατικού κόμματος τον υποστηρίζει), αλλά και στα μέσα ενημέρωσης, ακόμα κι αν κάποιες φορές ο φιλελεύθερος Guardian απορεί (χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου) αν ήρθε η ώρα ο σκληρός καπιταλισμός να γίνει πιο ανθρώπινος.

Βολική ιστορία

Αλλά ξαφνικά, απ’ ότι φαίνεται, βρέθηκε αυτό το μαγικό δέντρο που παράγει χρήματα. Υπήρχε ανέκαθεν και μάλιστα οι καρποί του δεν ήταν και πολύ ψηλά, έτσι ώστε να μπορούμε όλοι να πάρουμε ένα φρούτο. Δεν χρειάζεται, λοιπόν να είσαι ιδιοφυία σαν τον Κάμινγκς, για να καταλάβεις ότι η στιγμή αυτή είναι επικίνδυνη. Για να καταλάβεις ότι επί 40 χρόνια, μας έλεγαν ψέματα για τη συντηρητική οικονομική πολιτική, και ότι όλο αυτό ήταν μάλλον μια βολική -γι’ αυτούς- ιστορία. Μας έλεγαν ψέματα, και σύντομα αυτό θα γίνει πολύ ξεκάθαρο.

Γι’ αυτό λοιπόν, αυτή την εβδομάδα ο Ζακ Γκόλντσμιθ, μέλος του συντηρητικού κόμματος και γιός δισεκατομμυριούχου, που πρόσφατα αναβαθμίστηκε σε μέλος της Βουλής των Λόρδων, χαρακτήρισε ως βλάκα οποιονδήποτε είχε το θράσος να ασκήσει κριτική στην πολιτική του Μπόρις Τζόνσον. Και γι’ αυτό η πολιτική ανταποκρίτρια, πρώην δημοσιογράφος των Sunday Times και με τακτική παρουσία στο BBC Question Time, Ίζαμπελ Όουκσοτ, χειροκρότησε μέσω Twitter την αυτοθυσία και την αφοσίωση των Ματ Χάνκοκ και Μπόρις Τζόνσον, για την παροχή σημαντικών βοηθημάτων προς την εξυπηρέτηση των πολιτών στη διάρκεια της πανδημίας.

Ετοιμαστείτε. Στη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων, όλο και περισσότεροι δημοσιογράφοι θα ακούγονται σαν τα φερέφωνα της Βόρειας Κορέας και θα μιλούν για τον αγαπητό σε όλους αρχηγό της χώρας, ζητώντας μας να εμπιστευτούμε τις γνώσεις του στην αντιμετώπιση της κρίσης και ότι θα πάρει τις σωστές αποφάσεις.

Η Διάσωση

Η απελπισία των πολιτικών και δημοσιογραφικών κύκλων έχει μια ουσιαστική αιτία. Κι αυτή πρέπει να μας αγχώνει πιο πολύ από τον κορωνοϊό. Δώδεκα χρόνια πριν, ο καπιταλισμός βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού, με τις ουσιώδεις δυσλειτουργίες του να είναι φανερές σε όποιον είχε το θάρρος να τις κοιτάξει. Η κρίση του 2008 σχεδόν διέλυσε την παγκόσμια οικονομία. Ο απλός λαός ήταν αυτός που έσωσε την κατάσταση. Οι κυβερνήσεις έχωσαν το χέρι τους στην τσέπη μας και χρηματοδότησαν τις τράπεζες. Ή καλύτερα τους τραπεζίτες. Σώσαμε τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς από τα αποτελέσματα που έφερε η ανικανότητά τους, ενώ οι παροχές μας παρουσιάστηκαν ως ποσοτική ελάφρυνση. Ωστόσο δεν πήραμε τίποτα ως αντάλλαγμα. Δεν μας ανήκαν οι τράπεζες, ούτε πήραμε μετοχές σε αυτές. Ούτε καν είχαμε έλεγχο της τεράστιας δημόσιας επένδυσής μας.

