Μία μακροσκελής ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook έκανε ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Με αφορμή τα 70ά του γενέθλια του ο σπουδαίος ηθοποιός αναφέρθηκε σε όλα όσα έχει κάνει λάθος η ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια.

Βέβαια ο ίδιος, που παραμένει αισιόδοξος και στα 70 του, δίνει τις δικές του συμβουλές για το πώς οι νεότερες γενιές μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση.

Γενέθλια για τον Καφετζόπουλο.

Ο ηθοποιός έγραψε συγκεκριμένα: «Λυπάμαι πολύ, τα σκατώσαμε. Κλείνω τα εβδομήντα σήμερα και τα αισθήματα είναι – αζ γιούζουαλ – ανάμεικτα. Από τη μία, ικανοποιημένος σε προσωπικό επίπεδο (εν συντομία: δεν έκλεψα, δε έβλαψα, κοιμάμαι ήρεμα. Δεν πάτησα λαιμό κανενός, έχω δυο αγόρια έξυπνα ταλαντούχα και νόστιμα, δυο πιο μακρινές κάτι – σαν – κόρες, έξυπνες, ταλαντούχες και νοστιμότατες). Έκανα πολλά στην τέχνη μου, έχω και πολλά άλλα που δεν πρόκανα ή/και δεν τα έφερε η τύχη να κάνω – έτσι είναι η ζωή. Με δυο λόγια τα έχω καλά με τον εαυτό μου. (Λεφτά δεν υπάρχουνε αλλά δεν παραπονιέμαι, έτσι πορεύτηκα…).  Από την άλλη όμως; Καταστροφή.

Χρόνια τώρα ξέρω ότι:

-Πριονίζουμε το κλαδί. -Δεν υπάρχει εναλλακτικός πλανήτης για τα εγγόνια της ανθρωπότητας. -Είναι ήδη αργά, τα λόγια είναι φτώχεια. Η γενιά μου είχε στη διάθεση της όλη τη συσσωρευμένη γνώση για να πάρει τα μέτρα της και την αγνόησε. Τη σπατάλησε. Επαναλαμβάνω, τα σκατώσαμε. Μην ακούω βλακείες του τύπου, φταίει ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός, ο χίτλερ ή ο στάλιν. Μην ακούω μοιρολατρίες του τύπου φταίει η ανθρώπινη φύση, Κεμάλ… Αυτά είναι αρχαία ξινά σταφύλια. Είμαστε σοφότεροι, οφείλουμε να είμαστε. Μια χαρά τα πήγε η ανθρώπινη φύση μέχρι χτες. Κουτσά στραβά επινόησε τη δημοκρατία, τον ορθολογισμό και την επιστημονική μέθοδο και απο άγρια εγωιστικά ζώα που δαγκώνανε το λαιμό ο ένας του άλλου μας «έφερε» στο σημείο να γίνουμε κάπως ήμερα εγωιστικά ζώα που διδάχτηκαν να επιβιώνουν συνυπάρχοντας σε κοινωνίες. Εκεί όπου η ατομική επιτυχία δεν νοείται έξω απο την ομάδα.

Τα σχολίασε όλα αυτά ωραιότατα η φιλοσοφία και τα τραγούδησαν οι τέχνες μας. Μην λέμε τα ίδια και τα ίδια… Λίγο πολύ, αυτά που λέω τα γνωρίζουν οι πάντες. Πολίτες αλλά/και πολιτικοί, «ηγεσίες» και «λαός». Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο πλανήτης είναι πεπερασμένος, ένα δυναμικό αλλά κλειστό σύστημα που έχει αυστηρά όρια. Έξω από αυτόν δεν υπάρχει χώρος για επέκταση και «ανάπτυξη». Τέλος.

Η γενιά μου τα ξέρει αυτά. Τουλάχιστον ξέρει ότι είναι στη διάθεση της όλες οι πληροφορίες και τα τεκμήρια. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια νόμου. Είναι μη-επιχείρημα. Οι ελίτ της γενιάς μου, αυτοί που έπαιρναν ή ενέπνεαν τις αποφάσεις συμπεριφέρθηκε ως μωρά παρθένος. Σαν εκείνον τον μορφωμένο, έξυπνο και ενημερωμένο ασθενή που αντί να ακούει το γιατρό του, το έριξε στις προσευχές και τα ματζούνια. Πολιτεύτηκε με την ανομολόγητη ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα. Και πάνω απ’ όλα είχε την τη ιδιοτελή και ανόητη προσδοκία ότι εκείνη, «η ελίτ», θα τη γλιτώσει κάπως λόγω πλούτου ή ισχυρής θέσης. Μπούρδες. Κανένας δε θα γλιτώσει, μπορεί απλώς να πεθάνει τελευταίος. Είναι ήδη αργά; Πιθανότατα».

Πληροφορίες από το nassosblog.

Διαβάστε επίσης »