Ξεκαθαρίζω απο την αρχή πώς τον Νίκο Χαρδαλιά δεν τον γνωρίζω… προσωπικά και ούτε έτυχε και ελέω καραντίνας να συγχρωτιστώ μαζί του, τα τελευταία δυο χρόνια. Εννοώ σε κάποιο κάλεσμα ή κάποιο ρεπορτάζ. Είναι όμως συνάνθρωπος μου. Πέρα απο αξιώματα και ιδιότητες. Και ομολογώ πώς λυπήθηκα πολύ χθές, ώς άνθρωπος,με την περιπέτεια της υγείας του για την οποία ωστόσο θα επανέλθω αργότερα με λεπτομερές ρεπορτάζ.

Αφορμή για να γράψω αυτές τις κουβέντες σήμερα ήταν μια κουβέντα που είχα χθές με την Φωτεινή Αγγελούση. Μια δημοσιογράφο που είχε κι εκείνη την ίδια εμπειρία με μένα… και αισθάνθηκε την ίδια σιχασιά με μένα, για εκείνους που χάρηκαν με το έμφραγμα που υπέστη ο υφυπουργός. Είδε κι εκείνη όπως κι εγώ στα κοινωνικά δίκτυα ένα κομφούζιο σχολίων για το έμφραγμα του Χαρδαλιά.

Είναι ντροπή που ζείτε…

Στην αρχή είπα να μην μιλήσω αλλά η υπομονή έχει και όρια της… Δεν έχω ξανά δει πιο αμόρφωτο λαό από τον δικό μας… χωρίς ίχνος παιδείας!

Έχουμε γίνει όλοι γιατροί, δικηγόροι, πυροσβέστες, οικονομολόγοι από τον καναπέ μας! Και αυτό το προσπερνάω τόσο καιρό γιατί κανένας από αυτούς δεν με αγγίζει! Απλά τους λυπάμαι…
Αλλά το να εύχεσαι η να χαίρεσαι με έναν άνθρωπο που έχει πάθει έμφραγμα ξεπερνάει κάθε όριο….ισοπεδώνει κάθε ίχνος ανθρωπιάς την οποία ευχόμουν να μην έχουμε χάσει!

Αισθάνομαι μόνο ντροπή που γύρω μου υπάρχουν τέτοιους είδους όντα γιατί ανθρώπους δεν μπορώ να σας χαρακτηρίσω λυπάμαι…ντροπή για την ανούσια ύπαρξη σας!

Γιατί πέρα από τη πολιτική… την οικονομία και όλα αυτά που μας περιστοιχίζουν και μας απασχολούν καθημερινά υπάρχει κάτι πολύ ανώτερο και είναι ο ΘΕΟΣ!

Όταν λοιπόν θα κριθείς για την ύπαρξη και για τις πράξεις σου εκεί θέλω πολύ να δω το γέλιο και την μαγκιά σου!

Νίκος Χαρδαλιάς… πέρα απο υφυπουργός είναι και πατέρας και σύζυγος… και όσα γράφεται τα διαβάζουν τα παιδιά του. Ούτε οι μαφιόζοι στην ποταπαγόρευση δεν λειτουργούσαν έτσι…

Αναδημοσίευση άρθορυ από το nassosblog

Διαβάστε επίσης »