Αφού τις σώσαμε, οι τράπεζες επέστρεψαν στην καθημερινότητα του συνεχούς πλουτισμού τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οδήγησαν την οικονομία στην κρίση το 2008. Η διάσωση που προσφέραμε δεν έσωσε φυσικά τον καπιταλισμό. Απλώς καθυστέρησε για λίγο το αναπόφευκτο τέλμα του.

Με άλλα λόγια, ο καπιταλισμός έχει ακόμα δομικές δυσλειτουργίες. Η εξάρτησή του από τη συνεχώς επεκτεινόμενη κατανάλωση δεν μπορεί να δώσει λύσεις στην περιβαλλοντική κρίση που συνεπάγεται αυτή η κατανάλωση. Και οι οικονομίες που τεχνητά μεγαλώνουν και επεκτείνονται, την ίδια στιγμή που οι φυσικοί πόροι μειώνονται, σταδιακά δημιουργούν κενές φούσκες, που σύντομα θα ξανασκάσουν.

Η Επιβίωση

Ο κορωνοϊός λοιπόν έφερε στο φως άλλη μία από αυτές τις δομικές δυσλειτουργίες, αποτελώντας μια προειδοποίηση της ευρύτερης περιβαλλοντικής ανάγκης, και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση ότι ο καπιταλισμός, συντονίζοντας την καταναλωτική απληστία με την ασύδοτη κατανάλωση φυσικών πόρων, εξασφαλίζει την ταυτόχρονη κατάρρευση και των δύο.

Πανδημίες σαν κι αυτή είναι απόρροια της καταστροφής του φυσικού μας περιβάλλοντος. Εκτρέφουμε βοοειδή για μπέργκερ, φοίνικες για κέικ και μπισκότα, αποψιλώνουμε δάση για να φτιάξουμε έπιπλα. Φέρνουμε διάφορα είδη ζώων ολοένα και πιο κοντά μας, επιτρέποντας στις ασθένειες  να μεταδίδονται από είδος σε είδος. Και σε ένα κόσμο όπου υπάρχουν φθηνές πτήσεις, μια ασθένεια βρίσκει εύκολη δίοδο σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Η αλήθεια είναι, ότι σε καιρούς κατάρρευσης, όπως η τρέχουσα δεκαετία, η μόνη λύση για τον καπιταλισμό είναι αυτά τα μαγικά δέντρα που παράγουν χρήματα. Αυτά έσωσαν την κατάσταση στη δεκαετία του 2000, ενισχύοντας τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις-την πλούσια ελίτ που τώρα μας κυβερνά. Αυτά χρειάζονται για να σώσουν και την τωρινή κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί από τον ιό και έχει μεγάλες οικονομικές συνέπειες. Αυτή τη φορά, πρέπει να συμπεριληφθούμε και εμείς στους ευεργετηθέντες. Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο κύκλος των προσώπων που ενισχύονται οικονομικά σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές δεν άνοιξε επειδή ο καπιταλισμός ξαφνικά ενδιαφέρθηκε για τους αστέγους και τους απόρους. Ο καπιταλισμός παραμένει ένα ανήθικο οικονομικό σύστημα που στοχεύει στη συσσώρευση κεφαλαίου συγκεκριμένων ανθρώπων. Και αυτοί δεν είμαστε εμείς.

Σήμερα, ο καπιταλισμός απλά επιβιώνει. Κι αυτό εξηγεί γιατί οι δυτικές κυβερνήσεις θα προσπαθούν για ένα διάστημα να σώσουν κοινωνικές ομάδες, τις οποίες αφαίμαξαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Θα προσπαθούν να καλύψουν για λίγο καιρό ακόμα, το γεγονός ότι ο καπιταλισμός είναι εντελώς ανίκανος να δώσει απάντηση στα προβλήματα που ο ίδιος δημιουργεί. Θα προσπαθούν να εξαγοράσουν την εμπιστοσύνη μας σε ένα σύστημα που έχει ήδη καταστρέψει τον πλανήτη μας και το μέλλον των παιδιών μας.

Βέβαια αυτό το σχέδιο δεν θα πετυχαίνει επ’ αόριστον, όπως ξέρει πολύ καλά και ο Ντόμινικ Κάμινγκς. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση Τζόνσον, όπως και η κυβέρνηση Τραμπ, και οι υποστηρικτές τους σε Βραζιλία, Ουγγαρία, Ισραήλ, Ινδία και αλλού, περνάνε επείγοντα μέτρα, τα οποία όμως θα παραμείνουν και με το πέρας της κατάστασης αυτής, γιατί δεν στοχεύουν μόνο στην αποφυγή μετάδοσης του ιού.

Οι δυτικές κυβερνήσεις θα καταλήξουν κάποια στιγμή στο μέλλον στο ότι ήρθε η ώρα να ενισχύσουν τις ανάγκες του καπιταλισμού ενάντια στις ανάγκες των πολιτών τους. Και τότε, εμείς θα είμαστε η πανδημία που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Antapocrisis

Διάβασε το »

Τα ηλεκτρονικά είδη κάνουν θραύση στις παραγγελίες

Newsteam 0 Comments

Μεγάλη άνοδο καταγράφεται στις ηλεκτρονικές παραγγελίες  για τα ηλεκτρονικά είδη, κυρίως εξαιτίας της ζήτησης που καταγράφεται σε webcameras, ακουστικά, φορητούς Η/Υ κ.ά., καθώς οι θέσεις εργασίας μεταφέρονται από τον εργασιακό χώρο στο σπίτι.

Η έρευνα της GRE.CA. πραγματοποιήθηκε από την  Τετάρτη 18 Μαρτίου έως Σάββατο 21 Μαρτίου.

Διάβασε το »

Ο κορονοϊός πάγωσε τη πώληση ακινήτων από Prodea

Newsteam 0 Comments

H απληστία είναι ένα από τα 7 αμαρτήματα.

Προφανώς και η παγκόσμια κρίση λόγω του Covid-19 έχει σαρώσει κατ αρχάς τις ανθρώπινες ζωές και δευτερευόντως την οικονομική ζωή του πλανήτη.

Τώρα η Prodea αντιλήφθηκε ότι δεν μπορεί για ανθρωπιστικούς λόγους να προχωρήσει στη πώληση 13 ακινήτων σε Ρώμη και Μιλάνο με την εύλογη αξία τους να υπολογίζεται σε 120 εκατ ευρώ.

Διάβασε το »

ΟΠΑΠ: Κυριαρχία εσόδων στα τυχερά παίγνια το 2019

Newsteam 0 Comments

Ισχυρή επίδοση εμφανίζει ο ΟΠΑΠ το 2019 στα τυχερά παίγνια λόγω των VLTs.

Χωρίς τα λαχεία και τον ιππόδρομο  ο συνολικός τζίρος Tatal Gaming Revenues(TGR)  από τα παραδοσιακά  παίγνια ανήλθαν σε 5,3 δις ευρώ(+11,6% σε σχέση με το 2018) και τα έσοδα των παρόχων σε 1,36 δις. ευρώ(+5,3%).

Αν σε αυτά προστεθούν τα μεγέθη των λαχείων και του ιπποδρόμου ο ΟΠΑΠ σημειώνει TGR ύψους 5,77 δις ευρώ και ακαθάριστα έσοδα ύψους 1,54 δις ευρώ.

Διάβασε το »

Η ανοσία της αγέλης είναι επιδημιολογικός νεοφιλελευθερισμός

Newsteam 0 Comments

Ενώ οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες προετοιμάζονται για την αποτροπή της εξάπλωσης του κορωναϊού, ορισμένες χώρες επιλέγουν μια διαφορετική στρατηγική: την ανοσία της αγέλης. Αντί να κάνουν τεστ σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να εφαρμόσουν μέτρα για την αύξηση της κοινωνικής απομάκρυνσης, θέλουν να αφήσουν επίτηδες τον ιό να εξαπλωθεί στους ανθρώπους με χαμηλό κίνδυνο, έτσι ώστε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να αποκτήσει ανοσία. Αυτή η προσέγγιση προτάθηκε για πρώτη φορά από τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος αρνούνταν να εφαρμόσει μέτρα κοινωνικής απομάκρυνσης μέχρι και πριν λίγες μέρες. Ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο έχει αποστασιοποιηθεί επισήμως από αυτή τη στρατηγική, οι Κάτω Χώρες [1] και η Σουηδία εξακολουθούν να ακολουθούν αυτή την προσέγγιση, παρά τις σκληρές επικρίσεις του ΠΟΥ.

Αυτές οι χώρες υποστηρίζουν ότι η δημιουργία ανοσίας της αγέλης είναι η μόνη μακροπρόθεσμη στρατηγική αντιμετώπισης του ιού, καθώς η επιδημία δεν μπορεί πλέον να περιοριστεί και πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος να αναζωπυρωθεί ξανά. Αντί να θέσει ολόκληρη τη χώρα σε κατάσταση κλειδώματος (lock-down), μόνο οι πληθυσμοί που βρίσκονται σε κίνδυνο θα πρέπει να τεθούν σε καραντίνα, ενώ η επιδημία θα συνεχίζει να εξαπλώνεται. Ωστόσο, αμέτρητοι επιδημιολόγοι και λοιμωξιολόγοι έχουν επικρίνει αυτή τη στρατηγική ως παρακινδυνευμένη, αντιεπιστημονική και πιθανά να οδηγήσει σε υψηλό αριθμό νεκρών. Μια πρόσφατα δημοσιευμένη έκθεση του Imperial College London, η οποία οδήγησε στην αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής του Ηνωμένου Βασιλείου, εκτιμά ότι η στρατηγική της ανοσίας αγέλης θα οδηγήσει σε 250.000 θανάτους στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατόν να απομονωθούν αποτελεσματικά οι πληθυσμοί που βρίσκονται σε κίνδυνο, ειδικά όταν ο ιός εξακολουθεί να εξαπλώνεται, το σύστημα υγείας είναι πιθανό να βρεθεί καταβεβλημένο και σε κίνδυνο πλήρους κατάρρευσης.

Επιδημιολογικός νεοφιλελευθερισμός

Γιατί μια χώρα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο να σκεφτεί μια τόσο επικίνδυνη στρατηγική και γιατί υπάρχουν χώρες που εξακολουθούν να ακολουθούν αυτήν την προσέγγιση; Ο λόγος είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Από τη δεκαετία του 1980, έχει επικρατήσει το πολιτικό παράδειγμα του νεοφιλελευθερισμού, το οποίο αντικατέστησε την κρατική κοινωνική πολιτική με την ιδιωτικοποίηση και την απελευθέρωση της αγοράς. Η πίστη του νεοφιλελευθερισμού στην εγγενή δικαιοσύνη της αγοράς έχει οδηγήσει σε μια πολιτική λογική, η οποία κυριολεκτικά βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους. Και έχει εγκαθιδρυθεί  στα μυαλά των ανθρώπων κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι είναι δικό τους λάθος αν είναι φτωχοί, επισφαλείς ή άνεργοι.

Η ειρωνεία του νεοφιλελευθερισμού είναι ότι δημιουργεί την ψευδαίσθηση της κοινωνικής κινητικότητας, ενώ ενισχύει και βαθαίνει παραπάνω την κοινωνική ανισότητα. Βασίζεται στην υπόθεση ότι αν κάποιος μπορεί να τα καταφέρει σε μια ελεύθερη αγορά, τότε πρέπει να είναι σφάλμα των ίδιων των ανθρώπων αν εκείνοι είναι φτωχοί. Αλλά αυτή η πεποίθηση εκτός από λανθασμένη, είναι και βίαιη. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει ως αποτέλεσμα οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί να υποφέρουν περισσότερο από την αποεπένδυση, την επισφάλεια και την εξάρτηση. Αυτό που μπορεί να μοιάζει με πολιτική laissez-faire [2], είναι ένα εκλεπτυσμένο και πολύπλοκο σύστημα αυτοματοποιημένης δομικής βίας κατά των αδύναμων, που ταυτόχρονα καταστρέφει κάθε δυνατότητα αντίστασης.

Η ανοσία της αγέλης είναι επιδημιολογικός νεοφιλελευθερισμός. Όπως η άνευ όρων πίστη στην ελεύθερη αγορά, η ανοσία της αγέλης βασίζεται στην υπόθεση ότι η επιδημία θα ξεπεραστεί καλύτερα αφήνοντάς την χωρίς έλεγχο. Αλλά ακριβώς όπως και ο νεοφιλελευθερισμός, θα οδηγήσει σε βία κατά των αδύναμων και των φτωχών: τους ηλικιωμένους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τους άστεγους, τους πρόσφυγες και τους ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας – πολλοί από τους οποίους είναι πιθανό να βρίσκονται ταυτόχρονα σε χαμηλότερη κοινωνικοοικονομική θέση λόγω της στενής σχέσης ανάμεσα στη φτώχεια και στην ασθένεια. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο να πεθάνουν από το COVID-19, ειδικά εάν το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης είναι στα όριά του και οι γιατροί πρέπει να κάνουν triage [3].

Κράτη πρόνοιας υπό κατάρρευση

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Κάτω Χώρες, δύο από τις πιο νεοφιλελεύθερες χώρες στην Ευρώπη, υποστήριξαν αυτήν την προσέγγιση. Αυτές οι χώρες έχουν περάσει τις τελευταίες δεκαετίες εφαρμόζοντας πολιτικές που θέτουν σε προτεραιότητα τα οικονομικά συμφέροντα έναντι των κοινωνικών συμφερόντων, και συστηματικά υποχρηματοδοτούν την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τη στέγαση. Η μη επιλογή των οικονομικά επιβλαβών μέτρων lockdown ταιριάζει απόλυτα στο πολιτικό σκεπτικό τους. Η Σουηδία, ωστόσο, είναι μια πιο αινιγματική περίπτωση: είναι μια χώρα που είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για την καλή κοινωνική της πολιτική και το γενναιόδωρο κράτος πρόνοιας. Αλλά ακόμη και μια αρχέτυπη σοσιαλδημοκρατία όπως η Σουηδία δεν είχε ανοσία στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Όπως και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, το κοινωνικό κράτος της έχει συστηματικά αποσυναρμολογηθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Η μεγαλύτερη πρόκληση της επιδημίας του κορονοϊού είναι η άμβλυνση της καμπύλης (flattening the curve), έτσι ώστε να μη πλημυρρίσουν σε χωρητικότητα στις μονάδες εντατικής θεραπείας και αυξημένης φροντίδας. Ωστόσο, αυτές οι τρεις χώρες διαθέτουν ήδη τόσο χαμηλή χωρητικότητα εντατικής θεραπείας, που δεν θα αρκούσαν ούτε και με αυστηρά μέτρα απαγόρευσης/lockdown. Το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Κάτω Χώρες διαθέτουν μόνο το ήμισυ της χωρητικότητας της Ιταλίας σε κρεβάτια εντατικής θεραπείας ανά κάτοικο. Και η Σουηδία, το δήθεν καλύτερο κράτος πρόνοιας στην Ευρώπη, έχει λιγότερα από τα μισά.

https://www.researchgate.net/figure/Numbers-of-critical-care-beds-corrected-for-size-of-population-per-100-000-inhabitants_fig1_229013572

Εάν αυτές οι χώρες ήθελαν να αποτρέψουν την κατάρρευση των δυνατοτήτων τους, θα έπρεπε να ενεργήσουν πολύ καιρό πριν. Αλλά πλέον το καράβι έχει σαλπάρει. Η επιβολή αυστηρών μέτρων απαγόρευσης και lockdown δεν θα έπληττε μόνο την οικονομία, αλλά θα εξέθετε την κατάσταση διάλυσης στην οποία βρίσκεται το σύστημα υγείας ύστερα από δεκαετίες νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Η επιλογή της ανοσίας της αγέλης επιτρέπει στις κυβερνήσεις να μετακυλούν την ευθύνη για την αποτυχία του συστήματος υγείας  στον ίδιο τον ιό, αντί για την κακή διακυβέρνηση. Όπως μπορεί να κατηγορηθούν και οι φτωχοί άνθρωποι σε ατομικό επίπεδο ότι δεν προσπαθούν αρκετά σκληρά, ή να κατηγορηθούν οι άρρωστοι ότι δεν ακολουθούν μέτρα καραντίνας. Δεν έχει σημασία αν φταίει η φύση, η τύχη ή ο εαυτός τους- αρκεί να μη φταίει η κυβέρνηση, που είναι υπεύθυνη για τους θανάτους των ανθρώπων.

Η ανοσία της αγέλης δεν είναι απλά κακή επιστημονική επιλογή ή κακή πολιτική. Είναι βιολογικός πόλεμος. Πολλοί άνθρωποι θα πεθάνουν εξαιτίας αυτού και οι κυβερνήσεις δεν θα αναλάβουν την ευθύνη γι’ αυτό. Αλλά αυτή η στρατηγική δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Πρόκειται για μια αναμενόμενη συνέχεια της πολιτικής λογικής που έχει κυβερνήσει τον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες, φτάνοντας σε ένα τόσο ακραίο σημείο όπως ένας αρύθμιστος, laissez-faire κοινωνικός δαρβινισμός. Επειδή οι άνθρωποι που εμπιστεύονται μια μη ρυθμιζόμενη αγορά θα εμπιστεύονται επίσης μια μη ρυθμιζόμενη, ανεξέλεγκτη επιδημία – ακόμη και αν σκοτώνει.

[1] Ενημέρωση: Η Ολλανδία έχει επίσης αποστασιοποιηθεί επισήμως από αυτήν την προσέγγιση. Ωστόσο, σκοπός αυτού του άρθρου είναι να ξεδιπλώσει το υποκείμενο παράδειγμα αυτής της στρατηγικής, όχι να επιχειρηματολογήσει για την αποτελεσματικότητά του.

[2] Με τον όρο laissez-faire αναφέρονται οι πολιτικές της μη-παρέμβασης, του να αφήνεις τα πράγματα ως έχουν, χωρίς ρύθμιση. Στους οικονομικούς όρους, αφορά την αποχή της κρατικής παρέμβασης από την ελεύθερη αγορά.

[3] Triage είναι η διαδικασία ιεράρχησης ασθενών με βάση τη σοβαρότητα της κατάστασή τους, ώστε να αντιμετωπιστούν όσο το δυνατό περισσότεροι ασθενείς, όταν οι πόροι δεν είναι επαρκείς για όλους.

Πηγή: thequarantimes.wordpress.com

Μετάφραση: antapocrisis

Antapocrisis

Διάβασε το »

Ερωτήματα προς την Επιτροπή Ειδικών του Υπουργείου Υγείας

Newsteam 0 Comments
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει, η καθημερινή ενημέρωση για την επιδημία COVID19 (κορονοϊός SARS-CoV-2) να περιλαμβάνει μόνο τον αριθμό των επιβεβαιωμένων κρουσμάτων, των διασωληνημένων και των θανάτων, την επίκληση της ατομικής ευθύνης και την απειλή έντασης των περιοριστικών μέτρων με βάση τις προβλέψεις για την πορεία της ΑΛΛΑ ΟΧΙ τον καθημερινό αριθμό του μόνιμου προσωπικού που αναλαμβάνει καθήκοντα, τον αριθμό κλινών ΜΕΘ που ανοίγουν, τον αριθμό επιπλέον αναπνευστήρων που εξασφαλίζονται και των ειδικών νοσοκομείων που χρειάζονται για την αντιμετώπιση της;
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την ανοχή – ούτε καν την επισήμανση ως μη απαραίτητης υγειονομικά – σε ότι αφορά την κυκλοφορία συμπολιτών μας με γάντια και μάσκες σε ανοιχτό χώρο και αντίθετα την αντιμετώπιση με ειρωνεία και δεν πειράζει της υγειονομικά και κοινωνικά υπεραναγκαίας εξασφάλισης όλων των Ατομικών Μέσων Προστασίας στους υγειονομικούς στα νοσοκομεία και τα ιατρεία; Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει στον ΕΟΔΥ να δίνει ΕΠΙΣΗΜΗ ΟΔΗΓΙΑ προς τα νοσοκομεία με την οποία ΑΝΕΧΕΤΑΙ την έλλειψη αυτών των Ατομικών Μέσων Προστασίας για τους υγειονομικούς ; Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει να ΜΗΝ ανακοινώνεται ο αριθμός των υγειονομικών που έχουν ασθενήσει και έχουν τεθεί εκτός μάχης;
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την απαγόρευση υπαίθριας συνάθροισης άνω των δύο ατόμων, ΑΛΛΑ ΟΧΙ την καταγγελία λειτουργίας επιχειρήσεων και βιομηχανιών παραγωγής αγαθών μη πρώτης ανάγκης με δεκάδες εργαζόμενους στοιβαγμένους σε κλειστούς χώρους και χωρίς τα απαραίτητα μέσα προστασίας;
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει την καραντίνα μόνο 7 ημερών (και όχι 14 όπως λένε οι διεθνείς οδηγίες) στους υγειονομικούς που είναι θετικοί για κορονοϊό SARS-CoV-2;
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει τη μη διενέργεια μαζικών test ιχνηλάτησης του ιού στο γενικό πληθυσμό παρά τις συστάσεις του ΠΟΥ (WHO);
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλει τη χορήγηση 11.000.000 Ευρώ στους καναλάρχες για τη διαφημιστική καμπάνια ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ και το διπλασιασμό του νοσηλίου για τις ιδιωτικές ΜΕΘ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ για την ενίσχυση του δημόσιου τομέα υγείας με προσωπικό και εξοπλισμό;
  • Ποια επιστημονική προσέγγιση οδηγεί στο κλείσιμο και την υπολειτουργία των δημόσιων δομών ΠΦΥ (Περιφερικά Ιατρεία, ΤΟΜΥ και Κέντρα Υγείας) και την μεταφορά του προσωπικού τους στα νοσοκομεία, στερώντας τον οικογενειακό γιατρό και εκεί ακόμα που υπάρχει, επομένως και την μοναδική δυνατότητα του πληθυσμού για άμεση πρόσβαση σε στοιχειώδη έγκαιρη περίθαλψη; Ποια επιστημονική προσέγγιση επιβάλλει την στέρηση Μέσων Ατομικής Προστασίας και για τους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς που θέλουν να συμβάλουν στην μάχη ενάντια στην επιδημία; Πως γίνεται να καλούμε τον κόσμο να επικοινωνεί άμεσα με το γιατρό του αν εμφανίσει ύποπτα συμπτώματα και ταυτόχρονα αυτόν τον γιατρό στις λίγες περιπτώσεις που υπάρχει να τον απομακρύνουμε; Δεν μετατρέπεται έτσι το μένουμε σπίτι σε κινδυνεύουμε στο σπίτι μόνο και μόνο για να παρουσιάσει η κυβέρνηση μια ψεύτικη εικόνα ότι έκανε προσλήψεις στα νοσοκομεία;

Οι ειδικοί της επιτροπής του υπουργείου που μας καλούν να κρυφτούμε από τον ιό γιατί κρύβουν τη μισή αλήθεια;

Η επιστήμη πρέπει να είναι ανεξάρτητη από πολιτικές, κυβερνητικές και επιχειρηματικές σκοπιμότητες.

Την ανεξαρτησία της και το ελεύθερο, δημιουργικό πνεύμα κόντρα σε όλα τα συμφέροντα θα το υπερασπίσουμε σθεναρά. Είναι ζήτημα ατομικής και κοινωνικής ευθύνης!

Το κείμενο υπογράφεται από υγειονομικούς – Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται.

Antapocrisis

Διάβασε το »